ఆ రూమ్ రుమ రామ్ మాయం అవుతారు… అ రూమ్ కధ ఏమిటి? ఎప్పటిది? ఈ రుమ ఎవరు? రామ్ ఎందుకు వచ్చి రూమ్ టచ్ చేసి మాయం అయ్యాడు? ఈ విజయ్ కు ఎందుకు రూమ్ రుమ రామ్ ఆలోచనలు
ఆ రూమ్ రుమ రామ్ మాయం? మాయరూమ్ కధ
కారు రోడ్డుపై వేగంగా దూసుకుపోతోంది.
సాయంత్రం వేళ…
సిటీ అంతా వాహనాల రద్దీతో కిటకిటలాడుతోంది.
ఎర్రటి సిగ్నల్స్, హారన్ల శబ్దాలు, జనాల పరుగులు…
ఆ హడావుడి మధ్య నలుపు రంగు కారు ఒకటి నెమ్మదిగా వచ్చి బస్టాప్ పక్కన ఆగింది.
కారు తలుపు తెరుచుకుంది.
అందులో నుంచి ఇరవై ఐదు సంవత్సరాల వయసు ఉండే ఒక అమ్మాయి దిగింది.
తెల్లటి చుడీదార్, భుజంపై చిన్న బ్యాగ్, కళ్లలో ఏదో ఆలోచన.
ఆమె దిగిన వెంటనే కారు ఒక్క క్షణం కూడా ఆగకుండా ముందుకు వెళ్లిపోయింది.
అమ్మాయి మాత్రం కారు వెళ్లిన దిశలో కొద్దిసేపు చూస్తూ నిలబడింది.
ఆ తర్వాత నెమ్మదిగా తిరిగి బస్టాప్లో ఉన్న బెంచ్ మీద కూర్చుంది.
బస్టాప్లో ఇంకొంతమంది ఉన్నారు.
ఎవరో ఉద్యోగం ముగించుకుని ఇంటికి వెళ్లే తొందరలో ఉన్నారు.
మరికొందరు ఫోన్లలో మునిగిపోయారు.
కానీ ఆ అమ్మాయి మాత్రం ఎవరినీ గమనించడం లేదు.
ఆమె చూపు ఎక్కడో దూరంలో ఉంది.
అప్పుడే ఆమె ఫోన్ మోగింది.
స్క్రీన్పై నంబర్ మాత్రమే కనిపిస్తోంది.
ఆమె వెంటనే కాల్ అందుకుంది.
“హలో…”
“చేరుకున్నావా?” అవతల నుండి ఓ గంభీరమైన స్వరం వినిపించింది.
“అవును.”
“గుర్తుంచుకో… నీ గురించి ఎవరికీ చెప్పకూడదు.”
“ఆ రూమ్ రుమ రామ్ మాయం?” మాటలు మదిలో మెదిలే
అంతే.
కాల్ కట్ అయిపోయింది.
అమ్మాయి ఫోన్ను నెమ్మదిగా కింద పెట్టింది.
ఆ రాత్రి…
రుమ అద్దెకు తీసుకున్న చిన్న రూమ్లో ఒంటరిగా కూర్చుంది.
రూమ్ చాలా సాధారణంగా ఉంది.
ఒక మంచం…
ఒక టేబుల్…
ఒక కుర్చీ…
అంతే.
టేబుల్ మీద ఉన్న బ్యాగ్ను తెరిచింది.
అందులోంచి ఒక పాత డైరీని బయటకు తీసింది.
ఆ డైరీ పేజీలు పసుపు రంగులోకి మారిపోయాయి.
ఆమె జాగ్రత్తగా ఒక పేజీ తెరిచింది.
అందులో ఒక చిరునామా రాసి ఉంది.
అదే పేట పేరు.
అదే వీధి పేరు.
అదే ప్రాంతం. అక్కడే ఆ రూమ్ రుమ రామ్ మాయం? కధ ఆరంభం
రుమ కళ్లలో నీళ్లు మెరిశాయి.
“ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత అయినా… నిజం తెలుసుకోవాలి…” అని మెల్లగా అనుకుంది.
అంతలో ఆమె ఫోన్ మోగింది.
స్క్రీన్ మీద నంబర్ మాత్రమే కనిపిస్తోంది.
పేరు లేదు.
రుమ వెంటనే కాల్ లిఫ్ట్ చేసింది.
“హలో…”
అవతల నుండి గంభీరమైన స్వరం వినిపించింది.
“రుమ… రూమ్లోనె ఉన్నావా?”
“అవును.”
“ఎవరైనా అనుమానించారా?”
“లేదు, కానీ చూస్తున్నారు,
ఏవిధంగా అనేది, మాట్లేడితే, తెలుస్తుంది” అంది
“జాగ్రత్తగా ఉండు. “
రుమ కాసేపు మౌనంగా ఉంది.
“రుమ నువ్వు ఆ రూమ్”
అని చెప్పి కాల్ కట్ అయిపోయింది.
రుమ ఫోన్ వైపు చూస్తూ ఉండిపోయింది.
మరుసటి ఉదయం…
విజయ్ తన ఇంటి ముందు బైక్ శుభ్రం చేస్తున్నాడు.
అప్పుడే రుమ ఇంటి తలుపు తెరుచుకుంది.
ఆమె బయటకు వచ్చింది.
కొంత దూరం వెళ్లాక ఎదురుగా ఉన్న పాతబడిన రూమ్, ఆ రూమ్ దగ్గర ఆగిపోయింది.
ఆ రూమ్ డోర్ ను, చాలా జాగ్రత్తగా పరిశీలించింది.
అది చూసిన విజయ్ ఆశ్చర్యపోయాడు.
ఎందుకంటే…
ఆ రూమ్ చాలా సంవత్సరాలుగా ఖాళీగా ఉంది.
చూడడానికి కూడా ఏమి ఉండదు,
ఎవరూ అక్కడ ఉండరు.
దాని గురించి ఏ చరిత్ర లేదు
ఎవరు పట్టించుకోరు.
అది రుమకు మొదటినుంచీ ఆశ్చర్యంగా అనిపించేది.
ఆ రోజు కూడా ఆమె నెమ్మదిగా ఆ రూమ్ దగ్గరకు వచ్చింది.
చుట్టూ ఎవరైనా చూస్తున్నారా అని ఒకసారి పరిశీలించింది.
తర్వాత రూమ్ ని చాలా జాగ్రత్తగా గమనించడం మొదలుపెట్టింది.
ఆమె కళ్లలో ఏదో వెతుకుతున్న భావం కనిపించింది.
అదే సమయంలో…
రోడ్డుకు ఎదురుగా ఉన్న టీ స్టాల్ దగ్గర విజయ్ నిలబడి ఉన్నాడు.
అతను కప్పులోని టీని కూడా మరిచిపోయి రుమనే గమనిస్తున్నాడు.
“ఇప్పటికే మూడోసారి…”
అతను మనసులో అనుకున్నాడు.
“రుమ ఈ రూమ్ దగ్గరకు ఎందుకు వస్తోంది?”
మొదటిసారి చూసినప్పుడు యాదృచ్ఛికం అనుకున్నాడు.
రెండోసారి చూసినప్పుడు అనుమానం వచ్చింది.
ఇప్పుడు మూడోసారి.
అది యాదృచ్ఛికం కాదని విజయ్కు స్పష్టంగా అర్థమైంది.
నెమ్మదిగా రుమ రూమ్ డోర్ దగ్గరకు వెళ్లింది.
ఒక్క క్షణం…
ఆమె ముఖంలో ఆశ్చర్యం మెరిసింది.
ఎవరో లోపల నుంచి స్పందించినట్టుగా.
చుట్టూ చూసింది.
ఎవరూ పట్టించుకోలేదు.
ఎవరూ ఆమెను గమనించలేదు.
కానీ…
ఒక్కడు మాత్రం గమనిస్తున్నాడు.
విజయ్. అతని మనస్లో ఎప్పటి నుండో వినిపిస్తున్న శబ్దాలు ఆ రూమ్ రుమ రామ్ మాయం?
అతని కళ్లలో ఇప్పుడు ఆసక్తి కంటే ఎక్కువగా సందేహం కనిపిస్తోంది.
“ఆ రూమ్ లో అసలు ఏముంది?”
అతను అనుకున్నాడు.
“మరి రుమకు దానితో ఏ సంబంధం?”
ఇంతలో రుమ ఆ రూమ్ డోర్ ను తాకింది .
అది చూసిన విజయ్ ఒక్కసారిగా నిటారుగా నిలబడ్డాడు.
“కానీ… ఆ రూమ్ లో ఎవరూ ఉండరుగా!”
రుమ ఆ పాత రూమ్ డోర్ ను వేళ్లతో తాకింది.
మరుసటి క్షణమే…
ఆమె అక్కడ లేదు.
చటుక్కున మాయమైపోయింది
అది అంత వేగంగా జరిగింది కాబట్టి విజయ్ మొదట తన కళ్లనే నమ్మలేకపోయాడు.
“రుమ…!”
అని అనుకోకుండా అతని నోటి నుంచి మాట జారింది.
టీ కప్పు అతని చేతిలోంచి జారిపడి నేలపై పగిలిపోయింది.
కానీ అతను అది కూడా గమనించలేదు.
అతని చూపు ఆ రూమ్ తలుపు మీదే నిలిచిపోయింది.
ఇప్పుడే అక్కడ రుమ రూమ్ దగ్గరే నిలబడి ఉంది.
ఇప్పుడే ఆమె రూమ్ డోర్ తాకింది.
ఇప్పుడే…
ఆమె అదృశ్యమైంది.
విజయ్ వేగంగా రోడ్డు దాటాడు.
వాహనాలు హారన్లు కొడుతున్నా, జనాలు ఏమంటున్నా అతనికి వినిపించలేదు.
నేరుగా రుమ తాకిన రూమ్ దగ్గరకు చేరుకున్నాడు.
రూమ్ డోర్ ను చూసాడు
లోపలికి వెళ్లే మార్గం ఏదైనా ఉందేమో అని చుట్టూ పరిశీలించాడు.
గోడల వెనుక చూశాడు.
పక్కనున్న సందులోకి వెళ్లి చూశాడు.
ఏమీ లేదు.
ఎక్కడా రుమ జాడ కనిపించలేదు.
అతని నుదుటిపై చెమటబిందువులు మెరిశాయి.
“ఇది ఎలా సాధ్యం?”
అతను మెల్లగా అన్నాడు.
ధైర్యం కూడగట్టి రుమ తాకిన రూమ్ డోర్ టచ్ చేయబోయాడు
అప్పుడే…
వెనుక నుంచి ఓ ముసలాయన స్వరం వినిపించింది.
“ఆ రూమ్ డోర్ తాకొద్దు బాబూ…”
విజయ్ ఉలిక్కిపడి వెనక్కి తిరిగాడు.
అక్కడ ఒక వృద్ధుడు నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని కళ్లలో ఒక విచిత్రమైన భయం కనిపించింది.
“ఎందుకు?” విజయ్ అడిగాడు.
వృద్ధుడు కొన్ని క్షణాలు మౌనంగా ఉండి…
“ఆ రూమ్ అందరికీ కనిపిస్తుంది… కానీ అందరికీ తెరుచుకోదు.”
అన్నాడు.
విజయ్ కనుబొమ్మలు ముడిచాడు.
“ఏమిటది?”
వృద్ధుడు రూమ్ వైపు చూసి నెమ్మదిగా చెప్పాడు.
“నలభై ఏళ్ల క్రితం కూడా ఒక అమ్మాయి ఇలాగే ఆ తలుపును తాకి మాయమైంది.”
విజయ్ గుండె ఒక్కసారిగా ఆగినట్టైంది.
“మరి… తిరిగి వచ్చిందా?”
వృద్ధుడు చిన్నగా నవ్వాడు.
ఆ నవ్వులో ఆనందం లేదు.
కేవలం రహస్యం మాత్రమే ఉంది.
“వచ్చింది…”
అన్నాడు.
“కానీ ఆమెకు అప్పటికే యాభై ఏళ్లు వయసు వచ్చేసింది.”
విజయ్ ముఖం పాలిపోయింది.
“ఏం అంటున్నారు మీరు?”
వృద్ధుడు సమాధానం చెప్పలేదు. అతని మనసులో మరోసారి ఆ రూమ్ రుమ రామ్ మాయం?
మరుసటి రోజు ఉదయం…
విజయ్ రాత్రంతా సరిగా నిద్రపోలేదు. ఆ వృద్దుడు అబద్దం చెబుతున్నాడు
రూమ్ డోర్ టచ్ చేసి ఉంటే, తెలిసేది అనుకున్నాడు.
ఆ పాత రూమ్, రుమ అదృశ్యం కావడం, వృద్ధుడు చెప్పిన మాటలు…
అన్నీ అతని మనసులోనే తిరుగుతున్నాయి.
ఉదయం ఆఫీసుకు వెళ్తూ కూడా అతని కళ్లూ ఆ రూమ్ ఉన్న వీధినే వెతికాయి.
అప్పుడే…
అతను ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
ఎదురుగా ఉన్న కాఫీ షాప్ నుంచి రుమ బయటకు వస్తోంది.
సాధారణంగానే ఉంది.
చిరునవ్వుతో మొబైల్ చూస్తూ నడుస్తోంది.
ఆమె ముఖంలో భయం లేదు.
అలసట లేదు.
ఏమీ జరగనట్టే ఉంది.
విజయ్ కళ్లను పెద్దవిగా చేసుకున్నాడు.
“రుమ…!”
అతను అనుకోకుండా పిలిచాడు.
రుమ వెనక్కి తిరిగి చూసింది.
“ఏమిటి” అంది సహజంగా.
విజయ్ కొన్ని క్షణాలు మాటలు రాలేక ఆమెనే చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
“నువ్వు…”
అతను తడబడిపోయాడు.
“ఎవరు నువ్వు, నా వెనకాల ఎందుకు పడుతున్నావ్” రుమ సీరియస్ గా అడిగింది.
“నిన్న…”
విజయ్ గొంతు తగ్గించాడు.
“నిన్న ఆ పాత రూమ్ దగ్గర…”
రుమ ముఖంలో మార్పు.
ఆమె కళ్లలో చిన్న మార్పు వచ్చింది.
“ఏ రూమ్?”
అంది ప్రశాంతంగా.
“అదే… నువ్వు తలుపు తాకగానే మాయమైన రూమ్.”
రుమ కొన్ని క్షణాలు అతని కళ్లలోకి చూసింది.
తర్వాత మెల్లగా నవ్వింది.
“అది ఎప్పటి నుండో అక్కడే ఉంది కదా?”
అంది.
“అయినా మిస్టర్ పరిచయం లేకుండా,
ఏదేదో మాట్లాడుతున్నావ్” సీరియస్ గా చెప్పి
రుమ అక్కడి నుండి వెళ్లిపోయింది.
విజయ్ మాత్రం అక్కడే నిలబడ్డాడు.
“హలో రా మనోజ్!”
“ఏమైంది విజయ్? ఉదయాన్నే ఫోన్ చేశావ్.”
“మన పేటలోకి కొత్తగా వచ్చిన అమ్మాయి గురించి చెప్పాను కదా.”
“ఆ… అదేనా? ఏమైంది?”
“ఆమె చాలా విచిత్రంగా ఉంది రా.
ఏదో రహస్యం దాచిపెడుతోంది.
నువ్వు వెంటనే రామ్ను నా దగ్గరకు పంపించు.”
మనోజ్ నవ్వాడు.
“ఏమిట్రా? ఒక్క అమ్మాయి వస్తే
ఇంత సీరియస్ అయిపోయావా?”
“జోకులు వద్దు. నా మనసులో వినిపించే మాటలు
ఆ రూమ్ రుమ రామ్ మాయం?
అందుకే రామ్ ని పంపించు”
మనోజ్ కూడా విజయ్ గొంతులోని ఆందోళనను గమనించాడు.
“సరే. రామ్ దగ్గరలోనే ఉన్నాడు. పంపిస్తాను.”
కాల్ కట్ అయింది.
దాదాపు అరగంట తర్వాత…
ఒక బైక్ పేటలోకి వచ్చి ఆగింది.
బైక్ మీద నుంచి రామ్ దిగాడు.
రామ్, విజయ్ చిన్ననాటి స్నేహితుడు.
ఏ విషయంలోనైనా తర్కంతో ఆలోచించే వ్యక్తి.
“ఏమైంది రా?” అని అడుగుతూ విజయ్ దగ్గరకు వచ్చాడు.
విజయ్ వెంటనే అతన్ని ఆ పాత రూమ్ దగ్గరకు తీసుకెళ్లాడు.
“అదిగో… ఆ అమ్మాయి.”
రామ్ దూరంగా నిలబడి రుమను గమనించాడు.
రుమ ఇంకా ఆ ఇంటి వైపే చూస్తోంది.
“సాధారణంగానే కనిపిస్తోంది.”
“అదే సమస్య.”
“అంటే?”
విజయ్ జరిగినదంతా వివరంగా చెప్పాడు.
రామ్ చిన్నగా నవ్వాడు.
“విజయ్, నువ్వు కూడా వీటిని నమ్ముతున్నావా?”
అన్నాడు.
విజయ్ మాత్రం సీరియస్గా ఉన్నాడు.
“నేను నా కళ్లతో చూశాను రామ్.”
“రుమ ఆ రూమ్ డోర్ టచ్ మాయమైంది.”
రామ్ భుజాలు ఎగరేశాడు.
“సరే. ఇప్పుడే వెళ్లి చూస్తాం.”
అన్నాడు.
ఇద్దరూ ఆ పాత రూమ్ దగ్గరకు చేరుకున్నారు.
ఎప్పటిలాగే నగరం హడావుడిగా ఉంది.
జనం రాకపోకలు సాగిస్తున్నారు.
కానీ ఆ రూమ్ మాత్రం కాలం మర్చిపోయిన వస్తువులా నిశ్శబ్దంగా నిలబడి ఉంది.
రామ్ రుమ టచ్ చేసిన రూమ్ ముందు నిలబడ్డాడు.
“చూడు విజయ్…”
అన్నాడు.
“ఇప్పుడు నేను టచ్ చేస్తున్నా.”
అని నవ్వుతూ చేయి ముందుకు చాపాడు.
విజయ్ ఒక్కసారిగా కంగారుపడ్డాడు.
“రామ్… ఆగు!”
కానీ అప్పటికే ఆలస్యమైంది.
రామ్ రూమ్ డోర్ టచ్ చేశాడు.
ఒక క్షణం…
ఏమీ జరగలేదు.
రెండో క్షణం…
తలుపు మీద విచిత్రమైన నీలిరంగు గీతలు మెరిపించాయి.
మూడో క్షణం…
గాలి ఒక్కసారిగా భారంగా మారింది.
విజయ్ కళ్ల ముందే రామ్ శరీరం చుట్టూ మసక వెలుగు ఏర్పడింది.
“ఏయ్… ఇది ఏమిటి?” రామ్ ఆశ్చర్యంగా అన్నాడు.
అతని మాట పూర్తవకముందే…
చటక్!
అనే శబ్దం వినిపించింది.
అంతే.
రామ్ అక్కడ లేడు.
విజయ్ కళ్ల ముందే అదృశ్యమయ్యాడు.
“రామ్!”
విజయ్ గట్టిగా అరిచాడు.
చుట్టూ ఉన్న జనం అతని వైపు చూశారు.
కానీ ఎవరికీ ఏమీ విచిత్రంగా అనిపించలేదు.
వారికి రామ్ మాయం కావడం కనిపించలేదన్నట్టుగా తమ పనుల్లో మునిగిపోయారు.
విజయ్ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.
రూమ్ డోర్ దగ్గర నిలబడి
“రామ్! వినిపిస్తుందా?”
సమాధానం లేదు.
అప్పుడే…
తలుపు దిగువన ఉన్న చిన్న సందులోంచి ఒక కాగితం బయటకు జారింది.
విజయ్ చేతులు వణుకుతూ దాన్ని తీసుకున్నాడు.
అందులో ఒకే వాక్యం ఉంది.
“ప్రవేశించినవాడు ఒంటరిగా లేడు. అతని కోసం ఇప్పటికే ఎవరో ఎదురుచూస్తున్నారు.”
విజయ్ ఆశ్చర్యంతో ఆ మాటలను మళ్లీ చదివాడు.
“ఎవరు ఎదురుచూస్తున్నారు?”
అని అనుకుంటుండగా…
కాగితం వెనుకవైపు ఇంకో చిన్న వాక్యం కనిపించింది.
“రుమను కనుగొనాలంటే, ముందుగా రామ్ను కాపాడాలి.”
అది చదివిన విజయ్ ముఖం మారిపోయింది.
ఇప్పుడు అతనికి అర్థమైంది.
రుమ అదృశ్యం కావడం యాదృచ్ఛికం కాదు.
రామ్ మాయం కావడం కూడా యాదృచ్ఛికం కాదు.
ఆ గది ఎవరినో ఎంచుకుంటోంది.
మరి ఇప్పుడు…
ఆ గది తదుపరి ఎవరిని పిలవబోతోందో తెలియక విజయ్ ఆ తలుపు వైపు భయంగా చూశాడు.
మరుసటి రోజు ఉదయం…
విజయ్ ఇంకా నిన్నటి సంఘటన నుంచి కోలుకోలేదు.
రామ్ తన కళ్ల ముందే మాయమయ్యాడు.
ఆ గది నిజంగానే ఏదో రహస్యం దాచుకుని ఉందని అతనికి నమ్మకం వచ్చింది.
ఆఫీస్ దగ్గర ఉన్న కాఫీ షాప్లో కూర్చుని ఆలోచిస్తున్నాడు.
అప్పుడే…
“మార్నింగ్ మార్నింగ్ థింకింగ్ ఏంట్రా? విజయ్”
అనే స్వరం వినిపించింది.
విజయ్ ఉలిక్కిపడి తలెత్తి చూశాడు.
ఎదురుగా…
రామ్ నిలబడి ఉన్నాడు.
సాధారణంగానే.
నవ్వుతూ.
ఏమీ జరగనట్టుగా.
విజయ్ ఒక్కసారిగా లేచి నిలబడ్డాడు.
“రామ్!” అన్నాడు
“నేనే రామ్. అంత ఆశ్చర్యంగా ఎందుకు చూస్తున్నావ్?”
విజయ్ వెంటనే అతని భుజాలు పట్టుకున్నాడు.
“నువ్వు బాగానే ఉన్నావా?”
“ఏమైంది నాకు?”
“నిన్న…”
విజయ్ గొంతు వణికింది.
“నిన్న ఆ పాత రూమ్ దగ్గరికి వెళ్లాం కదా.”
రామ్ కనుబొమ్మలు ముడిచాడు.
“ఏ రూమ్?”
విజయ్ ముఖం పాలిపోయింది.
“అదేరా… రుమ రూమ్.”
“రుమ?”
రామ్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
“ఎవరు రుమ?”
కొన్ని క్షణాలు విజయ్కు మాట రాలేదు.
“జోక్ చేస్తున్నావా?”
అన్నాడు.
“ఏ జోక్?”
“రుమ… మనం గత వారం నుంచి మాట్లాడుకుంటున్న అమ్మాయి.”
రామ్ నవ్వేశాడు.
“చూడు విజయ్, నువ్వు ఊహల్లో ఎక్కువగా ఉంటున్నావ్”
విజయ్ గుండెల్లో చల్లటి భయం పాకింది.
అతను వెంటనే తన ఫోన్ తీసుకున్నాడు.
రుమ ఫోటో చూపించాలని అనుకున్నాడు.
కానీ…
ఫోన్లో రుమ ఫోటోలు లేవు.
వాట్సాప్ చాట్ లేదు.
కాల్ హిస్టరీ లేదు.
ఆమె పేరు కూడా లేదు.
“ఇది… ఎలా?”
అతను మెల్లగా అన్నాడు.
రామ్ అతని వైపు విచిత్రంగా చూశాడు.
“విజయ్, నీకు బాగానే ఉందా?”
విజయ్ వెంటనే మరో ప్రయత్నం చేశాడు.
“సరే… రూమ్ గురించి చెప్పు.”
“నువ్వు రూమ్ డోర్ టచ్ చేసావ్.”
“మాయం అయ్యావ్.”
రామ్ నవ్వడం ఆపేశాడు.
“ఏ రూమ్ గురించి మాట్లాడుతున్నావ్?”
ఆ రూమ్ రుమ రామ్ మాయం?
“సిటీలో ఉన్న ఓల్డ్ రూమ్, రుమ రూమ్.”
“అక్కడికే మనం వెళ్లాం.”
“నువ్వు టచ్ చేసావ్.”
“మాయం అయ్యావ్.”
రామ్ కాసేపు ఆలోచించాడు.
తర్వాత తల ఊపాడు.
“విజయ్…”
“నిన్న మొత్తం నేను ఇంట్లోనే ఉన్నాను.”
“నువ్వు నాకు ఫోన్ కూడా చేయలేదు.”
విజయ్ వెంటనే కాల్ లాగ్ తెరిచాడు.
రామ్కు చేసిన కాల్స్ కూడా కనిపించలేదు.
అన్నీ మాయమయ్యాయి.
అప్పుడే…
రామ్ చేతిని టేబుల్ మీద పెట్టాడు.
అతని మణికట్టు దగ్గర ఒక గుర్తు కనిపించింది.
నీలిరంగు వృత్తం.
అదే గుర్తు…
కొన్ని రోజుల క్రితం రుమ చేతిపై కనిపించింది.
విజయ్ కళ్లూ పెద్దవయ్యాయి.
“రామ్… నీ చేతికి అది ఎలా వచ్చింది?”
అన్నాడు.
రామ్ ఆశ్చర్యంగా తన చేతిని చూశాడు.
“ఇదా?”
“నాకు తెలియదు.”
“ఈ ఉదయం లేచేసరికి ఉంది.”
అన్నాడు.
విజయ్ గుండె బలంగా కొట్టుకుంది.
ఎందుకంటే…
రామ్కు రుమ గుర్తులేదు.
ఆ గది గుర్తులేదు.
కానీ…
ఆ గుర్తు మాత్రం ఉంది.
అప్పుడే రామ్ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దంగా మారిపోయాడు.
అతని కళ్లలో విచిత్రమైన వెలుగు మెరిసింది.
నెమ్మదిగా విజయ్ వైపు చూసి…
తనకు తానే తెలియనట్టుగా ఒక వాక్యం చెప్పాడు.
“మరోసారి ద్వారం తెరుచుకుంది…”
అని.
అని చెప్పగానే అతను మళ్లీ మామూలుగా మారిపోయాడు.
“ఏంటి? ఎందుకు అలా చూస్తున్నావ్?”
అన్నాడు.
విజయ్ మాత్రం కుర్చీలో నుంచి లేవలేకపోయాడు.
ఎందుకంటే…
ఆ మాటలు రామ్ చెప్పలేదు.
ఎవరో అతని ద్వారా చెప్పించారు.
అనుకున్న విజయ్ కు తర్వాత
ఏం చేయాలో పాలుబోలేదు. అతనిలో
ఆ రూమ్ రుమ రామ్ మాయం? ఇవే మాటలు