కథలకొండ.కామ్ — ఒక పూర్వజన్మ రహస్యం

కథలకొండ నవల – కథలకొండ.కామ్ — ఒక పూర్వజన్మ రహస్యం

రాత్రి లోతుగా దిగిన వేళ, చంద్రుడు తన పూర్తి కాంతిని ఆ ప్రాచీన రాజ్యం మీద కురిపిస్తున్నాడు. రాజభవనపు శిఖరాలు దూరం నుండి వెండి రేకులు పరిచినట్టు మెరుస్తుండగా, లోపల ఎక్కడో, రాజ్యం యొక్క గుండె వంటి ఆ అంతఃపురంలో, నిశ్శబ్దం ఒక జీవమున్న ఉనికిలా అలముకుని ఉంది.

బంగారు చట్రాల కిటికీల గుండా తెల్లని వెన్నెల జారి, నేలమీద పరచిన పట్టు చాపల మీద మెల్లని కాంతి చారికలను చిత్రిస్తోంది. గోడల మీద శతాబ్దాల నాటి శిల్పకళ — దేవతలు, పూలు, లతలు — ఆ కాంతిలో సజీవమైనట్టు అనిపిస్తున్నాయి. మూలల్లో వెండి దీపస్తంభాలు మెల్లగా ఊగుతూ, తమ వెచ్చని వెలుగుతో గోడల మీద పొడవైన నీడలను నాటకీయంగా చిత్రిస్తున్నాయి. గాలిలో మిగిలిన ధూప పరిమళం, ఎక్కడో దూరం నుండి వీచిన రాత్రి గాలికి పట్టుచీరల తెరలు మెల్లగా అల్లాడుతున్నాయి.

ఆ నిశ్శబ్దపు మధ్యలో, ఒక్కతే నిలబడి ఉంది యువరాణి. ఆమె చుట్టూ నిద్రలో మునిగిన చెలికత్తెలు, వారి శ్వాస మాత్రమే ఆ గాఢమైన నిశ్శబ్దాన్ని మెల్లగా భంగపరుస్తోంది — మిగతా ప్రపంచం మొత్తం ఆగిపోయినట్టు అనిపించే క్షణం. చంద్రకాంతి ఆమె ముఖం మీద పడి, ఆమె కళ్లలోని ప్రేమను, వేదనను, ఎదురుచూపును మరింత స్పష్టంగా చూపిస్తోంది. ఆమె పెదవులు మెల్లగా కదిలాయి, మాటలు ఆ నిశ్శబ్దంలో మృదువుగా కరిగిపోతూ — “కొండ కోరుకుంటే నేను కాదనలేను… కొండ కాదంటే నేనుండలేను… అన్నింటికంటే నాకు కొండే మిన్న…”

గది ఒక మూలన, చీకటి కాస్త దట్టంగా పేరుకుని ఉంది. అక్కడ ఎవరో ఉన్నారు — కనిపించని, కానీ స్పష్టంగా అనుభూతమయ్యే ఒక ఉనికి. ఆ నీడ ఊరికే నిలబడి, ఆమె మాటలను నిశ్శబ్దంగా వింటోంది. ఎవరా ఆ శ్రోత? అతని రహస్యం ఆ గది అంతటా ఒక మంత్రముగ్ధమైన ఉత్కంఠను నింపుతోంది…

కథలకొండ.కామ్ — ఒక పూర్వజన్మ రహస్యం

---

ఆ చంద్రకాంతి మెల్లగా మాయమైపోయింది. వెండి దీపస్తంభాలు, పట్టుచీరల తెరలు, పురాతన శిల్పకళ — అన్నీ ఒక్కసారిగా కరిగిపోయి, వాటి స్థానంలో నెమ్మదిగా ఒక వేరే ప్రపంచం రూపుదిద్దుకుంది.

ఇది 21వ శతాబ్దం. ఒక చిన్న ఫ్రెండ్ రూమ్. గోడకి ఆనించిన పాత మంచం మీద దుప్పటి అస్తవ్యస్తంగా చుట్టుకుని ఒక యువకుడు పడుకుని ఉన్నాడు. టేబుల్ ఫ్యాన్ మెల్లగా శబ్దం చేస్తూ తిరుగుతోంది. మూలన ఛార్జింగ్‌లో పెట్టిన ఫోన్ స్క్రీన్ ఎప్పుడో ఆరిపోయింది. కిటికీ బయట వీధి దీపం నుండి వచ్చే మామూలు పసుపు వెలుతురు మాత్రమే గదిలో పడుతోంది — అంతఃపురపు వెన్నెల కాంతి కాదు, ఒక సాదా రాత్రి దీపపు వెలుగు.

పక్క మంచం మీద అతని ఫ్రెండ్ గాఢ నిద్రలో ఉన్నాడు. గది మొత్తం రోజువారీ గందరగోళంతో నిండి ఉంది — నేలమీద పడిన బట్టలు, మూలన పుస్తకాల కుప్ప, టేబుల్ మీద ఖాళీ టీ కప్పు.

కానీ ఈ యువకుడు మాత్రం నిద్రలో నిశ్చలంగా లేడు. అతని కనుబొమ్మలు ముడిపడుతున్నాయి, మొహంలో ఏదో అంతర్మథనం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. పెదవులు మెల్లగా కదులుతున్నాయి, మాటలు సగం సగంగా బయటకొస్తున్నాయి — “రాణి రుమ… రాణి రుమ…” అని మళ్లీ మళ్లీ గొణుగుతున్నాడు, ఒక కల అతన్ని వదలకుండా పట్టుకున్నట్టు.

అతని ఫ్రెండ్‌కు తెలియదు, పక్కనే పడుకున్న ఈ మనిషి ఇప్పుడే ఏ ప్రాచీన రాజ్యంలో, ఏ వెన్నెల అంతఃపురంలో, ఏ యువరాణి ముందు నిలబడి ఆమె మాటలు వింటున్నాడో. బయట ఈ ఆధునిక నగరం ట్రాఫిక్ శబ్దాలతో, వీధి దీపాల వెలుగులతో మామూలుగా సాగిపోతుంటే, ఈ చిన్న గదిలో ఒక యువకుడి కల మాత్రం శతాబ్దాల అవతలి ఒక రాజ్యంలో నిలిచిపోయింది.

అతను ఎవరు? ఆ రాణి రుమ ఎవరు? ఈ కల అతనికి కేవలం ఒక కల మాత్రమేనా, లేక మరేదైనా రహస్యమైన సంబంధానికి సంకేతమా — అది ఇంకా తెలియదు…

---

ఉదయం సూర్యకాంతి కిటికీ తెర సందుల్లోంచి గదిలోకి వాలింది. రాత్రి కల ఇంకా పూర్తిగా తెరమరుగు కాకముందే, కొండ నెమ్మదిగా లేచి కళ్లు నలుపుకుంటున్నాడు. అతని మనసులో ఇంకా ఆ వెన్నెల అంతఃపురం, ఆ యువరాణి కళ్లలోని ఎదురుచూపు మెదుల్తూనే ఉన్నాయి.

అదే సమయంలో, పక్క మంచం మీద అతని ఫ్రెండ్ లేచి, పుస్తకాలు సర్దుకుంటూ ఉన్నాడు. అతని ముఖంలో అలసట, చిరాకు కలగలసిన ఒక గంభీరమైన భావం. చేతిలో టైమ్‌టేబుల్, మనసంతా రేపటి పరీక్షల గురించిన ఆలోచనలతో నిండిపోయి ఉంది. రాత్రి సరిగా నిద్ర పట్టని అలసట అతని కంటి కింద నీలి వలయాలుగా కనిపిస్తోంది.

అతను పుస్తకం టేబుల్ మీద గట్టిగా పెట్టి, కొండ వైపు తిరిగాడు. అతని స్వరంలో మర్యాద ఉన్నా, లోపల పేరుకున్న చిరాకు దాన్ని కఠినంగా మార్చింది:

“చూడు కొండ, నేను చదువుకోవడానికి వచ్చాను, కలలు కనడానికి కాదు. నీ కలవరింతలు వినడానికి కాదు. నాకు నీవలన నిద్ర పాడు అవుతుంది. నీవు వేరే రూమ్ చూసుకో.”

ఈ మాటలు గదిలో ఒక్కసారిగా చల్లని గాలిలా వ్యాపించాయి. అతని కళ్లలో క్రమశిక్షణ, లక్ష్యం పట్ల పట్టుదల స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి — తన భవిష్యత్తు కోసం ప్రతి నిమిషం విలువైనదని నమ్మే ఒక మనస్తత్వం. అతనికి ఈ క్షణంలో కొండ యొక్క కల, దాని వెనుక ఉన్న ఏదైనా భావోద్వేగం, ఏమాత్రం పట్టింపు లేదు — తనకు కావాల్సింది నిశ్శబ్దమైన, ప్రశాంతమైన నిద్ర మాత్రమే.

కానీ కొండ ముఖంలో అలాంటి ఆగ్రహం కానీ, బాధ కానీ కనిపించలేదు. అతను మంచం మీద కూర్చుని, ఫ్రెండ్ వైపు చూస్తూ ఒక మెల్లని నవ్వు నవ్వాడు — అర్థం చేసుకున్న నవ్వు. తనను ఎవరూ అర్థం చేసుకోలేకపోతున్నారని తెలిసినా, అతని కళ్లలో కోపం కనిపించలేదు, బదులుగా ఒక నిదానమైన, లోతైన అవగాహన కనిపించింది.

“సరే రా… నీ టైమ్ విలువైనది. నేను అర్థం చేసుకుంటున్నాను నువ్వు ఎంత కష్టపడుతున్నావో,” అని కొండ మృదువుగా అన్నాడు, తన గొంతులో ఏమాత్రం నొచ్చుకున్న భావం బయటపడకుండా. తనలో ఏదో బాధ ఉన్నా, దాన్ని ఫ్రెండ్ మీద చూపించాలని అతనికి అనిపించలేదు.

ఆ గదిలో ఆ క్షణం రెండు పూర్తి భిన్నమైన ప్రపంచాలు ఎదురెదురుగా నిలిచాయి — ఒకరు తన లక్ష్యం కోసం ప్రతిదాన్ని త్యజించడానికి సిద్ధంగా ఉన్న కఠినమైన క్రమశిక్షణ, మరొకరు తన లోపలి కలని, తన బాధని ఎవరికీ భారం కాకుండా నిదానంగా మోసుకుంటూ సాగే సున్నితమైన హృదయం.

కొండ నెమ్మదిగా తన బ్యాగ్ సర్దుకోవడం మొదలుపెట్టాడు, మనసులో ఎక్కడో ఆ యువరాణి మాటలు ఇంకా ప్రతిధ్వనిస్తూనే ఉన్నాయి — “అన్నింటికంటే నాకు కొండే మిన్న…” అనే మాటలు అతని హృదయంలో ఒక రహస్యమైన బరువుగా మిగిలిపోయాయి.

---

ఆ ఇల్లు ఒక సంప్రదాయ వాతావరణంతో నిండి ఉంది. విశాలమైన హాలు, గోడ మీద పాత ఫోటో ఫ్రేములు, మూలన ఒక చిన్న దేవుని మందిరం, కిటికీల గుండా మధ్యాహ్నపు సూర్యకాంతి మెల్లగా లోపలికి ప్రవేశిస్తోంది. కొండ ఒక సోఫా మీద కూర్చుని ఉన్నాడు, చేతిలో మంచినీళ్ల గ్లాసు, మనసులో కొత్త ఇంటి గురించిన అలవాటు లేని ఒక చిన్న ఇబ్బంది.

అదే సమయంలో ఇంటి యజమాని హాల్లోకి వచ్చారు. ఆయన నడుస్తున్న తీరులోనే ఒక పెద్దరికం, అనుభవం కనిపిస్తున్నాయి. కొండను చూసిన వెంటనే ఆయన ముఖంలో ఆప్యాయత మెరిసింది. కొండ వెంటనే లేచి నిలబడి, చేతులు జోడించి మర్యాదగా నమస్కరించాడు — అతని ప్రవర్తనలో సహజమైన గౌరవం స్పష్టంగా కనిపించింది.

యజమాని అతని పక్కన కూర్చుని, చిరునవ్వుతో అన్నారు: “కొండ, నీవు చాలా సెన్సిటివ్ అని మీ నాన్న చెప్పారు. మీ నాన్న నాకు చాలా మంచి ఫ్రెండ్.”

ఆ మాటల్లో పాత స్నేహం యొక్క గాఢత, కొండ తండ్రి పట్ల గౌరవం స్పష్టంగా తెలుస్తోంది. కొండ తల వంచి, మృదువుగా బదులిచ్చాడు, తన తండ్రి గురించి విన్న ఆ మాటల్లో ఒక సున్నితమైన గర్వం, కృతజ్ఞత కలగలసి ఉన్నాయి. అతని స్వరం నిదానంగా, వినయంగా ఉంది — తనను తాను అతిగా చూపించుకోని ఒక సహజమైన మనస్తత్వం.

వాళ్లిద్దరూ మాట్లాడుతుండగా, హాలు వైపు తేలికైన అడుగుల చప్పుడు వినిపించింది. యజమాని కూతురు కుందన లోపలికి వచ్చింది — చేతిలో ఏదో పుస్తకం పట్టుకుని, ముఖంలో ఒక సహజమైన ప్రశాంతత, కళ్లలో చురుకుదనం. ఆమె ప్రవేశంతో ఆ హాలులో ఒక కొత్త మెల్లని కదలిక వచ్చింది.

యజమాని వెంటనే లేచి, చిరునవ్వుతో ఆమెను దగ్గరికి పిలిచారు. “కుందనా, ఇతనే కొండ. మీ చిన్నాన్న ఫ్రెండ్ కొడుకు,” అని పరిచయం చేశారు.

కుందన మర్యాదగా కొండ వైపు చూసి, మెల్లగా తల వంచి నమస్కరించింది. కొండ కూడా అదే మర్యాదతో బదులిచ్చాడు. ఇద్దరి మధ్య ఆ క్షణం ఒక సాదాసీదా, సాధారణ పరిచయంలా అనిపించింది — ఎలాంటి ఊహాతీత భావం లేకుండా.

కానీ ఆ ప్రశాంతత క్షణికమే అయింది. యజమాని ఇద్దరి వైపు మారు మారు చూస్తూ, తన మనసులో ఏదో ముందే నిర్ణయించుకున్న భావంతో, చిరునవ్వుతో అన్నారు:

“నీకు ఇష్టం అయితే, మీ ఇద్దరికి పెండ్లి చేసేస్తా!”

ఆ మాట గాలిలో తేలిన క్షణం, హాలంతా ఒక్కసారిగా స్తంభించిపోయింది. కొండ ముఖంలో ఆశ్చర్యం స్పష్టంగా కదిలింది — కళ్లు కొద్దిగా విస్తరించాయి, చేతిలో ఉన్న గ్లాసు పట్టు సడలింది. అతనికి ఏం మాట్లాడాలో తెలియని ఒక నిశ్చేష్టత ఆవరించింది. మనసులో రాత్రి కల, ఆ యువరాణి మాటలు ఒక్కసారిగా మెరిసిపోయాయి — “అన్నింటికంటే నాకు కొండే మిన్న” అన్న ఆ స్వరం అతని చెవుల్లో మళ్లీ ప్రతిధ్వనించింది, ఈ వాస్తవ క్షణంతో ఏదో విచిత్రంగా ముడిపడుతున్నట్టు.

కుందన కూడా అదే ఆశ్చర్యంతో తండ్రి వైపు తిరిగింది. ఆమె కళ్లలో ఇబ్బంది, సిగ్గు, మరియు ఒక చిన్న కోపం కలగలసి ఉన్నాయి — తండ్రి ఇంత హఠాత్తుగా, ఎలాంటి ముందస్తు సూచన లేకుండా ఇలాంటి మాట అనడం ఆమెకు ఏ మాత్రం ఊహించని విషయం. “నాన్నా!” అని ఆమె సగం కోపంగా, సగం సిగ్గుతో అంది, తన బుగ్గలు ఎర్రబడుతుండగా.

యజమాని మాత్రం దాన్ని ఒక మామూలు, ఆప్యాయమైన మాటలాగే తీసుకుని నవ్వారు, ఆ హఠాత్తు ప్రకటన వెనుక తన మనసులోని నిజమైన కోరికను దాచుకోలేకపోయారు.

ఆ గదిలో ఆ క్షణం మూడు భిన్నమైన భావోద్వేగాలు నిలిచాయి — తండ్రి యొక్క సహజమైన ఆప్యాయత నిండిన ఆశ, కుందన యొక్క ఆశ్చర్యం మరియు సిగ్గు, మరియు కొండ యొక్క నిశ్చేష్టత — దాని వెనుక, ఇంకా అతనిని వెంటాడుతున్న ఆ కల యొక్క రహస్యమైన నీడ.

కథలకొండ.కామ్ — ఒక పూర్వజన్మ రహస్యం

---

రాజ్యమంతా ఒక్కటై వచ్చిన రోజు అది. తెల్లవారుజామున నుండే రాజధాని వీధుల్లో మామిడి తోరణాలు, పూల దండలు అలంకరించబడ్డాయి. శంఖనాదాలు, నగారా మోతలు రాజ్యం నలుదిక్కులా ప్రతిధ్వనిస్తున్నాయి, ప్రజలు వీధుల్లో గుమిగూడి ఆ శుభ ముహూర్తం కోసం ఆసక్తిగా ఎదురుచూస్తున్నారు.

రాజసభా మందిరం లోపల అంతా దేదీప్యమానంగా అలంకరించబడింది. ఎత్తైన పాలరాతి స్తంభాలకు పట్టు తోరణాలు, బంగారు అంచుల వస్త్రాలు చుట్టబడి ఉన్నాయి. పైకప్పు నుండి వేలాడే ఝుమ్మర్లు, దీపాల కాంతి బంగారు సింహాసనం మీద పడి, ఆ మందిరమంతా ఒక దివ్యమైన తేజస్సుతో నిండిపోయింది. నేలమీద పరిచిన ఎర్రని పట్టు చాపల మీదుగా సుగంధ పుష్పాల పరిమళం వ్యాపిస్తోంది.

మహారాజు తన ఉన్నతమైన సింహాసనం మీద ఆసీనులై ఉన్నారు, ఆయన పక్కన మంత్రులు, సామంత రాజులు, పురోహితులు వరుసగా నిలిచి ఉన్నారు. సభ నలువైపులా సామ్రాజ్యం నలుమూలల నుండి వచ్చిన ప్రముఖులు, సైనికాధికారులు, పౌరులు గౌరవంగా నిలిచి ఉన్నారు. వేద మంత్రోచ్చారణలు మందిరమంతా ఒక పవిత్రమైన ధ్వనిని నింపుతున్నాయి.

అప్పుడు, శంఖనాదాల మధ్య, రుమ సభా మందిరంలోకి ప్రవేశించింది. ఆమె ధరించిన బంగారు అంచుల పట్టు వస్త్రాలు, తలపై మెరిసే రత్నాల కిరీటం, మెడలో వేలాడే ముత్యాల హారాలు — అన్నీ ఆమె తేజస్సును మరింత ప్రకాశవంతం చేస్తున్నాయి. ఆమె నడిచే ప్రతి అడుగులో ఒక రాజసమైన గంభీరత, మరియు ఆమె కళ్లలో ఒక లోతైన ప్రశాంతత కనిపిస్తోంది.

సభంతా ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైంది, అందరి దృష్టి ఆమె మీదే నిలిచింది. పురోహితులు పవిత్ర మంత్రాలు పలుకుతూ, బంగారు కలశంలోని పుణ్య జలంతో ఆమెకు అభిషేకం చేశారు. మహారాజు స్వయంగా లేచి, రత్నకిరీటాన్ని ఆమె తలపై అలంకరించారు. ఆ క్షణంలో సభా మందిరమంతా శంఖనాదాలు, పుష్పవర్షంతో నిండిపోయింది, వీధుల్లోని ప్రజలు సంతోషంతో జయజయధ్వానాలు చేశారు.

రుమ ఆ తేజస్సుతో, ఆ గౌరవంతో నిలబడి ఉన్నప్పుడు, ఆమె ముఖంలో ఒక గంభీరమైన బాధ్యత యొక్క భావం, మరియు లోలోపల దాగివున్న ఏదో తపన కూడా స్పష్టంగా కనిపించింది — రాజ్యానికి రాణిగా నిలుస్తున్నా, ఆమె హృదయంలో ఎక్కడో ఆ “కొండ” అనే మాట, ఆ కల వంటి జ్ఞాపకం ఇంకా ప్రతిధ్వనిస్తూనే ఉంది.

బయట రాజధాని వీధులు దీపాలతో, పూల తోరణాలతో, సంగీత నృత్యాలతో పండుగ సంబరంలో మునిగిపోయాయి. కానీ ఈ గంభీరమైన ఉత్సవపు వెలుగుల మధ్య, రుమ హృదయంలో ఒక నిశ్శబ్దమైన ప్రశ్న మాత్రం అలాగే నిలిచిపోయింది — తన రాజ్యానికి, తన బాధ్యతకు, మరియు తన హృదయపు కోరికకు మధ్య ఎక్కడో ఒక అదృశ్యమైన పోరాటం మొదలవుతోంది.

---

సభా మందిరం నిండా వేచి ఉన్న నిశ్శబ్దం రాజ్యమేలుతోంది.

మంత్రులు, సామంతులు, పురోహితులు — అందరూ రాణి రుమ ఆగమనం కోసం ఎదురుచూస్తున్నారు. పుష్పాలు సిద్ధంగా ఉన్నాయి, మంత్రాలు పెదవులపై ఆగిపోయాయి, సింహాసనం ఖాళీగా మెరుస్తోంది. సమయం గడిచేకొద్దీ సభలో ఒక సన్నని ఆందోళన అల వ్యాపించడం మొదలైంది — రాణి ఎక్కడ?

రాజభవనం లోపలి భాగంలో, సభా మందిరానికి దూరంగా ఉన్న ఒక మారుమూలన వరండా.

అక్కడ రుమ నిలబడి ఉంది. పట్టాభిషేకానికి అలంకరించుకున్న ఆమె, రాజ్యపు భవిష్యత్తు మోయడానికి సిద్ధంగా ఉన్న ఆమె — ఈ క్షణంలో ఆ రాజసమంతా వదిలేసి, కేవలం ఒక ఆడపిల్లగా నిలిచింది. ఆమె కళ్లు తడిగా ఉన్నాయి. పెదవులు వణుకుతున్నాయి. చేతులు ఒకదానిని ఒకటి పట్టుకుని బిగుసుకుంటున్నాయి.

ఆమె ముందు — కొండ.

అతను ఏమీ అనలేదు. అతని కళ్లలో ఆమె చెప్పేది వినాలన్న తపన, ఆమె బాధ అర్థమవుతున్న వేదన రెండూ కలగలసి ఉన్నాయి. రుమ పెదవులు తెరుచుకున్నాయి, ఆమె స్వరం మెల్లగా, లోతుగా, హృదయం నుండి నేరుగా వస్తున్నట్టు వినిపించింది:

“కొండా…”

ఆ ఒక్క పిలుపులోనే ఎన్నో అర్థాలు ఉన్నాయి. ఆమె కొనసాగించింది:

“అధికారం, అంధకారం ఒక్కటే. రాజ్యపు వెలుగులో కూర్చున్నా, లోపల చీకటి తప్పదు. అందం తరిగిపోతుంది, సంపద తరిగిపోతుంది… కానీ తరగనిది, పంచేకొద్దీ పెరిగేది — ప్రేమ ఒక్కటే. నిస్వార్థమైన ప్రేమ ఎందరి హృదయాలనైనా కదిలిస్తుంది… అది నీ దగ్గర మాత్రమే ఉంది కొండా.”

ఆమె కళ్లు అతని కళ్లను చూశాయి, ఆ చూపులో తడబాటు లేదు, సందేహం లేదు — కేవలం ఒక స్వచ్ఛమైన, నిండైన నిజం మాత్రమే ఉంది.

“కొండ… నన్ను ఈ రాజ్యాధికారం నుండి దూరం చేసి, నీ ప్రేమ సింహాసనంలో చోటు ఇవ్వు.”

ఆ మాటలు గాలిలో తేలాయి, వరండా నిశ్శబ్దంలో ప్రతిధ్వనించాయి.

కొండ మాట్లాడలేదు. అతని గుండె బరువెక్కింది, నోట మాట రాలేదు. తన గురించి, ఒక రాణి ఇలా మాట్లాడుతోందని — ఆ వాస్తవం అతనిని లోలోపలి నుండి కుదిపేసింది. అతను ఏమి చెప్పాలో తెలియని ఒక నిశ్చేష్టతలో నిలిచిపోయాడు.

కానీ వారిద్దరూ గమనించలేదు —

వరండా చివర, స్తంభం నీడలో, మహారాజు నిలిచి ఉన్నారు.

ఆయన అక్కడికి వచ్చి ఎంత సేపయిందో తెలియదు. ఆయన ముఖంలో కోపం లేదు, ఆశ్చర్యం లేదు. కేవలం ఒక తండ్రి ముఖంలో కనిపించే అత్యంత నిశ్శబ్దమైన, అత్యంత లోతైన బాధ మాత్రమే ఉంది. ఆయన కళ్లు తన కూతురిని చూస్తున్నాయి — రాజ్యానికి రాణిగా కాదు, తన హృదయం వెదజల్లిన ఆ పిల్లను చూస్తున్నాయి.

ఒక రాజుగా ఆయనకు తన కర్తవ్యం తెలుసు. ఒక తండ్రిగా ఆయనకు తన పిల్ల బాధ తెలుసు.

ఆ రెండింటి మధ్య ఆయన నిశ్శబ్దంగా నిలిచిపోయారు, సభలో ఎదురుచూస్తున్న జనాన్ని మరిచి, రాజ్యాన్ని మరిచి — ఒక తండ్రి మాత్రమే ఆ క్షణంలో మిగిలాడు.

బయట శంఖనాదాలు పిలుస్తున్నాయి. సింహాసనం ఎదురుచూస్తోంది. కానీ ఆ వరండాలో మాత్రం — సమయం ఆగిపోయింది.

రాత్రి చాలా లోతుగా దిగింది.

యజమాని ఇంట్లో ఒక చిన్న గది. కొండకు కేటాయించిన ఆ గది సాదాసీదాగా ఉంది — ఒక మంచం, ఒక టేబుల్, కిటికీ గుండా వచ్చే వీధి దీపం వెలుతురు. ఇల్లు మొత్తం నిద్రలో మునిగి ఉంది, గడియారం మాత్రం నిశ్శబ్దంలో టిక్ టిక్ మని సాగుతోంది.

కొండ నిద్రలో ఉన్నాడు.

కానీ అతని నిద్ర ప్రశాంతంగా లేదు. మంచం మీద అతను అటూ ఇటూ కదులుతున్నాడు. చేతులు దుప్పటిని గట్టిగా పట్టుకుంటున్నాయి, ముఖంలో ఏదో తీవ్రమైన అంతర్మథనం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. కనుబొమ్మలు ముడిపడుతున్నాయి, పెదవులు వణుకుతున్నాయి.

అతని మనసులో మళ్లీ అదే దృశ్యం —

ఆ వరండా, ఆ శంఖనాదాలు, రుమ కళ్లలోని నిండైన నిజం, మహారాజు నీడలో నిలిచిన నిశ్శబ్దం… అన్నీ మళ్లీ మళ్లీ కదులుతున్నాయి. రుమ మాటలు అతని మనసులో ప్రతిధ్వనిస్తున్నాయి — “నీ ప్రేమ సింహాసనంలో చోటు ఇవ్వు…”

అతని పెదవులు మెల్లగా కదిలాయి.

“రుమ… రుమ… వద్దు… రాజ్యం వదలకు…”

తర్వాత మరింత గట్టిగా, కలవరింతగా —

“రుమా… నేను ఉన్నాను… నేను వస్తాను…”

ఆ స్వరం గదిలో వింతగా వ్యాపించింది. నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చుకుంటూ, హఠాత్తుగా వినిపించిన ఆ కలవరింత —

హాలులో నీళ్లు తాగడానికి వెళ్తున్న కుందన అడుగులు ఆగాయి.

ఆమె చెవులు నిక్కబొడుచుకున్నాయి. కొండ గది వైపు నుండి వస్తున్న ఆ గొంతు విని, ఆమె మెల్లగా తలుపు దగ్గరకు వెళ్లింది. తలుపు సగం తెరుచుకుని ఉంది. లోపలికి చూసింది.

కొండ మంచం మీద కదులుతున్నాడు, ముఖంలో స్పష్టమైన ఆందోళన, పెదవులు గొణుగుతున్నాయి — “రుమా…”

కుందన ముఖంలో మొదట ఆశ్చర్యం మెరిసింది. ఆ తర్వాత ఒక చిన్న ప్రశ్న — రుమ ఎవరు?

కానీ ఆ ప్రశ్న ఆగింది. ముందు అతన్ని లేపాలి.

ఆమె నెమ్మదిగా లోపలికి వచ్చింది. మంచం పక్కన నిలిచి, కొండ భుజం మీద మెల్లగా చేయి వేసింది.

“కొండ గారూ…”

అతను కదల్లేదు. కలవరింత ఆగలేదు.

ఆమె కొద్దిగా గట్టిగా భుజం తట్టింది.

“కొండ గారూ… లేవండి…”

ఒక్కసారిగా కొండ కళ్లు తెరుచుకున్నాయి.

అతను నిటారుగా లేచి కూర్చున్నాడు, శ్వాస వేగంగా వస్తోంది, గుండె గబగబా కొట్టుకుంటోంది. గది చూశాడు — వీధి దీపం వెలుతురు, సాదా గోడలు, ఆ పాత టేబుల్. రాజభవనం లేదు, వరండా లేదు, శంఖనాదాలు లేవు.

కల.

అది కలే.

అతని శ్వాస మెల్లగా సద్దుమణిగింది. చేయి మొహం మీద వేసుకుని కళ్లు మూసుకున్నాడు. లోపలి నుండి ఒక అలసట, ఒక వేదన నెమ్మదిగా ముఖంలో కనిపించింది — ప్రతిసారీ కల తెంచుకుపోతుందని తెలిసినా, ప్రతిసారీ ఆ తెంపు బాధిస్తూనే ఉంది.

అప్పుడు గమనించాడు — పక్కన కుందన నిలిచి ఉంది.

ఆమె కళ్లలో ఆందోళన ఉంది, ప్రశ్న ఉంది, మరియు అతని బాధను అర్థం చేసుకోవాలన్న సూక్ష్మమైన కోరిక కూడా ఉంది. ఆమె నోట మాట రాలేదు, కానీ ఆమె అక్కడ నిలిచి ఉండడమే — ఆ నిశ్శబ్దమైన శ్రద్ధ — అతనికి అర్థమైంది.

కొండ మెల్లగా చేయి దించాడు, కుందన వైపు చూశాడు. అతని కళ్లలో సిగ్గు, కృతజ్ఞత, మరియు ఇంకా ఆ కల వదలని ఒక అలసట కలగలసి ఉన్నాయి.

“సారీ… మళ్లీ కలవరించానా?” అని మెల్లగా అన్నాడు.

కుందన జవాబు ఇవ్వలేదు వెంటనే. ఆమె అతని ముఖం చూసింది, అతని కళ్లలోని లోతును చదవడానికి ప్రయత్నిస్తున్నట్టు. ఆమె మనసులో ఆ పేరు ఇంకా తిరుగుతోంది —

రుమ ఎవరు?

కానీ ఆమె అది అడగలేదు. ఆ రాత్రి కాదు. ఆ క్షణంలో కాదు.

బదులుగా మెల్లగా అంది — “మంచి నీళ్లు తెస్తాను.”

ఆమె తిరిగి వెళ్తుంటే, కొండ మళ్లీ మంచం మీద వెనక్కి వాలాడు, కళ్లు తెరుచుకునే ఉంచాడు — నిద్రకు భయమేసింది, ఆ కల మళ్లీ మొదలవుతుందని. కానీ మనసులో రుమ మాటలు మాత్రం ఆగలేదు —

“తరగనిది, పంచేకొద్దీ పెరిగేది ప్రేమ ఒక్కటే…”

కిటికీ బయట రాత్రి నిశ్శబ్దంగా సాగిపోతోంది. ఒకే గదిలో, ఒకే రాత్రి — రెండు ప్రపంచాలు, రెండు ప్రశ్నలు, రెండు నిశ్శబ్దాలు.

కుందన చేతిలో నీళ్ల గ్లాసు తీసుకొస్తూ తలుపు దగ్గర ఆగింది, కొండ ముఖం చూసింది.

ఆమె గుండెలో ఏదో మెల్లగా కదిలింది — అది ఏమిటో ఆమెకు ఇంకా తెలియదు.

ఈ సన్నివేశం చాలా రహస్యంగా, ఉత్కంఠగా మారే క్షణం — వివరిస్తాను.ఇప్పుడు ఆ సన్నివేశాన్ని పూర్తి వివరణతో చెప్తాను.

---

ఆ ఉదయం ఇంట్లో అందరికీ వేరే రకమైన వెలుతురు వచ్చింది.

రాత్రి కలవరింత, నీళ్ల గ్లాసు, కుందన కళ్లలోని ఆ ప్రశ్న — అన్నీ ఒక పక్కన పెట్టి, యజమాని ఇంటి నిండా ఒక సరదా సందడి మొదలైంది. పిక్నిక్ అని తేలిపోయింది. పిల్లలు అరుస్తున్నారు, అమ్మ టిఫిన్ డబ్బాలు సర్దుతోంది, యజమాని కారు తాళాలు వెతుకుతున్నాడు.

కొండను కూడా తీసుకెళ్లాలని యజమాని పట్టుబట్టారు. కొండ మర్యాదగా కాదనలేకపోయాడు.

గంట తర్వాత, అందరూ ఒక అందమైన కొండల మధ్య చేరుకున్నారు. ఆకుపచ్చని చెట్లు, దూరంగా కనిపించే లోయ, మెత్తని గాలి — ఆ ప్రకృతి అందం చూస్తే ఏ బాధైనా కొద్దిసేపు మరిచిపోతారు. పిల్లలు పరిగెత్తుతున్నారు, పెద్దలు నీడలో కూర్చున్నారు, అమ్మ డబ్బాలు తెరుస్తోంది.

కొండ కొంచెం దూరంగా నిలబడి, కొండల అంచున చూస్తున్నాడు. అతని చేతిలో ఫోన్ ఉంది, ఏదో ఆలోచిస్తూ అతను కొంచెం ముందుకు వంగాడు —

జారింది.

ఒక్క క్షణం అతని గుండె ఆగింది. ఫోన్ కొండ వాలుపై జారుకుంటూ, రాళ్ల మధ్యకు వెళ్లిపోయింది. కొండ కిందికి చూశాడు — చాలా దూరం కాదు, కానీ చేరుకోవడం సులభం కాదు.

“ఏమైంది?” కుందన పక్కన నుండి అడిగింది.

“ఫోన్ పడిపోయింది. సిమ్ అయినా దొరికితే చాలు” అన్నాడు కొండ, కిందికి దారి వెతుకుతూ.

“నేను ఆ వైపు వెళ్తాను, నీవు ఈ వైపు చూడు” అంది కుందన, ఆలోచించకుండా. ఆమె చురుకుగా పక్క దారిలో కిందికి దిగడం మొదలుపెట్టింది.

కొండ ఒక వైపు, కుందన మరో వైపు — రాళ్లు, పొదలు, ఆకులు తొక్కుతూ వెతకడం మొదలైంది.

కొంత సేపటికి —

కుందన చేతికి ఏదో తగిలింది. రాయి కింద, ఆకుల మధ్య, ఒక ఫోన్.

ఆమె తీసుకుంది. తిప్పి చూసింది.

ఆమె కళ్లు విచిత్రంగా చూశాయి.

ఎత్తైన కొండపై నుండి రాళ్ల మీద పడిన ఫోన్ — కానీ స్క్రీన్ మీద ఒక్క గీత కూడా లేదు. అంచులు చెక్కుచెదరలేదు. ఒళ్లంతా చూసింది — ఏ మచ్చ లేదు. ఆమె అర్థం కానట్టు మళ్లీ చూసింది.

ఇది సాధ్యమా?

ఆమె పవర్ బటన్ నొక్కింది.

ఫోన్ ఆన్ అయింది.

సాధారణంగా వచ్చే కంపెనీ లోగో రాలేదు. బూట్ స్క్రీన్ రాలేదు. బదులుగా నేరుగా, మొత్తం స్క్రీన్ నిండుగా —

kathalakonda.com

ఆమె చేయి ఒణికింది.

అది ఏ యాప్ కాదు. ఏ స్క్రీన్‌సేవర్ కాదు. ఫోన్ ఆన్ అయిన మొదటి క్షణంలోనే, ఆ అక్షరాలు — నిదానంగా, స్పష్టంగా, ఏదో రహస్యంలా వెలిగిపోతూ.

కుందన చుట్టూ చూసింది. కొండ ఇంకా అవతల వైపు వెతుకుతున్నాడు, ఆమెకు కనిపించడం లేదు. పిల్లల అరుపులు దూరంగా వినిపిస్తున్నాయి. ఆ ప్రశాంతమైన కొండల నిశ్శబ్దంలో ఆమె ఒంటరిగా నిలిచింది, చేతిలో ఆ విచిత్రమైన ఫోన్ పట్టుకుని.

ఆమె మనసులో రాత్రి కొండ కలవరింత గుర్తొచ్చింది — “రుమా…”

ఆ పేరు, ఈ వెబ్‌సైట్, ఈ ఫోన్ మీద గీత లేకపోవడం — అన్నీ ఒకే గొలుసులోని మిస్టరీ లింకులుగా అనిపించాయి.

ఆమె వేలు స్క్రీన్ మీద ఆగింది —

kathalakonda.com

ఒక క్షణం తటపటాయించింది.

తర్వాత తాకింది.

స్క్రీన్ లోడ్ అవడం మొదలైంది…

---

స్క్రీన్ లోడ్ అవుతోంది.

కుందన గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది. ఆమె చుట్టూ కొండల మీద నుండి వీస్తున్న గాలి హఠాత్తుగా ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది. పక్షుల కిలకిలారావాలు దూరమైపోయాయి. చేతిలో ఫోన్ మాత్రమే వాస్తవంగా అనిపిస్తోంది, మిగతా ప్రపంచం మెల్లగా మసకబారుతోంది.

ఒక్క క్షణం.

రెండు క్షణాలు.

స్క్రీన్ తెరుచుకుంది.

---

మొదట ఒక చిత్రం వచ్చింది.

రాత్రి వెన్నెల. ఒక పురాతన రాజభవనం. బంగారు కిటికీల గుండా వెళ్లిపోతున్న వెలుతురు. పట్టుచీరల తెరలు. వెండి దీపస్తంభాలు.

కుందన శ్వాస ఆగింది.

ఇది… ఇది ఏదో చిత్రకారుడు గీసిన బొమ్మ కాదు. ఇది… చాలా నిజంగా ఉంది.

కింద చిన్న అక్షరాల్లో రాసి ఉంది —

“ఒక ప్రేమ కథ, ఒక పూర్వజన్మ రహస్యం, ఒక తీర్చుకోని మాట…”

ఆమె చేయి వణికింది. అయినా వేలు మెల్లగా స్క్రీన్ మీద జరిపింది.

తర్వాతి పేజీ తెరుచుకుంది.

---

అక్కడ ఒక పేరు ఉంది.

రుమ.

కుందన ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.

రాత్రి కొండ కలవరింతలో విన్న పేరు — రుమా… — అది ఈ ఫోన్‌లో ఉంది. ఈ వెబ్‌సైట్‌లో ఉంది. ఆమె మనసులో ఒక వింత జలదరింపు మొదలైంది, భయం కాదు, ఆశ్చర్యం కాదు — అంతకంటే లోతైన ఏదో.

ఆమె చదివింది —

“ఆమె ఒక రాణి. ఆమె ఒంటరిగా అంతఃపురంలో నిలబడి ఉంది. ఆమె కళ్లు అతన్ని వెతుకుతున్నాయి, అతను కనిపించడు. ఆమె హృదయం మాట్లాడుతోంది, ఎవరు వింటున్నారో తెలియదు…”

కుందన మెల్లగా కింద కూర్చుంది. చెట్టు నీడలో, రాళ్ల మీద, ఆమె ఫోన్ పట్టుకుని చదవడం మొదలుపెట్టింది — ఆమెకు తెలియకుండా, తన చుట్టూ ప్రపంచం మరిచిపోయి.

మరో పేజీ తెరుచుకుంది —

ఒక మగ పాత్ర పేరు. కొండ.

ఆమె గుండె ఒక్కసారిగా ఆగినట్టైంది.

కొండ… ఇతను… ఇతనే కొండా?

వెన్నెల అంతఃపురంలో నీడలా నిలిచిన ఆ రహస్య శ్రోత — అతనే ఇతనా? రాత్రి “రుమా” అని కలవరించిన అదే కొండా?

ఆమె వేలు స్క్రీన్ మీద మళ్లీ జరిపింది.

అక్కడ రుమ మాటలు రాసి ఉన్నాయి —

“అధికారం అంధకారం ఒక్కటే… అందం తరిగిపోతుంది… సంపద తరిగిపోతుంది… తరగనిది, పంచేకొద్దీ పెరిగేది ప్రేమ ఒక్కటే… అది నీ దగ్గర మాత్రమే ఉంది కొండా…”

కుందన కళ్లు మెల్లగా తడిబారాయి.

ఆమెకు అర్థం కాలేదు ఎందుకు. ఆమె రుమను చూడలేదు, కొండను సరిగా తెలియదు, ఈ కథ ఏమిటో తెలియదు — కానీ ఆ మాటలు చదివిన వేళ ఆమె గుండె లోపల ఏదో కదిలింది. అది పుస్తకంలో చదివే కథలా అనిపించలేదు — అది జీవితంలో జరుగుతున్న నిజంలా అనిపించింది.

చివరి పేజీలో ఒక వాక్యం ఉంది —

“ఈ కథ పూర్తి కాలేదు. ఈ ప్రేమకు సమాధానం రాలేదు. కొండ ఎక్కడ ఉన్నాడో రుమకు తెలియదు. రుమ ఎక్కడ ఉందో కొండకు తెలియదు. కానీ ఒక్కసారి కలిస్తే — ఈ కథ తెలుస్తుంది.”

కుందన ఫోన్ పట్టుకున్న చేయి వణికింది.

ఆమె చుట్టూ చూసింది — కొండ ఇంకా అవతల వైపు వెతుకుతున్నాడు, ఆమెకు కనిపించడం లేదు.

ఆమె మనసులో ఒక తుఫాను మొదలైంది. తండ్రి మాటలు గుర్తొచ్చాయి — “నీకు ఇష్టమైతే పెళ్లి చేసేస్తా.” రాత్రి కొండ కలవరింత గుర్తొచ్చింది. ఈ ఫోన్ మీద గీత లేకపోవడం గుర్తొచ్చింది.

అన్నీ యాదృచ్ఛికమా?

లేక —

“కుందనా! ఫోన్ దొరికిందా?” కొండ స్వరం దూరం నుండి వినిపించింది.

కుందన ఒక్కసారిగా వాస్తవంలోకి వచ్చింది. ఆమె చేతిలో ఫోన్ చూసింది. స్క్రీన్ మీద ఇంకా kathalakonda.com వెలిగిపోతోంది.

ఆమె గబుక్కున ఫోన్ స్క్రీన్ ఆఫ్ చేసింది. గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.

కొండ పొదల మధ్య నుండి నడుచుకుంటూ వస్తున్నాడు. అతని ముఖంలో అలసట, ఫోన్ దొరక్కపోయిందన్న నిరాశ కనిపిస్తోంది.

కుందన చేయి చాచింది.

“ఇదిగో.”

కొండ ఒక్కసారిగా ముఖంలో ఉపశమనం వచ్చింది. ఫోన్ తీసుకుని అన్నివైపులా చూశాడు — ఒక్క గీత లేదు. అతనూ ఆశ్చర్యపడ్డాడు, కానీ అది వేరే రకంగా — అలవాటైన ఆశ్చర్యంలా. అతనికి తెలుసా ఈ ఫోన్ గురించి?

కుందన అతని ముఖం చదవడానికి ప్రయత్నించింది.

“చాలా ఎత్తు నుండి పడింది, ఒక్క గీత కూడా లేదు” అంది, జాగ్రత్తగా, అతని స్పందన చూడటానికి.

కొండ ఒక్క క్షణం ఆగాడు. ఏదో చెప్పాలనుకున్నాడు, ఆగాడు. తర్వాత మెల్లగా నవ్వి — “థాంక్స్ ” అన్నాడు.

సాదా మాటలా అనిపించింది. కానీ కుందనకు అవి వేరే అర్థంలో వినిపించాయి.

ఇద్దరూ మళ్లీ పైకి నడవడం మొదలుపెట్టారు. పక్కపక్కన నడుస్తున్నారు, మాటలు లేవు. గాలి మళ్లీ వీస్తోంది, పక్షులు మళ్లీ కిలకిలరావాలు పాడుతున్నాయి — కానీ ఆ నిశ్శబ్దంలో, కుందన మనసులో ఒక్క వాక్యం మాత్రం ఆగలేదు —

“ఈ కథ పూర్తి కాలేదు…”

పిక్నిక్ అయిపోయింది.

తిరిగి వస్తూ, యజమాని కారు నడుపుతూ ఏదో పాట హమ్ చేస్తున్నాడు, పిల్లలు వెనక సీట్లో ఒకరిపై ఒకరు వాలి నిద్రపోతున్నారు, అమ్మ ఖాళీ అయిన డబ్బాలు సర్దుతోంది. సాయంత్రపు వెలుతురు కారు అద్దాల మీద పడి బంగారు రంగులో మెరుస్తోంది.

కొండ మాత్రం ముందు సీట్లో కూర్చుని, చేతిలో ఫోన్ పట్టుకుని దాన్నే చూస్తున్నాడు. ఆన్ చేస్తున్నాడు, ఆఫ్ చేస్తున్నాడు. మళ్లీ అన్నివైపులా తిప్పి చూస్తున్నాడు.

కుందన వెనక సీట్లో కిటికీ పక్కన కూర్చుని, కొండ చేతిలో ఫోన్ చూస్తోంది. అతను గమనించడం లేదు — అంత ఎత్తు నుండి పడిన ఫోన్, ఒక్క గీత లేకపోవడం. తన మనసులో మాత్రం ఆ kathalakonda.com స్క్రీన్ ఇంకా వెలిగిపోతూనే ఉంది.

చెప్పాలా? వద్దా?

ఆమె పెదవులు తెరుచుకుని మళ్లీ మూసుకున్నాయి. వద్దు — ఇప్పుడు కాదు.

కథలకొండ.కామ్ — ఒక పూర్వజన్మ రహస్యం

---

కొంత దూరం వెళ్లాక, యజమాని కారు స్లో చేశాడు.

“కొండా, ఫోన్ సరిగా పని చేస్తోందా?”

“చేస్తోంది అంకుల్. కానీ స్క్రీన్ మీద చిన్న ఇబ్బందిగా ఉంది. సిమ్ మార్చేద్దామని.”

“అక్కడ కనిపించింది చూశావా, ఒక మొబైల్ షాప్. దిగుదురుగాని.”

ఈ సన్నివేశంలో చాలా సూక్ష్మమైన విషయాలు దాగి ఉన్నాయి — కుందన మనసులో ఆలోచనలు, పాత ఫోన్ వదిలేసిన క్షణంలో ఏదో పోయినట్టు అనిపించే భావన — అన్నీ వివరిస్తాను.

---

పిక్నిక్ అయిపోయింది.

తిరిగి వస్తూ, యజమాని కారు నడుపుతూ ఏదో పాట హమ్ చేస్తున్నాడు, పిల్లలు వెనక సీట్లో ఒకరిపై ఒకరు వాలి నిద్రపోతున్నారు, అమ్మ ఖాళీ అయిన డబ్బాలు సర్దుతోంది. సాయంత్రపు వెలుతురు కారు అద్దాల మీద పడి బంగారు రంగులో మెరుస్తోంది.

కొండ మాత్రం ముందు సీట్లో కూర్చుని, చేతిలో ఫోన్ పట్టుకుని దాన్నే చూస్తున్నాడు. ఆన్ చేస్తున్నాడు, ఆఫ్ చేస్తున్నాడు. మళ్లీ అన్నివైపులా తిప్పి చూస్తున్నాడు.

కుందన వెనక సీట్లో కిటికీ పక్కన కూర్చుని, కొండ చేతిలో ఫోన్ చూస్తోంది. అతను గమనించడం లేదు — అంత ఎత్తు నుండి పడిన ఫోన్, ఒక్క గీత లేకపోవడం. తన మనసులో మాత్రం ఆ kathalakonda.com స్క్రీన్ ఇంకా వెలిగిపోతూనే ఉంది.

చెప్పాలా? వద్దా?

ఆమె పెదవులు తెరుచుకుని మళ్లీ మూసుకున్నాయి. వద్దు — ఇప్పుడు కాదు.

---

కొంత దూరం వెళ్లాక, యజమాని కారు స్లో చేశాడు.

“కొండా, ఫోన్ సరిగా పని చేస్తోందా?”

“చేస్తోంది అంకుల్. కానీ స్క్రీన్ మీద చిన్న ఇబ్బందిగా ఉంది. సిమ్ మార్చేద్దామని.”

“అక్కడ కనిపించింది చూశావా, ఒక మొబైల్ షాప్. దిగుదురుగాని.”

—ఇలాంటి ఒక షాప్ లోకి కొండ, కుందన కలసి అడుగు పెట్టారు.

---

షాప్ లోపల చిన్నగా ఉంది కానీ అన్ని రకాల ఫోన్లు అద్దాల వెనుక వరుసగా అమర్చి ఉన్నాయి. LED వెలుతురు తెల్లగా మెరుస్తోంది. ఒక యువకుడు కౌంటర్ వెనక కూర్చుని ఫోన్ చూసుకుంటున్నాడు, వాళ్లు వచ్చిన చప్పుడు విని లేచాడు.

“రండి రండి, ఏం కావాలి?”

కొండ పాత ఫోన్ కౌంటర్ మీద పెట్టాడు.

“కొత్త ఫోన్ కావాలి. సిమ్ మాత్రం ఇందులోంచి తీసి కొత్తదానిలో వేయండి.”

షాపతను ఫోన్ తీసుకుని చూశాడు. తిప్పాడు. మళ్లీ చూశాడు. ఆశ్చర్యంగా అన్నాడు:

“అన్న, ఈ ఫోన్ ఏ బ్రాండ్ది? స్క్రీన్ బాగానే ఉందే?”

“పడిపోయింది. పర్వాలేదు, కొత్తది చూపించు.”

షాపతను మరోసారి ఫోన్ అన్నివైపులా తిప్పి చూశాడు, నోరు తెరుచుకుంది, మళ్లీ మూసుకుంది. పడిన ఫోన్ ఇలా ఉంటుందా? అని అడగాలనుకున్నాడు కానీ వదిలేశాడు. కస్టమర్ అడగట్లేదు కదా.

కుందన కొంచెం దూరంగా నిలబడి, అద్దాల వెనక ఫోన్లు చూస్తున్నట్టు నటిస్తూ, కొండ వైపు చూస్తోంది.

అతనికి నిజంగా తెలియదా? ఆ ఫోన్ గురించి, ఆ వెబ్‌సైట్ గురించి?

---

“ఇది చూడు అన్న, బాగుంటుంది, బడ్జెట్‌లో కూడా ఉంటుంది.”

కొండ ఫోన్ చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. తిప్పి చూశాడు. సాదాగా అన్నాడు:

“సరే, ఇదే ఇవ్వు.”

“కలర్?”

“ఏదైనా పర్వాలేదు.”

కుందన నవ్వు ఆపుకుంది. ఫోన్ కొనేటప్పుడు కూడా ఏదైనా పర్వాలేదు అంటాడు. ఇతనికి అన్నీ అంతేనా?

షాపతను పాత ఫోన్ తీసుకుని సిమ్ తీస్తున్నాడు. కుందన అప్రయత్నంగా దగ్గరికి వచ్చింది. తను ఆన్ చేసినప్పుడు kathalakonda.com వచ్చిన స్క్రీన్ ఆమె కళ్ల ముందు మెదిలింది.

ఆ ఫోన్ ఇక్కడే వదిలేస్తున్నారు. అందులో ఏముందో…

“కొండ గారూ…” ఆమె మెల్లగా అంది.

“చెప్పు.”

“పాత ఫోన్‌లో ఏమైనా ముఖ్యమైన డేటా ఉందా? ఫోటోలు, ఫైల్స్?”

కొండ ఒక్క క్షణం ఆగాడు. పాత ఫోన్ వైపు చూశాడు. అతని కళ్లలో ఏదో మెరిసింది — ఏదో జ్ఞాపకం, ఏదో అనుబంధం — కానీ వెంటనే అదే నిదానంతో అన్నాడు:

“లేదు. పర్వాలేదు.”

కుందన ఆగింది. లేదు అంటున్నాడు. కానీ అతని కళ్లు వేరే చెప్పాయి.

షాపతను సిమ్ తీసి కొత్త ఫోన్‌లో వేశాడు. కొత్త ఫోన్ కొండ చేతికిచ్చాడు. పాత ఫోన్ కౌంటర్ మీదే ఉంది.

కొండ డబ్బులు చెల్లించి తిరిగాడు.

అప్పుడు కుందన, తెలియకుండా, ఒక్కసారి పాత ఫోన్ వైపు చూసింది.

అది అక్కడ పడి ఉంది — నిర్జీవంగా, నిశ్శబ్దంగా. కానీ ఆమెకు అది నిర్జీవంగా అనిపించలేదు. ఏదో రహస్యాన్ని దాచుకుని, అందరి నుండి దూరంగా అక్కడ పడి ఉన్నట్టు అనిపించింది.

kathalakonda.com…

ఆమె అడుగు ముందుకు వేసింది, ఆగింది.

వెనక్కి వెళ్లి తీసుకోవాలా?

“కుందనా, పద.” కొండ స్వరం వినిపించింది.

ఆమె తలెత్తింది. అతను తలుపు దగ్గర నిలిచి, ఆమె కోసం వెయిట్ చేస్తున్నాడు. ఆమె పాత ఫోన్ వైపు చివరిసారి చూసింది.

షాపతను ఇప్పటికే దాన్ని తీసుకుని కింద అరలో పెట్టాడు.

పోయింది.

ఆమె నిట్టూర్చి, నడిచింది.

---

బయటికి వచ్చారు. సాయంత్రపు గాలి వారిద్దరినీ తాకింది. కొండ కొత్త ఫోన్ ఆన్ చేస్తున్నాడు — కంపెనీ లోగో వచ్చింది, సాధారణంగా. ఏ వెబ్‌సైట్ లేదు, ఏ రహస్యం లేదు, మామూలు ఫోన్.

కుందన పక్కన నడుస్తూ అడిగింది, మెల్లగా:

“కొండ గారూ… మీకు పాత వస్తువులు వదిలేయడం కష్టంగా అనిపించదా?”

కొండ నడుస్తూనే ఆగాడు. ఆమె వైపు చూశాడు. ఆ ప్రశ్నలో ఏదో వేరే అర్థం ఉందని అతనికి అనిపించింది, కానీ అది ఏమిటో పట్టుకోలేకపోయాడు.

మెల్లగా అన్నాడు:

“వస్తువులు వదిలేయడం కష్టం కాదు కుందనా. జ్ఞాపకాలు వదిలేయడం కష్టం.”

కుందన అడుగు తడబడింది.

ఆమె ఏమీ అనలేదు. కానీ లోపల ఏదో కదిలింది — అది ఏమిటో ఆమెకే తెలియలేదు. వారిద్దరూ కారు వైపు నడిచారు, పక్కపక్కన, మాటలు లేకుండా.

కానీ ఆ నిశ్శబ్దం ఖాళీగా లేదు.

షాప్ లోపల, కింద అరలో, చీకట్లో పడి ఉన్న పాత ఫోన్ —

ఆ అద్దాల వెనక, ఎవరూ చూడని చోట, అది మళ్లీ ఒకసారి మెల్లగా వెలిగింది.

స్క్రీన్ మీద ఆ అక్షరాలు —

kathalakonda.com

తర్వాత మెల్లగా ఆరిపోయింది.

---

షాపతను కొత్త కస్టమర్‌కు బిల్లు రాస్తున్నాడు.

తలుపు తెరుచుకుంది.

అతను తల ఎత్తాడు — ఆగాడు.

ఒక్క క్షణం అతని చేతిలో పెన్ కదల్లేదు.

---

తార లోపలికి అడుగు పెట్టింది.

సాయంత్రపు వెలుతురు ఆమె వెనుక నుండి వస్తోంది — ఆ కాంతి ఆమె చుట్టూ ఒక సహజమైన వెలుగు వలయం సృష్టించింది. నల్లటి జుట్టు భుజాల మీద సగం పడి, గాలికి మెల్లగా కదులుతోంది. ఆమె ముఖంలో ఒక అమాయకమైన చురుకుదనం ఉంది — అది అందంతో పాటు ఆమెను వేరే స్థాయిలో నిలబెడుతోంది. కళ్లు నల్లగా, లోతుగా, ఏదో వెతుకుతున్నట్టు మెరుస్తున్నాయి. పెదవుల మీద ఒక సహజమైన చిరునవ్వు — పెట్టుకున్నది కాదు, బలవంతంగా తెచ్చుకున్నది కాదు — అది ఆమె స్వభావమే.

ఆమె ధరించిన సాదా దుపట్టా, సాదా చెవి దుద్దులు — ఎలాంటి అలంకరణ అవసరం లేని అందం ఆమెది. పద్మం అందానికి నీళ్లు అవసరం లేనట్టు.

---

ఆమె కౌంటర్ దగ్గరికి వచ్చి, అద్దాల వెనక ఫోన్లు చూసింది.

“భయ్యా…”

ఆ ఒక్క పిలుపుకే షాపతను తల ఎత్తాడు.

“చెప్పమ్మా.”

“సెకండ్ హ్యాండ్ ఫోన్ ఏమైనా ఉన్నాయా? బడ్జెట్ తక్కువగా ఉంది.”

షాపతను కౌంటర్ కింద చూశాడు. కొంచెం సేపు ఆగాడు. అప్పుడు గుర్తొచ్చింది — కొద్దిసేపటి క్రితం ఆ కుర్రాడు వదిలేసిన ఫోన్. కింద అరలో పెట్టాడు.

తీశాడు.

“ఇది ఉంది. కొంచెం పాతదే, కానీ బాగానే ఉంది. స్క్రీన్ చూడు — ఒక్క గీత లేదు.”

తార ఫోన్ తీసుకుని చూసింది. తిప్పింది. అన్నివైపులా పరీక్షించింది.

“ఇంత క్లీన్‌గా ఉంది, పాత ఫోన్ అనిపించట్లేదే?”

“అవునమ్మా, అదే చెప్తున్నా. ఇందాకే ఒకాయన వదిలేసి వెళ్లాడు. సిమ్ తీసుకుని కొత్తది కొన్నాడు.”

తార మళ్లీ ఫోన్ చూసింది. ఎందుకో ఆమెకు అది నచ్చింది. ఏదో తెలియని అనుభూతి — ఈ ఫోన్ తనకే వచ్చింది అన్నట్టు.

“ఎంత?”

అతను ధర చెప్పాడు.

తార ఒక్క క్షణం ఆలోచించింది. తన చేతిలో డబ్బులు లెక్కపెట్టింది — సరిపోతాయి.

“సరే భయ్యా, ఇదే ఇవ్వు.”

---

షాపతను ఫోన్ తుడిచి, చిన్న కవర్లో పెట్టి ఆమె చేతికిచ్చాడు.

తార డబ్బులు కౌంటర్ మీద పెట్టి, ఫోన్ తీసుకుని తిరిగింది. తలుపు దగ్గర ఆగి, మరోసారి ఫోన్ చేతిలోకి తీసింది.

ఏదో తపన. ఒకసారి ఆన్ చేసి చూద్దామని.

పవర్ బటన్ నొక్కింది.

స్క్రీన్ వెలిగింది.

కంపెనీ లోగో రాలేదు.

బూట్ యానిమేషన్ రాలేదు.

బదులుగా — నేరుగా, స్పష్టంగా, స్క్రీన్ నిండుగా —

kathalakonda.com

తార చేయి ఆగింది.

ఆమె కళ్లు మెల్లగా విచిత్రంగా చూశాయి. తల వంచి మరింత దగ్గరగా చూసింది. అక్షరాలు వెలిగిపోతున్నాయి, ఏదో రహస్యంలా.

ఆమె షాపతను వైపు తిరిగింది.

“భయ్యా… ఇందులో ఏదైనా యాప్ ఉందా ముందే?”

అతను తలెత్తి చూశాడు. “లేదమ్మా, అన్నీ క్లియర్ చేశాను. ఎందుకు?”

తార మళ్లీ స్క్రీన్ చూసింది.

kathalakonda.com

ఆమె మనసులో ఒక చిన్న ఉత్కంఠ మొదలైంది. కానీ బయటికి ఏమీ చూపించుకోకుండా మెల్లగా నవ్వింది.

“పర్వాలేదు భయ్యా. థాంక్యూ.”

---

తార బయటికి వచ్చింది.

సాయంత్రపు వీధి సందడిలో ఆమె నడుస్తోంది. ఒక చేతిలో ఫోన్ కవర్, మరో చేతిలో దుపట్టా చివర పట్టుకుని. ఆమె నడకలో ఒక సహజమైన లయ ఉంది — హడావుడి లేదు, అలసట లేదు.

కొంచెం దూరం నడిచాక ఆగింది.

ఫోన్ మళ్లీ చేతిలోకి తీసింది.

స్క్రీన్ మీద ఇంకా అదే —

kathalakonda.com

ఆమె పెదవుల మీద ఒక చిన్న చిరునవ్వు వచ్చింది — ఆశ్చర్యపు చిరునవ్వు.

కథల కొండ… ఏమిటిది?

ఆమె వేలు స్క్రీన్ మీద ఆగింది.

తాకాలా?

వద్దా?

ఆమె కళ్లలో ఒక సహజమైన చురుకుదనం మెరిసింది — సమస్యను దూరంగా ఉంచే స్వభావం ఆమెది కాదు. ఆసక్తిని ఆపుకోవడం ఆమెకు చేతకాదు.

వేలు తాకింది.

స్క్రీన్ లోడ్ అవడం మొదలైంది.

తార నడకలో ఒక్కసారి తడబాటు వచ్చింది — ఆగి, స్క్రీన్ చూసింది.

మొదటి పేజీలో ఒక చిత్రం —

రాత్రి వెన్నెల. పురాతన అంతఃపురం. బంగారు కిటికీల గుండా జారుతున్న కాంతి. ఒంటరిగా నిలిచిన యువరాణి.

తార ఆగిపోయింది. వీధిలో నడిచే జనాలు ఆమె పక్కన దాటిపోతున్నారు. ఆమె అక్కడే నిలిచిపోయి, ఆ చిత్రాన్ని చూస్తోంది.

ఆ యువరాణి ముఖంలో ఏదో —

తన ముఖంలో కూడా అదే భావం ఎప్పుడైనా కనిపించిందా అని ఆమె అప్రయత్నంగా ఆలోచించింది.

కింద రాసి ఉంది —

“ఒక ప్రేమ కథ. ఒక పూర్వజన్మ రహస్యం. ఒక తీర్చుకోని మాట.”

తార నెమ్మదిగా నిట్టూర్చింది.

చదవడం మొదలుపెట్టింది.

సాయంత్రం మెల్లగా రాత్రిగా మారుతోంది. వీధి దీపాలు వెలుగుతున్నాయి. తార అక్కడే నిలిచిపోయి చదువుతోంది — ఇంటికి వెళ్లాలని గుర్తే లేదు, చుట్టూ జనం ఉన్నారని తెలియట్లేదు.

అక్కడ రుమ పేరు వచ్చింది.

తర్వాత కొండ పేరు వచ్చింది.

తార చదువుతూ చదువుతూ ఒక చోట ఆగింది.

రుమ మాటలు —

“అధికారం అంధకారం ఒక్కటే… తరగనిది, పంచేకొద్దీ పెరిగేది ప్రేమ ఒక్కటే… అది నీ దగ్గర మాత్రమే ఉంది కొండా…”

తార కళ్లు తడిబారాయి.

ఆమెకే ఆశ్చర్యమేసింది. ఈ మాటలు ఎవరో రాశారు, ఎవరికోసమో రాశారు — తనకోసం కాదు. కానీ ఆమె గుండెను ఎందుకు తాకాయి?

ఆమె మెల్లగా ఫోన్ దించింది.

వీధిలో రాత్రి పూర్తిగా దిగింది. చుట్టూ దీపాలు వెలుగుతున్నాయి.

తార చేతిలో ఫోన్ పట్టుకుని, ఆకాశం వైపు చూసింది.

కొండ ఎవరు? రుమ ఎవరు? ఈ కథ నిజమా? కల్పితమా?

ప్రశ్నలు వచ్చాయి, జవాబులు రాలేదు.

కానీ ఆమె అడుగు ముందుకు పడింది — ఇంటి వైపు. చేతిలో ఫోన్ గుండెకు హత్తుకుని, నడిచింది.

ఆ రాత్రి తార ఇంటికి చేరుకుంది.

కానీ ఆ kathalakonda.com — ఆమె హృదయంలో చేరుకుంది అంతకంటే ముందే.

రాత్రి చాలా లోతుగా దిగింది.

తార గది చిన్నగా ఉంది. సాదా మంచం, సాదా గోడలు, కిటికీ అద్దంలో వీధి దీపం వెలుతురు పడుతోంది. ఆమె నిద్రపోతోంది — కానీ ప్రశాంతంగా కాదు.

ముఖంలో ఏదో తీవ్రమైన భావం. పెదవులు బిగుసుకుని ఉన్నాయి. కనుబొమ్మలు ముడిపడి ఉన్నాయి. చేతులు దుప్పటిని గట్టిగా పట్టుకుని ఉన్నాయి — ఎవరినో వదలకుండా పట్టుకుంటున్నట్టు.

కలలో —

---

రాజమహల్ పక్కన, అడుగు పెట్టడానికి భయపడే చీకటి గుహ అది.

బయట నుండి చూస్తే అది కేవలం రాళ్ల పొర మాత్రమే. కానీ లోపల — ఒక మనిషి ఉన్నాడు. సంకెళ్లతో కట్టబడి, రాతి గోడకు ఆనించి కూర్చున్నాడు. అతని పేరు కొండ.

అతని ముఖంలో నొప్పి ఉంది, కానీ భయం లేదు. అతని కళ్లు — ఆ చీకట్లో కూడా — ఏదో లోతైన ప్రశాంతతతో మెరుస్తున్నాయి. అది సాధారణ మనిషి కళ్లు కాదు — జీవితాన్ని, మరణాన్ని రెండింటినీ అర్థం చేసుకున్న మనిషి కళ్లు.

గుహ బయట కాపలా సైనికులు నిలిచి ఉన్నారు. వారి చేతుల్లో ఆయుధాలు, ముఖాల్లో కఠినత్వం.

---

రుమ అక్కడికి వచ్చింది.

పట్టాభిషేకం జరిగిన రాణి, రాజసభ వెలుతురులో వెలిగే యువరాణి — ఈ రాత్రి ఆ అలంకరణలు ఏమీ లేవు. కేవలం ఆమె, కేవలం ఆమె కళ్లలోని తపన మాత్రమే ఉంది. ఆమె నడుస్తూ వచ్చింది, అడుగుల చప్పుడు రాళ్ల మీద ప్రతిధ్వనిస్తోంది.

సైనికులు అడ్డు నిలిచారు.

“రాణీ, ఇక్కడికి రావద్దు.”

“పక్కకు తప్పుకోండి.”

ఆమె స్వరంలో ఉన్న రాజసం వారిని వెనక్కి నెట్టింది.

ఆమె లోపలికి అడుగు పెట్టింది.

చీకటి. తడి వాసన. రాళ్ల నీడలు. మసక వెలుతురులో కొండ కనిపించాడు.

రుమ ఒక్క క్షణం ఆగింది.

అతన్ని చూసింది — సంకెళ్లు, గాయాలు, చిరిగిన వస్త్రాలు. కానీ అతని ముఖంలో ఏ దీనత్వం లేదు. ఆమెను చూసిన వెంటనే అతని కళ్లలో ఒక మెరుపు వచ్చింది — ఆందోళన.

“రుమా… ఇక్కడికి ఎందుకు వచ్చావు?”

ఆమె మాట్లాడలేదు. ముందుకు నడిచింది. అతని దగ్గరగా కూర్చుంది. చేయి చాచి అతని ముఖం మీద పడిన గాయాన్ని చూసింది — తాకాలని ఉంది, తాకలేకపోయింది.

ఆ దూరం — అతను ఉన్నాడు, ఆమె ఉంది, మధ్యలో సంకెళ్లు, నియమాలు, జన్మలు అడ్డుగా ఉన్నాయి.

ఆమె గుండె అసహనంతో కొట్టుకుంటోంది.

హత్తుకోవాలి. ఇప్పుడే. ఈ క్షణంలో.

కానీ —

తానొక రాజకుమార్తె. రాజ్యపు రాణి. ఆ హోదా ఆమె చేతులను కట్టేసింది — అతని సంకెళ్లకంటే గట్టిగా.

---

బయట నుండి ఒక సైన్యాధికారి గొంతు వినిపించింది. కర్కశంగా, హెచ్చరికగా:

“రాణీ… ఇతనితో మీ మాటలు చాలిస్తే ఇతనిని మేము ఉరి తీస్తాము. మీకు ఒక ఘడియ సమయం మాత్రమే.”

ఆ మాటలు గుహలో ప్రతిధ్వనించాయి.

కొండ ముఖంలో ఏ మార్పు రాలేదు.

రుమ కళ్లు మూసుకుంది. తెరిచింది. ఆమె గుండెలో ఒక నిర్ణయం తీసుకోవడానికి సమయం లేదు — తన హృదయం ఇప్పుడు మాట్లాడాలి.

ఆమె మెల్లగా అంది, స్వరం వణుకుతోంది కానీ మాటలు స్పష్టంగా ఉన్నాయి:

“కొండ… నీవు లేనప్పుడు నేను కేవలం శరీరం. నీవు ఉన్నప్పుడే నేను అమ్మాయిని. నీవు లేని రాజ్యంలో నేను రాణిగా బతకడం కంటే… మనిషిగా మరణించడమే నాకు మేలు.”

ఆమె కళ్లు అతన్నే చూస్తున్నాయి.

“మనిషిగానే మరణిస్తా కొండా…”

---

నిశ్శబ్దం.

గుహలో ఆ మాటలు గాలిలో తేలాయి.

కొండ ఆమెను చూశాడు. చాలా సేపు చూశాడు.

ఈ మనిషి — ఈ ప్రేమను మనసులో దాచుకుని, ఎప్పుడూ బయటకు చెప్పలేదు. ఎవరైనా దగ్గరికి వస్తే మెల్లగా వెనక్కి జరిగాడు. రుమ గురించి మనసులో ఎంత ఉన్నా, అది తన హృదయపు నాలుగు గోడల మధ్యే ఉంచుకున్నాడు — ఎందుకంటే ఆమె రాణి, తను సాధారణ మనిషి.

కానీ ఈ క్షణం —

మరణం ముందు నిలిచిన మనిషికి దాచుకోవడం అవసరం ఉండదు.

కొండ నెమ్మదిగా నిటారుగా కూర్చున్నాడు. సంకెళ్ల చప్పుడు మైనంలా వినిపించింది. అతని కళ్లు రుమ కళ్లను చూశాయి — ఆ చూపులో జీవితకాలపు ప్రేమ ఒకేసారి వెలువడింది.

అతను మాట్లాడాడు. స్వరం మెల్లగా ఉంది, కానీ ప్రతి అక్షరం గుండె లోతుల నుండి వచ్చింది:

“రుమా…”

ఆమె ఊపిరి ఆగింది.

“నీ అందం గురించి నేను రచయిత అయినా అక్షరం రాయలేను. కవి అయినా కనురెప్ప కదల్చలేను. నీ అందం చూడకుండా ఉండే ఒక్క క్షణం కూడా నాకొద్దు అనిపించింది…”

అతని స్వరం కొంచెం వణికింది — మొదటిసారి.

“కానీ నోరు తెరవలేదు. ఎందుకంటే… నీకు రాజ్యం ఉంది, బాధ్యత ఉంది, నీ కిరీటం ఉంది. నా దగ్గర ఏముంది రుమా? ఒట్టి చేతులు. ఒట్టి హృదయం.”

రుమ కళ్లు నిండాయి.

“కానీ ఆ ఒట్టి హృదయంలో…” అతను కొనసాగించాడు, “నువ్వు మాత్రమే ఉన్నావు. పుట్టినప్పటి నుండి. తెలుసో తెలియదో అని కాదు — నువ్వు అక్కడ ఉన్నావు. ఎప్పుడూ.”

ఆమె చెయ్యి అప్రయత్నంగా అతని సంకెళ్ల చేతిని తాకింది.

చల్లగా ఉంది. గాయాలు ఉన్నాయి.

ఆమె తన చేయి తీయలేదు.

కొండ కళ్లు మూసుకున్నాడు — ఆ స్పర్శ అతనికి జీవితంలో అన్నింటికంటే విలువైన క్షణంలా అనిపించింది.

తెరిచాడు. మళ్లీ మాట్లాడాడు:

“రుమా, నేను చనిపోవడం భయంగా లేదు. కానీ నీవు ‘మనిషిగా మరణిస్తా’ అన్నావు — ఆ మాట వినడం భరించలేకపోతున్నాను.”

“కొండా…”

“వెళ్ళు రుమా. రాజ్యానికి వెళ్ళు. నీవు బతికి ఉంటే చాలు. నేను ఇక్కడ లేకపోయినా… నీ కళ్లలో నేను ఉంటాను. అది చాలు నాకు.”

రుమ తల అడ్డంగా ఊపింది. కళ్ల నుండి నీళ్లు జారాయి.

“నీవు లేని కళ్లకు చూపు అవసరం లేదు కొండా.”

బయట సైన్యాధికారి మళ్లీ పిలిచాడు:

“రాణీ… సమయం అయిపోతోంది.”

ఆ మాటలు గుహలో మళ్లీ ప్రతిధ్వనించాయి.

రుమ లేచింది. కానీ అడుగు వెయ్యలేదు.

కొండ ఆమె కళ్లలో చూశాడు. ఆ కళ్లలో అతనికి రాజ్యం కనిపించలేదు, కిరీటం కనిపించలేదు — కేవలం అతనికోసం వెతుకుతున్న ఒక హృదయం మాత్రమే కనిపించింది.

అతను చివరిసారిగా అన్నాడు — గొంతు మెత్తగా, పెదవుల మీద చిన్న నవ్వుతో:

“రుమా… కొండ కోరుకుంటే నీవు కాదనలేవు అన్నావు కదా…”

ఆమె ఆగింది. ఆ మాటలు తన మాటలే.

“ఒక్క కోరిక కోరుతున్నాను…”

“చెప్పు.”

“బతికి ఉండు.”

గుహలో నిశ్శబ్దం రాజ్యమేలింది.

రుమ పెదవులు అదిరాయి. ఆమె ఇంకేమీ మాట్లాడలేకపోయింది. మాటలు లేవు, శ్వాస మాత్రమే ఉంది.

బయట శంఖనాదం మొదలైంది — సమయం తీరింది.

రుమ చివరిసారి కొండను చూసింది.

అతను ఆమెను చూశాడు.

ఆ చూపులో — ఏ నవల రాయలేనిది, ఏ కవిత చెప్పలేనిది — అంతా ఉంది.

రుమ తిరిగింది. అడుగు వేసింది. ఒకటి, రెండు, మూడు —

ఆమె ఆగలేదు, ఆగలేదు, ఆగలేదు —

కానీ ఆమె కళ్లు మూసుకున్నాయి.

గుండె మూసుకోలేదు.

చీకటి గుహ. సంకెళ్లు. కొండ కళ్లు. ఆ చివరి చూపు.

“బతికి ఉండు.”

ఆ మాట గుండెలో దిగింది.

రుమగా ఆమె తిరిగింది, అడుగు వేసింది, ఆగలేదు — కానీ గుండె వెనక్కే ఉంది, అతని దగ్గరే ఉంది.

బయట శంఖనాదం మోగింది.

కొండా!

తార ఒక్కసారిగా లేచింది.

ఆమె మంచం మీద నిటారుగా కూర్చుంది. శ్వాస వేగంగా వస్తోంది. గుండె చాలా వేగంగా కొట్టుకుంటోంది — అది కల అని మనసుకు తెలుసు, కానీ శరీరానికి తెలియట్లేదు.

చేతులు వణుకుతున్నాయి.

ఆమె చేతులు చూసుకుంది — సంకెళ్లు లేవు, గాయాలు లేవు, చీకటి గుహ లేదు. తన గది మాత్రమే.

కానీ గుండెలో ఆ బాధ —

అది పోలేదు.

తార మెల్లగా మోకాళ్లు గుండెకు హత్తుకుంది. కళ్లు మూసుకుంది. లోపల నుండి ఏదో తన్నుకు వస్తోంది — అది ఏడుపు కాదు, అది ఒక పాత నొప్పి. చాలా పాతది. ఈ జన్మది కాదు.

కొండా…

ఆ పేరు ఆమె మనసులో వచ్చింది — తన స్వంత పేరులా, తన శ్వాసలా, తన గుండె చప్పుడులా.

ఆమె కళ్లు తెరిచింది.

కిటికీలో నుండి రాత్రి ఆకాశం కనిపిస్తోంది. చంద్రుడు — నిండుగా, తెల్లగా.

ఆ వెన్నెల.

ఆ అంతఃపురం.

ఆ కళ్లు.

అన్నీ ఒకేసారి వచ్చాయి — ఒక వరద లా. తార చేయి గుండెమీద పెట్టుకుంది. అక్కడ ఒక బరువు ఉంది — శతాబ్దాల బరువు, జన్మల బరువు.

---

ఆమె నెమ్మదిగా మంచం దిగింది.

చేతిలో ఆ పాత ఫోన్ తీసింది — టేబుల్ మీద పెట్టిన ఫోన్. kathalakonda.com వచ్చిన ఫోన్.

ఆన్ చేసింది.

స్క్రీన్ వెలిగింది.

మళ్లీ అదే —

kathalakonda.com

తార కూర్చుంది. నేలమీద, కిటికీ వెన్నెల పడే చోట. మోకాళ్ల మీద ఫోన్ పెట్టుకుని చదవడం మొదలుపెట్టింది.

ఒక్కొక్క పేజీ తెరిచింది.

రుమ వర్ణన వచ్చింది —

“ఆమె తేజస్సుతో వెలిగిపోతోంది. ఆమె కళ్లలో ప్రేమ, బాధ, తపన కలగలసి ఉన్నాయి…”

తార ఆగింది.

ఆ వర్ణన చదువుతుంటే ఆమె గుండె ఒక వింత అనుభూతిని పొందింది — ఇది ఎవరి గురించో కాదు, ఇది తన గురించే అనిపించింది. ఈ మాటలు ఎవరో రాశారు కాదు — ఎవరో తన గురించి రాశారు.

కానీ ఎవరు?

కొండ మాటలు వచ్చాయి —

“నీ అందం గురించి రచయిత అయినా అక్షరం రాయలేను. కవి అయినా కనురెప్ప కదల్చలేను…”

తార చేయి వణికింది.

ఆమె ఇప్పుడు ఈ మాటలు చదువుతోంది కాదు —

ఈ మాటలు ఆమె గుండె లోపల నుండి వినిపిస్తున్నాయి. ఎప్పుడో విన్నవి, ఎక్కడో విన్నవి, ఏ జన్మలోనో విన్నవి.

తార కళ్లు మూసుకుంది.

చీకటిలో ఆ గుహ కనిపించింది. కొండ కనిపించాడు. సంకెళ్లు, గాయాలు, చిరిగిన వస్త్రాలు — అయినా ఆ కళ్లలో ఆ శాంతి.

“బతికి ఉండు రుమా.”

తార కళ్లు తెరుచుకున్నాయి.

చెంపల మీద నీళ్లు జారుతున్నాయి.

ఆమె తుడుచుకోలేదు. తుడుచుకోవాలని అనిపించలేదు. ఈ కన్నీళ్లు ఈ జన్మవి కాదు — వీటిని ఎప్పుడో ఏడవాల్సింది, ఎప్పుడో విడవాల్సింది. ఆ జన్మలో గుహ బయటికి నడిచినప్పుడు రాలేదు. ఇప్పుడు వస్తున్నాయి.

ఆమె మెల్లగా గోడకు ఆనుకుంది. వెన్నెల ఆమె మీద పడుతోంది.

మనసులో ఒక ప్రశ్న —

ఆ కొండ ఈ జన్మలో ఎక్కడ ఉన్నాడు?

అప్పుడు గుర్తొచ్చింది —

మొబైల్ షాప్. ఆ కుర్రాడు. ఈ ఫోన్ వదిలేసి వెళ్లాడని షాప్‌కుడు అన్నాడు.

ఈ ఫోన్ అతనిది. కొండ అనే పేరు ఉన్న వెబ్‌సైట్ అతని ఫోన్‌లో ఉంది.

తార ఒక్కసారిగా నిటారుగా కూర్చుంది.

గుండె వేగంగా కొట్టుకోవడం మొదలైంది — వేరే కారణంతో ఇప్పుడు.

ఆమె స్క్రీన్ మీద వెతికింది —

ఆ వెబ్‌సైట్‌లో ఎక్కడైనా పేరు ఉందా? అడ్రస్ ఉందా? ఏదైనా —

చివరి పేజీలో ఒక్క వాక్యం —

“ఈ కథ పూర్తి కాలేదు. కొండ ఎక్కడ ఉన్నాడో రుమకు తెలియదు. రుమ ఎక్కడ ఉందో కొండకు తెలియదు. కానీ ఒక్కసారి కలిస్తే — ఈ కథ తెలుస్తుంది.”

తార ఫోన్ గుండెకు హత్తుకుంది.

బయట రాత్రి ఇంకా నిశ్శబ్దంగా ఉంది. చంద్రుడు కిటికీ అద్దంలో మెరుస్తున్నాడు.

ఆమె మెల్లగా అంది — ఎవరూ వినరు, ఆమెకే తెలుసు, కానీ చెప్పాలనిపించింది:

“కొండా… నేను రుమను. నేను ఇక్కడ ఉన్నాను.”

ఆ మాటలు గదిలో తేలాయి.

జవాబు రాలేదు.

కానీ గుండె లోపల — ఎక్కడో చాలా లోతులో — ఏదో వినిపించింది.

ఆ గొంతు. ఆ మాటలు.

“బతికి ఉండు.”

తార కళ్లు మూసుకుంది. చిరునవ్వు వచ్చింది — నొప్పిలో పుట్టిన చిరునవ్వు, జన్మల తర్వాత వచ్చిన చిరునవ్వు.

బతికి ఉన్నాను కొండా.

నిన్ను వెతుకుతూ బతికి ఉన్నాను.

రాత్రి సాగుతోంది. వెన్నెల సాగుతోంది.

తార అక్కడే కూర్చుండిపోయింది — ఫోన్ చేతిలో పట్టుకుని, గుండెలో శతాబ్దాల ప్రేమ మోసుకుని, ఈ జన్మలో ఆ కొండను వెతకాలన్న ఒక్క నిర్ణయంతో.

తెల్లవారుతోంది.

కొత్త రోజు. కొత్త జన్మ. అదే ప్రేమ.

---

ఉదయం పది గంటలు.

కాలేజీ భవనం నిండా సందడి. కారిడార్లలో అడుగుల చప్పుళ్లు, క్యాంటీన్ నుండి వస్తున్న టీ వాసన, ఎక్కడో దూరంగా బెల్ మోగిన చప్పుడు.

కానీ B-204 తరగతి గది లోపల — వేరే వాతావరణం.

విద్యార్థులు కూర్చుని ఉన్నారు. కొందరు నోట్సు రాస్తున్నారు, కొందరు ఫోన్లు చూస్తున్నారు, కొందరు కిటికీ వెలుపలికి చూస్తూ ఎక్కడో మనసు పోనిచ్చారు. మొదటి బెంచ్ అమ్మాయిలు చురుకుగా ఉన్నారు, వెనక బెంచ్ అబ్బాయిలు అర్థంగా నిద్రపోతున్నారు.

అది సాహిత్యం తరగతి.

పాఠం — ప్రేమ.

---

లెక్చరర్ రవికాంత్ గారు నెమ్మదిగా అడుగులు వేస్తూ తరగతిలో తిరుగుతున్నారు. వయసు నలభై దాటి ఉంటుంది. నల్లటి జుట్టులో కొన్ని తెల్లవెంట్రుకలు. కళ్లద్దాలు, చేతిలో చాక్ పీస్, ముఖంలో ఒక నిదానమైన తెలివి.

ఆయన బ్లాక్‌బోర్డు మీద రాశారు —

ప్రేమ అంటే ఏమిటి?

తరగతి గది కొంచెం కదిలింది. కొందరు నవ్వారు, కొందరు ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు, వెనక బెంచ్ అబ్బాయి మెలకువ వచ్చి కళ్లు నులుముకున్నాడు.

రవికాంత్ గారు అందరిని చూశారు. చిరునవ్వు వచ్చింది.

“ఎవరైనా చెప్పగలరా?”

మొదటి బెంచ్ అమ్మాయి చేయి లేపింది.

“సర్, ప్రేమ అంటే ఒక భావోద్వేగం. ఒక వ్యక్తి పట్ల మనకు కలిగే అనుబంధం.”

“బాగుంది.” రవికాంత్ గారు తల ఊపారు. “పుస్తకం చెప్పేది అది. కానీ నేను మీకు ఈ రోజు పుస్తకం చెప్పను.”

తరగతి గది మారింది. ఫోన్లు దిగాయి. కిటికీ వైపు చూస్తున్న కళ్లు ముందుకు తిరిగాయి. నిద్రపోతున్న అబ్బాయి నిటారుగా కూర్చున్నాడు.

రవికాంత్ గారు చాక్‌పీస్ పెట్టి, చేతులు వెనక్కి కట్టుకుని నిలిచారు.

“నేను మీకు ఒక సంఘటన చెప్తాను. ఆ సంఘటన నాకే జరిగింది.”

---

నిశ్శబ్దం.

“మూడు నెలల క్రితం నేను ఒక మొబైల్ షాప్‌కు వెళ్లాను. పాత ఫోన్ మారుద్దామని. అక్కడ కౌంటర్ మీద ఒక ఫోన్ ఉంది. షాప్‌కుడు అన్నాడు — ఇందాకే ఒకాయన వదిలేసి వెళ్లాడు అని. సెకండ్ హ్యాండ్ అని తెలిసినా, అది చాలా క్లీన్‌గా ఉంది — ఒక్క గీత లేదు. నాకు తెలియని కారణంగా అది కొనేశాను.”

విద్యార్థులు వింటున్నారు. ఒకరు మరొకరివైపు చూసుకున్నారు — సర్ ఈ రోజు వేరేగా మాట్లాడుతున్నారని అర్థమైంది.

“ఇంటికి వచ్చాను. ఫోన్ ఆన్ చేశాను. కంపెనీ లోగో రాలేదు. బూట్ స్క్రీన్ రాలేదు. బదులుగా నేరుగా స్క్రీన్ నిండుగా ఒక వెబ్‌సైట్ వచ్చింది.”

ఆయన ఒక్క క్షణం ఆగారు.

“kathalakonda.com“

తరగతి గది నిశ్శబ్దమైంది.

“మొదట అనుకున్నాను — ఏదో యాప్ అయి ఉంటుందని. కానీ అది కాదు. ఆ వెబ్‌సైట్ తెరిచాను. అందులో ఒక కథ ఉంది. ఒక ప్రేమ కథ. రుమ మరియు కొండ.”

ఆయన మెల్లగా నడుస్తూ అన్నారు:

“ఆ కథలో ఒక యువరాణి ఉంది — రుమ. ఆమె హృదయంలో ప్రేమ ఉంది కానీ చెప్పలేకపోతోంది. ఒక కొండ ఉన్నాడు — అతను ఆమెను ప్రేమిస్తున్నాడు కానీ బయటికి చెప్పే హక్కు తనకు లేదని నిశ్శబ్దంగా ఉన్నాడు. ఆమె రాణి, అతను సాధారణ మనిషి — ఆ దూరం వారిద్దరినీ కలవకుండా చేసింది. కానీ ఆ దూరంలోనే వారి ప్రేమ మరింత లోతుగా పాతుకుపోయింది.”

మొదటి బెంచ్ అమ్మాయి పెన్ పక్కన పెట్టింది. నోట్సు మరిచిపోయింది.

“ఆ కథలో చివరి సన్నివేశం ఉంది — కొండ బందీగా ఉన్నాడు. మరణం ముందు నిలిచి ఉన్నాడు. రుమ వచ్చింది. వారిద్దరూ చీకటి గుహలో కలిశారు. ఆ క్షణంలో కొండ మొదటిసారి మాట్లాడాడు — జీవితంలో దాచుకున్న ప్రేమను మొత్తం ఒక్కసారిగా చెప్పాడు.”

ఆయన ఆగారు. గొంతు కొంచెం మెత్తబడింది.

“ఆ చూపు — రుమ వెళ్తుంటే కొండ చూసిన ఆ చివరి చూపు — అది చదివినప్పుడు నేను ఒక్క నిమిషం పుస్తకం మూసి కూర్చున్నాను. ఎందుకంటే ఆ చూపులో ఉన్న భావం మాటల్లో చెప్పలేనిది.”

తరగతి గది అంతా ఒక శ్వాసలా నిలిచింది.

రవికాంత్ గారు మెల్లగా బ్లాక్‌బోర్డు వైపు తిరిగారు. చాక్‌పీస్ తీసుకున్నారు. రాశారు:

“కాలమే విడదీస్తుంది. కాలమే కలుపుతుంది. కోరుకుంటే కలసిపోయే బంధాలు అప్పటికే. కాలం కలగజేసుకునే బంధాలు ఎప్పటికైనా ఒక్కటి అవుతాయి.”

చాక్‌పీస్ పెట్టారు.

తిరిగారు.

“రుమ మరియు కొండ విడిపోయిన చూపులో నేను చదివింది అదే. వారిద్దరికీ తెలుసు — ఆ జన్మలో కాదు. కానీ వారి బంధం కాలం దాటి వస్తుంది అని.”

కథలకొండ.కామ్ — ఒక పూర్వజన్మ రహస్యం

---

తరగతి గదిలో ఒక అమ్మాయి కళ్లు తడిబారాయి. ఆమె పక్కన ఉన్న ఫ్రెండ్ గమనించింది, ఏమీ అనలేదు.

ఒక అబ్బాయి కిటికీ బయటికి చూస్తున్నాడు — మనసులో ఎవరి ముఖమో కదిలింది, పేరు చెప్పుకోలేదు.

వెనక బెంచ్ అబ్బాయి — ఇంతసేపు నిద్రపోయిన అతను — నోట్‌బుక్ తీసి ఆ నాలుగు వాక్యాలు రాసుకున్నాడు. ఎందుకు రాశాడో అతనికే తెలియదు.

రవికాంత్ గారు కొనసాగించారు:

“ఆ ఫోన్ నాకు మూడు రోజులు ఉంది. తర్వాత పోగొట్టుకున్నాను. ఎక్కడ పోయిందో తెలియదు. వెతికాను — దొరకలేదు.”

ఆయన చిన్నగా నవ్వారు.

“కానీ అందులో చదివిన విషయం పోలేదు. ఇప్పుడు మీతో మాట్లాడుతున్నాను — అది నా దగ్గరే ఉంది.”

ఒక అబ్బాయి చేయి లేపాడు.

“సర్, ఆ వెబ్‌సైట్ ఇప్పుడు కూడా ఉంటుందా?”

రవికాంత్ గారు ఆగారు. ఆలోచించారు.

“తెలియదు. కానీ ఒక విషయం తెలుసు — ఆ కథ రాసిన వ్యక్తికి ప్రేమ అంటే ఏమిటో తెలుసు. నిజంగా తెలుసు. పుస్తకంలో చదివి కాదు, అనుభవించి తెలుసు.”

మరో అమ్మాయి అడిగింది:

“సర్, ఆ కొండ — రుమ కోసం చనిపోయాడా?”

రవికాంత్ గారు ఆమె వైపు చూశారు.

“కథ అక్కడ ఆగిపోయింది. కానీ…” ఆయన ఒక్క క్షణం ఆగారు. “కొండ చనిపోయినా, రుమ బతికే ఉంది. ఆమె ఆ జన్మలో శరీరంగా బతికింది. కానీ హృదయంగా? అది ఆ గుహలోనే నిలిచిపోయింది.”

తరగతి గది నిశ్శబ్దంగా ఊపిరి పీల్చుకుంది.

రవికాంత్ గారు చివరగా అన్నారు —

“ప్రేమ అంటే ఒక భావోద్వేగం మాత్రమే కాదు. అది ఒక కాలాతీతమైన బంధం. రుమ మరియు కొండ విడిపోయారు — కాలం విడదీసింది. కానీ వారి బంధం అక్కడితో ఆగలేదు. ఎందుకంటే కాలం కలగజేసుకునే బంధాలు చావుతో ముగియవు, జన్మతో మొదలవు.”

ఆయన చాక్‌పీస్ పక్కన పెట్టారు.

“ఈ రోజు పాఠం ఇక్కడితో ముగిసింది.”

బెల్ మోగింది.

కానీ ఏ విద్యార్థీ లేవలేదు.

ఒక్క క్షణం — ఆ తరగతి గది అంతా, బయట కాలేజీ సందడిని మరిచి, లోపల ఒక పురాతన గుహలో నిలిచిన రుమ మరియు కొండ చివరి చూపులో లీనమైపోయింది.

మెల్లగా, ఒక్కొక్కరూ లేచారు. నిశ్శబ్దంగా బయటికి నడిచారు.

కానీ ఆ నాలుగు వాక్యాలు —

ప్రతి హృదయంలో నిలిచిపోయాయి.

కాలమే విడదీస్తుంది, కాలమే కలుపుతుంది…

---

మర్నాడు ఉదయం.

కాలేజీ కారిడార్లో సందడి మొదలైంది. విద్యార్థులు తరగతులకు పరుగెడుతున్నారు, క్యాంటీన్ లో టీ కప్పులు గలగలమంటున్నాయి, ఎక్కడో అటెండెన్స్ పేర్లు పిలుస్తున్న లెక్చరర్ స్వరం వినిపిస్తోంది.

రవికాంత్ గారు తమ చిన్న గదిలో కూర్చుని ఉన్నారు — స్టాఫ్ రూమ్. చేతిలో పేపర్లు, పక్కన చల్లారిపోయిన టీ కప్పు. నిన్నటి తరగతిలో చెప్పిన మాటలు ఇంకా మనసులో తిరుగుతున్నాయి.

కాలమే విడదీస్తుంది, కాలమే కలుపుతుంది…

తలుపు దగ్గర చిన్న చప్పుడు వినిపించింది.

ఆయన తలెత్తారు.

ఒక అమ్మాయి నిలిచి ఉంది. రెండో సంవత్సరం విద్యార్థి — మహాలక్ష్మి. తరగతిలో మొదటి బెంచ్‌లో కూర్చుంటుంది, చురుకైన అమ్మాయి. కానీ ఈ రోజు ఆమె ముఖంలో చురుకుదనం కాదు — ఏదో ఆందోళన కనిపిస్తోంది.

“రండి మహాలక్ష్మి, కూర్చోండి.”

ఆమె లోపలికి వచ్చింది. కుర్చీలో కూర్చుంది. చేతులు ఒడిలో పెట్టుకుని, ఒక్క క్షణం ఏమి చెప్పాలో తోచనట్టు ఆగింది.

రవికాంత్ గారు పేపర్లు పక్కన పెట్టారు. పూర్తి దృష్టి ఆమె మీద పెట్టారు.

“చెప్పు.”

మహాలక్ష్మి నెమ్మదిగా మొదలుపెట్టింది:

“సర్… నిన్న మీరు చెప్పిన విషయం విన్నాను. kathalakonda.com గురించి, ఆ ఫోన్ గురించి.”

“అవును.”

ఆమె ఒక్క క్షణం ఆగింది. తర్వాత అంది:

“సర్… నాకు ఒక ఫ్రెండ్ ఉంది. ఆమె పేరు తార.”

రవికాంత్ గారు కళ్లద్దాలు సరిచేసుకున్నారు. వినసాగారు.

“ఆమె నా క్లోజ్ ఫ్రెండ్ సర్. చాలా సంతోషంగా ఉండే అమ్మాయి. ఎప్పుడూ నవ్వుతూ ఉంటుంది, అందరికీ సాయం చేస్తుంది, ఒంటరిగా కూర్చోవడం ఆమెకు చేతకాదు.”

ఆమె గొంతు మెల్లగా మారింది.

“కానీ సర్… ఈ మధ్యే ఆమెకు ఒక ఫోన్ దొరికింది. ఆ ఫోన్ దొరికినప్పటి నుండి…”

ఆమె ఆగింది.

రవికాంత్ గారు వేచి చూశారు.

“ఆమె ఒంటరిగా ఉంటోంది సర్.”

ఆ మాటలు స్టాఫ్ రూమ్ లో నిశ్శబ్దంగా వ్యాపించాయి.

మహాలక్ష్మి కొనసాగించింది — ఇప్పుడు మాటలు వేగంగా వస్తున్నాయి, మనసులో పేరుకున్న ఆందోళన బయటికి వస్తోంది:

“రాత్రి నిద్రపోవడం లేదు సర్. కిటికీ దగ్గర కూర్చుని గంటల తరబడి ఆ ఫోన్ చూస్తోంది. భోజనం మరిచిపోతోంది. నేను పిలిస్తే వస్తోంది కానీ మనసు అక్కడ ఉండట్లేదు. ఎక్కడో దూరంగా చూస్తుంటుంది.”

ఆమె కళ్లలో నిజమైన ఆందోళన మెరిసింది.

“మొన్న రాత్రి ఆమె గది దగ్గరికి వెళ్లాను సర్. తలుపు సందులోంచి చూశాను — ఆమె నేలమీద కూర్చుని, వెన్నెల వెలుతురులో, ఫోన్ గుండెకు హత్తుకుని కూర్చుని ఉంది. నేను పిలవలేదు. ఆమె ముఖంలో ఏదో చూశాను సర్… అది నాకు అర్థం కాలేదు. కానీ మీరు నిన్న చెప్పిన విషయం వింటే…”

ఆమె ఆగింది.

గొంతు చివరి మాటల దగ్గర వణికింది:

“సర్… ఆ ఫోన్ అదే ఫోన్ అయి ఉంటుందా? kathalakonda.com వాళ్ళది?”

స్టాఫ్ రూమ్ లో నిశ్శబ్దం.

రవికాంత్ గారు కుర్చీలో వెనక్కి వాలారు. చేతులు జోడించి నుదిటికి ఆనించుకున్నారు. ఒక్క క్షణం కళ్లు మూసుకున్నారు.

మనసులో ఒక లెక్క కలిసింది —

తను వదిలేసిన ఫోన్. షాప్‌లో వదిలేసిన ఫోన్. తార కు దొరికిన ఫోన్.

అదే ఫోన్.

ఆయన కళ్లు తెరిచారు. మహాలక్ష్మి వైపు చూశారు.

“తార ఏమైనా మాట్లాడిందా? ఆ ఫోన్ లో ఏముందో చెప్పిందా?”

“లేదు సర్. నేను అడిగాను. ఆమె చిరునవ్వు మాత్రం నవ్వింది. అంతే.”

రవికాంత్ గారు నెమ్మదిగా లేచారు. కిటికీ దగ్గరికి నడిచారు. బయటికి చూశారు — కాలేజీ ఆవరణలో విద్యార్థులు తిరుగుతున్నారు, చెట్ల నీడలో కూర్చున్నారు, నవ్వుతున్నారు, మాట్లాడుతున్నారు.

ఆయన అన్నారు, మెల్లగా, తమకు తామే చెప్పుకున్నట్టు:

“ఆ ఫోన్ ఒక్క చోట నిలవట్లేదు. ఒకరి నుండి మరొకరికి వెళ్తోంది. కానీ ఎవరి దగ్గరికి వెళ్తోంది అంటే…”

ఆయన తిరిగారు. మహాలక్ష్మి వైపు చూశారు.

“వెతుకుతున్న వారి దగ్గరికి వెళ్తోంది. తెలియకుండా వెతుకుతున్న వారి దగ్గరికి.”

మహాలక్ష్మి అర్థంకానట్టు చూసింది.

రవికాంత్ గారు మళ్లీ కుర్చీలో కూర్చున్నారు. మెల్లగా అన్నారు:

“తార ఒంటరిగా ఉంటోంది అన్నావు. కానీ ఆమె ఒంటరిగా లేదు మహాలక్ష్మి. ఆమె ఏదో వెతుకుతోంది. లేదా… ఏదో ఆమెను వెతుకుతోంది.”

మహాలక్ష్మి ఆగింది.

“సర్… మీరు చెప్పేది నాకు అర్థమవుతోంది కానీ… తార సరిగ్గా ఉంటుందా?”

రవికాంత్ గారు చిరునవ్వు నవ్వారు — అది సమాధానం ఇచ్చే నవ్వు కాదు, ధైర్యం చెప్పే నవ్వు.

“కాలం కలగజేసుకునే బంధాలు ఎప్పటికైనా ఒక్కటి అవుతాయి అన్నాను కదా నిన్న.”

“అవును సర్.”

“తార కూడా ఆ బంధంలో భాగం అయి ఉంటే…”

ఆయన మాట పూర్తి చేయలేదు.

కిటికీలో నుండి గాలి వచ్చింది. టేబుల్ మీద పేపర్లు మెల్లగా కదిలాయి.

మహాలక్ష్మి కొంచెంసేపు ఉండి, నెమ్మదిగా లేచింది. వెళ్లడానికి తిరిగింది.

“మహాలక్ష్మి…”

ఆమె తిరిగింది.

రవికాంత్ గారు అన్నారు:

“తార దగ్గరకు వెళ్ళు. ఆమెను ఒంటరిగా వదలకు. కానీ ఆమె మాట్లాడాలనుకున్నప్పుడు మాట్లాడనీ. బలవంతం చేయకు. కొన్ని విషయాలు సమయం వచ్చినప్పుడే మాట్లాడతాయి.”

మహాలక్ష్మి తల ఊపింది.

తలుపు దగ్గరికి వెళ్లింది. మళ్లీ ఆగింది.

వెనక్కి తిరిగి అడిగింది — చాలా మెల్లగా, దాదాపు గుసగుసగా:

“సర్… ఆ కథలో రుమ మరియు కొండ… చివరికి కలిశారా?”

రవికాంత్ గారు ఆమె వైపు చూశారు.

చాలా సేపు చూశారు.

తర్వాత అన్నారు:

“ఆ కథ ఇంకా పూర్తి కాలేదు మహాలక్ష్మి.”

ఆమె తలుపు దగ్గర నిలిచి అర్థం చేసుకుంది.

నెమ్మదిగా బయటికి నడిచింది.

---

స్టాఫ్ రూమ్ లో రవికాంత్ గారు ఒంటరిగా కూర్చున్నారు.

బయట కాలేజీ సందడి సాగుతోంది. కానీ ఆయన మనసులో ఒకే ఒక్క ప్రశ్న తిరుగుతోంది —

ఆ ఫోన్ ఇప్పుడు తార దగ్గర ఉంది.

తార అంటే రుమ.

రుమ అంటే కొండను వెతుకుతున్న హృదయం.

కొండ ఎక్కడ ఉన్నాడు?

చల్లారిపోయిన టీ కప్పు అలాగే ఉంది. ఆయన దాన్ని చూసి నవ్వారు — చిన్నగా, నిదానంగా.

కాలం తన పని తాను చేసుకుపోతోంది.

---

స్టాఫ్ రూమ్ బయట కారిడార్.

మహాలక్ష్మి తలుపు తెరుచుకుని బయటికి వచ్చింది. మనసు నిండా రవికాంత్ గారి మాటలు తిరుగుతున్నాయి — “తార ఒంటరిగా లేదు, ఏదో వెతుకుతోంది.”

“ఏయ్.”

ఆమె ఆగింది.

పక్కన స్తంభానికి ఆనుకుని నిలిచి ఉంది స్నేహ. అదే క్లాసు. చురుకైన కళ్లు, నేరుగా మాట్లాడే స్వభావం, ఏ విషయాన్నైనా లాజిక్‌తో చూసే మనసు.

“సర్ దగ్గర ఏమిటి అంత సేపు? క్లాసు మొదలవుతోంది.”

మహాలక్ష్మి కొంచెం తటపటాయించింది. తర్వాత అంది:

“తార గురించి.”

స్నేహ నిటారుగా నిలిచింది.

“ఏమైంది తారకు?”

“ఆమెకు ఆ ఫోన్ దొరికింది చెప్పావా… kathalakonda.com వాళ్ళది. అప్పటి నుండి ఆమె మారిపోయింది. సర్‌కు చెప్పాను.”

స్నేహ ఒక్క క్షణం ఆగింది.

తర్వాత నెమ్మదిగా నవ్వింది — అది వ్యంగ్యం కాదు, కానీ అర్థంకానట్టు నవ్వు.

“మహా… ఒక ఫోన్ లో కథ చదివి మారిపోయిందా తార? అది చాలా అతిగా అనిపించట్లేదా నీకు?”

మహాలక్ష్మి అడుగు ఆగింది.

“అతిగా కాదు స్నేహా. నువ్వు తారను చూడలేదు. ఆమె కళ్లలో ఏదో వేరేగా ఉంది.”

“ఏదో వేరేగా అంటే?”

“తెలియదు. కానీ అది బాధలా లేదు. దూరంగా చూసే కళ్లలా ఉంది. ఎక్కడో ఉన్నట్టు.”

స్నేహ పుస్తకాలు చంకలో పెట్టుకుని కారిడార్ లో నడవడం మొదలుపెట్టింది. మహాలక్ష్మి పక్కన నడిచింది.

---

“మహా, నిజంగా చెప్తాను. ఈ కాలంలో ఇలాంటి విషయాలకు సమయం వృథా చేయడం నాకు అర్థం కావట్లేదు.”

“అంటే?”

స్నేహ ఆగింది. మహాలక్ష్మి వైపు తిరిగింది.

“అదే. రుమ కొండ, పూర్వజన్మ, కాలాతీత ప్రేమ — ఇవన్నీ బాగానే ఉంటాయి కథల్లో. కానీ వాస్తవంలో? ఈ కాలంలో ప్రేమ అంటే ఏమిటో తెలుసా?”

“చెప్పు.”

“స్వైప్ రైట్. స్వైప్ లెఫ్ట్.” స్నేహ వేలు గాలిలో స్వైప్ చేసింది. “అంతే. ఒక్క వేలు కదలికలో వ్యక్తి నిర్ణయమైపోతున్నాడు. ఫోటో నచ్చింది అంటే ప్రేమ, నచ్చలేదు అంటే వద్దు. ఇది ప్రేమా?”

మహాలక్ష్మి మాట్లాడలేదు.

స్నేహ కొనసాగించింది — గొంతులో విసుగు కాదు, ఒక నిజమైన వేదన ఉంది:

“ఒక్కసారి తాకితే తనువుకు తనువుకు గ్యాప్ వచ్చేస్తోంది మహా. మనుషులు స్క్రీన్ ల వెనక నుండి మాట్లాడతారు, స్టిక్కర్లు పంపుతారు, హార్ట్ ఎమోజీలు వేస్తారు — కానీ ఎదురుగా కూర్చుని కళ్లలోకి చూసి మాట్లాడలేరు. అంతా యాంత్రికంగా మారిపోయింది.”

మహాలక్ష్మి నెమ్మదిగా అంది:

“అందుకే కదా తార ఆ కథలో లీనమైపోయింది. అక్కడ అది నిజంగా ఉంది కదా.”

స్నేహ ఆగింది.

“నిజంగా ఉందా? లేదా అది కేవలం కల్పన కాబట్టి అందంగా అనిపిస్తోందా?”

“తేడా ఏమిటి?”

స్నేహ గోడకు ఆనుకుంది. కిటికీ బయటికి చూసింది.

“మహా, ఈ కాలంలో అబ్బాయి అమ్మాయిని చూసి ప్రేమలో పడటానికి ఎంత సమయం పడుతోందో తెలుసా? రెండు నిమిషాలు. ప్రొఫైల్ చూశాడు, లైక్ చేశాడు, డీఎం పంపాడు — అయిపోయింది, ప్రేమ మొదలైంది. వెయ్యేళ్ల క్రితం రుమ కొండను ఒక చీకటి గుహలో చివరిసారి చూసి గుండె పిండుకుపోయి వెళ్లింది. ఇప్పుడు? బ్రేకప్ కు కూడా మెసేజ్ పంపుతున్నారు. ముఖం చూపించే ధైర్యం లేదు.”

మహాలక్ష్మి మాట్లాడలేదు. ఆ మాటల్లో నిజముందని తెలుసు.

స్నేహ కొనసాగించింది:

“ఇంకా చెప్తాను. ఈ కాలంలో ప్రేమ మొదలైన వారం రోజుల్లోనే స్టేటస్ పెడతారు. నెల తర్వాత ఫోటో డిలీట్ చేస్తారు. రెండు నెలల తర్వాత బ్లాక్ చేస్తారు. మళ్లీ మూడు నెలల తర్వాత కొత్త ప్రేమ. అది ప్రేమా మహా? అది సీజన్ కు మారే బట్టల్లాంటిది.”

మహాలక్ష్మి నిదానంగా అంది:

“స్నేహా… కానీ అందరూ అలా కాదు కదా.”

“చాలా మంది అలానే ఉన్నారు.”

“అందుకే తారకు ఆ కథ వేరేగా అనిపించింది అంటున్నాను. ఆ కాలంలో కొండ ఉరి తీయబోతున్నా, రుమను వదిలించుకోమంటున్నా — అతను ప్రేమను దాచుకోలేదు. ‘బతికి ఉండు’ అన్నాడు. తన గురించి కాదు, ఆమె గురించి ఆలోచించాడు. ఇప్పుడు అలాంటి ప్రేమ కనిపిస్తోందా?”

స్నేహ చిన్నగా నిట్టూర్చింది.

నిశ్శబ్దం.

కారిడార్ లో విద్యార్థులు దాటిపోతున్నారు. వారి నవ్వులు, మాటలు, అడుగుల చప్పుళ్లు — అన్నీ వినిపిస్తున్నాయి.

స్నేహ మెల్లగా అంది — ఈసారి గొంతులో మొదటి కాఠిన్యం లేదు:

“మహా… నువ్వు చెప్పేది తప్పు కాదు. కానీ నేను చెప్పేది కూడా తప్పు కాదు. ఆ కాలంలో ప్రేమ అందంగా ఉంది — ఎందుకంటే స్క్రీన్ లేదు, స్వైప్ లేదు, బ్లాక్ లేదు. మనుషులు మనుషులతో మాట్లాడారు. కళ్లతో చెప్పారు, మనసుతో విన్నారు.”

“అవును.”

“కానీ ఈ కాలంలో ప్రేమ లేదు అనట్లేను. ఉంది. కానీ అది చాలా వేగంగా వస్తోంది, చాలా వేగంగా పోతోంది. నిల్చోవడం తెలియట్లేదు. ఎందుకంటే ఆగడం నేర్పించే ఓపిక ఎవరికీ లేదు.”

మహాలక్ష్మి అంది:

“రవికాంత్ సర్ నిన్న అన్నారు — కాలం కలగజేసుకునే బంధాలు ఎప్పటికైనా ఒక్కటి అవుతాయి అని.”

స్నేహ ఒక్క క్షణం ఆగింది.

“అది నమ్మాలంటే ముందు కాలం మీద నమ్మకం ఉండాలి మహా. ఈ కాలంలో మనుషులకు రేపటి మీద నమ్మకం లేదు — ఇంకా కాలం మీద నమ్మకం ఎక్కడ్నుండి వస్తుంది?”

మహాలక్ష్మి మాట్లాడలేదు.

స్నేహ మళ్లీ నడవడం మొదలుపెట్టింది. కొంచెం దూరం వెళ్లాక ఆగింది.

వెనక్కి తిరిగి అంది — గొంతులో ఒక సూక్ష్మమైన మార్పు:

“మహా… తార ముఖంలో నువ్వు చూసిన భావం. దూరంగా చూసే కళ్లు అన్నావు కదా.”

“అవును.”

“అది నాకు అర్థమైంది.”

మహాలక్ష్మి ఆశ్చర్యంగా చూసింది.

స్నేహ చిన్నగా నవ్వింది — ఈసారి ఆ నవ్వులో ఏదో వేరే భావం ఉంది. బాధ కాదు, దాచుకున్న అనుభవం ఉంది.

“ఒకప్పుడు నాకు కూడా ఉండేది అలాంటి చూపు. ఒక మనిషి కోసం. కానీ అతను మూడు నెలల తర్వాత నాకు మెసేజ్ పంపాడు — ‘నీతో కుదరట్లేదు, సారీ.'”

నిశ్శబ్దం.

“అప్పటి నుండి నేను ప్రేమను లాజిక్‌తో చూడటం మొదలుపెట్టాను. ఎందుకంటే గుండెతో చూస్తే నొప్పి వస్తుంది.”

మహాలక్ష్మి నెమ్మదిగా నడిచి స్నేహ పక్కన నిలిచింది.

రెండూ మాట్లాడలేదు.

కారిడార్ లో గంట మోగింది.

తరగతి మొదలవుతోంది.

ఇద్దరూ నడవడం మొదలుపెట్టారు — పక్కపక్కన, నిశ్శబ్దంగా.

కానీ ఆ నిశ్శబ్దంలో రెండు వేర్వేరు గుండె చప్పుళ్లు ఉన్నాయి —

ఒకటి నమ్ముతోంది.

మరొకటి నమ్మాలని ఉంది.

రెండూ కలిసే నడుస్తున్నాయి.

---

శనివారం సాయంత్రం.

“మూడు గంటలు” కేఫ్. మూలలో పెద్ద టేబుల్. అందరూ కూర్చున్నారు — కుందన, స్నేహ, మహాలక్ష్మి, తార, విక్రమ్, కొండ.

కాఫీలు వచ్చాయి. సమోసాలు వచ్చాయి. మాటలు మొదలయ్యాయి.

---

విక్రమ్ సమోసా తుంచుతూ అన్నాడు:

“కుందనా, నిన్న మీ నాన్న నీకు పెళ్లి మాట్లాడుతున్నారని విన్నాను. నిజమేనా?”

టేబుల్ మీద హఠాత్తుగా నిశ్శబ్దం.

స్నేహ, మహాలక్ష్మి, తార — ముగ్గురూ కుందన వైపు తిరిగారు.

కుందన కాఫీ కప్పు పెట్టింది. చిరునవ్వు నవ్వింది — సన్నగా, లోపల ఏదో దాచుకున్న నవ్వు.

“ఆఁ. మాట్లాడుతున్నారు.”

మహాలక్ష్మి: “పెళ్లా? ఇప్పుడే?”

కుందన: “వాళ్లకు అనిపించింది. అడిగారు.”

స్నేహ: “నీకు ఇష్టమేనా?”

కుందన కొంచెం సేపు ఏమీ అనలేదు. అందరూ చూస్తున్నారు. ఆమె కాఫీ చుట్టూ వేళ్లు తిప్పింది.

“పెళ్లికి భయం లేదు. కానీ ఎవరతో అనేది ముఖ్యం కదా.”

విక్రమ్: “మీ నాన్న ఎవరైనా చూశారా?”

కుందన మళ్లీ ఆగింది. చిన్నగా అంది:

“చూశారు.”

విక్రమ్: “ఎలా ఉన్నాడు?”

కుందన మెల్లగా అంది — పైకి మామూలుగా వినిపించే మాటలు, కానీ అవి ఎవరి గురించో తెలిసేలా:

“నిదానంగా ఉంటాడు. హడావుడి లేదు. ఏదైనా పర్వాలేదు అంటాడు — కానీ అది నిర్లక్ష్యం కాదు, ఒక రకమైన ప్రశాంతత.”

విక్రమ్ నోరు తెరిచాడు — మళ్లీ మూశాడు.

స్నేహ కాఫీ తాగుతూ ఆగింది. కుందన వైపు చూసింది. తర్వాత కొండ వైపు చూసింది.

కొండ సమోసా తింటున్నాడు. తల వంచుకుని.

తార గమనించలేదు. మహాలక్ష్మి గమనించింది — కానీ మాట్లాడలేదు.

---

స్నేహ: “సంపాదన ఏమైనా చూశారా?”

కుందన: “నాన్న చూసుకుంటారు అది. నాకు వేరే కావాలి.”

మహాలక్ష్మి: “ఏం కావాలి నీకు?”

కుందన కిటికీ వైపు చూసింది. బయట సాయంత్రపు వెలుతురు మెల్లగా తగ్గుతోంది. ఆమె మెల్లగా అంది:

“నేను మాట్లాడినప్పుడు నవ్వుతూ వినాలి. నేను ఏదైనా అడిగినప్పుడు నిజంగా జవాబు ఇవ్వాలి. మనసు మాట్లాడినప్పుడు మనసుతో వినాలి — నోట్ బుక్ లో రాసుకుని చదివినట్టు కాదు.”

స్నేహ కప్పు పెట్టింది. మళ్లీ కొండ వైపు చూసింది.

కొండ ఇంకా తల వంచుకుని ఉన్నాడు. కానీ తినడం ఆగింది.

విక్రమ్ కొంచెం అసౌకర్యంగా కదిలాడు.

---

తార అంది: “అది చాలా సింపుల్‌గా అన్నావు కుందనా.”

కుందన తార వైపు తిరిగింది. నవ్వింది.

“ప్రేమ అంటే సింపుల్‌గా ఉంటుంది తారా. ఎదుటి మనిషి మాట్లాడటం చూస్తే గుండె ఒక్కసారిగా నిండిపోవాలి. ఆ మనిషి దగ్గర ఉంటే ఏ మాట చెప్పకపోయినా పర్వాలేదు అనిపించాలి.”

మహాలక్ష్మి: “అలాంటి మనిషి దొరికాడా నీకు?”

కుందన జవాబు ఇవ్వలేదు వెంటనే.

కప్పులో కాఫీ చూసింది. పెదవులు కొంచెం మెదిలాయి — నవ్వు కాదు, ఏదో మెల్లని భావం.

“దొరికాడో లేదో తెలియదు. కానీ… ఒక్కోసారి ఒక మనిషి మాట్లాడుతుంటే వినాలనిపిస్తుంది. ఆ మాటలు పూర్తవకముందే ఆగిపోతే — ఇంకా వినాలని ఉంటుంది. అలా అనిపిస్తే చాలు అనుకుంటా.”

స్నేహ ఒక్కసారి కొండ వైపు చూసింది.

కొండ ఇప్పుడు కాఫీ కప్పు తీసుకున్నాడు. తాగాడు. మాట్లాడలేదు.

కానీ అతని చెవులు వింటున్నాయని తెలుస్తోంది.

విక్రమ్ అతని పక్కన కూర్చున్నాడు — మెల్లగా కొండ చేతిని మోచేత్తో తాకాడు.

కొండ విక్రమ్ వైపు చూశాడు.

విక్రమ్ కళ్లతోనే చెప్పాడు — “నీ గురించే మాట్లాడుతోంది.”

కొండ కళ్లతోనే జవాబిచ్చాడు — “ఊరుకో.”

---

మహాలక్ష్మి కుందనను మళ్లీ అడిగింది, మెల్లగా:

“కుందనా, మీ నాన్న చూసిన అబ్బాయి ఒంటరిగా ఉంటాడా? ఫ్రెండ్స్ ఉన్నారా?”

కుందన చిన్నగా నవ్వింది:

“ఫ్రెండ్స్ ఉన్నారు. కానీ ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు… పుస్తకాలు చదువుతాడు. లేదా ఏదో రాస్తాడు. బయటికి చెప్పడు కానీ లోపల చాలా ఉంటుంది.”

స్నేహ కప్పు మళ్లీ పెట్టింది.

ఈసారి తార కూడా కొండ వైపు చూసింది.

కొండ కిటికీ వైపు చూస్తున్నాడు.

తార మళ్లీ కుందన వైపు చూసింది.

కుందన టేబుల్ మీద వేలితో మెల్లగా ఏదో గీస్తోంది — తనకు తెలియకుండా.

తార దిగువకు చూసింది.

కుందన వేలు టేబుల్ మీద రాసింది — అక్షరాలు కాదు, కానీ ఒక పేరు రాస్తున్నట్టు అనిపించింది.

---

విక్రమ్ మళ్లీ నవ్వుతూ అన్నాడు:

“కుందనా, నువ్వు చెప్పింది విన్నాను. నిదానంగా ఉంటాడు, ప్రశాంతంగా ఉంటాడు, పుస్తకాలు చదువుతాడు, లోపల చాలా ఉంటుంది — ఇవి మీ నాన్న చూసిన అబ్బాయి గురించా? లేక…”

కుందన విక్రమ్ వైపు కొంచెం కోపంగా చూసింది.

“లేక ఏమిటి?”

విక్రమ్ నవ్వాడు. “లేదు లేదు, ఏమీ లేదు.”

స్నేహ నవ్వు ఆపుకుంది.

మహాలక్ష్మి కాఫీ తాగింది.

తార కుందన ముఖం చూసింది. ఆమె చెంపలు కొంచెం ఎర్రగా ఉన్నాయి.

ఎవరో ఉన్నారు కుందన మనసులో. ఇక్కడే ఉన్నాడు.

తార చుట్టూ చూసింది.

కొండ మాత్రం కిటికీ వైపు చూస్తున్నాడు. బయట వెలుతురు చూస్తున్నాడు.

అతని ముఖం చదవడం కష్టం.

---

కుందన విషయం మారుద్దామని:

“సరే సరే. కొండ, నీకు పెళ్లి అంటే ఏమనిపిస్తుంది?”

టేబుల్ మీద అందరి చూపులు కొండ మీదికి వెళ్లాయి.

కొండ కిటికీ నుండి తిరిగాడు. కుందన వైపు చూశాడు.

మెల్లగా అన్నాడు:

“పెళ్లి అంటే రెండు మనుషులు కలవడం కాదు. రెండు మనసులు అర్థం చేసుకోవడం. అది అయితే పెళ్లి అవసరం లేదు కూడా — అయినా ఆ బంధం ఉంటుంది. అది లేకపోతే పెళ్లి చేసుకున్నా ఏమీ లేదు.”

కుందన ఆ మాటలు విన్నది.

ఆమె కప్పు పెట్టింది. టేబుల్ మీదికి చూసింది.

స్నేహ మహాలక్ష్మి చెవిలో మెల్లగా అంది — దాదాపు వినిపించకుండా:

“రెండు మనసులూ అర్థం చేసుకున్నట్టే ఉన్నాయి.”

మహాలక్ష్మి నవ్వు ఆపుకుంది. కాఫీ తాగింది.

తార వింది. తల వంచుకుంది.

---

కొంత సేపు మాటలు సాగాయి — వేరే విషయాల గురించి. సినిమాలు, కాలేజీ, ఎగ్జామ్స్.

కానీ ఆ టేబుల్ మీద ఒక అదృశ్యమైన అర్థం తిరుగుతూనే ఉంది.

అందరికీ తెలుసు.

ఎవరూ చెప్పలేదు.

---

లేచే సమయం వచ్చింది.

బిల్లు చెల్లించారు. బయటికి నడిచారు.

తలుపు దగ్గర అందరూ విడిపోతున్నారు.

“బై కుందనా.”

“బై స్నేహా.”

“బై మహా, తారా.”

కొండ వెళ్తూ ఆగాడు.

కుందన వైపు తిరిగాడు.

“బై కుందనా.”

కుందన చిరునవ్వు నవ్వింది.

“బై కొండ.”

అంతే.

రెండు మాటలు. రెండు నవ్వులు.

కానీ ఆ రెండు మాటల మధ్య — చెప్పని మాటలు వందలు ఉన్నాయి.

---

అందరూ నడిచారు.

విక్రమ్ కొండ పక్కన నడుస్తూ మెల్లగా అన్నాడు:

“కొండ… కుందన మాట్లాడింది విన్నావా?”

“విన్నాను.”

“నీ గురించే మాట్లాడింది.”

కొండ నడుస్తూనే ఉన్నాడు.

“విక్రమ్…”

“ఏమిటి?”

“నువ్వు చాలా imagination చేసుకుంటావు.”

విక్రమ్ నవ్వాడు. “ఒరేయ్, imagination కాదు. అక్కడున్న ఐదుగురికీ అర్థమైంది.”

కొండ మాట్లాడలేదు.

కానీ నడుస్తూ ఒక్క క్షణం —

మనసులో కుందన మాటలు వినిపించాయి —

“ఆ మనిషి మాట్లాడుతుంటే వినాలనిపిస్తుంది. ఆ మాటలు పూర్తవకముందే ఆగిపోతే ఇంకా వినాలని ఉంటుంది.”

కొండ ఆకాశం వైపు చూశాడు.

చంద్రుడు వస్తున్నాడు.

మెల్లగా నవ్వాడు — తనకు తానే.

అర్థం అయిందా? అవలేదా? —

అది అతనికే తెలుసు.

---

రాత్రి పదకొండున్నర.

రోడ్డు నిర్జనంగా ఉంది.

రెండు వైపులా చెట్లు నిలిచి ఉన్నాయి — చీకటిలో వాటి నీడలు మరింత నల్లగా కనిపిస్తున్నాయి. ఆకాశంలో చంద్రుడు ఉన్నాడు కానీ మేఘాల మధ్య మాటుమాటున కనిపిస్తున్నాడు. రోడ్డు మీద ఒక్క వాహనం లేదు — ముందు లేదు, వెనక లేదు.

ఆర్జున్ కారు డ్రైవ్ చేస్తున్నాడు.

సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్. ముప్పైల్లో ఉంటాడు. ల్యాప్‌టాప్ బ్యాగ్ వెనక సీట్లో ఉంది, ఫోన్ హోల్డర్‌లో ఉంది, కార్లో మెల్లగా ఏదో పాట వస్తోంది. ఆఫీసు నుండి ఆలస్యంగా బయలుదేరాడు — రాత్రి మీటింగ్ ముగిసింది, ఇంటికి వెళ్లాలి, ఇంకో గంట ప్రయాణం ఉంది.

అంతా మామూలుగా ఉంది.

హఠాత్తుగా —

కారు ఒక్కసారిగా తడబడింది.

ఇంజన్ చప్పుడు మారింది. ఒకసారి దగ్గినట్టు వచ్చింది. మళ్లీ నార్మల్ అయినట్టు అనిపించింది.

పర్వాలేదు.

ఆర్జున్ స్పీడు తగ్గించాడు. కొంచెం ముందు వెళ్లాడు.

మళ్లీ తడబడింది.

ఈసారి ఇంజన్ ఆగింది.

కారు రోడ్డు మీద నిలిచిపోయింది.

---

ఆర్జున్ మళ్లీ స్టార్ట్ చేశాడు.

స్టార్ట్ కాలేదు.

మళ్లీ చేశాడు.

మళ్లీ కాలేదు.

మూడోసారి, నాలుగోసారి — కీ తిప్పుతున్నాడు, ఇంజన్ ఒక్కసారి కూడా పలకట్లేదు.

“ఏమిటిది…”

అతను ఫోన్ తీశాడు. నెట్‌వర్క్ లేదు. ఒక్క బార్ కూడా లేదు.

మెకానిక్‌కు కాల్ చేద్దామని చూశాడు — కాల్ వెళ్లట్లేదు.

గూగుల్ మ్యాప్ చూశాడు — లోడ్ కావట్లేదు.

ఆర్జున్ కారు డాష్‌బోర్డ్ మీద చేయి కొట్టాడు.

“పర్ఫెక్ట్ టైమింగ్.”

---

కారు దిగాడు.

రాత్రి గాలి తాకింది — చల్లగా, తేమగా. చెట్ల ఆకులు మెల్లగా చప్పుడు చేస్తున్నాయి. రోడ్డు మీద అతని అడుగుల చప్పుడు తప్ప మరో శబ్దం లేదు.

అతను కారు బోనెట్ తెరిచాడు. ఇంజన్ చూశాడు.

చీకట్లో ఏమీ అర్థం కాలేదు.

“నేను సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్‌ని. కార్ ఇంజనీర్‌ని కాదు.”

ఆ మాటలు రాత్రి గాలిలో మాయమైపోయాయి.

అతను ఫోన్ టార్చ్ వేశాడు. ఇంజన్ అంతా చూశాడు — ఏమీ అర్థం కాలేదు. బ్యాటరీ కనెక్షన్ చెక్ చేశాడు — బాగానే ఉంది. పెట్రోల్ చూశాడు — ఉంది.

అయితే ఏమైంది?

తెలియలేదు.

అతను చుట్టూ చూశాడు. రోడ్డు రెండు వైపులా చీకటి. ముందు దూరంగా రోడ్డు వంపు తిరుగుతోంది — అవతల ఏముందో కనిపించట్లేదు. వెనక దూరంగా ఏమీ లేదు.

నీళ్లు.

గొంతు ఎండిపోతోంది. అతను కారులో చూశాడు — వాటర్ బాటిల్ ఖాళీగా ఉంది.

ఎప్పుడు తాగాను?

గుర్తు లేదు.

అతను మళ్లీ చుట్టూ చూశాడు — ఈసారి జాగ్రత్తగా.

రోడ్డుకు అవతల, చెట్ల మధ్యగా, చీకట్లో —

దూరంగా ఏదో కనిపించింది.

కొండవంటిది. పెద్దగా కాదు, కానీ స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది. చంద్రకాంతి దాని మీద పడి, మిగతా చీకటి మధ్యలో అది మాత్రం మెల్లగా వెలుస్తోంది.

అక్కడ నీళ్లు ఉంటాయా?

కొండ దగ్గర సాధారణంగా నీటి ఊట ఉంటుంది — ఆ ఆలోచన వచ్చింది.

ఆర్జున్ కారు లాక్ చేశాడు. ఫోన్ జేబులో పెట్టుకున్నాడు. బ్యాగ్ తీశాడు.

రోడ్డు దాటాడు. చెట్ల మధ్యలోకి నడిచాడు.

---

నేల మెత్తగా ఉంది. ఆకులు కాళ్ల కింద మెల్లగా చప్పుడు చేస్తున్నాయి. చెట్ల మధ్యలో చీకటి మరింత దట్టంగా ఉంది — ఫోన్ టార్చ్ వేశాడు. వెలుతురు ముందు కొంచెం దూరం మాత్రమే కనిపిస్తోంది.

నడుస్తున్నాడు.

చెట్లు తగ్గాయి. నేల మెల్లగా పైకి వెళ్తోంది.

కొండ దగ్గరవుతోంది.

ఆర్జున్ పైకి చూశాడు — కొండ చీకటిలో పెద్దగా నిలిచి ఉంది. రాళ్లు, పొదలు, పాచి. చంద్రుడు మేఘాల వెనక నుండి వచ్చాడు — ఒక్కసారిగా కొండ మొత్తం వెన్నెలలో స్నానం చేసింది.

ఆర్జున్ ఆగాడు.

ఒక్క క్షణం అతను అది చూశాడు.

నగరంలో పుట్టి, నగరంలో పెరిగి, నగరంలో జీవించిన మనిషి — ఇంత రాత్రి, ఒంటరిగా, ఒక కొండ ముందు నిలిచాడు.

అది వింతగా అనిపించలేదు.

అది ఏదో సహజంగా అనిపించింది.

ఎందుకు?

తెలియలేదు.

అతను మళ్లీ నడిచాడు. కొండ చుట్టూ తిరిగాడు. మెల్లగా ఒక చోటుకు వచ్చాడు —

నీళ్లు.

రాళ్ల మధ్య నుండి చిన్న నీటి ధార. శబ్దం లేకుండా, మెల్లగా, అర్థరాత్రి చీకట్లో.

ఆర్జున్ కూర్చున్నాడు. చేతులు కడుక్కున్నాడు. నీళ్లు తాగాడు.

చల్లగా ఉన్నాయి. చాలా చల్లగా.

అతను వెనక్కి వాలి రాయి మీద కూర్చున్నాడు. ఫోన్ చూశాడు — నెట్‌వర్క్ ఇంకా లేదు.

పైకి చూశాడు.

ఆకాశంలో నక్షత్రాలు.

నగరంలో ఎప్పుడూ ఇంత నక్షత్రాలు కనిపించవు — వెలుతురు, పొగ, హడావుడి అన్నీ కప్పేస్తాయి. కానీ ఇక్కడ —

ఆకాశం నిండుగా ఉంది.

ఆర్జున్ ఒక్క నిమిషం ఆగాడు. ఫోన్ పక్కన పెట్టాడు. ల్యాప్‌టాప్ బ్యాగ్ దింపాడు.

మొదటిసారిగా — రాత్రి అతని చుట్టూ ఉన్న నిశ్శబ్దాన్ని అతను అనుభవించాడు.

ఎప్పుడైనా ఇలా కూర్చున్నానా?

గుర్తు లేదు.

పని. మీటింగ్. డెడ్‌లైన్. కాల్స్. మెయిల్స్. పని. మళ్లీ పని.

మధ్యలో ఏమైనా జీవించానా?

ఆ ప్రశ్న వచ్చింది — అనుకోకుండా, రాత్రి చీకట్లో, కొండ పక్కన కూర్చున్నప్పుడు.

అతను జవాబు వెతుకుతున్నాడు —

రాలేదు.

కథలకొండ.కామ్ — ఒక పూర్వజన్మ రహస్యం

---

అదే సమయంలో —

కొండ మీద, పైన, రాళ్ల మధ్య ఒక చిన్న గుహలా ఉన్న చోట —

మెల్లగా వెలుతురు కదిలింది.

ఆర్జున్ తల పైకెత్తాడు.

ఎవరైనా ఉన్నారా?

చెవులు నిక్కబొడుచుకున్నాయి.

నిశ్శబ్దం.

తర్వాత మళ్లీ — చాలా మెల్లగా —

ఒక చప్పుడు.

అడుగుల చప్పుడు కాదు. గాలి చప్పుడు కాదు.

ఏదో వేరే చప్పుడు.

ఆర్జున్ లేచాడు.

ఫోన్ టార్చ్ పైకి వేశాడు.

కొండ మీద వెలుతురు పడింది —

అక్కడ ఏమీ లేదు.

కానీ కొంచెం సేపు అతను అక్కడే నిలిచి చూశాడు.

ఆ నిశ్శబ్దం —

సాధారణ నిశ్శబ్దం కాదు అనిపించింది.

ఏదో ఉంది. ఏదో రహస్యం. ఈ కొండలో, ఈ రాత్రిలో, ఈ వెన్నెలలో.

అతను మళ్లీ కూర్చున్నాడు.

ఫోన్ తీశాడు — ఈసారి నెట్‌వర్క్ వచ్చింది. ఒక్క బార్.

మెకానిక్‌కు మెసేజ్ పంపాడు. లొకేషన్ పంపాడు.

ఫోన్ పక్కన పెట్టాడు.

మళ్లీ ఆకాశం చూశాడు.

చంద్రుడు పూర్తిగా వచ్చాడు. కొండ మొత్తం వెన్నెలలో మునిగింది.

ఆర్జున్ మనసులో ఒక వింత అనుభూతి —

ఈ కొండకు ఒక పేరు ఉందా?

తెలియదు.

ఇక్కడ ఎవరైనా వచ్చారా ఇంతకుముందు?

తెలియదు.

ఈ రాత్రి, ఈ చోట, నేను ఎందుకు వచ్చాను?

కారు ఆగింది కాబట్టి.

కానీ కారు ఎందుకు ఆగింది?

తెలియదు.

ఆర్జున్ రాయి మీద వెనక్కి వాలాడు.

పైన నక్షత్రాలు.

పక్కన నీటి ధార.

చుట్టూ నిశ్శబ్దం.

మెకానిక్ వచ్చేవరకు సమయం ఉంది.

అతను మొదటిసారి ఏమీ చేయకుండా ఆకాశం చూస్తూ కూర్చున్నాడు.

ఏ మెయిల్ లేదు. ఏ కాల్ లేదు. ఏ డెడ్‌లైన్ లేదు.

కేవలం రాత్రి.

కేవలం కొండ.

కేవలం వెన్నెల.

మెల్లగా అతని కళ్లు మూసుకున్నాయి —

నిద్ర కాదు. విశ్రాంతి.

బహుశా ఈ కొండ అతనిని ఆపింది. బహుశా కారు ఆగడం యాదృచ్ఛికం కాదు.

బహుశా —

కొన్ని చోట్లకు మనం వెళ్లం.

కొన్ని చోట్లు మనల్ని పిలుస్తాయి.

---

రాత్రి పన్నెండు కావస్తోంది.

ఆర్జున్ కళ్లు మూసుకుని రాయి మీద కూర్చున్నాడు. చుట్టూ నిశ్శబ్దం. పైన నక్షత్రాలు. పక్కన నీటి ధార మెల్లగా పారుతోంది.

హఠాత్తుగా —

అతని మనసులో ఏదో కదిలింది.

ఈ నిశ్శబ్దం సాధారణంగా లేదు. ఈ కొండ సాధారణంగా లేదు. ఈ రాత్రి యాదృచ్ఛికంగా లేదు.

ఆ అనుభూతి మెల్లగా కోపంగా మారింది —

ఎందుకు? ఎవరు? ఏమిటిది?

ఆర్జున్ ఒక్కసారిగా లేచాడు. కొండ వైపు తిరిగాడు.

గట్టిగా అరిచాడు — రాత్రి నిశ్శబ్దాన్ని చీల్చుకుంటూ:

“ఎందుకు నన్ను ఇక్కడికి తీసుకువచ్చావు? ఏం కావాలి నీకు?”

ఆ మాటలు కొండ మీద తాకి, మళ్లీ వెనక్కి వచ్చాయి — ప్రతిధ్వని.

నిశ్శబ్దం.

ఆర్జున్ అక్కడే నిలిచాడు. శ్వాస వేగంగా వస్తోంది. చేతులు పిడికిళ్లు బిగించుకున్నాయి.

పిచ్చిగా అరుస్తున్నాను కొండకు. ఇక్కడ ఎవరూ లేరు.

ఆ ఆలోచన వచ్చింది.

కానీ వెళ్లలేదు.

---

అప్పుడు —

కొండ నుండి మాటలు వచ్చాయి.

గాలి చప్పుడు కాదు. చెట్ల చప్పుడు కాదు.

స్పష్టంగా. నిదానంగా. లోతుగా.

ఆ స్వరం ఎక్కడ నుండి వస్తోందో తెలియట్లేదు — రాళ్ల లోపల నుండా, గాలి నుండా, లేక కొండ మొత్తం నుండా — అర్థం కాలేదు.

కానీ మాటలు స్పష్టంగా వినిపిస్తున్నాయి:

“ఆర్జున్…”

ఆర్జున్ ఒక అడుగు వెనక్కి వేశాడు. గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.

నా పేరు తెలుసా దీనికి?

“భయపడకు.”

“ఎవరు… ఎవరు మాట్లాడుతున్నారు?”

“నేను ఈ కొండను. నేను ఈ రాత్రిని. నేను ఒక కథను. నేను నీకు అవసరమైన పనిని నీ దగ్గరికి తీసుకువచ్చాను.”

ఆర్జున్ చుట్టూ చూశాడు — ఎవరూ లేరు. కొండ మాత్రమే ఉంది, వెన్నెలలో నిలిచి.

“కారు నీవు ఆపావా?”

“కారు ఆగింది. నేను ఆపాను. తేడా ఉంది.”

ఆర్జున్ ఒక్క క్షణం ఆగాడు.

“ఏమిటి తేడా?”

“కారు మెకానికల్ వైఫల్యం. నేను నిన్ను ఆపాను — నీ జీవితంలో ఒక నిర్దిష్టమైన క్షణంలో, ఒక నిర్దిష్టమైన చోటుకు తీసుకువచ్చాను. అది వైఫల్యం కాదు. ఉద్దేశం.”

ఆర్జున్ రాయి మీద కూర్చున్నాడు — కాళ్లు వణుకుతున్నాయి, కానీ నిలబడే శక్తి లేదు.

“ఏం ఉద్దేశం?”

“నాకు కావలసినది నీవు చేయగలిగేది. ఆ పని చేస్తావని మాట ఇవ్వు.”

“ఏ పని అయిందో తెలియకుండా మాట ఎలా ఇవ్వను?”

నిశ్శబ్దం.

తర్వాత మళ్లీ ఆ స్వరం —

ఈసారి కొంచెం వేరేగా. హెచ్చరికలా కాదు, నిజంగా చెప్తున్నట్టు:

“సరే. అడుగు.”

---

ఆర్జున్ గొంతు సర్దుకున్నాడు. మెల్లగా అడిగాడు:

“నువ్వు ఏమి కోరుకుంటున్నావు?”

“ఒక వెబ్‌సైట్.”

“వెబ్‌సైట్?”

“kathalakonda.com”

ఆర్జున్ ఆగాడు.

“ఇది… వెబ్‌సైట్ పేరా?”

“అవును. నీవు create చేయాలి.”

“ఎందుకు?”

“ఒక కథ ఉంది. చాలా పాతది. జన్మల నాటిది. ఆ కథ ఈ లోకంలో జీవించాలి. మనుషుల హృదయాల్లో చేరాలి. కానీ అది రాయడానికి నాకు చేతులు లేవు. అది upload చేయడానికి నాకు వేళ్లు లేవు. నీకు ఉన్నాయి.”

ఆర్జున్ ఫోన్ తీశాడు. kathalakonda.com అని search చేశాడు.

Domain available.

అతను ఫోన్ దించాడు. పైకి చూశాడు.

“కథ నేను రాయాలా?”

“లేదు. నేను చెప్తాను. నీవు రాస్తావు.”

“ఎప్పుడు? ఎలా?”

“ప్రతి రాత్రి ఇక్కడికి రావు. కానీ నేను నీ దగ్గరికి వస్తాను. నీకు నిద్రలో వస్తాను, మెలకువలో వస్తాను, కలలో వస్తాను — నీవు రాయవలసిన మాటలు నీ మనసులో పెడతాను. నీవు వాటిని అక్కరపెట్టాలి.”

ఆర్జున్ లేచాడు. కొండ వైపు నడిచాడు — దగ్గరగా.

“ఇది నిజమా? నేను పిచ్చిగా మారుతున్నానా?”

“నీకు అనుమానం సహజం. కానీ ఒక్క ప్రశ్న అడుగు నిన్ను నీవు — ఈ కొండ దగ్గర కూర్చున్నప్పుడు, ఆకాశం చూసినప్పుడు, నీళ్లు తాగినప్పుడు — ఎన్నో కాలం నుండి మరిచిపోయిన ఏదో తిరిగి వచ్చినట్టు అనిపించలేదా?”

ఆర్జున్ మాట్లాడలేదు.

అనిపించింది. నిజంగా అనిపించింది.

“అది కొత్తది కాదు ఆర్జున్. అది నిన్ను నీవు గుర్తుపట్టడం.”

---

నిశ్శబ్దం.

ఆర్జున్ రాయి మీద కూర్చున్నాడు. మోకాళ్లపై చేతులు పెట్టుకున్నాడు. ఆలోచిస్తున్నాడు.

సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్. కోడ్ రాయడం తెలుసు. వెబ్‌సైట్ create చేయడం తెలుసు. కానీ కథ రాయడం?

“నేను రచయిత కాను.”

“నేను కథ చెప్తాను. నీవు రాస్తావు. రచయిత నీవు కాదు — నేను. నీవు కేవలం సాధనం.”

“సాధనం అంటే?”

“కలాన్ని పట్టుకునే చేయి. కథను తెలియజేసే మాధ్యమం. నీ పేరు ఎక్కడా రాదు. కానీ ఈ కథ వల్ల ఏమవుతుందో — అది నీవు చూస్తావు.”

“ఏమవుతుంది?”

“రెండు మనసులు కలుస్తాయి. రెండు జన్మల విడిపోయిన బంధం మళ్లీ ఒక్కటి అవుతుంది. నీవు దానికి వంతెన అవుతావు.”

ఆర్జున్ పైకి చూశాడు. చంద్రుడు నిండుగా వెలుగుతున్నాడు.

“మాట తప్పితే?”

“మార్గం మూసుకుపోతుంది.”

“ఏ మార్గం?”

“నీ మార్గం. నీవు ఎప్పటి నుండో వెతుకుతున్న మార్గం. పని తప్ప జీవితం లేదు అనిపించే ఆ అలసట నీకు తెలుసు కదా. ఆ మార్గం తెరుచుకోవాలంటే — ఈ పని చేయాలి.”

ఆర్జున్ లేచాడు.

కొండ వైపు తిరిగాడు.

చాలా సేపు చూశాడు.

తర్వాత మెల్లగా అన్నాడు:

“సరే. మాట ఇస్తున్నాను.”

“మాట ఇచ్చావు.”

“కానీ ఒక్క విషయం చెప్పు — ఈ కథ ఎవరి గురించి?”

నిశ్శబ్దం.

చాలా సేపు నిశ్శబ్దం.

తర్వాత ఆ స్వరం వచ్చింది — ఈసారి చాలా మెల్లగా. దాదాపు గుసగుస:

“ఒక రాణి గురించి. ఒక సాధారణ మనిషి గురించి. వారి ప్రేమ గురించి. వారి విడిపోవడం గురించి. వారు మళ్లీ కలవడం గురించి.”

“ఈ జన్మలో కలుస్తారా?”

“ఆ కథ నీవు రాస్తావు. చివరి అధ్యాయం నీ చేతుల్లో ఉంటుంది.”

ఆర్జున్ ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు.

అదే సమయంలో దూరంగా వెలుతురు కదిలింది — మెకానిక్ వస్తున్నాడు.

ఆర్జున్ వెనక్కి తిరిగాడు. వెళ్లాడు.

కొంచెం దూరం వెళ్లాక ఆగాడు. వెనక్కి తిరిగి కొండ వైపు చూశాడు.

కొండ నిశ్శబ్దంగా నిలిచి ఉంది. వెన్నెల మీద పడుతోంది.

ఏ స్వరం లేదు. ఏ మాట లేదు.

కానీ గాలిలో ఒక వాక్యం వినిపించింది — చాలా మెల్లగా, దాదాపు అతని మనసులోంచే వచ్చినట్టు:

“రేపటి నుండి మొదలు.”

ఆర్జున్ తిరిగాడు. నడిచాడు.

అతని ఫోన్‌లో browser తెరుచుకుంది —

kathalakonda.com — Domain Available.

అతని వేలు ఆగింది.

తర్వాత నొక్కింది.

Register.

రాత్రి మెల్లగా తెల్లవారుతోంది.

ఒక వెబ్‌సైట్ పుట్టింది.

ఒక కథ మొదలైంది.

---

ఆ రోజు రాజ్యమంతా సంతోషంలో మునిగింది.

మహారాజుకు బిడ్డ పుట్టింది.

రాజభవనం నిండా పువ్వులు, తోరణాలు. వీధుల్లో ప్రజలు పండుగ చేసుకుంటున్నారు. నగారాలు మోగుతున్నాయి, శంఖాలు పిలుస్తున్నాయి. రాజ్యపు నలుమూలల నుండి శుభాకాంక్షలు వస్తున్నాయి.

మహారాజు అంతఃపురంలోకి వెళ్లాడు.

అక్కడ — తెల్లటి పట్టు వస్త్రాలలో చుట్టబడి, పాపాయి నిద్రపోతోంది.

మహారాజు ఆ చిన్ని ముఖం చూశాడు.

ఆయన జీవితంలో ఎన్నో యుద్ధాలు చేశాడు, ఎన్నో రాజ్యాలు జయించాడు, ఎన్నో నిర్ణయాలు తీసుకున్నాడు — కానీ ఈ క్షణం వాటన్నింటికంటే వేరేగా అనిపించింది.

ఆ చిన్ని అరచేయి అతని వేలును పట్టుకుంది.

మహారాజు కళ్లు తడిబారాయి.

---

నామకరణ వేడుక.

రాజసభ కొలువు తీరింది. పురోహితులు వేద మంత్రాలు చదువుతున్నారు. అగ్ని ప్రజ్వలిస్తోంది. సువాసనలు గదిలో వ్యాపిస్తున్నాయి.

మహారాజు సింహాసనం మీద కూర్చున్నాడు. పక్కన రాణి. ఆమె చేతుల్లో పాపాయి.

రాజ్యపు ప్రముఖ జ్యోతిష్కుడు ముందుకు వచ్చాడు — వయసు మళ్లిన వ్యక్తి, తెల్లని జుట్టు, లోతైన కళ్లు. ఆయన చేతిలో జాతక పత్రిక.

మహారాజు అడిగాడు:

“పాపాయి జాతకం ఏమి చెప్తోంది?”

జ్యోతిష్కుడు జాతక పత్రిక చూశాడు. చాలా సేపు చూశాడు.

మళ్లీ చూశాడు.

ఆయన ముఖంలో ఏదో మెదిలింది — చెప్పాలా వద్దా అన్న సందిగ్ధం.

మహారాజు గమనించాడు.

“ఏమిటి? చెప్పు.”

జ్యోతిష్కుడు తల ఎత్తాడు. మహారాజు కళ్లలోకి నేరుగా చూశాడు.

“మహారాజా… జాతకం చాలా బలంగా ఉంది. ఈ బిడ్డ రాజ్యానికి వెలుతురు అవుతుంది. ఆమె తేజస్సు దశదిశలా వ్యాపిస్తుంది.”

“అయితే?”

జ్యోతిష్కుడు ఆగాడు.

“మహారాజా… ఒక విషయం ఉంది.”

“చెప్పు.”

“రాణి రుమ…” ఆయన మెల్లగా అన్నాడు — ఒక్కొక్క మాటా జాగ్రత్తగా, “మీకు ఇష్టంలేని వ్యక్తిని ఇష్టపడుతుంది.”

రాజసభలో నిశ్శబ్దం వ్యాపించింది.

మహారాజు ముఖం మారలేదు. కానీ కళ్లలో ఏదో కదిలింది.

“కొనసాగించు.”

జ్యోతిష్కుడు తల వంచాడు. స్వరం మరింత మెల్లగా అయింది:

“ఆమె ఇష్టం నెరవేరదు. మీ ఇష్టం తీరదు.”

రాజసభలో గాలి ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది.

మంత్రులు ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు. పురోహితులు మంత్రాలు ఆపారు. అగ్ని మాత్రమే మెల్లగా ఊగుతోంది.

రాణి చేతుల్లో పాపాయి నిద్రపోతోంది — ఈ లోకానికి అర్థం కాని మాటలు తన గురించి చెప్పబడుతున్నాయని తెలియకుండా.

---

మహారాజు లేచాడు.

అడుగు ముందుకు వేశాడు. జ్యోతిష్కుడి ముందు నిలిచాడు.

ఆయన స్వరంలో కోపం లేదు — అది మరింత భయంకరంగా ఉంది.

“ఈ జాతకం తప్పు అని నిరూపించే మార్గం ఉందా?”

జ్యోతిష్కుడు తల అడ్డంగా ఊపాడు.

“గ్రహాలు రాసిన విధిని మార్చే శక్తి నాకు లేదు మహారాజా.”

“అయితే ఆ వ్యక్తి ఎవరో తెలుసా?”

“తెలియదు. కానీ జాతకం చెప్తోంది — అతను సామాన్యుడు. రాజ్యానికి తగిన వ్యక్తి కాదు.”

మహారాజు వెనక్కి తిరిగాడు. రాణి వైపు చూశాడు.

రాణి కళ్లలో నీళ్లు. చేతుల్లో పాపాయి.

మహారాజు అడుగులు రాణి దగ్గరికి వెళ్లాయి. పాపాయిని చూశాడు.

ఆ చిన్ని ముఖం. ఆ మూసుకున్న కళ్లు. ఆ అమాయకత్వం.

ఆయన మనసులో రెండు విషయాలు ఒకేసారి కదిలాయి —

ఒకటి: తండ్రి ప్రేమ.

రెండు: రాజు యొక్క మొండితనం.

ఆయన పాపాయిని చేతుల్లోకి తీసుకున్నాడు. నెమ్మదిగా.

పాపాయి కళ్లు తెరిచింది — చిన్న చిన్న కళ్లు, లోతుగా, తెలివిగా.

ఆ కళ్లు మహారాజు కళ్లలోకి చూశాయి.

ఆయన గుండె ఆగినట్టైంది.

ఆ చూపులో ఏమీ లేదు — పాపాయి కదా. కానీ ఆ చూపులో ఏదో ఉంది — ఏ మాటలూ చెప్పని ఒక నిశ్చయం.

మహారాజు మెల్లగా అన్నాడు — రాజసభకు వినిపించేలా కాదు, పాపాయికి మాత్రమే వినిపించేలా:

“రుమా… నీ జాతకం ఏమి చెప్పినా — నేను నిన్ను కాపాడతాను.”

పాపాయి కళ్లు మూసుకుంది.

మళ్లీ నిద్రపోయింది.

---

మహారాజు తిరిగాడు. రాజసభ వైపు చూశాడు.

గంభీరంగా అన్నాడు:

“బిడ్డ పేరు రుమ.”

అందరూ వంగారు.

“రాణి రుమ.”

శంఖాలు మోగాయి. నగారాలు మళ్లీ మొదలయ్యాయి. వేద మంత్రాలు మళ్లీ వినిపించాయి.

పండుగ కొనసాగింది.

కానీ రాజసభలో ఒక నిశ్శబ్దమైన నీడ కూర్చుంది — జ్యోతిష్కుడు చెప్పిన మాటలు గాలిలో కరిగిపోలేదు. అవి రాళ్లలో చెక్కినట్టు నిలిచిపోయాయి.

రాణి రుమ మీకు ఇష్టంలేని వ్యక్తిని ఇష్టపడుతుంది. ఆమె ఇష్టం నెరవేరదు. మీ ఇష్టం తీరదు.

---

జ్యోతిష్కుడు రాజభవనం బయటికి నడిచాడు.

వెనక ఒక మంత్రి వచ్చి అడిగాడు — మెల్లగా, ఎవరూ వినకుండా:

“గురువుగారు… జాతకంలో ఇంకేమైనా చూశారా? చెప్పలేదు కదా?”

జ్యోతిష్కుడు ఆగాడు.

ఆకాశం వైపు చూశాడు.

“చూశాను.”

“ఏమిటది?”

జ్యోతిష్కుడు మళ్లీ నడవడం మొదలుపెట్టాడు.

వెనక్కి తిరిగాడు. మంత్రి చెవిలో మెల్లగా అన్నాడు:

“ఆమె ఇష్టం నెరవేరదు ఈ జన్మలో. కానీ…”

ఆగాడు.

“కానీ ఏమిటి?”

“కాలం కలగజేసుకునే బంధాలు ఎప్పటికైనా ఒక్కటి అవుతాయి.”

మంత్రి అర్థంకానట్టు చూశాడు.

జ్యోతిష్కుడు నవ్వాడు — వయసు మళ్లిన ముఖంలో, జీవితం అర్థమైన నవ్వు.

“జాతకం అక్కడితో ఆగలేదు. కానీ ఆ మాటలు మహారాజుకు చెప్పే సమయం ఇది కాదు.”

అతను నడిచాడు.

---

లోపల రాజభవనంలో —

రుమ నిద్రపోతోంది.

ఆమె చిన్ని పెదవులపై ఒక నవ్వు — నిద్రలో వచ్చే నవ్వు.

ఆ నవ్వు చూసిన రాణి మనసులో ఒక సన్నని భయం కదిలింది.

ఈ నవ్వు ఎంత కాలం ఉంటుంది?

బయట శంఖాలు మోగుతున్నాయి.

లోపల ఒక విధి మెల్లగా అల్లుకుంటోంది.

రుమ నిద్రపోతోంది —

తన కథ తెలియకుండా.

తన ప్రేమ తెలియకుండా.

తన కొండ తెలియకుండా.

కానీ ఆ నవ్వులో —

అన్నీ తెలిసినట్టు ఉంది.

---

ఆ రాత్రి జ్యోతిష్కుడు చెప్పిన మాటలు మహారాజు మరిచిపోలేదు.

ఒక్క రాత్రి కూడా మరిచిపోలేదు.

పైకి ఆయన ఏమీ అనలేదు. సభలో సాధారణంగా కూర్చున్నాడు, నిర్ణయాలు తీసుకున్నాడు, రాజ్యం పాలించాడు. కానీ లోపల — ఆ మాటలు నిప్పుకణికల్లా రగులుతూనే ఉన్నాయి.

రాణి రుమ మీకు ఇష్టంలేని వ్యక్తిని ఇష్టపడుతుంది.

ఇష్టంలేని వ్యక్తి ఎవరు?

సామాన్యుడు. రాజ్యానికి తగని వ్యక్తి.

మహారాజు మనసులో ఒక లెక్క మొదలైంది —

ఆ వ్యక్తి రాజ్యానికి తగని వాడు అయితే — రాజ్యంలో తగనివారు ఎవరూ లేకుండా చేస్తే?

అందరూ తనకు సమానమైనవారే అయితే?

అప్పుడు — ఇష్టంలేని వ్యక్తి అనే వ్యక్తి ఉండడు కదా.

ఆ ఆలోచన వచ్చిన రోజు నుండి మహారాజు మారిపోయాడు.

---

మొదట శత్రువులతో.

యుద్ధం చేయడం మానుకున్నాడు. సంధి మాట్లాడటం మొదలుపెట్టాడు. శత్రు రాజులను రాజభవనానికి ఆహ్వానించాడు — కానీ యుద్ధానికి కాదు, భోజనానికి.

వారు వచ్చారు — అనుమానంగా, జాగ్రత్తగా, ఆయుధాలు దాచుకుని.

కానీ మహారాజు నవ్వుతూ ఎదురువెళ్లాడు. స్వయంగా ఆహ్వానించాడు. తన పక్కన కూర్చోబెట్టుకున్నాడు.

“మనం శత్రువులం ఎందుకు?” అని అడిగాడు.

“మీరే యుద్ధం మొదలుపెట్టారు.”

“నేను తప్పు చేశాను. క్షమించండి.”

ఆ మాటలు శత్రు రాజులు ఊహించలేదు. మహారాజు — తల వంచి, క్షమించండి అంటున్నాడు?

వారు కరిగారు.

ఒప్పందాలు జరిగాయి. సంధులు కుదిరాయి. సరిహద్దులు తెరుచుకున్నాయి.

---

తర్వాత బంధువులతో.

దూరమైన బంధువులను పిలిపించాడు. పాత గొడవలు మరిచిపోయాడు. ఆస్తి తగాదాలు తనే వదులుకున్నాడు — “నీదే కానీ, సంబంధం నిలుపుకో” అన్నాడు.

బంధువులు ఆశ్చర్యపోయారు. తర్వాత కళ్లు తుడుచుకున్నారు.

---

తర్వాత సామంత రాజులతో.

వారి భూమి తీసుకోవడం మానుకున్నాడు. వారి గొప్పతనాన్ని సభలో గుర్తించాడు. వారి పిల్లలను రాజభవనంలో చదివించాడు.

వారు మిత్రులయ్యారు.

---

రుమ పెరుగుతోంది.

ఏడాది. రెండేళ్లు. ఐదేళ్లు. పది.

ఆమె రాజభవనంలో పెరుగుతున్నప్పుడు, రాజ్యం మారుతోంది.

ఆమె నడవడం నేర్చుకున్నప్పుడు — మహారాజు తొలి శత్రువుతో చేయి కలిపాడు.

ఆమె మాట్లాడటం నేర్చుకున్నప్పుడు — రాజ్యంలో యుద్ధ శబ్దాలు తగ్గాయి.

ఆమె చదువు మొదలుపెట్టినప్పుడు — పొరుగు రాజ్యాల నుండి వ్యాపారులు వస్తున్నారు, శత్రులు కాదు.

ఆమె యుక్తవయస్సుకు వచ్చేసరికి —

మహారాజుకు శత్రువులు లేరు.

---

ఒకరోజు మంత్రి మహారాజు దగ్గరికి వచ్చాడు. ఆశ్చర్యంగా అన్నాడు:

“మహారాజా, అద్భుతం జరిగింది. రాజ్యం చుట్టూ ఒక్క శత్రువు లేడు. అన్ని రాజ్యాలు మన మిత్రులే. ఎలా సాధ్యమైంది?”

మహారాజు కిటికీ బయటికి చూశాడు.

ఆవరణలో రుమ నడుస్తోంది — ఆమె తేజస్సు వెన్నెలలా వ్యాపిస్తోంది.

మహారాజు మెల్లగా అన్నాడు:

“సముద్రం తీరం తెలియదు మంత్రి. నాకు మిత్రులూ తెలియదు — అంతా మిత్రులే.”

మంత్రి అర్థం కానట్టు చూశాడు.

మహారాజు తిరిగాడు. చిరునవ్వు నవ్వాడు.

“ఇష్టంలేని వ్యక్తి అనేవాడు ఉండడాలంటే — ముందు ఇష్టం లేకపోవడం ఉండాలి. నాకు ఇష్టం లేని వ్యక్తి లేడు. అందరూ నాకు ఇష్టమే.”

మంత్రి అప్పుడు అర్థం చేసుకున్నాడు — మహారాజు ఇన్నేళ్లు ఏమి చేశాడో.

“మహారాజా… ఇదంతా రుమ కోసమా?”

మహారాజు జవాబు ఇవ్వలేదు.

కానీ ఆయన కళ్లు రుమ వైపు వెళ్లాయి.

---

రుమ ఆవరణలో నడుస్తోంది.

ఆమెకు తెలియదు — తన తండ్రి ఈ రాజ్యాన్ని, ఈ మైత్రిని, ఈ శాంతిని ఎవరి కోసం నిర్మించాడో.

ఆమెకు తెలియదు — జాతకం గురించి, జ్యోతిష్కుడి మాటల గురించి.

ఆమెకు తెలియదు — తన తండ్రి రాత్రుళ్లు నిద్రపోకుండా, ఒక్కో శత్రువును మిత్రుడిగా మార్చుకోవడానికి ఎంత శ్రమపడ్డాడో.

ఆమె ఆవరణలో నడుస్తోంది — స్వేచ్ఛగా, సంతోషంగా.

ఆమె నవ్వు రాజభవనంలో ప్రతిధ్వనిస్తోంది.

మహారాజు ఆ నవ్వు విన్నాడు.

ఆయన కళ్లు మూసుకున్నాడు.

లోపల ఒక తండ్రి — అన్ని రాజ్యాలను జయించిన తండ్రి — ఒక చిన్న నిట్టూర్పు విడిచాడు.

రుమా, నిన్ను కాపాడతాను అన్నాను. కాపాడుతున్నాను.

---

కానీ రాజభవనంలో మరో మూలలో —

జ్యోతిష్కుడు రాసిపెట్టిన మాటలు ఒక చుట్టలో ఉన్నాయి.

ఎవరూ చదవలేదు.

చివరి వాక్యం అక్కడ నిద్రపోతోంది —

“కాలం కలగజేసుకునే బంధాలు ఎప్పటికైనా ఒక్కటి అవుతాయి.”

మహారాజు శత్రువులను మిత్రులుగా మార్చుకోగలడు.

కానీ కాలాన్ని మార్చగలడా?

విధిని మార్చగలడా?

రుమ ఆవరణలో నడుస్తోంది.

ఆమెకు తెలియదు —

ఆమె హృదయంలో ఇంకొకరు ఉన్నారని.

ఆమె కళ్లు ఇంకొకరి కోసం వెతుకుతాయని.

ఆమె పెదవులు ఒక పేరు పలుకుతాయని —

కొండ.

---

రాజసభ కొలువు తీరి ఉంది.

మహారాజు సింహాసనం మీద ఆసీనుడై ఉన్నాడు. సాధారణ దర్బారు జరుగుతోంది — ప్రజల మనవులు, పన్నుల లెక్కలు, సరిహద్దు వ్యవహారాలు.

అప్పుడు సభా ద్వారం దగ్గర ఒక సైనికుడు వచ్చి నమస్కరించాడు.

“మహారాజా…”

“చెప్పు.”

“ఎవరో ఆగంతకుడు మన నగర ద్వారం దగ్గర కనిపించాడు. అతడిని అడ్డుకున్నాము. మీ ముందుకు తీసుకురావడానికి అనుజ్ఞ కావాలి.”

మహారాజు చేయి ఊపాడు.

“తీసుకురండి.”

---

కొంత సేపటికి ఆగంతకుడు సభలోకి వచ్చాడు.

యువకుడు. సాదా వస్త్రాలు. భుజాన చిన్న మూట. నడకలో హడావుడి లేదు, భయం లేదు — సభ అంటే మొదటిసారి చూస్తున్నాడు కాబట్టి కళ్లు కొంచెం అటూ ఇటూ చూశాయి, అంతే.

మహారాజు ముందు నిలిచాడు. నమస్కరించాడు.

మహారాజు అడిగాడు:

“పేరేమిటి?”

“కొండ మహారాజా.”

“ఏ ఊరు నుండి వచ్చావు?”

“మాది కథలకొండ మహారాజా.”

మహారాజు కనుబొమ్మ కొంచెం పైకి లేచింది.

“కథలకొండ?”

“అవును మహారాజా.”

మహారాజు పక్కన మంత్రి మెల్లగా అన్నాడు:

“అలాంటి ఊరు వినలేదు.”

మహారాజు మళ్లీ అడిగాడు:

“కథలకొండ అని పేరు ఎందుకు పెట్టారు?”

కొండ సభలో అందరూ వింటున్నారని గమనించాడు. కొంచెం సంకోచంగా నిలిచాడు — కానీ అడిగారు కాబట్టి చెప్పాడు:

“మహారాజా, మా ఊరి దగ్గర ఒక కొండ ఉంది. పెద్దలు చెప్పేవారు — ఆ కొండ దగ్గర కదలకుండా కూర్చుంటే కథలు వినిపిస్తాయని. ఒక్కొక్కరికి ఒక్కొక్క కథ వినిపిస్తుందని. మా తాతల కాలం నుండి చెప్పుకుంటున్నారు. అందుకే ఊరి పేరు కథలకొండ అయిపోయింది.”

సభలో మంత్రులు ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

ఒక మంత్రి నవ్వు ఆపుకున్నాడు.

మరొక మంత్రి అన్నాడు:

“కొండ దగ్గర కూర్చుంటే కథలు వినిపిస్తాయా? నిజంగా నమ్ముతావా ఇది?”

కొండ ఆ మంత్రి వైపు చూశాడు.

“నేను విన్నానో లేదో తెలియదు మంత్రిగారు. పెద్దలు చెప్పేవారు. నేను చిన్నప్పుడు ఒకసారి వెళ్లాను — చాలా సేపు కూర్చున్నాను. గాలి శబ్దం వినిపించింది అంతే. కానీ మా ఊరిలో కొందరు మాత్రం నిజంగా వినిపించిందని చెప్తారు.”

మహారాజు ఆసక్తిగా అడిగాడు:

“ఏమి వినిపించిందని చెప్తారు?”

“ఎవరికి వారి కథ వినిపిస్తుందని మహారాజా. ఒక ముసలాయనకు అతని భార్య గురించి వినిపించిందట — చిన్నప్పుడు చనిపోయిన భార్య. ఒక అమ్మాయికి ఆమె తండ్రి గురించి వినిపించిందట. ఎవరికి వారి మనసులో ఉన్నది వినిపిస్తుందని అంటారు.”

సభ ఒక్క క్షణం నిశ్శబ్దమైంది.

మహారాజు మనసులో ఏదో కదిలింది — ఆసక్తి. అలాంటి కొండ ఉంటే ఒకసారి వెళ్లాలి అనిపించింది. ఏ కారణం లేకుండా, ఏ జ్ఞాపకం రాకుండా — కేవలం ఆసక్తి.

“ఆ కొండకు ఎవరైనా వెళ్తారా ఇప్పుడు?”

కొండ ముఖంలో ఒక మార్పు వచ్చింది.

“అదే విషయం మహారాజా.”

“ఏమిటి?”

“ఆ కొండ కనిపించట్లేదు.”

సభలో మళ్లీ గుసగుసలు.

“కనిపించట్లేదా అంటే?”

“అదే మహారాజా. ఒకరోజు ఉదయం వరకు ఉంది. సాయంత్రానికి లేదు. మా ఊరిలో అందరూ వెతికారు. పక్క ఊళ్లవారు వెతికారు. కొండ అదృశ్యమైపోయింది.”

సభలో పెద్ద గుసగుస మొదలైంది.

ఒక మంత్రి నిలబడ్డాడు:

“కొండ అదృశ్యమవడం అంటే? కొండలు మాయమవుతాయా? ఇది సాధ్యమా?”

మరొక మంత్రి:

“బహుశా చీకటిలో కనిపించలేదేమో. వెన్నెలలో వెతికారా?”

కొండ:

“అన్ని వేళలా వెతికాము మంత్రిగారు. పగలు, రాత్రి, వెన్నెల, వర్షం — కొండ లేదు. ఉన్న చోట గుర్తులు కూడా లేవు.”

మొదటి మంత్రి:

“గుర్తులు లేవంటే?”

కొండ:

“కొండ ఉన్న చోట నేల ఉంది. మట్టి ఉంది. కానీ కొండ లేదు. చెట్టు పడిపోతే కొమ్మలు ఉంటాయి కదా మంత్రిగారు. కానీ ఇక్కడ ఆ గుర్తు కూడా లేదు.”

సభలో నిశ్శబ్దం వచ్చింది.

మహారాజు మెల్లగా అడిగాడు:

“కొండ మాయమైన రోజు ఏమైనా విచిత్రంగా జరిగిందా?”

కొండ ఆలోచించాడు.

“ఒక్క విషయం మహారాజా. కొండ మాయమైన రాత్రి మా ఊరిలో చాలా మంది ఒకే కల కన్నారట. కానీ కలలో ఏమి వచ్చిందో ఎవరూ సరిగా చెప్పలేకపోయారు. మేల్కొన్నప్పుడు కళ్లు తడిగా ఉన్నాయని మాత్రం చెప్పారు.”

సభ మళ్లీ గుసగుసలతో నిండింది.

రెండవ మంత్రి అన్నాడు:

“బహుశా భూకంపం వల్ల కొండ కూలిపోి ఉంటుంది. మట్టిలో కూరుకుపోయి ఉంటుంది.”

మూడవ మంత్రి:

“భూకంపం అయితే ఊరు కూడా దెబ్బతింటుంది. ఊరుకు ఏమీ కాలేదంటే భూకంపం కాదు.”

నాల్గవ మంత్రి:

“మరి ఏమిటి? కొండలు మాయమవడం ఎప్పుడైనా జరిగిందా చరిత్రలో?”

అందరూ ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

జవాబు లేదు.

---

మహారాజు చేయి ఎత్తాడు. నిశ్శబ్దం వచ్చింది.

ఆయన కొండను చూశాడు.

“నీవు ఇక్కడికి ఎందుకు వచ్చావు? కొండ మాయమైన విషయం చెప్పడానికా?”

కొండ తల అడ్డంగా ఊపాడు.

“లేదు మహారాజా. నేను పని వెతుకుతూ వచ్చాను. కొండ మాయమైన తర్వాత మా ఊరి పేరు కూడా అర్థం కోల్పోయింది. పెద్దలు చెప్పేవారు — కొండ ఉన్నంత కాలం ఊరికి మంచి జరుగుతుందని. ఇప్పుడు కొండ లేదు. ఊరిలో కొందరు వేరే చోటికి వెళ్తున్నారు. నేను కూడా వచ్చాను.”

మహారాజు అతన్ని చూశాడు.

సాదా మనిషి. నిజాయితీగా మాట్లాడుతున్నాడు. ఏ అతిశయోక్తి లేదు. ఏ కల్పన లేదు.

మహారాజు మంత్రి వైపు చూశాడు.

మంత్రి మెల్లగా అన్నాడు:

“మహారాజా, ఆ కొండ మాయమైన విషయం ఆసక్తికరంగా ఉంది. మన రాజ్యంలో అలాంటి విషయాలు విచారించే వారిని పంపవచ్చు.”

మహారాజు తల ఊపాడు. కొండ వైపు తిరిగాడు.

“నువ్వు ఇక్కడే ఉండు కొంత కాలం. మన రాజ్య పండితులు ఆ కొండ గురించి విచారిస్తారు.”

కొండ నమస్కరించాడు.

“మహారాజుల దయ.”

---

సభ ముగిసింది.

మంత్రులు వెళ్తూ వెళ్తూ మాట్లాడుకుంటున్నారు.

“కొండలు మాయమవుతాయా నిజంగా?”

“ఆ ఊరి వాడు అతిశయోక్తి చేస్తున్నాడేమో.”

“లేదు, అతను చాలా సాదాగా చెప్పాడు. అబద్ధం అనిపించలేదు.”

“కానీ కొండ మాయమవడం సాధ్యమా?”

“కథలు వినిపించే కొండ అంటే సాధ్యమా? అదే సాధ్యమయింది అంటే ఏదైనా సాధ్యమే.”

---

మహారాజు అంతఃపురంలోకి వెళ్తూ ఒక్కసారి ఆగాడు.

సభా మందిరం వైపు తిరిగి చూశాడు.

కొండలు మాయమవుతాయా?

కథలు వినిపించే కొండ ఒక్కసారిగా కనిపించకుండా పోయిందా?

ఆ ఆలోచన ఆయన మనసులో నిలిచిపోయింది.

తెలుసుకోవాలని అనిపించింది — ఎందుకో తెలియలేదు.

కానీ తెలుసుకోవాలని అనిపించింది.

---

అదే సమయంలో రాజభవనం మరో మూలలో —

రుమ తన చెలికత్తెతో మాట్లాడుతోంది.

చెలికత్తె అంది:

“రాణీ, సభలో ఒక ఆగంతకుడు వచ్చాడట. కథలు వినిపించే కొండ గురించి చెప్పాడట.”

రుమ మెల్లగా చూసింది.

“కథలు వినిపించే కొండా?”

“అవును రాణీ. కానీ ఆ కొండ ఇప్పుడు మాయమైందట.”

రుమ కిటికీ వైపు చూసింది.

“మాయమైందా…”

ఆమె ఆ మాటలు విన్నది. మనసులో ఏదో సన్నని కదలిక వచ్చింది — కానీ అది ఏమిటో అర్థం కాలేదు.

“ఆ ఆగంతకుడు ఎవరు?” అని అడిగింది — ఆసక్తిగా కాదు, మాటల్లో భాగంగా.

“పేరు కొండ అట రాణీ. మా ఊరి దగ్గర కొండ ఉంది కాబట్టి కథలకొండ అని పేరు అని చెప్పాడట.”

రుమ మళ్లీ కిటికీ వైపు చూసింది.

బయట ఆకాశంలో మేఘాలు.

“కొండ మాయమైంది…” అని మళ్లీ అంది — తనకు తానే అన్నట్టు.

చెలికత్తె అర్థంకానట్టు చూసింది.

రుమ తల విదిల్చింది.

“పోనీలే. వెళ్దాం.”

ఇద్దరూ నడిచారు.

కానీ రుమ మనసులో ఆ మాటలు మిగిలిపోయాయి —

కథలు వినిపించే కొండ.

మాయమైంది.

అది ఆమెకు ఎందుకు విచిత్రంగా అనిపించిందో —

తెలియలేదు.

---

నాలుగు రోజులు గడిచాయి.

రాజసభ మళ్లీ కొలువు తీరింది.

మహారాజు సింహాసనం మీద ఆసీనుడయ్యాడు. మంత్రులు వరుసగా నిలిచారు. పురోహితులు మంత్రాలు పఠించారు. సభ సాధారణంగా మొదలైంది.

కొండ కూడా అక్కడ ఉన్నాడు — సభ పక్కన నిలిచి. నాలుగు రోజులుగా రాజభవనంలో అతిథిగా ఉన్నాడు. మంచి భోజనం, మంచి నిద్ర, మంచి మర్యాద — అన్నీ పొందాడు. అతని ముఖంలో ఎటువంటి అపరాధ భావన లేదు. సాధారణంగా నిలిచాడు.

మహారాజు కొండను చూసి చిరునవ్వు నవ్వాడు.

అదే సమయంలో సభా ద్వారం తెరుచుకుంది.

సేనాపతి వచ్చాడు.

ఆయన నేరుగా నడిచివచ్చాడు. మహారాజుకు నమస్కరించాడు. ముఖంలో గంభీరత — కానీ కళ్లలో ఏదో నవ్వు దాచుకున్నట్టు ఉంది.

“మహారాజా, కథలకొండ గురించి విచారించాను. తెలిసింది.”

మహారాజు ముందుకు వంగాడు.

“చెప్పు.”

సేనాపతి గొంతు సర్దుకున్నాడు.

“మహారాజా…” అని మొదలుపెట్టాడు. ఒక్క క్షణం ఆగాడు.

సభలో అందరూ వింటున్నారు.

“కొండ మన మధ్యలో ఉంటే, అక్కడ కొండ ఎందుకు ఉంటుంది?”

సభలో నిశ్శబ్దం.

మహారాజుకు అర్థం కాలేదు.

“ఏమిటి? వివరంగా చెప్పు.”

సేనాపతి నేరుగా కొండ వైపు చూశాడు.

కొండ ముఖంలో ఒక్కసారిగా మార్పు వచ్చింది — కానీ తనను తాను సంబాళించుకున్నాడు. నిలబడ్డాడు.

సేనాపతి మళ్లీ మహారాజు వైపు తిరిగాడు:

“మహారాజా, క్షమించండి, వివరిస్తాను.”

ఆయన ఒక అడుగు ముందుకు వేశాడు.

“మనమధ్య నిలబడిన ఈ కొండ — ఇతనే కథలకొండ సృష్టించాడు. అక్కడ అలాంటి ఊరు లేదు. కథలు వినిపించే కొండ లేదు. మాయమైన కొండ లేదు. అన్నీ ఇతను కల్పించాడు.”

సభలో ఒక్కసారిగా గుసగుసలు.

మహారాజు మెల్లగా అన్నాడు:

“ఏమిటి?”

సేనాపతి కొనసాగించాడు:

“మహారాజా, ఇతను పక్క ఊరి యువకుడు. ఇతని స్నేహితులతో పందెం కాశాడు.”

“పందెమా?”

“అవును మహారాజా. రాజమహల్‌లో ఒక రోజు ఉండగలనని పందెం కాశాడు. అందుకోసం ఈ కథ అల్లాడు — కథలకొండ, మాయమైన కొండ, కథలు వినిపించే రహస్యం — అన్నీ తయారు చేశాడు. మన సైనికులకు దొరికాడు. మన సభకు వచ్చాడు. మహారాజు అతిథిగా ఉంచారు. నాలుగు రోజులు రాజభవనంలో మర్యాదలు పొందాడు.”

నిశ్శబ్దం.

పూర్తి నిశ్శబ్దం.

తర్వాత —

సభలో ఒక మంత్రి నోరు తెరిచాడు. మళ్లీ మూశాడు.

మరో మంత్రి కళ్లు పెద్దవి చేశాడు.

మూడవ మంత్రి నమ్మలేనట్టు కొండ వైపు చూశాడు.

---

మహారాజు సింహాసనంలో నిటారుగా కూర్చున్నాడు.

కొండ వైపు చూశాడు.

కొండ అక్కడే నిలిచి ఉన్నాడు. తల వంచలేదు. పైకి చూడలేదు. ఒక సాధారణమైన నిదానంతో నిలిచాడు — పట్టుబడిన మనిషిలా కాదు, తన వంతు వచ్చిందని తెలిసిన మనిషిలా.

మహారాజు మెల్లగా అడిగాడు:

“కొండా…”

“మహారాజా.”

“పందెం ఎంత?”

కొండ ఒక్క క్షణం ఆగాడు.

“పది వెండి నాణాలు మహారాజా.”

సభలో ఒక మంత్రి నవ్వు ఆపుకోలేకపోయాడు. వెంటనే దగ్గినట్టు నటించాడు.

మరో మంత్రి గోడ వైపు చూశాడు.

మహారాజు ముఖంలో ఏ భావమూ కనిపించట్లేదు.

“పది వెండి నాణాల కోసం రాజభవనంలో చొరబడ్డావు.”

“చొరబడలేదు మహారాజా. మీ సైనికులే తీసుకువచ్చారు.”

సభలో మరొక మంత్రి దగ్గినట్టు నటించాడు.

మహారాజు అన్నాడు:

“కథ అల్లావు.”

“అల్లాను మహారాజా.”

“కళలకొండ అనే ఊరు లేదు.”

“లేదు మహారాజా. కానీ ఇప్పుడు ఉంటుంది — నేను పెడతాను.”

సభలో నవ్వు ఆపుకున్న మంత్రి ఇక ఆపుకోలేకపోయాడు. వెనక్కి తిరిగి నవ్వాడు.

మహారాజు చేయి ఎత్తాడు — నిశ్శబ్దం.

ఆయన కొండను చూశాడు.

“కథలు వినిపించే కొండ కూడా నీ కల్పనే?”

కొండ ఒక్క క్షణం ఆగాడు.

“కల్పన అంటే పూర్తిగా కల్పన కాదు మహారాజా. మా ఊరి దగ్గర నిజంగా ఒక కొండ ఉంది. పెద్దలు అలా చెప్పేవారు. నేను దాన్ని కొంచెం… అలంకరించాను.”

“అలంకరించావా.”

“అవును మహారాజా. మాయమైన కొండ మాత్రం నా సొంత ఆలోచన.”

సభలో ఒక మంత్రి పక్కన ఉన్న మంత్రితో మెల్లగా అన్నాడు:

“ధైర్యం ఉంది వీడికి. నేరం చేసి నేరం ఒప్పుకుంటున్నాడు — నవ్వుతూ.”

పక్కన మంత్రి మెల్లగా అన్నాడు:

“నవ్వుతూ చావుకు వెళ్తున్నాడేమో.”

---

మహారాజు లేచాడు.

సభలో అందరూ నిటారుగా నిలిచారు.

మహారాజు కొండ దగ్గరికి నడిచాడు.

కొండ మహారాజు కళ్లలోకి చూశాడు — తప్పించుకోలేదు, వంగలేదు.

మహారాజు అడిగాడు — నెమ్మదిగా, కానీ లోతుగా:

“నాలుగు రోజులు మా భోజనం తిన్నావు. మా మంచాన పడుకున్నావు. మా మర్యాదలు పొందావు. ఇప్పుడు ఏమి అంటావు?”

కొండ జవాబు ఇచ్చాడు — అదే నిదానంతో:

“మహారాజా, మీ భోజనం చాలా బాగుంది. మీ మంచం చాలా మెత్తగా ఉంది. మీ మర్యాద చాలా గొప్పగా ఉంది. పందెం గెలిచాను — కానీ ఆ పది వెండి నాణాలు తీసుకెళ్లే అవకాశం ఉంటుందా అని మాత్రం తెలియట్లేదు.”

సభలో నవ్వు ఒక్కసారిగా పేలింది — ఆపుకోలేకపోయారు. మంత్రులు ముఖాలు తిప్పుకున్నారు. సైనికులు వెనక్కి చూశారు. సేనాపతి గోడ అంచు చూశాడు.

మహారాజు ముఖంలో ఏమి జరుగుతోందో చదవడం అసాధ్యం.

ఒక్క క్షణం.

రెండు క్షణాలు.

మూడు.

తర్వాత —

మహారాజు నవ్వాడు.

మొదట మెల్లగా. తర్వాత నిండుగా.

సభలో అందరూ ఊపిరి పీల్చుకున్నారు.

మహారాజు తిరిగి సింహాసనం వైపు నడిచాడు. కూర్చున్నాడు. కొండ వైపు చూశాడు.

“పది వెండి నాణాల పందెం కోసం రాజభవనం వరకు వచ్చావు. కథ అల్లావు. నాలుగు రోజులు ఉన్నావు. ఒక్కసారి కూడా భయపడలేదు.”

“భయపడాలని అనిపించలేదు మహారాజా.”

“ఎందుకు?”

“ఎందుకంటే మీరు మంచి మనిషని విన్నాను. మంచి మనుషులు కోపంలో కూడా తప్పు చేయరని నమ్మాను.”

మహారాజు ఆగాడు.

ఆ మాటలు ఆయనను తాకాయి.

“నిన్ను శిక్షించమని సభ అడిగితే?”

కొండ చిన్నగా నవ్వాడు:

“అది మీ నిర్ణయం మహారాజా. మీరు ఏమి చేసినా సరైనదే అవుతుంది. కానీ ఒక్క విషయం మహారాజా —”

“ఏమిటి?”

“నేను అల్లిన కథ అబద్ధమే. కానీ ఆ కథలో ఒక నిజం ఉంది.”

మహారాజు ఆసక్తిగా చూశాడు.

“ఏ నిజం?”

“కొండ దగ్గర కూర్చుంటే కథలు వినిపిస్తాయి — అది నిజమే మహారాజా. నేను విన్నాను. మా ఊరిలో నిజంగా ఒక కొండ ఉంది. కానీ అది మాయమైన కొండ కాదు — అది నేనే మాయమైన కొండ.”

సభలో మళ్లీ నిశ్శబ్దం.

ఒక మంత్రి గుసగుసగా అన్నాడు:

“ఏమిటో అర్థమైంది కానీ అర్థం కాలేదు.”

మహారాజు చాలా సేపు కొండను చూశాడు.

తర్వాత అన్నాడు:

“నీ పందెం గెలిచావు. పది వెండి నాణాలు తీసుకో.”

కొండ ఆశ్చర్యపోయాడు — మొదటిసారి.

“మహారాజా…”

“కానీ ఒక షరతు.”

“చెప్పండి.”

“నువ్వు అల్లిన కథలకొండ కథ — అది పూర్తి చేయాలి. ఇక్కడే ఉండి. రాజభవనంలో.”

సభలో అందరూ ఆశ్చర్యపోయారు.

కొండ మహారాజు వైపు చూశాడు.

“మహారాజా, నేను కథకుడిని కాదు.”

“ఇప్పుడు అవుతావు.”

కొండ ఒక్క క్షణం ఆగాడు.

తర్వాత నవ్వాడు.

“సరే మహారాజా.”

---

సభ ముగిసింది.

మంత్రులు వెళ్తూ మాట్లాడుకుంటున్నారు.

“ఏమిటి మహారాజు నిర్ణయం? అబద్ధం చెప్పిన వాడిని ఇక్కడే ఉంచారు.”

“మహారాజు కళ్లలో ఏదో వేరేగా కనిపించింది. ఆ కొండలో ఏదో చూశారు.”

“ఏమి చూశారు?”

“తెలియదు. కానీ మహారాజు తప్పు నిర్ణయాలు తీసుకోరు.”

---

రాజభవనం మరో మూలలో —

రుమ చెలికత్తె వచ్చి చెప్పింది:

“రాణీ, సభలో చాలా నవ్వులు వచ్చాయట.”

“ఎందుకు?”

“ఆ ఆగంతకుడు — కొండ — అన్నీ అబద్ధం చెప్పాడట. కథలకొండ అనే ఊరు లేదట. పందెం కోసం వచ్చాడట.”

రుమ ఆశ్చర్యంగా చూసింది.

“పందెమా?”

“అవును రాణీ. రాజభవనంలో ఒక రోజు ఉంటానని పందెం కాశాడట. నాలుగు రోజులు ఉన్నాడు.”

రుమ ఒక్క క్షణం ఆగింది.

తర్వాత నవ్వింది — నిజంగా నవ్వింది.

“ధైర్యంగా ఉన్నాడు.”

“రాణీ, మహారాజు ఆ కొండను ఇక్కడే ఉంచారట. కథ పూర్తి చేయమని.”

రుమ నవ్వు ఆగింది.

“ఇక్కడే ఉంటాడా?”

“అవును రాణీ.”

రుమ కిటికీ వైపు చూసింది.

ఏమీ అనలేదు.

కానీ మళ్లీ ఒకసారి మెల్లగా నవ్వింది —

ఆ నవ్వు ఏమి చెప్తోందో ఆమెకే తెలియలేదు.

---

అర్థరాత్రి.

రాజభవనం నిశ్శబ్దంలో మునిగింది. కాపలా సైనికులు బురుజుల మీద నిలిచి ఉన్నారు. వరండాల్లో దీపాలు మెల్లగా వెలుగుతున్నాయి. గాలి చల్లగా వీస్తోంది.

మహారాజు శయన మందిరం లోపల —

రాజు నిద్రలో ఉన్నాడు. మంచం మీద నిదానంగా పడుకున్నాడు. శ్వాస సమంగా వస్తోంది. రాజ్యభారం మోసిన శరీరం విశ్రాంతిలో ఉంది.

---

కొండకు నిద్ర రావట్లేదు.

రాజభవనంలో అతనికి ఇచ్చిన గది కిటికీ దగ్గర కూర్చున్నాడు. బయట ఆకాశం చూస్తున్నాడు. మనసులో ఏదో తిరుగుతోంది — పందెం గెలిచాను, కానీ ఇక్కడే ఉండమన్నారు, ఇప్పుడు ఏమి చేయాలి?

అప్పుడు —

చప్పుడు వినిపించింది.

సాధారణ చప్పుడు కాదు. అడుగుల చప్పుడు — కానీ దాచుకున్న అడుగులు. నేల మీద పడని అడుగులు. గోడను పట్టుకుని జరుగుతున్న నీడలు.

కొండ కిటికీ నుండి బయటికి చూశాడు.

చీకట్లో — ఒకటి, రెండు, మూడు నీడలు. రాజభవనం గోడ పక్కన జరుగుతున్నాయి. చేతుల్లో మెరుపులు — కత్తులు.

శయన మందిరం వైపు వెళ్తున్నారు.

కొండ ఒక్క క్షణం ఆగాడు.

నాకేమిటి? నేను ఇక్కడ ఆగంతకుడిని. రాజు నన్ను ఉంచాడు కానీ నేను ఆయన మనిషిని కాదు.

ఆ ఆలోచన వచ్చింది.

వెళ్లిపోయింది.

ఆయన మంచి మనిషని నమ్మి వచ్చాను. మంచి మనిషి హాని పొందాలా?

కొండ లేచాడు.

చేతిలో ఏమీ లేదు — ఆయుధం లేదు, కత్తి లేదు. గది చుట్టూ చూశాడు. మూలలో ఒక నీళ్ల కుండ ఉంది. పక్కన చెక్క స్తంభం ఉంది.

చెక్క స్తంభం తీశాడు.

నిశ్శబ్దంగా గది బయటికి వెళ్లాడు.

---

వరండాలో చీకటి.

కొండ గోడకు ఆనుకుని నడిచాడు. అడుగుల చప్పుడు లేకుండా. శ్వాస నిదానంగా.

ముందు నీడ కనిపించింది.

నల్లటి వస్త్రాలు. ముఖం కప్పుకుని ఉంది. చేతిలో కత్తి. శయన మందిరం తలుపు వైపు నెమ్మదిగా వెళ్తున్నాడు.

కొండ ఆగాడు.

ఒక్కడే అయితే సులభం. వెనకా ఎంత మంది ఉన్నారో.

అతను వెనక్కి చూశాడు — రెండు నీడలు ఇంకా దూరంలో ఉన్నాయి. ముందు ఉన్న వాడిని ముందు ఆపాలి.

కొండ చెక్క స్తంభం గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.

ఒక్క అడుగు ముందుకు వేశాడు.

నీడ వెనక్కి తిరిగింది —

కానీ తిరిగే లోపే కొండ చేయి కదిలింది.

థప్.

ఒక్క దెబ్బ. తల వెనక భాగానికి. నిశ్శబ్దంగా.

నీడ నేలకు వాలింది — శబ్దం లేకుండా. కొండ అతన్ని పట్టుకుని మెల్లగా నేలకు దించాడు. గోడకు ఆనించాడు.

రాజు నిద్రలో ఉన్నాడు. నిద్రాభంగం కాలేదు.

---

రెండవ నీడ దగ్గరవుతోంది.

కొండ మళ్లీ గోడకు ఆనుకున్నాడు. నిశ్శబ్దంగా. శ్వాస పట్టుకున్నాడు.

రెండవ వ్యక్తి వరండాలో అడుగు పెట్టాడు. ముందు ఉన్న వాడిని వెతుకుతున్నాడు — కనిపించట్లేదు.

“రాజా…” మెల్లగా పిలిచాడు — తన సహచరుడికి.

జవాబు లేదు.

అతను ఆగాడు. అనుమానంగా చుట్టూ చూశాడు.

అదే క్షణంలో కొండ చీకటి నుండి బయటికి వచ్చాడు. రెండు చేతులతో అతని భుజాలు పట్టుకున్నాడు. గోడకు నెట్టాడు.

అతను కత్తి తీయడానికి చేయి కదిలింది —

కొండ చేయి అడ్డు వేశాడు. మోచేత్తో గట్టిగా తాకాడు.

గొప్.

కత్తి నేలకు పడింది.

అతను అరవడానికి నోరు తెరిచాడు —

కొండ చేయి వేగంగా వెళ్లింది. నోరు మూసింది. మెడ వెనక నొక్కాడు.

రెండవ వ్యక్తి కూడా నేలకు వాలాడు.

కొండ అతన్ని కూడా గోడకు ఆనించాడు. నిశ్శబ్దంగా.

శయన మందిరం తలుపు అలాగే ఉంది. లోపల రాజు నిద్ర భంగం కాలేదు.

---

మూడవ నీడ.

ఇతను వేరేగా ఉన్నాడు. పెద్ద శరీరం. అడుగులు జాగ్రత్తగా పడుతున్నాయి. చేతిలో రెండు కత్తులు.

కొండ అతన్ని చూసి ఒక్క క్షణం ఆలోచించాడు.

పెద్ద వాడు. చేతిలో రెండు కత్తులు. చెక్క స్తంభంతో సులభం కాదు.

కొండ చుట్టూ చూశాడు. వరండాలో ఒక మూలలో నీళ్ల కుండ ఉంది.

అతను మెల్లగా వెళ్లాడు. కుండ తీశాడు. నీళ్లు లోపలే ఉన్నాయి.

మూడవ వ్యక్తి శయన మందిరం తలుపు దగ్గరికి చేరుకుంటున్నాడు.

కొండ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.

ఇప్పుడు కాకపోతే ఇంకెప్పుడూ కాదు.

కొండ నిశ్శబ్దంగా వేగంగా నడిచాడు. మూడవ వ్యక్తి వెనక నుండి కుండ పైకి ఎత్తాడు.

గుడుంగ్.

మూడవ వ్యక్తి ముందుకు తూలాడు. కత్తులు రెండూ నేలకు పడ్డాయి. అతను పడిపోయాడు.

నీళ్లు వరండాలో పరుచుకున్నాయి.

---

మూడు నీడలు నేలమీద.

కొండ నిలిచాడు. చేతిలో పగిలిన కుండ పెంకు. శ్వాస వేగంగా వస్తోంది.

శయన మందిరం తలుపు అలాగే మూసుకుని ఉంది.

లోపల నుండి రాజు నిద్ర శ్వాస వినిపిస్తోంది — సమంగా, నిదానంగా.

నిద్రాభంగం కాలేదు.

కొండ వరండా అంచున కూర్చున్నాడు. ఆకాశం వైపు చూశాడు.

చేతులు వణుకుతున్నాయి — భయం వల్ల కాదు. అడ్రినలిన్ తగ్గిన వల్ల.

ఏమైంది ఇప్పుడు? సైనికులను పిలవాలా?

పిలిచాడు.

వరండా చివర నిలిచిన సైనికుడు వచ్చాడు. చీకట్లో పడి ఉన్న మూడు మనుషులను చూశాడు. ఆగాడు.

కొండ నెమ్మదిగా అన్నాడు:

“మహారాజుకు చెప్పండి. కానీ ఉదయం చెప్పండి. ఇప్పుడు నిద్రాభంగం వద్దు.”

సైనికుడు కొండ వైపు చూశాడు. తర్వాత నేలమీద పడ్డ మనుషులు చూశాడు. తర్వాత మళ్లీ కొండ వైపు చూశాడు.

“నీవు… ఒంటరిగా… ముగ్గురినీ…”

“నిద్రపోనీయండి మహారాజును.”

సైనికుడు వంగి నమస్కరించాడు.

---

ఉదయం.

మహారాజు లేచాడు. సేవకులు వచ్చారు. సేనాపతి వచ్చాడు.

“మహారాజా…”

“ఏమిటి?”

సేనాపతి రాత్రి జరిగింది చెప్పాడు.

మహారాజు వింటున్నాడు. ముఖంలో ఏ భావమూ కనిపించట్లేదు.

చెప్పడం ముగిసింది.

నిశ్శబ్దం.

“కొండ ఎక్కడ?”

“బయట ఉన్నాడు మహారాజా.”

“పిలవండి.”

---

కొండ లోపలికి వచ్చాడు.

నమస్కరించాడు.

మహారాజు అతన్ని చూశాడు. చాలా సేపు చూశాడు.

“రాత్రి జరిగింది నీవు సేనాపతికి చెప్పావు. కానీ నన్ను లేపలేదు.”

“మహారాజు విశ్రాంతి అవసరం. పని అయిపోయింది. లేపవలసిన అవసరం కనిపించలేదు.”

మహారాజు మళ్లీ చూశాడు.

“నీవు ఇక్కడ ఆగంతకుడివి. అబద్ధం చెప్పి వచ్చావు. నిన్ను శిక్షించాల్సింది నేను. కానీ నా ప్రాణం కాపాడావు.”

కొండ మెల్లగా అన్నాడు:

“మహారాజా, మీరు మంచి మనిషి అని చెప్పారు కదా నేను సభలో. మంచి మనిషికి హాని జరగడం చూసి ఆగలేకపోయాను. అంతే.”

మహారాజు లేచాడు.

కొండ దగ్గరికి నడిచాడు.

“నీ పందెం పది వెండి నాణాలు అన్నావు.”

“అవును మహారాజా.”

మహారాజు సేవకుడి వైపు చూశాడు.

“వంద బంగారు నాణాలు ఇవ్వండి.”

కొండ అడ్డుపెట్టాడు:

“వద్దు మహారాజా.”

“ఏమిటి?”

“ఇవి తీసుకోలేను.”

“ఎందుకు?”

కొండ నేరుగా మహారాజు కళ్లలోకి చూశాడు.

“మీరు మంచి మనిషి కాబట్టి కాపాడాను. బహుమతి కోసం కాపాడలేదు. బహుమతి తీసుకుంటే — ఆ కారణం తప్పవుతుంది.”

రాజభవనంలో నిశ్శబ్దం.

సేనాపతి కళ్లు తడిబారాయి.

మహారాజు చాలా సేపు కొండను చూశాడు.

తర్వాత మెల్లగా అన్నాడు:

“కథలకొండ అనే ఊరు లేదు అన్నావు. కానీ ఇప్పుడు నేను ఒక నిర్ణయం చేస్తున్నాను.”

“మహారాజా?”

“కథలకొండ ఊరు ఉంటుంది. నీ పేర ఒక ఊరు నిర్మిస్తాను. అక్కడ నిజంగా ఒక కొండ ఉంటుంది. నీవు అల్లిన కథ నిజం అవుతుంది.”

కొండ మాట్లాడలేకపోయాడు.

మొదటిసారి.

ఆ నిదానం, ఆ నవ్వు, ఆ ధైర్యం — అన్నీ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాయి.

ఆయన కళ్లు తడిబారాయి.

మహారాజు చిరునవ్వు నవ్వాడు.

“అబద్ధం చెప్పావు. కానీ నిజాయితీగా బతికావు. అది చాలు.”

బయట సూర్యుడు పైకి వస్తున్నాడు.

రాజభవనం వెలుతురులో మునిగింది.

కొండ నిలిచాడు —

అతను వచ్చింది పది వెండి నాణాల పందెం కోసం.

కానీ ఇక్కడ ఏదో వేరే విధి అతన్ని ఆపింది.

ఆ విధి ఏమిటో —

ఇంకా తెలియలేదు.

---

రాజభవనంలో మార్పు వచ్చింది.

కొండ రాత్రి మహారాజు ప్రాణం కాపాడిన తర్వాత, అతని హోదా మారిపోయింది. సైనికులు అతన్ని గౌరవంగా చూస్తున్నారు. సేవకులు తల వంచుతున్నారు. మహారాజు స్వయంగా అతనిని పిలిచి మాట్లాడుతున్నారు.

ఇది కొందరికి నచ్చలేదు.

---

రాజభవనంలో ఒక మూలలో రాత్రి సమావేశం జరుగుతోంది.

మహారాజు బంధువులు — ముగ్గురు. రాజ్యంలో పలుకుబడి ఉన్నవారు. రాజు తర్వాత తమకే హక్కు ఉందని నమ్మేవారు.

మొదటివాడు మెల్లగా అన్నాడు:

“ఆగంతకుడు. అబద్ధం చెప్పి వచ్చాడు. ఆ వ్యక్తికి ఇంత చేరువ కావడం ఏమిటి?”

రెండవవాడు:

“మహారాజు మారిపోయారు. ఆ కొండ వల్ల. రోజురోజుకూ ఆ కొండపై నమ్మకం పెరుగుతోంది.”

మూడవవాడు, అందరికంటే పెద్దవాడు, నెమ్మదిగా అన్నాడు:

“ఆ కొండను తొలగించాలి. కానీ మహారాజు ముందు తప్పు చేయకుండా.”

“ఎలా?”

“తప్పు ఆ కొండది అని నిరూపించాలి.”

---

మర్నాడు ఉదయం.

రాజభవనంలో పెద్ద కలకలం మొదలైంది.

మహారాజు ప్రత్యేక నిధి గది నుండి బంగారు నాణాలు మాయమయ్యాయి. వందల సంఖ్యలో. రాజముద్రతో ఉన్న పాత్రలు మాయమయ్యాయి.

సేనాపతి వచ్చాడు. మహారాజుకు చెప్పాడు.

మహారాజు ముఖంలో ఆశ్చర్యం కనిపించింది.

“ఎవరు?”

“విచారిస్తున్నాం మహారాజా.”

అదే సమయంలో —

ఒక సేవకుడు వచ్చాడు. గడగడ వణుకుతున్నాడు.

“మహారాజా… కొండ గది దగ్గర… నిధి గది తాళం చెవి దొరికింది.”

నిశ్శబ్దం.

---

సభ ఆనాటికే కొలువు తీరింది.

కొండను తీసుకువచ్చారు.

అతను నిలిచాడు. అందరూ అతన్నే చూస్తున్నారు — నిన్నటి వరకు గౌరవంగా చూసిన కళ్లు, ఈ రోజు అనుమానంగా చూస్తున్నాయి.

మహారాజు అడిగాడు — స్వరంలో బాధ ఉంది, కోపం కాదు:

“కొండా, నీ గది దగ్గర తాళం చెవి దొరికింది.”

కొండ తల ఎత్తి చూశాడు.

“మహారాజా, నేను…”

“నేను విశ్వసిస్తాను నిన్ను. కానీ సభ ముందు నీవు చెప్పాలి.”

కొండ చుట్టూ చూశాడు.

మంత్రులు అనుమానంగా చూస్తున్నారు.

బంధువులు — ముగ్గురూ — ఒక మూలలో నిలిచి ఉన్నారు. వారి ముఖాల్లో నిందించే భావం స్పష్టంగా ఉంది.

కానీ వారి కళ్లలో కొండ ఏదో చదివాడు.

ఇది వారు చేసిన పని.

అతనికి అర్థమైంది. స్పష్టంగా అర్థమైంది.

కానీ అదే క్షణంలో మరో విషయం అర్థమైంది —

నేను నిరూపించుకోవడానికి ప్రయత్నిస్తే — వారు మహారాజు బంధువులు. నా మాట ఎవరు నమ్ముతారు? నేను వారిపై నిందవేస్తే — రాజ కుటుంబంలో చీలిక వస్తుంది. మహారాజు ఒంటరివాడవుతాడు.

కొండ మహారాజు కళ్లలోకి చూశాడు.

ఆ కళ్లలో నిజంగా నమ్మకం ఉంది — అనుమానం లేదు. కానీ సభ ముందు ఆయన నిస్సహాయంగా ఉన్నాడు.

కొండ మెల్లగా నిట్టూర్చాడు.

తర్వాత తల వంచాడు.

“మహారాజా…”

“చెప్పు.”

“నేను చేశాను.”

సభలో ఒక్కసారిగా గుసగుసలు పేలాయి.

మహారాజు ముందుకు వంగాడు.

“ఏమిటి?”

కొండ తల ఎత్తాడు. మహారాజు కళ్లలోకి నేరుగా చూశాడు. ఆ చూపులో అబద్ధం లేదు — కానీ సత్యం కూడా చెప్పట్లేదు. ఏదో వేరే సత్యం ఉంది ఆ చూపులో.

“నేను చేసినట్లే భావించండి మహారాజా.”

మహారాజు ఆగాడు.

“కొండా…”

“శిక్ష ఏదైనా సరే మహారాజా.”

సభలో నిశ్శబ్దం.

మహారాజు సింహాసనంలో వెనక్కి వాలాడు. ఆయన కళ్లు కొండను చూస్తున్నాయి. ఆ చూపులో ఏదో అర్థమైనట్టు, అయినా నమ్మలేనట్టు ఉంది.

ఒక మంత్రి ముందుకు వచ్చాడు:

“మహారాజా, నేరం ఒప్పుకున్నాడు. కారాగారంలో బంధించాలి.”

మరొక మంత్రి:

“రాజ సంపదను దొంగిలించడం చిన్న నేరం కాదు మహారాజా.”

బంధువులలో ఒకడు — నెమ్మదిగా, విజయంగా:

“మహారాజా, ఆగంతకుడు అని ముందే చెప్పాను. నమ్మకద్రోహం చేశాడు.”

మహారాజు ఆ మాటలు విన్నాడు. కానీ ఆయన చూపు కొండ మీదే ఉంది.

కొండ కళ్లు మహారాజు కళ్లకు జవాబు చెప్తున్నాయి — మాటలు లేకుండా.

నన్ను నమ్మండి. ఇది సరైన నిర్ణయం.

మహారాజు చేయి నెమ్మదిగా ఎత్తాడు.

“కారాగారంలో బంధించండి.”

ఆ మాటలు చెప్తున్నప్పుడు మహారాజు స్వరం ఒక్క క్షణం వణికింది — అతి సూక్ష్మంగా. ఎవరూ గమనించలేదు.

కొండ తప్ప.

సైనికులు వచ్చారు. కొండ చేతులు వెనక్కి కట్టారు.

కొండ నడిచాడు — తల వంచుకుని కాదు, నేరుగా.

సభా ద్వారం దాటాడు.

---

కారాగారం.

చీకటి గది. రాతి గోడలు. సంకెళ్లు.

కొండ కూర్చున్నాడు. గోడకు ఆనుకున్నాడు.

చేతులు సంకెళ్లలో ఉన్నాయి. శరీరంలో నొప్పి ఉంది.

కానీ మనసు ప్రశాంతంగా ఉంది.

సరైన పని చేశాను.

మహారాజు బంధువులపై నింద వేసి ఉంటే — రాజ కుటుంబంలో చీలిక వచ్చేది. బంధువులు మహారాజుకు శత్రువులయ్యేవారు. ఆయన ఒంటరివాడయ్యేవాడు.

ఆయన ఒంటరివాడు కాకూడదు.

ఆయన మంచి మనిషి. మంచి మనిషికి శత్రువులు వద్దు.

కొండ చీకటిలో కూర్చున్నాడు.

బయట రాజభవనంలో దీపాలు వెలుగుతున్నాయి.

---

అదే రాత్రి —

రాజభవనం మరో మూలలో —

రుమ చెలికత్తె దగ్గర విన్నది.

“రాణీ, ఆ కొండను కారాగారంలో వేశారు.”

రుమ ఆగింది.

“ఎందుకు?”

“రాజ సంపద దొంగిలించాడట.”

రుమ మాట్లాడలేదు.

కానీ ఆమె మనసులో ఏదో సరిపోలట్లేదు.

రాత్రి మహారాజు ప్రాణం కాపాడిన మనిషి, బంగారు నాణాలు కోసం దొంగతనం చేస్తాడా?

ఆమె కిటికీ దగ్గరికి వెళ్లింది.

బయట రాత్రి ఆకాశం.

కారాగారం వైపు చూసింది.

“ఎందుకు ఒప్పుకున్నావు?” అని మనసులో అనుకుంది.

జవాబు రాలేదు.

కానీ ఆ ప్రశ్న ఆమె మనసులో నిలిచిపోయింది —

నిలిచిపోయి, మెల్లగా ఏదో చెప్తోంది.

ఏమిటో ఇంకా అర్థం కాలేదు.

---

కారాగారం. అర్థరాత్రి.

చీకటి గది. రాతి గోడలు. సంకెళ్లు చల్లగా ఉన్నాయి. బయట కాపలా సైనికుల అడుగుల చప్పుడు మాత్రమే వినిపిస్తోంది.

కొండ గోడకు ఆనుకుని కళ్లు మూసుకున్నాడు.

నిద్ర రావట్లేదు.

మనసు ప్రశాంతంగా ఉంది కానీ శరీరం సంకెళ్ల భారాన్ని అనుభవిస్తోంది. చేతులు చల్లగా అయిపోయాయి. నేల తడిగా ఉంది.

సరైన పని చేశాను.

ఆ ఆలోచన మళ్లీ వచ్చింది. మళ్లీ నమ్మాడు.

అప్పుడు —

గోడ అవతల నుండి మాటలు వినిపించాయి.

మొదట స్పష్టంగా లేదు. గాలి శబ్దంలా అనిపించింది.

కానీ కొండ చెవులు నిక్కబొడుచుకున్నాయి.

గోడకు చెవి ఆనించాడు.

ఇప్పుడు స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది — రెండు గొంతులు. మెల్లగా. జాగ్రత్తగా. ఎవరూ వినకూడదని మాట్లాడుతున్నవారిలా.

“రేపు రాత్రి సరైన సమయం.”

“మహారాజు సభలో బిజీగా ఉంటారు. అంతఃపురంలో కాపలా తక్కువగా ఉంటుంది.”

“రాణి మందిరం దగ్గర ఎంత మంది ఉంటారు?”

“ఇద్దరు మాత్రమే. వారిని తప్పించడం కష్టం కాదు.”

“రాణి రుమ లేకపోతే — వారసత్వం మనకే వస్తుంది.”

కొండ శ్వాస ఆగింది.

రాణి రుమను చంపాలని.

మళ్లీ వినిపించింది:

“రేపు రాత్రి. మందిరం వెనక గవాక్షం గుండా. ఒక్క శబ్దం లేకుండా.”

అడుగుల చప్పుడు దూరమైంది.

నిశ్శబ్దం.

---

కొండ కూర్చున్నాడు.

మనసు వేగంగా పనిచేస్తోంది.

రేపు రాత్రి రాణి రుమకు ప్రమాదం. నేను కారాగారంలో ఉన్నాను. సైనికులకు చెప్తే — నమ్ముతారా? దొంగతనం నేరం ఒప్పుకున్న వాడి మాటలు?

వారే చేసిన పని ఇది కూడా. నేను చెప్తే — ఆధారం లేదు. వారు తప్పించుకుంటారు. రుమకు ప్రమాదం పోదు.

కొండ సంకెళ్లు చూసుకున్నాడు.

ఇనుప సంకెళ్లు. గోడకు గొలుసుతో అతికించి ఉన్నాయి.

అతను గొలుసు పట్టుకున్నాడు. గోడలోని రింగు చూశాడు. పాత రాయి. పాత మట్టి.

నెమ్మదిగా రింగు కదిపాడు — కొంచెం కదిలింది.

మళ్లీ కదిపాడు.

మళ్లీ.

చాలా సేపు పని చేశాడు — చేతులు నొప్పిపెట్టాయి, కానీ ఆగలేదు.

చివరికి రింగు గోడ నుండి ఊడివచ్చింది.

సంకెళ్లు ఇంకా చేతుల మీద ఉన్నాయి — కానీ గోడతో బంధం తెగింది.

కొండ లేచాడు.

---

కారాగారం తలుపు.

కాపలా సైనికుడు బయట నిలిచి ఉన్నాడు. అర్థరాత్రి నిద్రమత్తులో ఉన్నాడు. అతను తలుపు అవతల నుండి చప్పుడు విని తలుపు తెరవడానికి వచ్చాడు —

కొండ వేగంగా కదిలాడు. సంకెళ్ల గొలుసుతో అతని చేతులు పట్టుకున్నాడు. నోరు మూశాడు.

“నేను శత్రువుని కాదు. రాణికి ప్రమాదం. నన్ను వెళ్లనీ.”

సైనికుడు కళ్లు పెద్దవి చేశాడు.

“నమ్ము. రేపు రాత్రి రాణి మందిరంపై దాడి జరుగుతుంది. నేను ఆపాలి.”

సైనికుడు ఆలోచించాడు. కొండ కళ్లలోకి చూశాడు.

అక్కడ నిజం కనిపించింది.

సైనికుడు తల ఊపాడు.

---

రాజభవనం.

రాత్రి నిశ్శబ్దంగా ఉంది.

కొండ వేగంగా నడిచాడు — అంతఃపురం వైపు. రాణి మందిరం వైపు.

చేతుల్లో సంకెళ్లు ఉన్నాయి — చప్పుడు చేస్తున్నాయి. కానీ ఆగలేదు.

మందిరం దగ్గరికి వచ్చాడు.

ఇద్దరు సైనికులు కాపలా ఉన్నారు. వారు కొండను చూశారు. సంకెళ్లు చూశారు.

“ఆగు! కారాగారం నుండి—”

“రాణికి ప్రమాదం. వెనక గవాక్షం చూడండి.”

సైనికులు ఒకరు ఆగాడు, మరొకరు పరిగెత్తాడు — వెనక గవాక్షం వైపు.

అక్కడ —

ఎవరూ లేరు.

నిశ్శబ్దంగా ఉంది. గవాక్షం మూసుకుని ఉంది. ప్రమాదం లేదు.

సైనికుడు తిరిగి వచ్చాడు.

“ఎవరూ లేరు.”

కొండ నిలిచాడు. చుట్టూ చూశాడు.

నిజంగా ఎవరూ లేరు.

రేపు రాత్రి అని విన్నాను. ఈ రాత్రి కాదు.

ఆ అర్థం వచ్చింది.

కానీ ఇప్పుడు అది చెప్పినా ఎవరు నమ్ముతారు?

అదే క్షణంలో మరో సైనికులు పరిగెత్తుకు వచ్చారు. కారాగారం నుండి కొండ తప్పించుకున్నాడని అప్పటికే వార్త వ్యాపించింది.

వారు కొండను చుట్టుముట్టారు.

కొండ పారిపోలేదు. నిలిచాడు. చేతులు చాచాడు.

“నేను ఇక్కడే ఉన్నాను.”

---

రాజసభ.

తెల్లవారింది. సభ అత్యవసరంగా కొలువు తీరింది.

కొండను మళ్లీ ముందు నిలిపారు.

ఈసారి సంకెళ్లు మరింత బిగువుగా ఉన్నాయి.

మహారాజు సింహాసనంలో నిలిచాడు. ముఖంలో అలసట, ఆందోళన కనిపిస్తున్నాయి.

“కారాగారం నుండి తప్పించుకున్నావు.”

“అవును మహారాజా.”

“రాణి మందిరం దగ్గరికి వెళ్లావు.”

“అవును మహారాజా.”

“ఎందుకు?”

కొండ ఆగాడు.

చెప్పాలా? ఆధారం లేకుండా బంధువులపై నింద వేస్తే — మహారాజు నమ్ముతారా? నమ్మినా, నమ్మకపోయినా — రాజ కుటుంబంలో చీలిక వస్తుంది.

చెప్పకపోతే — నేను మళ్లీ నిందితుడిని. కానీ రుమ రేపు రాత్రి సురక్షితంగా ఉంటుందా?

సభలో అందరూ వేచి ఉన్నారు.

మహారాజు కళ్లు కొండను చూస్తున్నాయి — ఆ కళ్లలో ఇంకా నమ్మకం ఉంది, కానీ సభ ముందు ఆయన చేయగలిగేది పరిమితం.

కొండ మహారాజు కళ్లలోకి చూశాడు.

మాటలు లేకుండా ఒక్క విషయం చెప్పాడు —

మీరు నమ్మాలి. ఇప్పుడు కాదు. కానీ నమ్మాలి.

తర్వాత మెల్లగా సభకు వినిపించేలా అన్నాడు:

“రాణిపై నాకు అభిమానం ఉంది మహారాజా. కారాగారం నుండి బయటపడి, ఆమెను ఒక్కసారి చూడాలని వెళ్లాను. తప్పు చేశాను.”

సభలో గుసగుసలు.

“రాణిపై అభిమానమా?” ఒక మంత్రి అన్నాడు. “ఇది మరింత పెద్ద నేరం.”

బంధువులలో ఒకడు ముందుకు వచ్చాడు — ముఖంలో విజయం దాచుకుంటూ:

“మహారాజా, ఈ వ్యక్తి ప్రమాదకరుడు. కారాగారం నుండి తప్పించుకోగలడు. రాణి మందిరం వైపు వెళ్లగలడు. రాజ్యంలో ఉంచడం సురక్షితం కాదు.”

మరొక బంధువు:

“కఠినమైన శిక్ష వేయండి మహారాజా.”

మహారాజు సింహాసనంలో కూర్చున్నాడు.

ఆయన కొండను చూస్తున్నారు. కొండ మహారాజును చూస్తున్నాడు.

ఇద్దరి మధ్య సభ అడ్డుగా ఉంది.

మహారాజు నెమ్మదిగా అన్నాడు:

“కొండా, నీవు చేసిన పనికి శిక్ష పెరుగుతుంది. దీనికి ఏమైనా చెప్పాలా?”

కొండ ఒక్క క్షణం ఆగాడు.

తర్వాత అన్నాడు — మెల్లగా, స్పష్టంగా:

“మహారాజా, ఒక్క విషయం.”

“చెప్పు.”

“రేపు రాత్రి రాణి మందిరం జాగ్రత్తగా కాపలా ఉంచండి.”

సభలో నిశ్శబ్దం.

“ఎందుకు?”

కొండ బంధువుల వైపు చూళ్లేదు. మహారాజు కళ్లలోనే చూశాడు.

“అది మాత్రమే చెప్పగలను మహారాజా.”

మహారాజు ఆ మాటలు విన్నాడు.

ఆయన మనసులో ఏదో కదిలింది.

కానీ సభ ముందు ఆయన ఒక్క క్షణం మాట్లాడలేదు.

తర్వాత అన్నాడు:

“కారాగారంలో బంధించండి. ఈసారి రెట్టింపు కాపలా.”

కానీ ఆయన మళ్లీ సేనాపతి వైపు తిరిగాడు. మెల్లగా అన్నాడు — ఎవరికీ వినిపించకుండా:

“రేపు రాత్రి రాణి మందిరం కాపలా రెట్టించండి.”

సేనాపతి తల ఊపాడు.

---

కొండను మళ్లీ కారాగారంలో వేశారు.

ఈసారి బంధం మరింత గట్టిగా ఉంది.

కానీ కొండ మనసు ప్రశాంతంగా ఉంది.

మహారాజు విన్నాడు.

---

రాజభవనం మరో మూలలో —

రుమ విన్నది.

మళ్లీ కొండ సభలో నిలిపారని. మళ్లీ శిక్ష పెరిగిందని.

ఆమె చెలికత్తెను పిలిచింది.

“కొండ రాణి మందిరం దగ్గరికి ఎందుకు వచ్చాడు?”

“తెలియదు రాణీ. అభిమానం వల్ల వచ్చాడని చెప్పాడట.”

రుమ మాట్లాడలేదు.

కిటికీ దగ్గర నిలిచింది.

అభిమానం వల్ల వచ్చాడా?

లేక వేరే కారణం ఉందా?

ఆ రాత్రి దొంగతనం — అతను చేయలేదని ఆమె మనసు చెప్తోంది.

ఈ రాత్రి మందిరం వైపు వచ్చాడు — కారణం వేరేదని ఆమె మనసు చెప్తోంది.

కానీ ఆధారం లేదు. నిరూపించలేదు.

రుమ కిటికీ అద్దంలో తన ముఖం చూసుకుంది.

ఎవరు నీవు కొండా? ఎందుకు ఇక్కడికి వచ్చావు నిజంగా?

బయట రాత్రి దిగుతోంది.

రేపటి రాత్రి — కొండ హెచ్చరించిన రాత్రి —

మెల్లగా దగ్గరవుతోంది.

---

రాత్రి.

రాజభవనంలో అందరూ నిద్రపోయారు. దీపాలు మెల్లగా వెలుగుతున్నాయి. బయట కాపలా సైనికుల అడుగుల చప్పుడు మాత్రమే వినిపిస్తోంది.

మహారాజు తన ప్రత్యేక మందిరంలో కూర్చున్నాడు.

సభ అయిపోయింది. బంధువులు వెళ్లిపోయారు. మంత్రులు వెళ్లిపోయారు. కానీ మహారాజుకు నిద్ర రావట్లేదు.

మనసులో కొండ మాటలు తిరుగుతున్నాయి —

“రేపు రాత్రి రాణి మందిరం జాగ్రత్తగా కాపలా ఉంచండి.”

ఆ మాటలు చెప్పిన తీరు. ఆ కళ్లలో ఉన్న భావం. అది అభిమానపు మాటలా అనిపించలేదు — హెచ్చరికలా అనిపించింది.

తలుపు మెల్లగా తట్టింది.

“రండి.”

మహామంత్రి లోపలికి వచ్చాడు.

వయసు మళ్లిన మనిషి. తెల్లటి గడ్డం. కళ్లలో దశాబ్దాల అనుభవం. ఆయన మహారాజు తండ్రికి కూడా మంత్రిగా పనిచేశాడు.

“మహారాజా, నిద్రపోలేదా?”

“నువ్వు కూడా నిద్రపోలేదు.”

మహామంత్రి చిరునవ్వు నవ్వాడు. మహారాజు ఎదురుగా కూర్చున్నాడు.

ఇద్దరూ ఒక్క క్షణం మాట్లాడలేదు.

చాలా కాలంగా కలిసి పనిచేసిన వారికి మాటలు అవసరం లేని క్షణాలు ఉంటాయి.

మహామంత్రి మొదలుపెట్టాడు:

“కొండ గురించి ఆలోచిస్తున్నారు కదా మహారాజా.”

“అవును.”

“నేను కూడా.”

మహారాజు అతని వైపు చూశాడు.

మహామంత్రి నెమ్మదిగా అన్నాడు:

“మహారాజా, నేను ఈ రాజభవనంలో నలభై సంవత్సరాలు ఉన్నాను. మీ తండ్రిగారి కాలం నుండి. ఈ గోడలు చాలా కథలు చూశాయి. మనుషులు చాలా మందిని చూశాను — మంచివారు, చెడువారు, మిశ్రమంగా ఉన్నవారు.”

“చెప్పు.”

“కొండ మంచివాడు మహారాజా.”

మహారాజు ఆగాడు.

“నిరూపణ ఏమిటి?”

మహామంత్రి వేళ్లు మడిచాడు — ఒక్కొక్కటిగా:

“మొదట — రాత్రి మీ ప్రాణం కాపాడాడు. బహుమతి తీసుకోలేదు. మంచి మనిషికి మాత్రమే ఆ విచక్షణ ఉంటుంది.”

“రెండు — దొంగతనం నేరం ఒప్పుకున్నాడు. కానీ ఆ ఒప్పుకోలు అబద్ధం. మహారాజా, నేరం చేసిన మనిషి ఒప్పుకున్నప్పుడు భయపడుతూ ఒప్పుకుంటాడు. కొండ నేరుగా మీ కళ్లలోకి చూస్తూ ఒప్పుకున్నాడు. ఆ తేడా నేను గమనించాను.”

“మూడు — కారాగారం నుండి తప్పించుకున్నాడు. ఎందుకు? రాణి మందిరం వైపు వెళ్లాడు. పారిపోలేదు. దాక్కోలేదు. రాణి దగ్గరికి వెళ్లాడు — ఏదో రక్షించాలని.”

“నాలుగు — సభలో మళ్లీ పట్టుకున్నప్పుడు ఒక్క మాట మాత్రమే చెప్పాడు — రేపు రాత్రి రాణి మందిరం కాపలా ఉంచమని.”

మహామంత్రి ఆగాడు.

“మహారాజా, ఇవన్నీ కలిపి చూస్తే — ఈ కొండ ఏదో తెలుసు. ఏదో వినిపించింది అతనికి. ఎవరో అతనిపై కుట్ర పన్నుతున్నారు. కానీ అతను వారి పేరు చెప్పలేదు.”

మహారాజు లేచాడు. నెమ్మదిగా మందిరంలో అటూ ఇటూ నడిచాడు.

“ఎవరు పన్నారు కుట్ర?”

మహామంత్రి స్వరం మరింత మెల్లగా అయింది:

“మహారాజా, నేను పేరు చెప్పలేను. ఆధారం లేదు. కానీ ఒక్క విషయం అడుగుతాను.”

“అడుగు.”

“కొండ వచ్చినప్పటి నుండి ఎవరికి అసౌకర్యంగా ఉంది? ఎవరు అతన్ని తొలగించాలని ఎక్కువగా మాట్లాడారు?”

మహారాజు ఆగాడు.

నడక ఆగింది.

ఆయన మహామంత్రి వైపు తిరిగాడు. ఇద్దరూ ఒకరి కళ్లలో ఒకరు చూసుకున్నారు.

మాటలు లేవు.

కానీ జవాబు అక్కడ ఉంది.

మహారాజు నెమ్మదిగా కుర్చీలో కూర్చున్నాడు. చేతులు కలిపి నుదిటికి ఆనించుకున్నాడు.

“నేను తెలుసుకుంటున్నాను. కానీ ఆధారం లేకుండా ఏమీ చేయలేను.”

మహామంత్రి తల ఊపాడు.

“అందుకే వచ్చాను మహారాజా.”

“ఏమిటి?”

మహామంత్రి ముందుకు వంగాడు. మెల్లగా, స్పష్టంగా అన్నాడు:

“కొండను బయటకు పంపించేద్దాం.”

మహారాజు ఆగాడు.

“అంటే?”

“అతన్ని రాజ్యం నుండి వెళ్లిపొమ్మని చెప్పండి. ఇప్పుడు అతను కారాగారంలో ఉన్నాడు — రెండు నేరాలు అతని మీద ఉన్నాయి. అతన్ని శిక్షించకుండా వదిలిపెట్టలేరు, శిక్షిస్తే అన్యాయం జరుగుతుంది. ఈ రెండింటికీ మధ్య మార్గం ఒక్కటే — అతన్ని రాజ్యం నుండి పంపించడం.”

మహారాజు అర్థంకానట్టు చూశాడు.

“అది అతనిని రక్షించడం ఎలా అవుతుంది?”

మహామంత్రి నెమ్మదిగా అన్నాడు:

“మహారాజా, అతను ఇక్కడ ఉన్నంత కాలం కుట్ర కొనసాగుతుంది. ఒక నేరం పోయినా మరొకటి వస్తుంది. చివరికి అతన్ని చంపే పరిస్థితి తీసుకొస్తారు. కానీ అతను ఇక్కడ లేకపోతే — కుట్రకు కారణం లేదు. అతను బతికి ఉంటాడు.”

మహారాజు మళ్లీ లేచాడు. కిటికీ దగ్గరికి వెళ్లాడు.

బయట రాజభవనం నిశ్శబ్దంగా ఉంది. దీపాలు వెలుగుతున్నాయి. కారాగారం వైపు చీకటి.

“అతను అర్థం చేసుకుంటాడా? నేను అతన్ని వెళ్లిపొమ్మని చెప్తే—”

మహామంత్రి అన్నాడు:

“అతను అర్థం చేసుకుంటాడు మహారాజా. ఆ మనిషి చాలా విషయాలు అర్థం చేసుకుంటాడు — మాటలు లేకుండా కూడా.”

మహారాజు కిటికీ అద్దంలో తన ముఖం చూసుకున్నాడు.

అందులో ఒక తండ్రి కాదు, ఒక మంచి మనిషి కాదు —

ఒక రాజు కనిపించాడు. నిస్సహాయమైన రాజు.

“అతన్ని పంపిస్తే…” మహారాజు మెల్లగా అన్నాడు. “రాణికి ప్రమాదం?”

“రేపు రాత్రి కాపలా ఉంటుంది మహారాజా. నేనే చూసుకుంటాను. కుట్రదారులకు అవకాశం ఇవ్వను.”

మహారాజు తిరిగాడు.

మహామంత్రి వైపు చూశాడు.

“అతన్ని రేపు ఉదయం పంపిద్దాం.”

మహామంత్రి లేచాడు. నమస్కరించాడు.

వెళ్లడానికి తిరిగాడు.

మహారాజు మళ్లీ అన్నాడు — చాలా మెల్లగా:

“మంత్రీ…”

“మహారాజా.”

“అతను తిరిగి వస్తాడా?”

మహామంత్రి ఆగాడు.

చాలా సేపు ఆగాడు.

తర్వాత తిరిగాడు. మహారాజు కళ్లలోకి చూశాడు.

“కాలం కలగజేసుకునే బంధాలు ఎప్పటికైనా ఒక్కటి అవుతాయి మహారాజా.”

మహారాజు ఆ మాటలు విన్నాడు.

ఎందుకో ఆ మాటలు అతనికి కొండ గురించి మాత్రమే అనిపించలేదు.

మరింత లోతైన అర్థం ఉన్నట్టు అనిపించింది.

కానీ ఏమిటో తెలియలేదు.

మహామంత్రి వెళ్లాడు.

మహారాజు కిటికీ దగ్గర నిలిచాడు.

బయట రాత్రి మెల్లగా తెల్లవారడానికి సిద్ధమవుతోంది.

కారాగారంలో కొండ కూర్చుని ఉన్నాడు —

తెలియకుండా, తన విధి ఏమిటో అప్పటికే నిర్ణయమైపోయిందని.

---

అర్థరాత్రి.

కారాగారంలో కొండ నిద్రలో ఉన్నాడు.

హఠాత్తుగా తలుపు తెరుచుకుంది. నలుగురు సైనికులు లోపలికి వచ్చారు. సంకెళ్లు తీశారు. మాట్లాడలేదు. కొండ లేచాడు — ఏమిటని అడగడానికి నోరు తెరిచాడు.

“మాట్లాడకు. నడు.”

కొండ నడిచాడు.

రాజభవనం వెనక ద్వారం గుండా. చీకటి సందుల గుండా. బయటికి.

అడవి మొదలైంది.

చెట్లు దట్టంగా ఉన్నాయి. రాత్రి చీకటి మరింత గాఢంగా ఉంది. సైనికులు మశాలు పట్టుకుని నడిపించారు.

చాలా దూరం నడిచారు.

అడవి మధ్యలో ఒక చోట ఆగారు.

సైనికులు కొండ వైపు చూశారు. ఒక్క మాట మాట్లాడలేదు. వెనక్కి తిరిగారు. వెళ్లిపోయారు.

మశాలు వెలుతురు దూరమైంది.

కొండ అడవిలో ఒంటరిగా నిలిచాడు.

చీకటి. నిశ్శబ్దం. చుట్టూ చెట్లు.

పంపించేశారు.

అర్థమైంది.

కొండ పైకి చూశాడు. ఆకాశంలో చంద్రుడు మేఘాల మధ్య మాటుమాటున కనిపిస్తున్నాడు.

బాధ వచ్చింది — కొంచెం. కానీ కోపం రాలేదు.

మహారాజు తప్పు చేయలేదు. మహామంత్రి సరైన నిర్ణయం చేశారు. నేను ఇక్కడ ఉంటే కుట్ర కొనసాగుతుంది.

కొండ నడవడం మొదలుపెట్టాడు — అడవిలోకి. వెళ్లడానికి దిక్కు తెలియదు. కానీ నిలిచి ఉండడం కంటే నడవడం మేలు.

---

అదే రాత్రి. అదే సమయంలో.

రాజభవనం మరో వైపు.

రుమ నిద్రపోతోంది.

ఆమె చెలికత్తె మెల్లగా లేపింది.

“రాణీ…”

రుమ కళ్లు తెరిచింది.

“ఏమిటి?”

“రండి మహారాజు పిలుస్తున్నారు.”

రుమ మంచం దిగింది. వస్త్రాలు సర్దుకుంది. చెలికత్తె వెనక నడిచింది.

కానీ వెళ్తున్న దారి తండ్రి మందిరం వైపు కాదు.

“ఇది ఏ దారి?”

“రండి రాణీ, మహారాజు చెప్పారు.”

రుమ నడిచింది. అనుమానంగా నడిచింది.

రాజభవనం వెనక భాగంలో ఒక రహస్య ద్వారం. రుమకు ఆ ద్వారం తెలుసు — చిన్నప్పుడు ఒకసారి చూసింది, తర్వాత మరిచిపోయింది.

ఆ ద్వారం తెరుచుకుంది.

“రండి రాణీ.”

“ఎక్కడికి?”

“మహారాజు ఆజ్ఞ రాణీ. మీరు కొద్దిరోజులు రహస్య మందిరంలో ఉండాలని.”

రుమ ఆగింది.

“ఎందుకు? ఏమైంది?”

“మీకు ప్రమాదం ఉందని మహారాజు విన్నారు. రహస్య మందిరంలో సురక్షితంగా ఉంటారు.”

రుమ మాట్లాడలేదు.

తండ్రి తనను కాపాడడానికి వేరే చోటికి పంపిస్తున్నాడు.

ఆమె బయటికి నడిచింది.

---

అడవి దాటిన తర్వాత ఒక కొండ ప్రాంతం మొదలైంది.

సైనికులు రుమను తీసుకువెళ్తున్నారు. మశాలు వెలుతురులో దారి కనిపిస్తోంది. కొంత దూరం నడిచారు.

కొండల మధ్యలో ఒక చిన్న మందిరం.

పాత నిర్మాణం. గోడలు పాచిగా ఉన్నాయి. కానీ లోపల దీపాలు వెలుగుతున్నాయి. సేవకులు ముందే వెళ్లి సిద్ధం చేశారు.

“రాణీ, ఇక్కడే ఉండండి. మహారాజు చెప్పారు. మేము బయట కాపలా ఉంటాము.”

రుమ లోపలికి వెళ్లింది.

తలుపు మూసుకుంది.

చిన్న గది. ఒక మంచం, ఒక దీపం, ఒక కిటికీ.

రుమ కిటికీ దగ్గరికి వెళ్లింది.

బయట అడవి. చీకటి. దూరంగా చెట్ల నీడలు.

రహస్య మందిరం. ఒంటరిగా. ఎంత కాలం?

ఆమె నిట్టూర్చింది.

---

అదే సమయంలో.

అడవిలో కొండ నడుస్తున్నాడు.

దిక్కు తెలియట్లేదు. చీకటి. చెట్లు. కానీ నడుస్తున్నాడు.

కొంత సేపటికి అడవి తెరుచుకుంది.

కొండల ప్రాంతం మొదలైంది.

దూరంగా ఒక వెలుతురు కనిపించింది — మందిరం నుండి వస్తున్న దీప వెలుతురు.

అక్కడ ఆశ్రయం దొరుకుతుందా?

కొండ వైపు నడిచాడు.

దగ్గరికి వచ్చాడు.

మందిరం చిన్నగా ఉంది. బయట ఇద్దరు సైనికులు కాపలా ఉన్నారు.

సైనికులు కొండను చూశారు.

“ఎవరు నీవు?”

“దారి తప్పాను. ఆశ్రయం కావాలి.”

సైనికులు ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

“ఇక్కడ ఆశ్రయం ఇవ్వలేము.”

“రాత్రంతా అడవిలో ఉండలేను.”

సైనికులు మళ్లీ ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు. ఒకడు వెళ్లాడు — లోపలికి కాదు, పక్కన ఉన్న చిన్న గది వైపు.

“అక్కడ ఉండు. రేపు ఉదయం వెళ్లిపో.”

కొండ ఆ చిన్న గదిలోకి వెళ్లాడు.

అది మందిరానికి ఆనుకుని ఉన్న చిన్న గది — గోడలు సన్నగా ఉన్నాయి.

కొండ నేలమీద కూర్చున్నాడు. అలసట వల్ల కళ్లు మూసుకున్నాయి.

---

లోపల మందిరంలో రుమ కిటికీ దగ్గర కూర్చుంది.

నిద్ర రావట్లేదు.

ఆమె మనసులో కొండ గురించిన ఆలోచనలు తిరుగుతున్నాయి — రాత్రి ప్రాణం కాపాడిన వ్యక్తి, దొంగతనం నేరం ఒప్పుకున్న వ్యక్తి, కారాగారం నుండి వచ్చి మందిరం వైపు వెళ్లిన వ్యక్తి.

అతను నిర్దోషి.

ఆ నమ్మకం ఆమె మనసులో బలంగా ఉంది.

కానీ ఏమి చేయగలను నేను?

అప్పుడు —

పక్క గది నుండి ఒక చప్పుడు వినిపించింది. ఎవరో కూర్చున్న చప్పుడు.

రుమ ఆగింది.

ఎవరు?

ఆమె గోడ దగ్గరికి వెళ్లింది. చెవి ఆనించింది.

నిశ్శబ్దం.

తర్వాత — చాలా మెల్లగా — ఒక నిట్టూర్పు వినిపించింది.

రుమ వెనక్కి వచ్చింది. తలుపు దగ్గరికి వెళ్లింది. మెల్లగా తెరిచింది.

బయట ఒక సైనికుడు ఉన్నాడు.

“పక్క గదిలో ఎవరు?”

“రాణీ, దారి తప్పిన ఒక బాటసారి. రాత్రికి ఆశ్రయం ఇచ్చాము.”

రుమ తిరిగి లోపలికి వెళ్లింది.

కానీ ఆమె మనసు అక్కడే నిలిచిపోయింది.

దారి తప్పిన బాటసారి. అర్థరాత్రి. ఈ అడవిలో.

ఆమె మళ్లీ తలుపు తెరిచింది.

“ఆ బాటసారి ఎలా ఉన్నాడు?”

సైనికుడు ఆగాడు.

“అలసిపోయినట్టు ఉన్నాడు రాణీ. చేతులు…”

అతను మాట ఆపాడు.

“ఏమిటి?”

“చేతులు… సంకెళ్ల గుర్తులు ఉన్నాయి రాణీ.”

రుమ ఒక్క క్షణం నిలిచిపోయింది.

సంకెళ్ల గుర్తులు.

ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.

ఆమె నేరుగా పక్క గది వైపు నడిచింది.

సైనికుడు అడ్డు వెళ్లాడు.

“రాణీ…”

“తప్పుకో.”

ఆమె స్వరంలో రాజసం. సైనికుడు తప్పుకున్నాడు.

రుమ తలుపు తెరిచింది.

---

లోపల చీకటిగా ఉంది.

ఒక్క చిన్న దీపం మూలలో వెలుగుతోంది.

నేలమీద ఒక మనిషి కూర్చున్నాడు — తల వంచుకుని, అలసిపోయి.

రుమ లోపలికి అడుగు పెట్టింది.

దీపం వెలుతురులో ఆ మనిషి ముఖం కనిపించింది.

రుమ ఆగింది.

కొండ.

అతను తల ఎత్తాడు.

రుమ.

ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

ఒక్క క్షణం. రెండు క్షణాలు. మూడు.

కొండ లేవడానికి ప్రయత్నించాడు.

“రాణీ…”

“ఉండు.”

రుమ ముందుకు వచ్చింది. కొండ చేతులు చూసింది — సంకెళ్ల గుర్తులు స్పష్టంగా కనిపిస్తున్నాయి. చర్మం ఎర్రగా, చిగురించినట్టు ఉంది.

ఆమె కళ్లు పైకి వచ్చాయి. అతని ముఖం చూసింది.

అలసట ఉంది. కానీ ఆ కళ్లలో —

విచారం లేదు. కోపం లేదు. ఒక నిదానమైన ప్రశాంతత మాత్రమే ఉంది.

రుమ మాట్లాడలేకపోయింది.

కొండ మెల్లగా అన్నాడు:

“రాణీ ఇక్కడికి ఎందుకు వచ్చారు? సురక్షితమైన చోటికి వెళ్లండి.”

రుమ జవాబు ఇవ్వలేదు.

ఆమె వెనక్కి తిరిగింది. సైనికుడిని పిలిచింది.

“నీళ్లు తీసుకురా. వస్త్రాలు తీసుకురా.”

“రాణీ…”

“వెళ్లు.”

సైనికుడు వెళ్లాడు.

రుమ మళ్లీ కొండ వైపు తిరిగింది.

“నీవు దొంగతనం చేయలేదు.”

కొండ మాట్లాడలేదు.

“కారాగారం నుండి నా మందిరం వైపు వచ్చావు — నన్ను రక్షించడానికి.”

కొండ ఇంకా మాట్లాడలేదు.

రుమ నేల మీద అతని ఎదురుగా కూర్చుంది — రాణిగా కాదు, ఒక సాధారణ మనిషిలా.

“ఎందుకు ఒప్పుకున్నావు? ఆ నేరం?”

కొండ చాలా సేపు ఆగాడు.

తర్వాత మెల్లగా అన్నాడు:

“మహారాజు మంచి మనిషి రాణీ. ఆయనకు శత్రువులు వద్దు.”

“నీకు అన్యాయం జరిగింది.”

“అన్యాయం జరిగింది. కానీ మీ తండ్రికి అన్యాయం జరగలేదు. అది చాలు.”

రుమ కళ్లు తడిబారాయి.

ఆమె మొహం తిప్పుకుంది. కళ్లు తుడుచుకుంది.

ఇతను… ఇతను ఇలా ఎందుకు ఉన్నాడు?

సైనికుడు నీళ్లు, వస్త్రాలు తీసుకువచ్చాడు.

రుమ తీసుకుంది. కొండ చేతులు శుభ్రం చేయడానికి ముందుకు వంగింది.

కొండ చేయి వెనక్కి తీసుకున్నాడు.

“రాణీ, వద్దు.”

“ఊరుకో.”

“మీరు రాణి. నేను—”

“ఇప్పుడు నేను రాణిని కాదు. ఒక మనిషిని.” రుమ మెల్లగా అంది. “నీవు కూడా ఒక మనిషివి. చేయి చాచు.”

కొండ ఆగాడు.

చాలా సేపు ఆగాడు.

నెమ్మదిగా చేయి చాచాడు.

రుమ వస్త్రంతో అతని చేతులు శుభ్రం చేసింది. సంకెళ్ల గుర్తులు తాకినప్పుడు ఆమె చేయి వణికింది — కానీ ఆపలేదు.

గది నిశ్శబ్దంగా ఉంది.

దీపం మెల్లగా ఊగుతోంది.

బయట అడవి నిశ్శబ్దంగా ఉంది.

ఇద్దరూ మాట్లాడలేదు.

కానీ ఆ నిశ్శబ్దంలో ఎంతో చెప్పుకున్నారు.

రుమ చేయి ఆగింది.

పైకి చూసింది — కొండ కళ్లలోకి.

కొండ కళ్లు రుమ కళ్లలోకి చూశాయి.

ఒక్క క్షణం —

ఆ చీకటి గదిలో, ఆ మందిరంలో, ఆ అడవిలో —

రాజ్యం లేదు. రాజు లేదు. కుట్ర లేదు. కారాగారం లేదు.

కేవలం ఇద్దరు మనుషులు.

కేవలం ఒక నిశ్శబ్దమైన నిజం.

తర్వాత రుమ మెల్లగా చేయి తీసుకుంది.

లేచింది.

“రేపు ఉదయం వెళ్లిపోతావు?” మెల్లగా అడిగింది.

కొండ తల ఊపాడు.

“వెళ్లిపోతావు…” ఆమె మళ్లీ అంది — ఇప్పుడు ప్రశ్న కాదు, నిజం అర్థమైనట్టు.

రుమ తలుపు వైపు నడిచింది. ఆగింది.

వెనక్కి తిరిగింది.

“కథలకొండ నిజంగా ఉంటుంది.” ఆమె అంది — మెల్లగా. “మహారాజు చెప్పారు నిర్మిస్తారని.”

కొండ మాట్లాడలేదు.

“ఆ కొండ దగ్గర కూర్చుంటే కథలు వినిపిస్తాయని చెప్పావు.” రుమ కొనసాగించింది. “ఆ కథ ఏమిటో—”

ఆమె మాట పూర్తి చేయలేదు.

చేయలేకపోయింది.

కొండ చాలా సేపు ఆమె వైపు చూశాడు.

తర్వాత మెల్లగా అన్నాడు:

“ఆ కథ ఇంకా పూర్తి కాలేదు రాణీ.”

రుమ తల ఊపింది.

తలుపు తెరుచుకుంది.

ఆమె బయటికి నడిచింది.

తలుపు మూసుకుంది.

---

గది లోపల కొండ కూర్చున్నాడు.

దీపం ఇంకా వెలుగుతోంది.

అతని చేతులు చూసుకున్నాడు — రుమ శుభ్రం చేసిన చేతులు.

మనసులో ఒక వింత అనుభూతి.

ఇది ఏమిటి?

అతనికి తెలియలేదు.

కానీ ఆ అనుభూతి తీపిగా ఉంది — అదే సమయంలో బాధగా ఉంది.

---

గది బయట రుమ గోడకు ఆనుకుని నిలిచింది.

ఆమె కళ్లు మూసుకుంది.

మనసులో ఒక్క ప్రశ్న —

ఈ మనిషిని ఎక్కడో చూశాను. ఎప్పుడో కలిశాను. ఈ అనుభూతి కొత్తది కాదు.

కానీ ఎక్కడ? ఎప్పుడు?

తెలియలేదు.

అడవిలో గాలి వీచింది.

దీపం మెల్లగా ఊగింది.

రాత్రి సాగుతోంది.

రహస్య మందిరంలో —

రెండు మనసులు, రెండు వేర్వేరు అలజడులతో, అదే రాత్రి, అదే చోట —

మెల్లగా మేల్కొంటున్నాయి.

---

తెల్లవారింది.

అడవిలో పక్షులు మొదలయ్యాయి. కొండల మీద సూర్యుడు మెల్లగా వస్తున్నాడు. రహస్య మందిరం చుట్టూ పొద్దున వెలుతురు పరుచుకుంటోంది.

కొండ నేలమీద కూర్చున్నాడు.

నిద్రపోలేదు.

రాత్రంతా కళ్లు మూసుకున్నాడు కానీ నిద్ర రాలేదు. రుమ వచ్చింది, కూర్చుంది, చేతులు శుభ్రం చేసింది, మాట్లాడింది — ఆ ప్రతి క్షణం మళ్లీ మళ్లీ మనసులో వచ్చింది.

ఆ కథ ఇంకా పూర్తి కాలేదు రాణీ.

తాను అన్న మాటలు తన చెవుల్లో మళ్లీ వినిపించాయి.

కొండ లేచాడు. కిటికీ దగ్గరికి వెళ్లాడు.

బయట పొద్దున వెలుతురులో అడవి తేటగా కనిపిస్తోంది. పక్షుల శబ్దాలు. గాలి చల్లగా వస్తోంది.

ఇప్పుడు వెళ్లిపోవాలి. ఇక్కడ ఉండటం సరికాదు.

ఆ ఆలోచన వచ్చింది.

అదే సమయంలో తలుపు తట్టింది.

“లోపలికి రావచ్చా?”

సైనికుడి గొంతు.

“రా.”

సైనికుడు లోపలికి వచ్చాడు. నమస్కరించాడు. అతని ముఖంలో ఏదో సంకోచం.

“కొండ గారు…”

“చెప్పు.”

సైనికుడు ఒక్క క్షణం ఆగాడు. తర్వాత అన్నాడు:

“మహారాజు ఆజ్ఞ వచ్చింది.”

కొండ అతన్ని చూశాడు. మాట్లాడలేదు. వేచి చూశాడు.

సైనికుడు కొనసాగించాడు:

“రాణి రుమ దగ్గర రక్షణగా ఉండమని.”

---

నిశ్శబ్దం.

కొండ కిటికీ వైపు తిరిగాడు. బయట అడవి చూస్తున్నాడు.

మనసులో ఒక్కసారిగా ఎన్నో ఆలోచనలు వచ్చాయి —

మహారాజు ఆజ్ఞ. రాణి రక్షణ. నేను — కారాగారం నుండి వచ్చిన వ్యక్తిని. నేరాలు మీద ఉన్న వ్యక్తిని. నిన్న రాత్రి పంపించిన వ్యక్తిని.

అయినా మళ్లీ పిలుస్తున్నారు.

ఎందుకు?

రాణికి నిజంగా ప్రమాదం ఉంది. మహారాజుకు అర్థమైంది. కానీ రాజభవనంలో నమ్మకమైన మనిషి లేడు — కుట్రదారులు అందరినీ చుట్టుముట్టారు.

అందుకే నన్ను పంపారు — రాజభవనంలో భాగం కానివాడిని. కుట్రలో భాగం కానివాడిని.

కొండ వెనక్కి తిరిగాడు. సైనికుడిని చూశాడు.

“మహారాజు స్వయంగా పంపారా ఈ కబురు?”

“అవును. మహామంత్రి గారి ద్వారా.”

కొండ ఆలోచించాడు.

మహారాజు నమ్ముతున్నారు. మహామంత్రి నమ్ముతున్నారు. నేను వెళ్లాలా?

రాణి రుమ — నిన్న రాత్రి ఆమె వచ్చింది. కూర్చుంది. చేతులు శుభ్రం చేసింది. ఆమె కళ్లలో ఏదో చూశాను — ఏమిటో అర్థం కాలేదు. కానీ ఏదో ఉంది.

ఆమెకు ప్రమాదం ఉంది. నేను ఉండగలిగితే…

కొండ నెమ్మదిగా అన్నాడు:

“సరే.”

సైనికుడు నమస్కరించాడు.

---

అదే సమయంలో.

మందిరంలో రుమ కిటికీ దగ్గర కూర్చుంది.

తెల్లవారింది కానీ నిద్ర పట్టలేదు.

రాత్రి జరిగింది మళ్లీ మళ్లీ మనసులో తిరుగుతోంది. ఆ చిన్న గది. ఆ దీపం. అతని చేతుల మీద సంకెళ్ల గుర్తులు. ఆ కళ్లలో ప్రశాంతత.

మహారాజుకు అన్యాయం జరగకూడదు కాబట్టి నేరం ఒప్పుకున్నాను.

ఆ మాటలు ఆమె వదలట్లేదు.

చెలికత్తె లోపలికి వచ్చింది.

“రాణీ, తినాలి.”

రుమ చూసింది. తల అడ్డంగా ఊపింది.

“ఆకలి లేదు.”

“రాణీ…”

“కొండ వెళ్లిపోయాడా?” హఠాత్తుగా అడిగింది.

చెలికత్తె ఆగింది.

“తెలియదు రాణీ.”

రుమ మళ్లీ కిటికీ వైపు తిరిగింది.

వెళ్లిపోతాడు. వెళ్లాలి. అతనికి ఇక్కడ ఏమి ఉంది?

కానీ వెళ్లిపోతే…

ఆ ఆలోచన మధ్యలో ఆగింది. ఆమె అది పూర్తి చేయలేదు.

తలుపు మళ్లీ తట్టింది.

“రాణీ, మహారాజు ఆజ్ఞ వచ్చింది.”

రుమ లేచింది.

“ఏమిటి?”

“కొండ మీ రక్షణకు ఉంటారని.”

రుమ ఆగింది.

చెలికత్తె రుమ ముఖం చూసింది. అందులో ఆశ్చర్యం ఉంది — కానీ అది మాత్రమే కాదు. ఇంకేదో ఉంది.

రుమ మాట్లాడలేదు.

తలుపు వైపు నడిచింది.

---

మందిరం ముందు.

కొండ నిలిచి ఉన్నాడు.

రుమ బయటికి వచ్చింది.

ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

నిన్న రాత్రి ఆ చిన్న గదిలో కలిసిన ఇద్దరు — ఇప్పుడు పగలు, వెలుతురులో, ఒకరి ముందు ఒకరు నిలిచారు.

పగలు వేరేగా ఉంటుంది — రాత్రి చీకటిలో ఏదైనా చెప్పవచ్చు, పగటి వెలుతురులో అది వేరేగా కనిపిస్తుంది.

కొండ నమస్కరించాడు.

“రాణీ.”

రుమ మెల్లగా అంది:

“నిన్న రాత్రి వెళ్లిపోతావని అన్నావు.”

“మహారాజు ఆజ్ఞ వేరేగా వచ్చింది.”

“మహారాజు ఆజ్ఞ లేకపోయినా ఉండేవాడివా?”

కొండ జవాబు ఇవ్వలేదు.

రుమ కొంచెం ముందుకు వచ్చింది. మెల్లగా అంది:

“నిన్నటి రాత్రి నీకు అన్యాయం జరిగింది. ఈ రాజ్యం నీకు అన్యాయం చేసింది. అయినా మళ్లీ ఇక్కడే ఉన్నావు.”

కొండ అన్నాడు:

“రాణికి ప్రమాదం ఉంది. అది తెలుసు. అది తెలిసి వెళ్లిపోవడం నా వల్ల కాదు.”

రుమ ఆగింది.

“నా గురించి నీకు ఏమిటి?”

కొండ ఆ ప్రశ్న విన్నాడు.

ఆ ప్రశ్నలో చాలా అర్థాలు ఉన్నాయి — నీకు నేను ఎవరు? నా గురించి నీకు ఎందుకు పట్టింపు? ఇవన్నీ ఒకే ప్రశ్నలో ఉన్నాయి.

కొండ చాలా సేపు మాట్లాడలేదు.

తర్వాత మెల్లగా అన్నాడు:

“తెలియదు రాణీ. కానీ పట్టింపు ఉంది.”

రుమ అతని కళ్లలోకి చూసింది.

ఆ కళ్లు తప్పించుకోలేదు. నేరుగా చూశాయి. అందులో అబద్ధం లేదు, అతిశయం లేదు — కేవలం నిజం.

రుమ తల తిప్పుకుంది.

“లోపలికి రా.”

---

మందిరంలో.

రుమ ఒక మూలలో కూర్చుంది. కొండ తలుపు దగ్గర నిలిచాడు — రక్షకుడిలా.

చెలికత్తె వెళ్లిపోయింది.

గది నిశ్శబ్దంగా ఉంది.

రుమ పుస్తకం తెరిచింది. చదివే ప్రయత్నం చేసింది. మాటలు కళ్లకు అర్థమవట్లేదు — మనసు వేరే చోట ఉంది.

కొండ తలుపు దగ్గర నిలిచి ఉన్నాడు. బయట చూస్తున్నాడు. అడవి. కొండలు. ఆకాశం.

కొంత సేపు గడిచింది.

రుమ పుస్తకం మూసింది.

“కొండ.”

“రాణీ.”

“నీవు ఆగంతకుడిగా వచ్చావు. అబద్ధం చెప్పావు. అయినా మహారాజు నిన్ను ఉంచుకున్నాడు. ఎందుకు అనిపించింది?”

కొండ తిరిగాడు.

“మహారాజు మనసు పెద్దది రాణీ.”

“అది మాత్రమే కాదు.” రుమ అంది. “మహారాజు అందరినీ ఉంచుకోరు. నీలో ఏదో చూశారు.”

కొండ మాట్లాడలేదు.

రుమ కొనసాగించింది:

“నేను కూడా చూశాను.”

నిశ్శబ్దం.

కొండ ఆమె వైపు చూశాడు.

“ఏమి చూశారు?”

రుమ ఒక్క క్షణం ఆగింది.

“తెలియదు. కానీ చాలా కాలం తెలిసిన మనిషిలా అనిపించావు.”

కొండ ఆ మాటలు విన్నాడు.

అతని మనసులో ఏదో కదిలింది — అదే అనుభూతి. తనకు కూడా అలాగే అనిపించింది. కానీ చెప్పలేదు.

“రాణీ…” అతను మొదలుపెట్టాడు.

“రుమ.”

కొండ ఆగాడు.

“రాణి అని పిలవకు. రుమ అని పిలువు. ఇక్కడ రాజభవనం లేదు. కిరీటం లేదు. నేను రుమను. నీవు కొండవు.”

కొండ చాలా సేపు మాట్లాడలేదు.

బయట గాలి వీచింది. మందిరం తలుపు మెల్లగా కదిలింది.

“రుమ…” కొండ మెల్లగా అన్నాడు — మొదటిసారి.

ఆ పేరు అతని నోటి నుండి వచ్చినప్పుడు —

రుమ కళ్లు మూసుకుంది.

ఒక్క క్షణం.

ఆ పేరు ఆమె చెవుల్లో వేరేగా వినిపించింది — పరిచయంగా. చాలా పాతగా. ఎప్పటి నుండో వినిపించాల్సిన పేరులా.

ఆమె కళ్లు తెరిచింది.

కొండ అదే చోట నిలిచి ఉన్నాడు. తలుపు దగ్గర. అతని ముఖంలో అదే నిదానం.

కానీ అతని కళ్లలో —

ఒక సన్నని అలజడి మొదలైంది.

ఇద్దరూ గమనించారు.

ఇద్దరూ మాట్లాడలేదు.

---

బయట అడవిలో గాలి వీచింది.

పక్షులు పాడుతున్నాయి.

సూర్యుడు పైకి వస్తున్నాడు.

రహస్య మందిరంలో —

ఒక కథ మెల్లగా మొదలవుతోంది.

పేర్లు వేరు, కాలం వేరు, చోటు వేరు —

కానీ ఆ కథ —

చాలా పాతది.

జన్మల నాటిది.

---

కొన్ని రోజులు గడిచాయి.

రహస్య మందిరంలో ఒక వేరే లోకం నిర్మించుకుంది.

ఉదయం సూర్యుడు కొండల మీద వస్తున్నప్పుడు రుమ కిటికీ దగ్గర కూర్చుంటుంది. కొండ బయట అడవిలో నడిచి వస్తాడు — చేతిలో పూలు, అడవి పళ్లు. ఆమె చూసి నవ్వుతుంది. అతను పక్కన కూర్చుంటాడు.

మాటలు మొదలవుతాయి — చిన్న మాటలు, పెద్ద మాటలు, అర్థమయ్యే మాటలు, అర్థం కాని మాటలు.

రుమ కవితలు చదువుతుంది. కొండ వింటాడు.

కొండ కథలు చెప్తాడు — కల్పించిన కథలు, నిజమైన కథలు. రుమ వింటుంది.

సాయంత్రం అడవిలో నడుస్తారు — దూరం కాదు, మందిరం దాటరు. కానీ ఆ కొంచెం దూరం సరిపోతుంది.

రాత్రి కొండ తలుపు దగ్గర కూర్చుంటాడు. రుమ నిద్రపోతుంది. కానీ నిద్రపోయే ముందు ఒక్కసారి చూస్తుంది — అతను ఉన్నాడని.

రోజులు గడిచాయి.

మాటలు తగ్గాయి — ఎందుకంటే మాటలు అవసరం లేదు అనిపించింది. ఒకరు ఏమి అనాలనుకుంటున్నారో మరొకరికి తెలిసిపోతోంది.

ఇద్దరూ గమనించారు.

ఇద్దరూ అనుకున్నారు — ఇది ఏమిటి?

ఇద్దరూ జవాబు చెప్పుకోలేదు.

---

కానీ రాజభవనంలో —

నిశ్శబ్దంగా మరొక కథ నడుస్తోంది.

మహారాజు బంధువులు — రహస్య మందిరంలో రుమ, కొండ ఉన్నారని తెలిసింది వారికి. కుట్ర వారు మారుస్తున్నారు. ఏ ప్రయత్నం చేసినా మహారాజు కొండను నమ్ముతున్నాడు — ఇది వారికి అర్థమైంది.

అందుకే వేరే మార్గం వెతికారు.

ఒక రాత్రి — మూడు నెలల వెన్నెల.

బంధువులలో పెద్దవాడు తన మందిరంలో కూర్చున్నాడు. ముందు ఒక పళ్లెం. అందులో —

రుమ తల వలె అనిపించే ఒక రూపం. కళతో తయారు చేసిన బొమ్మ — రక్తపు రంగు లేపనంతో. చూసేవారికి నిజంగా అనిపించేంత భయంకరంగా.

“ఇది సరిపోతుంది.” అతను అన్నాడు.

పక్కన నిలిచిన మనిషి తల ఊపాడు.

“సాక్ష్యం?”

“రహస్య మందిరంలో కాపలా సైనికులు ఉన్నారు. వారికి బంగారం ఇచ్చాం. వారు చెప్తారు — కొండ రాణిపై దాడి చేశాడని. రాణి కనిపించట్లేదని.”

“మహారాజు నమ్ముతారా?”

పెద్దవాడు నవ్వాడు — చల్లగా.

“సాక్ష్యం ఉంటే నమ్మాలి. రాణి కనిపించట్లేదు. కొండ అక్కడ ఉన్నాడు. ఈ రూపం ఉంది. సైనికులు చూశారు అంటున్నారు. మహారాజుకు వేరే దారి లేదు.”

---

తెల్లవారింది.

రాజసభ అత్యవసరంగా కొలువు తీరింది.

మహారాజు సింహాసనంలో కూర్చున్నాడు. ముఖంలో ఆందోళన కనిపిస్తోంది — రాత్రి నుండి రుమ గురించి వార్తలు రావట్లేదు.

రహస్య మందిరం నుండి సైనికులు వచ్చారు.

వారి వెనక — ఒక పళ్లెం. కప్పి ఉంది.

మహారాజు చూశాడు. మహామంత్రి చూశాడు.

సైనికుల నాయకుడు ముందుకు వచ్చాడు. వంగి నమస్కరించాడు.

“మహారాజా…”

“చెప్పు.”

“రహస్య మందిరంలో… రాత్రి… కొండ…”

“ఏమిటి?”

సైనికుడు మాట్లాడలేకపోయాడు. పళ్లెం చేతిలోకి తీసుకున్నాడు. కప్పిన వస్త్రం తొలగించాడు.

సభలో ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం — తర్వాత గుసగుస — తర్వాత అరుపులు.

పళ్లెంలో రుమ రూపం. రక్తం. భయంకరంగా.

మహారాజు లేచాడు.

“ఏమిటిది?”

“మహారాజా…” సైనికుడు గొంతు వణికించాడు — నటన, కానీ స్పష్టంగా కనిపించట్లేదు. “కొండ రాణిపై దాడి చేశాడు. రాణి కనిపించట్లేదు. మేము వెళ్లేసరికి… ఇది మాత్రమే దొరికింది.”

మహారాజు పళ్లెం చూశాడు.

ఆయన ముఖంలో రంగు మారిపోయింది.

“రుమ…” ఆ మాట పెదవుల నుండి వచ్చింది — రాజుగా కాదు, తండ్రిగా.

అదే క్షణంలో బంధువులలో పెద్దవాడు ముందుకు వచ్చాడు:

“మహారాజా, మొదటి నుండి చెప్పాను — ఆ ఆగంతకుడు నమ్మకద్రోహి. అతనికి ఆశ్రయం ఇచ్చారు. రక్షణ ఇచ్చారు. చివరికి రాణిపై…”

అతను మాట ఆపాడు. ముఖంలో దుఃఖం నటించాడు.

“మహారాజా, న్యాయం జరగాలి.”

మహారాజు కళ్లు మూసుకున్నాడు.

తెరిచాడు.

ఆయన కళ్లలో ఒక లోతైన నొప్పి కనిపించింది — తండ్రి నొప్పి.

మహామంత్రి ముందుకు వచ్చాడు. మహారాజు చెవిలో మెల్లగా అన్నాడు:

“మహారాజా, ఒక్క క్షణం. ఇది నిజమో కాదో—”

కానీ బంధువు అడ్డు వచ్చాడు. సభకు వినిపించేలా అన్నాడు:

“మహామంత్రి గారు, సాక్ష్యం ఉంది. సైనికులు చూశారు. రాణి లేదు. ఇంకేం నిరూపణ కావాలి?”

మంత్రులు గుసగుస మాట్లాడుకున్నారు.

ఒక మంత్రి లేచాడు:

“మహారాజా, న్యాయం ఆలస్యం చేయకూడదు. సాక్ష్యం స్పష్టంగా ఉంది.”

మరొక మంత్రి:

“రాజకుమార్తెపై దాడి — ఇది రాజద్రోహం. శిక్ష ఒక్కటే.”

బంధువు మళ్లీ అన్నాడు:

“మరణశిక్ష విధించండి మహారాజా.”

సభలో ఆ మాటలు ప్రతిధ్వనించాయి.

మహారాజు సింహాసనంలో కూర్చున్నాడు.

ఆయన మనసులో —

కొండ కళ్లు గుర్తొచ్చాయి. నిన్న రాత్రి మహారాజు ప్రాణం కాపాడిన కళ్లు. బంగారు నాణాలు తిరస్కరించిన చేతులు. మహారాజుకు అన్యాయం జరగకూడదు అని నేరం ఒప్పుకున్న మనిషి.

అతను ఇది చేస్తాడా?

మనసు అడిగింది.

కానీ ముందు పళ్లెంలో రుమ రూపం ఉంది.

రుమ…

ఆయన కళ్లు మళ్లీ మూసుకున్నాయి.

మహామంత్రి ఒక్కసారి మహారాజు ముఖం చూశాడు. ఆ నొప్పి చూశాడు. తండ్రి నొప్పి చూశాడు.

ఇప్పుడు ఆపలేను.

మహామంత్రి వెనక్కి నిలిచాడు.

మహారాజు కళ్లు తెరిచాడు.

ఆయన స్వరం వణికింది — కానీ మాటలు వచ్చాయి:

“కొండను తీసుకురండి.”

---

రహస్య మందిరం.

ఉదయం వెలుతురు మందిరంలోకి వస్తోంది.

రుమ కిటికీ దగ్గర కూర్చుంది. కొండ బయట నిలిచి అడవి చూస్తున్నాడు.

రుమ అంది:

“కొండ, రేపు మహారాజు పిలుస్తారట. తిరిగి వెళ్లాలి.”

కొండ తిరిగాడు.

“అవును.”

“వెళ్తావా?”

“వెళ్లాలి.”

రుమ మాట్లాడలేదు.

కొంచెం సేపు నిశ్శబ్దం.

“ఈ రోజులు…” రుమ మొదలుపెట్టింది.

“రుమ…”

“మాట్లాడనీ.” ఆమె మెల్లగా అంది. “ఈ రోజులు నాకు చాలా విలువైనవి. ఇక్కడ నీవు ఉన్నావు. మాటలు ఉన్నాయి. నవ్వులు ఉన్నాయి. ఇది—”

ఆమె మాట ఆగింది.

“ఇది అయిపోతుంది అని తెలుసు.”

కొండ ఆమె వైపు చూశాడు.

ఆమె కళ్లలో ఏదో నిలిచిపోయింది — నిజాన్ని చెప్పాలా వద్దా అని తటపటాయించే భావం.

అతను నేరుగా అన్నాడు:

“నేను వెళ్లినా — ఈ రోజులు ఇక్కడే ఉంటాయి రుమ.”

ఆమె చిరునవ్వు నవ్వింది — బాధతో కూడిన చిరునవ్వు.

“అవును. ఇక్కడే ఉంటాయి.”

అదే క్షణంలో —

బయట అడుగుల చప్పుడు వినిపించింది.

వేగంగా. అనేక అడుగులు.

సైనికులు వచ్చారు — చాలా మంది. ముఖాల్లో కఠినత్వం.

“కొండ!”

కొండ తిరిగాడు.

“రాజాజ్ఞ. వెంటనే రాజసభకు రావాలి.”

రుమ లేచింది.

“ఏమైంది?”

సైనికులు రుమ వైపు చూసి ఆగారు — వారి ముఖాల్లో ఆశ్చర్యం మెరిసింది. క్షణంలో మాయమైంది.

“రాజాజ్ఞ అనుసరించాలి.”

కొండ రుమ వైపు చూశాడు.

ఆమె కళ్లలో అర్థం కానట్టు చూసింది.

అతను నవ్వాడు — మెల్లగా. ఆమెకు మాత్రమే కనిపించేలా.

“పర్వాలేదు.”

సైనికులతో నడిచాడు.

---

రాజసభ.

కొండ లోపలికి వచ్చాడు.

సభలో అందరూ ఉన్నారు. వాతావరణం వేరేగా ఉంది — భారంగా, నిశ్శబ్దంగా.

మహారాజు సింహాసనంలో ఉన్నాడు. ఆయన ముఖం చూశాడు కొండ.

ఆ ముఖంలో ఏదో కోల్పోయిన భావం కనిపించింది.

ఏమైంది?

కొండ ముందుకు నిలిచాడు.

మంత్రి లేచాడు. పళ్లెం చూపించాడు.

“ఇది చూశావా?”

కొండ పళ్లెం చూశాడు.

అందులో రుమ రూపం. రక్తపు రంగు.

కొండ ఒక్క క్షణం చూశాడు.

ఇది కల్పన. రుమ ఇప్పుడే ఆ మందిరంలో ఉంది. ఇది అబద్ధం.

అతను నోరు తెరిచాడు —

“మహారాజా, రాణి రుమ—”

బంధువు అడ్డు వచ్చాడు:

“సాక్ష్యం ఉంది. సైనికులు చూశారు. నీవు ఏమి చెప్పినా నమ్మలేము.”

సైనికుల నాయకుడు ముందుకు వచ్చాడు:

“మహారాజా, రాత్రి కొండ రాణిపై దాడి చేశాడు. నేను స్వయంగా చూశాను.”

కొండ ఆ సైనికుడి వైపు చూశాడు.

ఆ కళ్లలో అబద్ధం కనిపించింది — స్పష్టంగా. కానీ అది చెప్పినా ఎవరు నమ్ముతారు?

కొండ మహారాజు వైపు చూశాడు.

మహారాజు కళ్లు తప్పించుకున్నాయి.

ఆ తప్పించుకోవడం కొండకు అర్థమైంది —

ఆయన నమ్మడం లేదు. కానీ నమ్మకపోవడం కూడా చేయలేరు. తండ్రి నొప్పి ఆయన్ను ముంచేసింది.

బంధువు మళ్లీ అన్నాడు:

“మహారాజా, ఆలస్యం వద్దు. న్యాయం జరగాలి.”

మంత్రి లేచాడు — బంధువుల వైపు ఉన్న మంత్రి. గంభీరంగా అన్నాడు:

“మహారాజా, సాక్ష్యం స్పష్టంగా ఉంది. రాజకుమార్తెపై దాడి. రాజద్రోహం. శిక్ష ఒక్కటే —”

ఆగాడు.

సభలో అందరూ వేచి ఉన్నారు.

“మరణశిక్ష.”

ఆ మాటలు సభలో ప్రతిధ్వనించాయి.

---

మహారాజు సింహాసనంలో కూర్చున్నాడు.

ఆయన కొండ వైపు చూశాడు.

కొండ మహారాజు వైపు చూశాడు.

ఒక్క క్షణం — ఇద్దరి మధ్య.

కొండ కళ్లలో చెప్తున్నాయి —

మహారాజా, నమ్మండి. రుమ సురక్షితంగా ఉంది. ఇది కుట్ర.

మహారాజు కళ్లలో చెప్తున్నాయి —

నమ్మాలని ఉంది. కానీ రుమ కనిపించట్లేదు. ఆ రూపం ముందు ఉంది. నేను ఏమి చేయాలి?

మహామంత్రి లేచాడు. ఆఖరి ప్రయత్నంగా అన్నాడు:

“మహారాజా, రాణిని ఒక్కసారి—”

బంధువు అడ్డు వచ్చాడు:

“సాక్ష్యం ఉన్నప్పుడు మరింత విచారణ వద్దు. న్యాయం వాయిదా వేయడం అన్యాయం.”

సభలో గుసగుసలు పెరిగాయి.

మహారాజు చేయి పైకి ఎత్తాడు.

నిశ్శబ్దం వచ్చింది.

ఆయన కళ్లు మూసుకున్నాడు.

ఒక్క క్షణం.

రెండు క్షణాలు.

రుమ…

ఆయన కళ్లు తెరిచాడు.

స్వరం వణికింది — కానీ మాటలు వచ్చాయి:

“కొండకు మరణశిక్ష విధిస్తున్నాను.”

సభలో బంధువులు తలలు వంచారు — విజయపు వంపు.

కొండ నిలిచాడు.

తల వంచలేదు. పారిపోవడానికి ప్రయత్నించలేదు.

మహారాజు వైపు చూశాడు.

ఆ కళ్లలో కోపం లేదు. బాధ లేదు. ఒక్క విషయం మాత్రమే ఉంది —

మహారాజా, రుమ సురక్షితంగా ఉంది. ఆ నిజం తెలిసే లోపు ఏమైనా జరిగినా — పర్వాలేదు.

సైనికులు వచ్చారు. కొండ చేతులు వెనక్కి కట్టారు.

నడిపించారు.

---

రహస్య మందిరంలో.

రుమ తలుపు దగ్గర నిలిచింది.

కొండ వెళ్లాడు — చాలా సేపైంది. తిరిగి రాలేదు.

ఆమె మనసులో ఒక చీకటి నీడ మొదలైంది.

ఏమైంది?

ఆమె బయటికి వచ్చింది.

కాపలా సైనికులు — కొత్త సైనికులు. పాత సైనికులు లేరు.

“కొండ ఏడి?”

సైనికులు ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

“రాణీ…”

“ఏమైంది?”

“రాజసభలో… కొండకు మరణశిక్ష విధించారు.”

రుమ ఆగింది.

“ఏమిటి?”

“రాణీపై దాడి చేశాడని. రాణి కనిపించట్లేదని. కానీ రాణి ఇక్కడ—”

రుమ మాట వినట్లేదు.

ఆమె చెవుల్లో ఒక్క మాటే వినిపిస్తోంది.

మరణశిక్ష.

ఆమె కళ్లు మూసుకున్నాయి.

లోపల ఏదో విరిగింది.

తెరిచింది.

ఆమె ముఖంలో ఇప్పుడు రాణి కనిపించింది — రుమ కాదు, రాణి రుమ.

“గుర్రం సిద్ధం చేయండి.”

“రాణీ…”

“వెంటనే.”

ఆమె స్వరంలో అధికారం ఉంది — ప్రశ్నించడానికి ఆస్కారం లేని అధికారం.

---

రాజభవనంలో కారాగారంలో.

కొండ కూర్చున్నాడు.

సంకెళ్లు. చీకటి. రాతి గోడలు.

ఈసారి మనసు వేరేగా ఉంది.

రుమ సురక్షితంగా ఉంది. అది చాలు.

కానీ ఆ రోజులు —

మందిరంలో ఆమె నవ్వు. ఆమె మాటలు. ఆమె కళ్లు.

రుమ…

కొండ గోడకు వెనక్కి వాలాడు.

కళ్లు మూసుకున్నాడు.

లోపల ఒక ప్రశాంతత.

ఈ కథ పూర్తి కాలేదు అన్నాను. కానీ నేను లేకుండా పూర్తి అవుతుందా?

ఆ ప్రశ్నకు జవాబు లేదు.

బయట రాజభవనంలో —

గుర్రపు కాళ్ల చప్పుడు వినిపించింది.

వేగంగా వస్తోంది.

రాజభవనం ద్వారం దగ్గర —

రుమ గుర్రం దిగింది.

---

రుమ రాజభవనం ద్వారం దగ్గర గుర్రం దిగింది.

పరిగెత్తింది.

సైనికులు అడ్డు వచ్చారు.

“రాణీ, రాజాజ్ఞ లేకుండా—”

“తప్పుకోండి.”

ఆమె స్వరంలో ఉన్న రాజసం వారిని వెనక్కి నెట్టింది.

రాజసభలోకి వచ్చింది.

అప్పటికే సభ ముగిసింది. మహారాజు సింహాసనంలో ఒంటరిగా కూర్చున్నాడు. మహామంత్రి పక్కన నిలిచాడు.

రుమ లోపలికి వచ్చింది.

మహారాజు తల ఎత్తాడు.

రుమను చూశాడు.

ఒక్క క్షణం ఆయన ముఖంలో అన్నీ కలగలసిపోయాయి — ఆశ్చర్యం, ఉపశమనం, బాధ, గందరగోళం.

“రుమ…”

“నాన్న.”

ఆమె ముందుకు నడిచింది.

“నేను సురక్షితంగా ఉన్నాను. కొండ నన్ను రక్షించాడు. అతను నేరం చేయలేదు. ఇది కుట్ర—”

“రుమ…”

“కొండను విడిపించండి. వెంటనే.”

మహారాజు లేచాడు. కూతురి దగ్గరికి నడిచాడు.

ఆమె చేతులు పట్టుకున్నాడు.

“రుమా…”

ఆయన గొంతు వణికింది.

“చాలా ఆలస్యమైంది.”

---

రుమ ఆగింది.

“ఏమిటి?”

మహామంత్రి ముఖం తిప్పుకున్నాడు.

మహారాజు కళ్లు రుమ కళ్లలోకి చూడలేకపోయాయి.

“రుమా… అర్థగంట ముందే…”

ఆయన మాట పూర్తి కాలేదు.

రుమ అర్థం చేసుకుంది.

ఆమె చేతులు మహారాజు చేతుల్లో నుండి మెల్లగా జారాయి.

“అర్థగంట ముందా…”

ఆమె గొంతులో మాట లేదు. శ్వాస మాత్రమే వినిపించింది.

మహారాజు ఆమె భుజం పట్టుకోవడానికి చేయి చాచాడు.

రుమ వెనక్కి అడుగు వేసింది.

“నాన్న…”

“రుమా, నేను—”

“కొండ ఏడి?”

మహారాజు జవాబు ఇవ్వలేదు.

ఆ నిశ్శబ్దమే జవాబు.

రుమ తిరిగింది. సభా ద్వారం వైపు నడిచింది.

“రుమా!” మహారాజు పిలిచాడు.

ఆమె ఆగలేదు.

---

కారాగారం వెనక.

చిన్న ప్రాంగణం.

రుమ పరిగెత్తింది.

సైనికులు అడ్డు వచ్చారు — ఆమెను చూసి తప్పుకున్నారు.

ఆమె అక్కడికి వచ్చింది.

కొండ —

నేలమీద.

నిశ్చలంగా.

ముఖంలో నొప్పి లేదు. కళ్లలో భయం లేదు. ప్రశాంతంగా ఉన్నాడు — నిద్రపోతున్నట్టు.

రుమ మోకాళ్లపై కూలబడింది.

అతని పక్కన.

“కొండ…”

జవాబు లేదు.

“కొండ…”

నిశ్శబ్దం.

ఆమె అతని చేయి తీసుకుంది.

చల్లగా ఉంది.

నిన్న ఆమె ఆ చేయి శుభ్రం చేసింది. సంకెళ్ల గుర్తులు తుడిచింది. ఆ చేతులు మాట్లాడాయి, నవ్వాయి, అడవిలో పూలు తెచ్చాయి.

ఇప్పుడు నిశ్చలంగా ఉన్నాయి.

రుమ ఆ చేయి గుండెకు హత్తుకుంది.

ఏడవలేదు.

ఏడుపు వచ్చే స్థితిలో లేదు.

దాటిపోయింది ఆ స్థితి.

ఆమె మనసులో ఒక నిశ్శబ్దం దిగింది — సముద్రం అడుగున ఉండే నిశ్శబ్దం. అలలు పైన ఉంటాయి, శబ్దాలు పైన ఉంటాయి, కానీ అడుగున — నిశ్శబ్దం.

ఆ నిశ్శబ్దం ఆమె మనసులో దిగింది.

ఇప్పుడు ఆమె రుమ కాదు. రాణి రుమ కాదు.

కేవలం ఒక శరీరం — లోపల ఏమీ లేని శరీరం.

మెల్లగా అంది — గాలికి మాత్రమే వినిపించేలా:

“ఆ కథ ఇంకా పూర్తి కాలేదు అన్నావు.”

నిశ్శబ్దం.

“నేను వింటున్నాను. పూర్తి చేయి.”

నిశ్శబ్దం.

“కొండ…”

నిశ్శబ్దం.

ఆమె తల వంచింది. అతని చేతిపై తల ఆనించింది.

చుట్టూ సైనికులు నిలిచారు. ఎవరూ మాట్లాడలేదు. ఎవరూ ఆమెను లేవమనలేదు.

ఆ నిశ్శబ్దంలో — ఒక రాణి, ఒక చనిపోయిన మనిషి చేతిపై తల ఆనించి — కూర్చుంది.

---

రాజసభలో మహారాజు.

సభ ఖాళీగా ఉంది. మంత్రులు వెళ్లిపోయారు. బంధువులు వెళ్లిపోయారు.

మహామంత్రి మాత్రమే నిలిచి ఉన్నాడు.

మహారాజు సింహాసనంలో కూర్చున్నాడు.

ఆయన చేతుల్లో ఆ పళ్లెం ఉంది — కుట్రదారులు తయారు చేసిన రుమ రూపం.

ఆయన దాన్ని చూస్తున్నాడు.

ఈ అబద్ధాన్ని నమ్మాను.

కొండ నిజం చెప్పాడు. నేను వినలేదు.

రుమ సురక్షితంగా ఉంది అని తెలిసే లోపు…

మహామంత్రి ముందుకు వచ్చాడు.

“మహారాజా…”

మహారాజు పళ్లెం పక్కన పెట్టాడు.

“ఎవరు చేశారు ఇది?”

మహామంత్రి మాట్లాడలేదు.

“ఎవరు?” మహారాజు మళ్లీ అడిగాడు — స్వరంలో కోపం కాదు, వేదన ఉంది.

మహామంత్రి మెల్లగా అన్నాడు:

“మహారాజా ఇప్పుడు ఆ విచారణ కంటే ముఖ్యమైనది రాణి రుమ.”

మహారాజు లేచాడు. కిటికీ దగ్గరికి నడిచాడు.

బయట రాజభవనం ఆవరణ. సైనికులు, సేవకులు, సాధారణ జీవితం సాగిపోతోంది.

కానీ ఆ సాధారణ జీవితం లోపల —

ఒక తండ్రి నిలిచి ఉన్నాడు.

తన చేతులతో తప్పు జరగనిచ్చిన తండ్రి.

రాజ్యం కాపాడటానికి ఇన్నేళ్లు శ్రమపడ్డాడు. శత్రువులను మిత్రులను చేసుకున్నాడు. రుమ విధిని మార్చాలని ప్రయత్నించాడు.

కానీ విధి వేరే రూపంలో వచ్చింది.

రాణి రుమ మీకు ఇష్టంలేని వ్యక్తిని ఇష్టపడుతుంది. ఆమె ఇష్టం నెరవేరదు. మీ ఇష్టం తీరదు.

జ్యోతిష్కుడి మాటలు గాలిలో నుండి వచ్చాయి.

నెరవేరదు.

ఆయన కళ్లు మూసుకున్నాడు.

తెరిచాడు.

కళ్లు తడిగా ఉన్నాయి — మహారాజు కళ్లు. ఎన్నో యుద్ధాలు చూసిన కళ్లు. ఎన్నో నిర్ణయాలు తీసుకున్న కళ్లు.

ఈ రోజు ఆ కళ్లలో —

ఒక తండ్రి ఏడుస్తున్నాడు.

మహామంత్రి దగ్గరికి వచ్చాడు. మెల్లగా అన్నాడు:

“మహారాజా, రాణి రుమ అక్కడ ఉంది. ఆమె దగ్గరికి వెళ్లండి.”

మహారాజు తల అడ్డంగా ఊపాడు.

“ఇప్పుడు నేను వెళ్తే… ఆమె నన్ను చూస్తుంది. ఆ చూపు భరించగలనా?”

మహామంత్రి జవాబు ఇవ్వలేదు.

సభలో నిశ్శబ్దం.

బయట సాయంత్రం దిగుతోంది.

వెలుతురు తగ్గుతోంది.

చీకటి వస్తోంది.

---

ఆ రాత్రి రాజభవనంలో మూడు చోట్ల మూడు నిశ్శబ్దాలు.

కొండ — నిద్రలో మునిగిన నిశ్శబ్దం. శాశ్వతమైన నిశ్శబ్దం.

రుమ — మనసు మరణించిన నిశ్శబ్దం. శరీరం ఉంది, శ్వాస ఉంది, కానీ లోపల ఏమీ లేదు.

మహారాజు — తప్పు చేసిన తండ్రి నిశ్శబ్దం. అన్నీ తెలిసి, అన్నీ చేయలేకపోయిన నిశ్శబ్దం.

---

రాత్రి లోతుగా దిగింది.

రుమ ఇంకా అక్కడే కూర్చుంది.

ఎవరూ ఆమెను లేపలేదు.

ఆమె లేవలేదు.

కొండ చేయి ఆమె చేతిలో ఉంది.

చల్లగా.

నిశ్చలంగా.

ఆమె మెల్లగా అంది — చివరిసారి:

“కాలమే విడదీస్తుంది. కాలమే కలుపుతుంది.”

నిశ్శబ్దం.

“ఎప్పటికైనా కలుస్తావు కదా.”

గాలి వచ్చింది — మెల్లగా. ఆమె జుట్టు కదిలింది.

ఆ గాలిలో ఒక స్పర్శ అనిపించింది — ఊహా కావచ్చు. కానీ అనిపించింది.

రుమ కళ్లు మూసుకున్నాయి.

ఆ జన్మలో ఆమె మనసు అక్కడే ఆగిపోయింది.

శరీరం బతికింది.

కానీ రుమ —

ఆ చేతిని వదలని రుమ —

ఆ జన్మలో మరణించింది.

---

రాజభవనం పైన ఆకాశంలో —

చంద్రుడు.

నిండుగా. తెల్లగా.

అదే చంద్రుడు ఒకప్పుడు అంతఃపురంలో వెన్నెల పరిచాడు.

అదే చంద్రుడు రహస్య మందిరంలో కాంతి ఇచ్చాడు.

ఇప్పుడు అదే చంద్రుడు —

విషాదంగా చూస్తున్నాడు.

ఒక కథ ముగిసింది.

కానీ ముగియలేదు.

ఎందుకంటే —

కాలం కలగజేసుకునే బంధాలు ఎప్పటికైనా ఒక్కటి అవుతాయి.

ఆ మాటలు గాలిలో తేలాయి.

ఆకాశంలో కలిసిపోయాయి.

జన్మల అవతలికి వెళ్లాయి.

ఒక కాలంలో విడిపోయిన ఇద్దరు —

మరొక కాలంలో కలవడానికి.

---

మరుసటి రోజు తెల్లవారింది.

కానీ రాజభవనంలో తెల్లవారలేదు.

సూర్యుడు వచ్చాడు. వెలుతురు వచ్చింది. కానీ రాజభవనం లోపల చీకటి అలాగే ఉంది — కనిపించని చీకటి.

రుమ తన మందిరంలో తలుపు మూసుకుని ఉంది.

చెలికత్తెలు బయట నిలిచారు. తినమని చెప్పారు. మాట్లాడమని చెప్పారు. రుమ వినలేదు.

మహారాజు తన మందిరంలో కూర్చున్నాడు.

రాత్రి నిద్రపోలేదు. తెల్లవారింది. మళ్లీ రాత్రి అవుతోంది.

ఆయన ముందు పళ్లెం ఉంది — ఆ కుట్రదారులు తయారు చేసిన రుమ రూపం. ఆయన దాన్ని అక్కడే ఉంచాడు. వదలలేదు. ఎందుకంటే ఆ అబద్ధం చూస్తే తన తప్పు గుర్తొస్తుంది. తప్పు మరిచిపోకూడదు.

మహామంత్రి వచ్చాడు.

“మహారాజా, రాజగురువు వచ్చారు.”

మహారాజు తల ఎత్తాడు.

రాజగురువు — ఆయన ఎప్పుడు పిలవలేదు. కానీ పిలవాలని అనిపించింది. కొండ విషయం, రుమ విషయం, జ్యోతిష్కుడి మాటలు — అన్నీ మనసులో తిరుగుతున్నాయి. ఒక్కడికే భరించడం కష్టంగా ఉంది.

“పంపించు.”

---

రాజగురువు లోపలికి వచ్చారు.

వయసు చాలా మళ్లింది. నడవడం కష్టంగా ఉంది కానీ కళ్లు చురుగ్గా ఉన్నాయి. ఆ కళ్లలో దశాబ్దాల జ్ఞానం, జీవితం అర్థమైన ప్రశాంతత కనిపిస్తున్నాయి.

నమస్కరించారు.

మహారాజు లేచారు. ఆయన్ను కూర్చోమన్నారు.

ఇద్దరూ కూర్చున్నారు.

మహారాజు మొదలుపెట్టారు — అన్నీ చెప్పారు. కొండ వచ్చినది నుండి, కుట్ర జరిగినది నుండి, మరణశిక్ష వరకు. జ్యోతిష్కుడు రుమ పుట్టినప్పుడు చెప్పిన మాటలు చెప్పారు. రాజ్యంలో శత్రువులను మిత్రులను చేసుకున్నది చెప్పారు.

అన్నీ చెప్పారు.

రాజగురువు వింటున్నారు.

మాట్లాడలేదు.

మహారాజు ముగించారు:

“నేను తప్పు చేశాను. కానీ ఆ తప్పు చేసే లోపు చేయగలిగేది ఏమైనా ఉందా? విధి ఇలా రాయబడిందా? నేను ఎంత ప్రయత్నించినా ఫలితం ఇదేనా?”

నిశ్శబ్దం.

రాజగురువు కళ్లు మూసుకున్నారు.

చాలా సేపు మూసుకున్నారు.

మహారాజు వేచి ఉన్నారు.

---

రాజగురువు కళ్లు తెరిచారు.

మహారాజు వైపు చూశారు.

మెల్లగా, స్పష్టంగా అన్నారు:

“మహారాజా, విధి రాసింది జరిగింది. కానీ విధి అక్కడితో ఆగలేదు.”

మహారాజు ముందుకు వంగారు.

“అంటే?”

రాజగురువు అన్నారు:

“జ్యోతిష్కుడు రుమ జాతకంలో రెండు వాక్యాలు చెప్పాడు. మీకు చెప్పిన రెండు వాక్యాలు.”

“అవును. రాణి రుమ మీకు ఇష్టంలేని వ్యక్తిని ఇష్టపడుతుంది. ఆమె ఇష్టం నెరవేరదు. మీ ఇష్టం తీరదు.”

“అవి మాత్రమే చెప్పాడా?”

మహారాజు ఆగారు.

“అంటే…”

రాజగురువు నెమ్మదిగా అన్నారు:

“జ్యోతిష్కుడు ఆ రాత్రి మంత్రికి వేరే మాటలు చెప్పాడు మహారాజా. ఆ మాటలు మీకు చేరలేదు.”

మహారాజు కళ్లు విచిత్రంగా మారాయి.

“ఏమని చెప్పాడు?”

రాజగురువు కళ్లు మళ్లీ మూసుకున్నారు. ఒక్క క్షణం. తెరిచారు.

“ఆమె ఇష్టం ఈ జన్మలో నెరవేరదు. కానీ…”

మహారాజు శ్వాస ఆగింది.

“కానీ?”

రాజగురువు స్వరం మెల్లగా, లోతుగా వచ్చింది:

“కాలం కలగజేసుకునే బంధాలు ఎప్పటికైనా ఒక్కటి అవుతాయి మహారాజా.”

సభలో నిశ్శబ్దం.

మహారాజు మాట్లాడలేకపోయారు.

---

రాజగురువు కొనసాగించారు.

“మహారాజా, రుమ మరియు కొండ యొక్క బంధం ఈ జన్మలో పూర్తి కాలేదు. వారు విడిపోయారు — శరీరాలు విడిపోయాయి. కానీ ఆత్మలు విడిపోలేదు.”

“ఆత్మలు…”

“వారి బంధం ఈ జన్మలో ముగియలేదు. ముగియని బంధాలు తిరిగి వస్తాయి మహారాజా. కాలం మారుతుంది. జన్మలు మారుతాయి. కానీ ఆ బంధం మారదు.”

మహారాజు లేచారు. నడిచారు. కిటికీ దగ్గర నిలిచారు.

“వందల సంవత్సరాల తర్వాత?”

రాజగురువు తల ఊపారు.

“వందల సంవత్సరాల తర్వాత — వేరే కాలంలో, వేరే లోకంలో, వేరే పేర్లతో — వారు మళ్లీ కలుస్తారు.”

“వేరే పేర్లతో?”

“అవును. వేరే రూపాలతో. కానీ అదే ఆత్మలు. అదే ప్రేమ. అదే బంధం.”

మహారాజు బయటికి చూస్తున్నారు.

ఆకాశంలో మేఘాలు.

“కానీ అప్పుడు కూడా అవాంతరాలు వస్తాయి?”

రాజగురువు చిరునవ్వు నవ్వారు — వయసు మళ్లిన ముఖంలో, జీవితం అర్థమైన నవ్వు.

“వస్తాయి మహారాజా. ప్రేమకు అవాంతరాలు ఎప్పుడూ వస్తాయి. కానీ…”

“కానీ?”

“ఈ జన్మలో విడదీసిన కాలం — ఆ కాలమే అప్పుడు కలుపుతుంది. ఎంత అవాంతరాలు వచ్చినా, ఎంత దూరం వెళ్లినా — కాలం వారిని వేరు చేయదు. ఈసారి.”

మహారాజు తిరిగారు.

“ఎందుకు?”

రాజగురువు నెమ్మదిగా అన్నారు:

“ఎందుకంటే ఈ జన్మలో వారు అర్హత పొందారు మహారాజా. కొండ తన ప్రాణం ఇచ్చాడు — రుమ కోసం కాదు, మీ కోసం కాదు, న్యాయం కోసం. అది చిన్న విషయం కాదు. రుమ తన హృదయం ఇచ్చింది — రాజ్యానికి కాదు, కిరీటానికి కాదు, ఒక మనిషికి. అది చిన్న విషయం కాదు.”

“అటువంటి ప్రేమ ఒక జన్మలో మాత్రమే ఉండదు మహారాజా. అది కాలాన్ని దాటుతుంది. జన్మలను దాటుతుంది.”

---

మహారాజు మళ్లీ కూర్చున్నారు.

చాలా సేపు మాట్లాడలేదు.

తర్వాత అడిగారు — మెల్లగా, తండ్రిగా:

“రుమకు ఈ జన్మలో మళ్లీ సంతోషం వస్తుందా?”

రాజగురువు ఆగారు.

“మహారాజా…”

“చెప్పు. నిజం చెప్పు.”

రాజగురువు నిట్టూర్చారు.

“ఈ జన్మలో రుమ మనసు తిరిగి రాదు మహారాజా. ఆమె బతుకుతుంది. రాజ్యం పాలిస్తుంది. బాధ్యత నిర్వహిస్తుంది. కానీ లోపల…”

ఆగారు.

మహారాజు అర్థం చేసుకున్నారు.

“లోపల ఆమె కొండతో ఉంటుంది.”

రాజగురువు తల ఊపారు.

మహారాజు కళ్లు మూసుకున్నారు.

ఒక తండ్రి లోపల ఏదో విరిగింది.

ఆయన రాజ్యంలో శత్రువులను మిత్రులను చేసుకున్నాడు. రుమ విధిని మార్చాలని ప్రయత్నించాడు. ఇన్నేళ్లు శ్రమపడ్డాడు.

అయినా —

విధి వేరే రూపంలో వచ్చింది.

ఆయన తప్పు చేశారు. కొండకు అన్యాయం జరిగింది. రుమ మనసు మరణించింది.

“నా తప్పు…” మహారాజు మొదలుపెట్టారు.

రాజగురువు అడ్డు వచ్చారు:

“మహారాజా, మీరు తప్పు చేశారు — అవును. కానీ మీరు ఉద్దేశపూర్వకంగా చేయలేదు. తండ్రి నొప్పి మిమ్మల్ని అంధులను చేసింది. అది మానవ స్వభావం.”

“అది సరిచేస్తుందా?”

“సరిచేయదు. కానీ తెలుసుకోవడం ముఖ్యం. తెలుసుకున్న తర్వాత చేయగలిగేది ఉంది.”

“ఏమిటి చేయగలను?”

రాజగురువు మెల్లగా అన్నారు:

“కొండ చెప్పాడు — కథలకొండ అనే ఊరు నిర్మిస్తానని మీరు మాట ఇచ్చారు.”

మహారాజు ఆగారు.

“అవును.”

“ఆ మాట నిలబెట్టుకోండి. అక్కడ ఒక కొండ ఉండాలి. ఆ కొండ దగ్గర కూర్చుంటే కథలు వినిపిస్తాయి — కొండ మాటలు. రుమ మాటలు. ఈ జన్మలో జరిగిన కథ. అది వినిపించాలి. ఎందుకంటే…”

“ఎందుకు?”

“వందల సంవత్సరాల తర్వాత వారు తిరిగి వస్తారు అన్నాం కదా. అప్పుడు వారికి ఈ కథ తెలియాలి. తమ బంధం ఎంత పురాతనమైనదో తెలియాలి. ఆ తెలివిడే వారిని కలుపుతుంది.”

మహారాజు లేచారు.

“కొండ చనిపోవడానికి ముందు చెప్పాడు — ఆ కొండ దగ్గర కూర్చుంటే కథలు వినిపిస్తాయని. అది అతని కల్పన అని అనుకున్నాం.”

రాజగురువు మెల్లగా నవ్వారు.

“కొండ తెలిసో తెలియకో నిజం చెప్పాడు మహారాజా. కొన్ని మనుషులకు తమకు తెలియకుండానే భవిష్యత్తు కనిపిస్తుంది. అతను అలాంటి వాడు.”

మహారాజు కిటికీ దగ్గరికి వెళ్లారు.

బయట ఆకాశం.

“వందల సంవత్సరాల తర్వాత — నేను ఉండను. రుమ ఉండదు. అయినా వారు కలుస్తారు?”

“అవును.”

“ఆ కలయికలో — ఈ జన్మలో జరిగిన బాధ ఉంటుందా?”

రాజగురువు ఆగారు.

“ఉండదు మహారాజా. కానీ ఆ బాధ వల్ల వచ్చిన లోతు ఉంటుంది. ఈ జన్మలో వారు అనుభవించిన విడిపోవడం — అదే వారి ప్రేమను మరింత లోతుగా చేస్తుంది. అందుకే వందల సంవత్సరాల తర్వాత వారు కలిసినప్పుడు — ఎందుకో తెలియని ఒక పరిచయం, ఎందుకో తెలియని ఒక తపన, ఎందుకో తెలియని ఒక నిండుదనం అనిపిస్తుంది.”

మహారాజు ఆ మాటలు విన్నారు.

చాలా సేపు నిలిచారు.

తర్వాత తిరిగారు.

“రాజగురువా, నేను ఒక్క విషయం అడగాలి.”

“అడగండి మహారాజా.”

“వారు వందల సంవత్సరాల తర్వాత కలిసినప్పుడు — అప్పుడు కూడా అవాంతరాలు వస్తాయని చెప్పారు. అయినా కలుస్తారని చెప్పారు. అది ఖాయమా?”

రాజగురువు లేచారు.

నిలిచారు.

మహారాజు కళ్లలోకి చూశారు.

“ఒక్క విషయం మీకు చెప్పాలి మహారాజా.”

“చెప్పు.”

“ఈ జన్మలో వారు విడిపోయారు — కుట్ర వల్ల, అవగాహన లేమి వల్ల, కాలం వల్ల. అన్నీ బయటి నుండి వచ్చాయి. వారిద్దరూ ఒకరిని ఒకరు వదలలేదు.”

“అవును.”

“కానీ వందల సంవత్సరాల తర్వాత — అవాంతరాలు బయటి నుండి మాత్రమే రావు. లోపలి నుండి కూడా వస్తాయి. అనుమానాలు, భయాలు, సమాజం, దూరం — అన్నీ వస్తాయి.”

“అయినా కలుస్తారా?”

రాజగురువు చిరునవ్వు నవ్వారు.

“మహారాజా, ఈ జన్మలో కొండ చివరి క్షణంలో ఒక్క విషయం మనసులో ఉంచుకున్నాడు — రుమ సురక్షితంగా ఉంది అని. తన గురించి కాదు, రుమ గురించి. అటువంటి మనసు వందల సంవత్సరాల తర్వాత కూడా అదే మనసు. అటువంటి మనసు ముందు అవాంతరాలు నిలవలేవు.”

“మరి రుమ?”

“రుమ చివరి క్షణంలో అతని చేయి వదలలేదు. చల్లగా, నిశ్చలంగా ఉన్నా వదలలేదు. అటువంటి హృదయం వందల సంవత్సరాల తర్వాత కూడా అదే హృదయం.”

మహారాజు కళ్లు నిండాయి.

రాజగురువు కొనసాగించారు:

“ఇద్దరూ అర్హత పొందారు మహారాజా. ఇక విధి వారిని విడదీయలేదు. కాలం వారిని కలుపుతుంది — ఈసారి. ఖాయంగా.”

మహారాజు కళ్లు తుడుచుకున్నారు.

“కథలకొండ నిర్మిస్తాను.”

“నిర్మించండి మహారాజా.”

“ఆ కొండ దగ్గర వారి కథ వినిపించాలి.”

“వినిపిస్తుంది.”

“వందల సంవత్సరాల తర్వాత వారు వెతుకుతారు — ఆ కొండను.”

రాజగురువు తల ఊపారు.

“వెతుకుతారు. తెలియకుండా వెతుకుతారు. ఎందుకో తెలియని ఒక పిలుపు వింటారు. ఆ పిలుపు వారిని ఆ కొండ దగ్గరికి తీసుకొస్తుంది.”

మహారాజు మళ్లీ కిటికీ వైపు తిరిగారు.

బయట ఆకాశంలో సూర్యుడు.

ఆ వెలుతురు చూస్తూ మహారాజు మెల్లగా అన్నారు —

ఎవరికీ కాదు, తనకు తానే, రుమకు, కొండకు, కాలానికి చెప్తున్నట్టు:

“నేను తప్పు చేశాను. కానీ కాలం సరి చేస్తుంది. నా తప్పు కాలం తీర్చుకుంటుంది.”

---

రాజగురువు వెళ్లిపోయారు.

మహారాజు ఒంటరిగా నిలిచారు.

ఆయన సేవకుడిని పిలిచారు.

“కొండకు చెప్పిన మాట గుర్తుందా?”

“ఏ మాట మహారాజా?”

“కథలకొండ అనే ఊరు నిర్మిస్తానని.”

“గుర్తుంది మహారాజా.”

“నిర్మించడం మొదలుపెట్టండి. అక్కడ ఒక కొండ ఉండాలి. ఆ కొండ దగ్గర ఒక మందిరం ఉండాలి. ఆ మందిరంలో రుమ మరియు కొండ కథ రాయించాలి — రాతిలో చెక్కించాలి. వేల సంవత్సరాలు మాసిపోకుండా.”

“మహారాజా…”

“ఎందుకంటే ఒక రోజు ఎవరైనా వస్తారు. ఆ కథ చదువుతారు. వారికి అర్థమవుతుంది — ఈ కథ వారిది అని.”

సేవకుడు అర్థంకానట్టు చూశాడు.

కానీ తల ఊపాడు.

---

ఆ రాత్రి మహారాజు రుమ మందిరం దగ్గరికి వెళ్లారు.

తలుపు తట్టారు.

జవాబు లేదు.

మహారాజు తలుపు పక్కన నిలిచారు.

మెల్లగా అన్నారు — తలుపు అవతల రుమ వినాలని కాదు, వినినా వినకపోయినా చెప్పాలని:

“రుమా… నేను తప్పు చేశాను. క్షమించలేవని తెలుసు. కానీ ఒక్క విషయం చెప్పాలని వచ్చాను.”

నిశ్శబ్దం.

“కొండ చెప్పాడు — ఆ కథ ఇంకా పూర్తి కాలేదని. రాజగురువు చెప్పారు — ఆ కథ పూర్తవుతుందని. వందల సంవత్సరాల తర్వాత. వేరే కాలంలో. వేరే రూపంలో.”

మహారాజు గొంతు వణికింది.

“నీవు అతన్ని కలుస్తావు రుమా. ఈ జన్మలో కాదు. కానీ కలుస్తావు. కాలం కలుపుతుంది. ఈ జన్మలో విడదీసిన కాలం — అదే కాలం అప్పుడు కలుపుతుంది.”

నిశ్శబ్దం.

కానీ తలుపు అవతల —

రుమ గోడకు ఆనుకుని కూర్చుంది.

ఆమె కళ్లు తెరిచి ఉన్నాయి. శూన్యంగా చూస్తున్నాయి.

కానీ తండ్రి మాటలు వినిపించాయి.

వందల సంవత్సరాల తర్వాత కలుస్తావు.

ఆమె కళ్లలో ఒక సన్నని మెరుపు వచ్చింది — ఆశ కాదు, నమ్మకం కాదు. కానీ ఏదో.

ఒక్క క్షణం మాత్రమే.

తర్వాత మళ్లీ శూన్యం.

కానీ ఆ ఒక్క క్షణం —

చాలు.

---

రాజభవనం పైన ఆకాశంలో.

చంద్రుడు.

అదే చంద్రుడు.

కానీ ఈ రాత్రి —

కొంచెం వేరేగా వెలుగుతున్నాడు.

ఎందుకంటే —

ఒక కథ ముగిసింది.

మరొక కథ మొదలయ్యింది.

వందల సంవత్సరాల దూరంలో —

ఇద్దరు ఆత్మలు ప్రయాణం మొదలుపెట్టాయి.

ఒకరి వైపు ఒకరు.

తెలియకుండా.

కానీ ఖాయంగా.

---

అర్జున్ రాత్రి కూర్చుని టైప్ చేస్తున్నాడు.

kathalakonda.com తెర మీద.

చివరి వాక్యం రాశాడు:

“ఈ కథ పూర్తి కాలేదు. కొండ ఎక్కడ ఉన్నాడో రుమకు తెలియదు. రుమ ఎక్కడ ఉందో కొండకు తెలియదు. కానీ ఒక్కసారి కలిస్తే — ఈ కథ తెలుస్తుంది.”

అతను వెనక్కి వాలాడు.

స్క్రీన్ చూశాడు.

బయట అడవిలో కొండ నిశ్శబ్దంగా ఉంది.

గాలి వచ్చింది.

అర్జున్ మనసులో ఒక్క మాట వినిపించింది —

గాలిలో నుండి కాదు, లోపలి నుండి:

“ఇప్పుడు వారు దగ్గరకు వస్తున్నారు.”

అర్జున్ చుట్టూ చూశాడు.

ఎవరూ లేరు.

కానీ ఆ అనుభూతి —

నిజంగా అనిపించింది.

అతను మళ్లీ స్క్రీన్ వైపు తిరిగాడు.

Publish.

నొక్కాడు.

కథ లోకంలోకి వెళ్లింది.

తార చేతికి చేరింది.

కొండ ఫోన్‌లో వెలిగింది.

కుందన మనసులో కదిలింది.

మహాలక్ష్మి ప్రశ్న అడిగింది.

స్నేహ అర్థం చేసుకుంది.

రవికాంత్ తరగతిలో చెప్పాడు.

వందల సంవత్సరాల క్రితం విడిపోయిన ఇద్దరు —

ఒకరికొకరు దగ్గరవుతున్నారు.

తెలియకుండా.

కానీ ఖాయంగా.

కాలం తన పని తాను చేసుకుపోతోంది.

---

ఒక ఆదివారం మధ్యాహ్నం.

అందరూ మళ్లీ కలిశారు — అదే కేఫ్. మూడు గంటలు.

కుందన, స్నేహ, మహాలక్ష్మి, తార, కొండ, విక్రమ్.

ఆర్డర్లు వచ్చాయి. మాటలు మొదలయ్యాయి.

సాధారణంగా కనిపించింది.

కానీ సాధారణంగా లేదు.

---

కొండ కిటికీ వైపు చూస్తున్నాడు.

మనసులో ఆ కల తిరుగుతోంది — రాత్రి మళ్లీ వచ్చింది. అదే అంతఃపురం, అదే వెన్నెల, అదే గుహ, అదే చివరి చూపు.

రుమ…

ఆ పేరు మనసులో వచ్చినప్పుడల్లా ఒక తెలియని బాధ వస్తుంది. ఆమె ముఖం స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది కలలో. కానీ ఆ ముఖం ఎవరిదో తెలియదు.

రుమ ఇప్పుడు ఎక్కడ ఉంది?

ఆ ప్రశ్న వస్తుంది. జవాబు రాదు.

అదే సమయంలో తార —

కాఫీ కప్పు పట్టుకుని కూర్చుంది.

ఆమె మనసులో రాత్రి కన్న కల తిరుగుతోంది.

ఆ గుహ. ఆ చీకటి. ఆ సంకెళ్లు. ఆ కళ్లు.

కొండ…

ఆ పేరు మనసులో వచ్చినప్పుడు ఆమె గుండె ఒక అలజడికి గురవుతుంది. కలలో అతని ముఖం స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. కానీ ఆ ముఖం ఎవరిదో తెలియదు.

ఆ కొండ ఇప్పుడు ఎక్కడ ఉన్నాడు?

ఆ ప్రశ్న వస్తుంది. జవాబు రాదు.

---

కుందన అందరినీ చూసింది.

కొండ కిటికీ వైపు చూస్తున్నాడు.

తార కాఫీలోకి చూస్తోంది.

ఇద్దరూ ఒకే నిశ్శబ్దంలో ఉన్నారు. ఒకే దూరంలో ఉన్నారు. ఒకే తపనలో ఉన్నారు.

కుందన స్నేహ చేయి నొక్కింది — మెల్లగా.

స్నేహ కుందన వైపు చూసింది.

ఇద్దరి కళ్లలో అదే విషయం.

వారికి తెలియదు. కానీ మనకు తెలుసు.

---

మహాలక్ష్మి తార పక్కన కూర్చుంది.

ఆమెకు తెలుసు — తార ఆ ఫోన్ చదివింది. రుమ కథ చదివింది. రాత్రి ఏడ్చింది. కానీ అర్థం కాలేదు — ఆ కొండ ఇప్పుడు ఎదురుగా కూర్చున్నాడని.

విక్రమ్ కొండ పక్కన కూర్చున్నాడు.

అతనికి తెలుసు — కొండ రాత్రి కలవరిస్తాడు. రుమ అని పిలుస్తాడు. ఆ రుమ ఎవరో వెతుకుతున్నాడు. కానీ అర్థం కాలేదు — ఆ రుమ ఇప్పుడు ఎదురుగా కూర్చుందని.

---

కొంచెం సేపు గడిచింది.

స్నేహ మాటలు మొదలుపెట్టింది — సాధారణంగా అనిపించేలా, కానీ ఉద్దేశపూర్వకంగా:

“కొండ, నీవు కలలు కంటావు కదా. ఏమి వస్తాయి కలలో?”

కొండ స్నేహ వైపు చూశాడు.

“ఎందుకు అడుగుతున్నావు?”

“అలా అడిగాను.”

కొండ కొంచెం ఆలోచించాడు.

“పాత కాలం వస్తుంది. రాజభవనాలు, కొండలు, గుహలు. ఒక అంతఃపురం వస్తుంది — వెన్నెలలో నిండిపోయిన అంతఃపురం.”

తార కాఫీ కప్పు పక్కన పెట్టింది.

కొండ కొనసాగించాడు:

“ఒక మనిషి కనిపిస్తుంది. ముఖం స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. కానీ ఎవరో తెలియదు. పేరు మాత్రం తెలుసు.”

“ఏ పేరు?” విక్రమ్ అడిగాడు — తెలిసినా అడిగాడు.

“రుమ.”

టేబుల్ మీద నిశ్శబ్దం.

తార చేయి కప్పు మీద బిగుసుకుంది.

కుందన స్నేహ వైపు చూసింది.

మహాలక్ష్మి తార వైపు చూసింది.

---

స్నేహ మళ్లీ అడిగింది — ఇప్పుడు నేరుగా:

“తారా, నీకు కలలు వస్తాయా?”

తార ఆగింది.

“వస్తాయి.”

“ఏమి వస్తాయి?”

తార కొంచెం సంకోచించింది. తర్వాత మెల్లగా అంది:

“పాత కాలం. గుహలు, చీకటి, సంకెళ్లు. ఒక మనిషి కనిపిస్తాడు. ముఖం స్పష్టంగా కనిపిస్తుంది. కానీ ఎవరో తెలియదు.”

“పేరు తెలుసా?” కుందన అడిగింది.

తార తల ఊపింది.

“తెలుసు.”

“ఏ పేరు?”

తార ఒక్క క్షణం ఆగింది.

“కొండ.”

టేబుల్ మీద మళ్లీ నిశ్శబ్దం.

ఈసారి లోతైన నిశ్శబ్దం.

కుందన కళ్లు మూసుకుంది.

స్నేహ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.

మహాలక్ష్మి తార చేయి పట్టుకుంది.

విక్రమ్ కొండ వైపు చూశాడు.

కొండ తార వైపు చూశాడు.

తార కొండ వైపు చూసింది.

ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

ఒక్క క్షణం.

ఏదో పరిచయం. ఏదో అనుభూతి. ఏదో తెలియని సంబంధం.

కానీ ఏమిటో తెలియలేదు.

కొండ నెమ్మదిగా అన్నాడు:

“నీకు కూడా అలాంటి కలలు వస్తాయా?”

తార తల ఊపింది.

“వస్తాయి.”

“ఎప్పటి నుండి?”

తార ఆలోచించింది.

“ఒక ఫోన్ దొరికింది. అప్పటి నుండి.”

కొండ ఆగాడు.

“ఫోన్?”

కుందన అడ్డు వచ్చింది — వేగంగా:

“అదేమీ కాదు. మాట్లాడుతున్నారు కదా — రెండు కలలు ఒకే విధంగా ఉన్నాయి. విచిత్రంగా లేదా?”

కొండ తార వైపు చూశాడు.

తార కొండ వైపు చూసింది.

“విచిత్రంగా ఉంది.” కొండ మెల్లగా అన్నాడు.

“అవును.” తార అంది.

ఇద్దరూ మళ్లీ ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

ఆ చూపులో ఏదో ఉంది — పేరు లేనిది, అర్థం కానిది, కానీ ఉంది.

---

కుందన బయటికి వెళ్లాలని లేచింది.

స్నేహ వెంట వెళ్లింది.

కేఫ్ బయట —

“స్నేహా…” కుందన మెల్లగా అంది.

“తెలుసు.”

“వారిద్దరికీ ఒకే కలలు వస్తున్నాయి. ఒకే పేర్లు వస్తున్నాయి. కానీ—”

“తెలియదు.” స్నేహ పూర్తి చేసింది.

“ఎలా చెప్పాలి?”

స్నేహ ఆగింది.

“చెప్పితే నమ్ముతారా? గత జన్మలో మీరు ప్రేమికులు అంటే?”

కుందన మాట్లాడలేదు.

స్నేహ కొనసాగించింది:

“చెప్పకపోవడమే మంచిది. వారే అర్థం చేసుకోవాలి. కాలం చేయించాలి.”

“కానీ ఎంత కాలం?”

స్నేహ నవ్వింది — విషాదంతో కూడిన నవ్వు.

“వందల సంవత్సరాలు వేచి ఉన్నారు. ఇంకొంచెం వేచి ఉండగలరు.”

---

లోపల కేఫ్‌లో.

మహాలక్ష్మి, విక్రమ్ లేచారు — నీళ్లు తీసుకొస్తామని.

టేబుల్ దగ్గర కొండ, తార మాత్రమే.

నిశ్శబ్దం.

కొండ కిటికీ వైపు చూస్తున్నాడు.

తార కాఫీ చూస్తోంది.

కొంచెం సేపటికి కొండ అడిగాడు:

“తారా, ఆ కలలో కొండ — అతను ఎలా ఉంటాడు?”

తార ఆగింది.

ఆలోచించింది.

“నిదానంగా ఉంటాడు. హడావుడి లేదు. కళ్లలో ఏదో లోతు ఉంటుంది. చనిపోయే సమయంలో కూడా భయపడడు. నవ్వుతాడు.”

కొండ ఆ మాటలు విన్నాడు.

చనిపోయే సమయంలో కూడా నవ్వుతాడు.

అతని మనసులో ఏదో కదిలింది.

“రుమ ఎలా ఉంటుంది?” తార అడిగింది.

కొండ ఒక్క క్షణం ఆగాడు.

“కళ్లలో ప్రేమ ఉంటుంది. బాధ ఉంటుంది. తపన ఉంటుంది. ఏదైనా నిర్ణయం తీసుకున్నప్పుడు వెనక్కి తిరిగి చూడదు. అతని చేయి వదలదు — చివరికి కూడా.”

తార కళ్లు తడిబారాయి.

కొండ గమనించాడు.

“తారా…”

“పర్వాలేదు.” ఆమె తల తిప్పుకుంది. “ఆ కల చాలా నిజంగా అనిపిస్తుంది అందుకే.”

“నాకు కూడా.”

ఇద్దరూ మళ్లీ నిశ్శబ్దంలో కూర్చున్నారు.

పక్కపక్కన.

వేర్వేరు మనసులతో.

కానీ అదే ఆలోచనతో.

అదే తపనతో.

---

మహాలక్ష్మి, విక్రమ్ వచ్చారు.

కుందన, స్నేహ వచ్చారు.

అందరూ మళ్లీ కూర్చున్నారు.

విక్రమ్ కొండ వైపు చూశాడు. అతని ముఖంలో ఏదో మెత్తబడింది అని అనిపించింది.

కుందన తార వైపు చూసింది. ఆమె కళ్లు తడిగా ఉన్నాయి.

మహాలక్ష్మి స్నేహ వైపు చూసింది.

స్నేహ తల ఊపింది — కాలం చేయించాలి.

---

సాయంత్రం వెలుతురు తగ్గుతోంది.

అందరూ లేచారు.

బయటికి నడిచారు.

కేఫ్ బయట —

“బై అందరికీ.”

“బై.”

“బై కొండ.”

“బై తారా.”

కొండ తార వైపు చూశాడు.

తార కొండ వైపు చూసింది.

ఒక్క క్షణం.

ఆ చూపులో ఏదో ఉంది — అర్థంకానిది. కానీ ఉంది.

“బై.” కొండ అన్నాడు.

“బై.” తార అంది.

ఇద్దరూ వేర్వేరు దిక్కులు నడిచారు.

---

విక్రమ్ కొండ పక్కన నడుస్తూ మెల్లగా అన్నాడు:

“కొండ.”

“ఏమిటి?”

“తార నీకు ఎలా అనిపించింది?”

కొండ నడుస్తూనే ఉన్నాడు.

“మంచి అమ్మాయి.”

“అంతే?”

కొండ ఆగాడు.

ఒక్క క్షణం నిలిచాడు.

తర్వాత నడిచాడు.

“తెలియదు విక్రమ్.”

“తెలియదా?”

“ఏదో పరిచయంగా అనిపిస్తుంది. ఎక్కడో చూసినట్టు. కానీ ఎక్కడ అని తెలియదు.”

విక్రమ్ నవ్వాడు — లోపలే.

తెలుసుకుంటావు. సమయం వస్తుంది.

---

మహాలక్ష్మి తార పక్కన నడుస్తోంది.

“తారా.”

“ఏమిటి?”

“కొండ నీకు ఎలా అనిపించాడు?”

తార నడుస్తూనే ఉంది.

“మంచి వ్యక్తి.”

“అంతే?”

తార ఆగింది.

ఆకాశం వైపు చూసింది.

“మహా… ఆ కలలో కొండ ఉంటాడు కదా. అతను నవ్వే తీరు, మాట్లాడే తీరు, కళ్లలో ఉండే లోతు — అదంతా చూస్తే…”

ఆమె మాట ఆగింది.

“అదంతా చూస్తే?” మహాలక్ష్మి మెల్లగా అడిగింది.

తార నెమ్మదిగా అంది:

“ఈ కొండలో కనిపిస్తుంది.”

మహాలక్ష్మి ఆగింది.

“తారా…”

“పిచ్చిగా మాట్లాడుతున్నానని తెలుసు. కానీ అలా అనిపిస్తుంది.”

మహాలక్ష్మి తార చేయి పట్టుకుంది.

“పిచ్చి కాదు తారా.”

తార మహాలక్ష్మి వైపు చూసింది.

ఆమె కళ్లలో ఏదో చెప్పాలని ఉంది — కానీ ఆగింది.

కాలం చేయించాలి.

“నడు.” మహాలక్ష్మి అంది.

ఇద్దరూ నడిచారు.

---

దూరంగా —

కుందన, స్నేహ నిలిచారు.

అందరూ వేర్వేరు దిక్కులు వెళ్తున్నారు.

కుందన చూసింది — కొండ ఒక దిక్కు, తార మరొక దిక్కు.

“స్నేహా…”

“తెలుసు.”

“వారు చాలా దగ్గరగా ఉన్నారు. కానీ—”

“తెలియట్లేదు.” స్నేహ పూర్తి చేసింది.

కుందన నిట్టూర్చింది.

“ఎంత బాధగా ఉంది చూడడానికి.”

స్నేహ కుందన వైపు తిరిగింది.

ఆమె కళ్లలో ఇప్పుడు విమర్శ లేదు. లాజిక్ లేదు.

కేవలం —

నిజమైన కోరిక.

“కుందనా… వారిద్దరూ ఒక్కటి కావాలి.”

కుందన తల ఊపింది.

“కావాలి.”

“ఎలా?”

“తెలియదు. కానీ…”

కుందన ఆకాశం వైపు చూసింది.

“కాలం చేస్తుంది.”

స్నేహ కుందన పక్కన నిలిచింది.

ఇద్దరూ ఆకాశం చూశారు.

సాయంత్రపు వెలుతురు చివరి కిరణాలు పడుతున్నాయి.

---

అదే సమయంలో —

అడవిలో ఒక కొండ మీద.

రాత్రి దిగుతోంది.

చంద్రుడు వస్తున్నాడు.

వెన్నెల పరుచుకుంటోంది.

ఆ కొండ మీద —

రాతిలో చెక్కిన అక్షరాలు.

వందల సంవత్సరాల పురాతనమైన అక్షరాలు.

పాచిలో కప్పబడి. మసకబారి.

కానీ చదవగలిగే అక్షరాలు:

“రుమ – కొండ”

“కాలమే విడదీస్తుంది. కాలమే కలుపుతుంది.”

ఆ రాతిపై వెన్నెల పడింది.

అక్షరాలు వెలిగాయి.

ఎవరూ చూడట్లేదు.

కానీ ఆ వెలుతురు —

ఆకాశంలో కలిసిపోయింది.

ఆ ఆకాశం కింద —

కొండ నడుస్తున్నాడు.

తార నడుస్తోంది.

వేర్వేరు దిక్కులు.

కానీ అదే చంద్రుడు వారిద్దరిపై వెన్నెల పారిస్తున్నాడు.

అదే వెన్నెల.

ఒకే వెన్నెల.

కాలం చేతులు చాస్తోంది.

మెల్లగా.

నిదానంగా.

ఖాయంగా.

రవికాంత్ దగ్గరకి అర్జున్ వచ్చాడు, ఆరోజు రాత్రి జరిగింది చెప్పాడు. వెంటనే రవికాంత్ ఆ కొండ గురించి విచారిద్దాం “ఓ మాయల కొండ సాఫ్ట్ వేర్ ని చేయమనడం అంటే, ముందు ముందు మరింత అనర్ధాలు” అన్నాడు…. కానీ అర్జున్ అది తెలివైన పని కాదు. అది చెప్పింది ఓ ప్రేమ కథ, ఆ ప్రేమ కథ మంచిగా ముగిస్తే, దాని పని అయిపోతుంది… ఇప్పుడు  మాయలతో పోటి పడడానికి మనం మంత్రాలు ఎక్కడ జపించాలి?” అన్నాడు… అర్జున్ మాటతో రవికాంత్ ఏకీభవించి, కొండ – తార గురించి తెలుసుకునే ప్రయత్నం మొదలు పెట్టారు

---

సాయంత్రం అయిదు గంటలు.

రవికాంత్ తన ఇంట్లో కూర్చున్నాడు.

చేతిలో పుస్తకం. కళ్లు పుస్తకంలో ఉన్నాయి కానీ మనసు వేరే చోట ఉంది — నిన్న తరగతిలో చెప్పిన కథ ఇంకా మనసులో తిరుగుతోంది. కుందన, కొండ, తార, మహాలక్ష్మి — వారి ముఖాలు గుర్తొస్తున్నాయి.

తలుపు తట్టింది.

రవికాంత్ పుస్తకం పక్కన పెట్టాడు.

“రండి.”

తలుపు తెరుచుకుంది.

ఒక యువకుడు లోపలికి వచ్చాడు — ముఫ్పైలలో ఉంటాడు. చేతిలో ల్యాప్‌టాప్ బ్యాగ్. ముఖంలో అలసట కానీ కళ్లలో చురుకుదనం.

రవికాంత్ అతన్ని చూశాడు. గుర్తుపట్టలేదు.

“ఎవరు?”

“అర్జున్. సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్.”

“కూర్చో.”

అర్జున్ కూర్చున్నాడు. కొంచెం సేపు ఏమి చెప్పాలో తోచనట్టు చూశాడు.

రవికాంత్ వేచి చూశాడు.

“సర్, మీరు kathalakonda.com గురించి తరగతిలో మాట్లాడారని విన్నాను.”

రవికాంత్ ముందుకు వంగాడు.

“ఎవరు చెప్పారు?”

“మహాలక్ష్మి. ఆమె నా స్నేహితుడి స్నేహితురాలు. మీరు ఆ వెబ్‌సైట్ గురించి మాట్లాడారని, ఒక ఫోన్ దొరికిందని, పోగొట్టుకున్నారని చెప్పింది.”

రవికాంత్ కళ్లు చిన్నవయ్యాయి.

“నీకు ఆ వెబ్‌సైట్ గురించి ఎందుకు అవసరం?”

అర్జున్ ల్యాప్‌టాప్ బ్యాగ్ పక్కన పెట్టాడు.

“సర్, ఆ వెబ్‌సైట్ నేను క్రియేట్ చేశాను.”

---

నిశ్శబ్దం.

రవికాంత్ అతన్ని చూసాడు.

“నీవు?”

“అవును సర్.”

“ఎందుకు?”

అర్జున్ తల వెనక్కి వాలాడు. నిట్టూర్చాడు.

“అది చెప్పడానికే వచ్చాను.”

అతను చెప్పాడు — అన్నీ.

ఆ రాత్రి కారు ఆగింది. అడవిలో కొండ. నీటి ధార. ఆ స్వరం. మాట ఇచ్చాడు. వెబ్‌సైట్ క్రియేట్ చేశాడు. కొండ కథ చెప్పింది. రుమ కథ చెప్పింది. అతను రాశాడు.

రవికాంత్ వింటున్నాడు.

మాట్లాడలేదు.

అర్జున్ ముగించాడు:

“సర్, ఆ రాత్రి నేను పిచ్చివాడిలా అనిపించాను. కానీ మీరు ఆ వెబ్‌సైట్ చూశారు. మీకు తెలుసు — అందులో ఏదో నిజం ఉంది.”

రవికాంత్ కుర్చీలో వెనక్కి వాలాడు.

చాలా సేపు మాట్లాడలేదు.

ఆలోచిస్తున్నాడు.

తర్వాత అన్నాడు:

“ఒక మాయల కొండ సాఫ్ట్‌వేర్ ఇంజనీర్‌కు వెబ్‌సైట్ చేయమని చెప్పింది. అంటే ముందు ముందు మరింత అనర్థాలు వస్తాయి. ఇది మంచి సంకేతం కాదు అర్జున్.”

అర్జున్ నేరుగా రవికాంత్ కళ్లలోకి చూశాడు.

“సర్, మాయలతో పోటీ పడాలంటే మనం మంత్రాలు ఎక్కడ జపించాలి?”

రవికాంత్ ఆగాడు.

అర్జున్ కొనసాగించాడు:

“ఆ కొండ చేసింది ఏమిటో చూడండి సర్. భయపెట్టలేదు. హాని చేయలేదు. ఒక కథ చెప్పింది — ప్రేమ కథ. రుమ మరియు కొండ కథ. అది మంచిగా ముగిస్తే దాని పని అయిపోతుంది. అది కోరుకున్నది అంతే.”

రవికాంత్ మెల్లగా అన్నాడు:

“మంచిగా ముగించడం అంటే?”

“కొండ మరియు తార కలవడం సర్. ఈ జన్మలో. అది జరిగితే — ఆ కొండ మాయమైపోతుంది. ఆ కథ పూర్తవుతుంది.”

రవికాంత్ లేచాడు. నడిచాడు.

మందిరంలో అటూ ఇటూ నడుస్తూ ఆలోచిస్తున్నాడు.

“కొండ మరియు తార…”

“అవును సర్. మీకు తెలుసు వారి గురించి. మహాలక్ష్మి మీతో మాట్లాడింది కదా.”

“తెలుసు.” రవికాంత్ ఆగాడు. “కానీ వారిద్దరికీ తెలియదు — వారు ఒకరికొకరు కలవడానికే పుట్టారని.”

“అందుకే మనం చేయాలి.”

రవికాంత్ తిరిగాడు. అర్జున్ వైపు చూశాడు.

“మనం అంటే?”

అర్జున్ నవ్వాడు — మెల్లగా.

“మీకు వారిద్దరి గురించి తెలుసు. నాకు వెబ్‌సైట్ తెలుసు. ఆ వెబ్‌సైట్ చదివిన వారందరికీ ఏదో అనిపిస్తోంది — అది మీకు తెలుసు. వారు కలవాలని అందరూ కోరుకుంటున్నారు — అది కూడా మీకు తెలుసు.”

రవికాంత్ కూర్చున్నాడు.

“సరే. కానీ ఒక్క విషయం.”

“చెప్పండి సర్.”

“వారిద్దరి మనసులు కలవాలి. శరీరాలు కలవడం కాదు. అది వారే చేసుకోవాలి. మనం చేయలేము.”

అర్జున్ తల ఊపాడు.

“నేను అదే అనుకుంటున్నాను సర్. మనం చేయగలిగేది ఒక్కటే — వారిద్దరికీ వారి కథ అర్థమయ్యే పరిస్థితి కల్పించడం.”

రవికాంత్ ఒక్క క్షణం ఆగాడు.

“కొండను చూశాను. తారను చూళ్లేదు.”

“తారను చూస్తారు సర్. మహాలక్ష్మి ద్వారా.”

రవికాంత్ అర్జున్ వైపు చూశాడు.

“నీవు కొండను చూశావా?”

“లేదు సర్.”

“తారను?”

“లేదు.”

“అయినా వారి కోసం ఇక్కడికి వచ్చావు.”

అర్జున్ మెల్లగా అన్నాడు:

“సర్, ఆ రాత్రి ఆ కొండ నా కారు ఆపింది. నన్ను పిలిచింది. నాకు పని చెప్పింది. నేను మాట ఇచ్చాను. ఆ మాట నిలబెట్టుకోవాలి.”

రవికాంత్ ఆ మాటలు విన్నాడు.

చాలా సేపు నిశ్శబ్దం.

బయట చీకటి పడింది. వీధి దీపాలు వెలిగాయి.

రవికాంత్ లేచాడు. కిటికీ దగ్గరికి వెళ్లాడు.

బయటికి చూశాడు.

“అర్జున్…”

“సర్.”

“నేను తరగతిలో చెప్పాను — కాలమే విడదీస్తుంది, కాలమే కలుపుతుంది అని. కానీ కాలానికి కొన్నిసార్లు సాయం అవసరం.”

అర్జున్ నవ్వాడు.

“అందుకే వచ్చాను సర్.”

రవికాంత్ తిరిగాడు.

ముఖంలో నిర్ణయం కనిపించింది.

“కొండ గురించి చెప్పు. అతను ఎక్కడ ఉంటాడు, ఏమి చేస్తాడు, ఎలాంటివాడు.”

అర్జున్ తన ఫోన్ తీశాడు.

“అదే తెలుసుకోవడానికి వచ్చాను సర్. మీకు తెలుసు కదా — కుందన ద్వారా.”

రవికాంత్ కూర్చున్నాడు.

“కుందన నా స్టూడెంట్. కొండ ఆమె ఫ్రెండ్.”

“అవును సర్. ఇప్పుడు మనకు అర్థమైంది — కుందన మరియు కొండ ఒకే చోట ఉన్నారు. తార మరియు మహాలక్ష్మి ఒకే చోట ఉన్నారు. కుందన మరియు స్నేహ స్నేహితులు. స్నేహ మరియు మహాలక్ష్మి స్నేహితులు. అంటే—”

“అంటే అందరూ ఒక గొలుసులో ఉన్నారు.” రవికాంత్ పూర్తి చేశాడు.

“అవును సర్. కాలం ఆ గొలుసు నిర్మించింది. మనం ఆ గొలుసులో చివరి లింక్.”

రవికాంత్ మెల్లగా అన్నాడు:

“మనం చేయగలిగేది ఏమిటో ముందు అర్థం చేసుకోవాలి. వారిద్దరి గురించి పూర్తిగా తెలుసుకోవాలి. కొండ ఏమి వెతుకుతున్నాడు. తార ఏమి వెతుకుతోంది. ఆ వెతుకులాట ఒకరి దగ్గర మరొకరికి దొరుకుతుందని వారికి అర్థమయ్యే పరిస్థితి కల్పించాలి.”

అర్జున్ నోట్స్ తీశాడు.

“ఎలా మొదలుపెడదాం సర్?”

రవికాంత్ ఆలోచించాడు.

“మహాలక్ష్మిని పిలవాలి. తార గురించి అన్నీ తెలుసుకోవాలి. ఆమె ఏమి చదివింది, ఏమి అనుభవించింది, ఆ ఫోన్ ఆమెకు ఏమి చేసిందో.”

“అర్థమైంది సర్.”

“కుందనను పిలవాలి. కొండ గురించి అన్నీ తెలుసుకోవాలి. అతని కలలు, అతని తపన, అతనికి ఏది అర్థమైంది ఏది కాలేదో.”

“అర్థమైంది సర్.”

“ఆ తర్వాత—” రవికాంత్ ఆగాడు.

“ఆ తర్వాత?” అర్జున్ అడిగాడు.

రవికాంత్ నవ్వాడు — వయసు మళ్లిన నవ్వు, జీవితం అర్థమైన నవ్వు.

“ఆ తర్వాత కాలానికి వదిలేద్దాం. మనం దారి చూపించగలం. నడవాల్సింది వారే.”

అర్జున్ ల్యాప్‌టాప్ తెరిచాడు.

రవికాంత్ ఫోన్ తీశాడు — మహాలక్ష్మికి కాల్ చేయడానికి.

అదే సమయంలో బయట రాత్రి దిగింది.

ఆకాశంలో చంద్రుడు.

అదే చంద్రుడు — వందల సంవత్సరాల క్రితం రుమ మరియు కొండను చూసిన చంద్రుడు.

ఇప్పుడు —

తార మరియు కొండను చూస్తున్నాడు.

వారు వేర్వేరు చోట్ల ఉన్నారు.

కానీ ఒకే చంద్రుడు.

ఒకే వెన్నెల.

రవికాంత్ మరియు అర్జున్ —

ఇద్దరు మనుషులు, ఒక అసాధారణ పని కోసం —

కలిసారు.

కాలం తన పని తాను చేస్తోంది.

వారు తమ పని మొదలుపెట్టారు.

---

శనివారం సాయంత్రం.

రవికాంత్ ఇల్లు.

విశాలమైన హాలు. మధ్యలో పెద్ద టేబుల్. చుట్టూ కుర్చీలు.

కుందన వచ్చింది. స్నేహ వచ్చింది. కొండ వచ్చాడు. విక్రమ్ వచ్చాడు. అర్జున్ ఉన్నాడు. రవికాంత్ ఉన్నాడు.

మహాలక్ష్మి రాలేదు. తార రాలేదు.

అందరూ కూర్చున్నారు.

టేబుల్ మీద టీ కప్పులు. బిస్కెట్లు. మధ్యలో అర్జున్ ల్యాప్‌టాప్.

సాధారణంగా కనిపించింది.

కానీ సాధారణంగా లేదు.

---

రవికాంత్ మొదలుపెట్టాడు — జాగ్రత్తగా, ఎక్కువ చెప్పకుండా:

“కొండ, నీకు kathalakonda.com తెలుసు కదా.”

కొండ ఆగాడు.

“తెలుసు సర్. నా ఫోన్‌లో వచ్చింది.”

“ఆ వెబ్‌సైట్ చదివావా?”

“కొంచెం చదివాను. పూర్తిగా చదవలేదు.”

రవికాంత్ అర్జున్ వైపు చూశాడు.

అర్జున్ ల్యాప్‌టాప్ తెరిచాడు. kathalakonda.com తెరిచాడు. కొండ వైపు తిప్పాడు.

“పూర్తిగా చదువు.”

కొండ స్క్రీన్ వైపు చూశాడు.

మొదటి పేజీ చూశాడు.

రాజభవనం చిత్రం. వెన్నెల. అంతఃపురం.

అతని కళ్లు ఆగాయి.

ఇది… ఇది నా కలలో వచ్చేది కదా.

అతను చదవడం మొదలుపెట్టాడు.

---

గది నిశ్శబ్దంగా ఉంది.

అందరూ కొండను చూస్తున్నారు.

కొండ చదువుతున్నాడు.

పేజీ తర్వాత పేజీ.

రుమ వర్ణన వచ్చింది — అతని చేయి ఆగింది.

కొండ మరియు రుమ కలిసిన సన్నివేశం వచ్చింది — అతని శ్వాస మారింది.

చీకటి గుహ సన్నివేశం వచ్చింది — అతని కళ్లు తడిబారాయి.

చివరి వాక్యం వచ్చింది —

“ఈ కథ పూర్తి కాలేదు. కొండ ఎక్కడ ఉన్నాడో రుమకు తెలియదు. రుమ ఎక్కడ ఉందో కొండకు తెలియదు. కానీ ఒక్కసారి కలిస్తే — ఈ కథ తెలుస్తుంది.”

కొండ స్క్రీన్ నుండి తల ఎత్తాడు.

అందరూ అతన్నే చూస్తున్నారు.

కొండ రవికాంత్ వైపు చూశాడు.

“సర్… ఇది…”

“చెప్పు.”

“ఇది నా కలలో వచ్చేది.”

రవికాంత్ తల ఊపాడు.

“తెలుసు.”

కొండ అర్జున్ వైపు చూశాడు.

“ఇది నీవు రాశావా?”

అర్జున్ మెల్లగా అన్నాడు:

“రాశాను. కానీ నేను కల్పించలేదు. ఒక కొండ చెప్పింది. నేను రాశాను.”

కొండ ఒక్క క్షణం మాట్లాడలేదు.

విక్రమ్ పక్కన కూర్చున్నాడు. అతని భుజం తాకాడు.

కొండ స్వరం మెల్లగా వచ్చింది:

“రుమ… ఈ కాలంలో ఉందా?”

గది నిశ్శబ్దమైంది.

అందరూ ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

రవికాంత్ జవాబు ఇవ్వడానికి నోరు తెరిచాడు —

అదే క్షణంలో తలుపు తెరుచుకుంది.

---

మహాలక్ష్మి లోపలికి వచ్చింది.

ఆమె ముఖంలో హడావుడి కనిపించింది. చేతిలో ఫోన్. శ్వాస వేగంగా వస్తోంది — పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చినట్టు.

అందరూ ఆమె వైపు చూశారు.

“మహాలక్ష్మి, ఎందుకు అంత హడావుడిగా?” కుందన అడిగింది.

మహాలక్ష్మి ఆగింది.

చుట్టూ చూసింది — కొండ ఉన్నాడు, స్నేహ ఉంది, కుందన ఉంది, విక్రమ్ ఉన్నాడు, రవికాంత్ ఉన్నాడు, ఒక కొత్త వ్యక్తి ఉన్నాడు.

ఆమె మళ్లీ అందరినీ చూసింది.

“మీరందరూ ఇక్కడే ఉన్నారా?”

“అవును. కూర్చో.” రవికాంత్ అన్నాడు.

మహాలక్ష్మి కూర్చుంది.

కానీ ఆమె మనసు వేరే చోట ఉంది — స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

“ఏమైంది?” స్నేహ అడిగింది.

మహాలక్ష్మి ఫోన్ చూసింది. తర్వాత అందరివైపు చూసింది.

నెమ్మదిగా అంది:

“తారకు పెళ్లి ఫిక్స్ అయింది.”

గదిలో ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం వ్యాపించింది.

“నిశ్చితార్థం వచ్చే వారమే. రమ్మని పిలిచింది.”

---

నిశ్శబ్దం.

గడియారం మాత్రమే టిక్ టిక్ మంటోంది.

కొండ స్క్రీన్ వైపు చూస్తున్నాడు — kathalakonda.com ఇంకా తెరుచుకుని ఉంది.

“రుమ ఎక్కడ ఉందో కొండకు తెలియదు.”

ఆ వాక్యం అతని కళ్లముందు ఉంది.

అతను స్క్రీన్ నుండి తల తిప్పాడు.

కిటికీ వైపు చూశాడు.

ముఖంలో ఏ భావమూ కనిపించట్లేదు — కానీ అతని చేయి టేబుల్ మీద మెల్లగా బిగుసుకుంది.

కుందన కొండ చేయి చూసింది.

ఆమె కళ్లు నిండాయి.

స్నేహ కప్పు పక్కన పెట్టింది. చాలా నెమ్మదిగా.

విక్రమ్ కొండ వైపు చూశాడు. తర్వాత తల వంచుకున్నాడు.

అర్జున్ ల్యాప్‌టాప్ మూశాడు.

రవికాంత్ చేతులు జోడించుకుని నుదిటికి ఆనించుకున్నాడు. కళ్లు మూసుకున్నాడు.

మహాలక్ష్మి అందరి ముఖాలు చూసింది.

“ఏమైంది? నేను ఏదైనా తప్పు చేశానా?”

ఎవరూ మాట్లాడలేదు.

మహాలక్ష్మి మళ్లీ చూసింది.

కొండ కిటికీ వైపు చూస్తున్నాడు.

ఆమెకు అర్థమైంది.

ఓహ్.

ఆమె కళ్లు మూసుకుంది.

తెరిచింది.

ఇప్పుడేమి చేయాలి?

---

రవికాంత్ కళ్లు తెరిచాడు.

అందరినీ చూశాడు.

మెల్లగా అన్నాడు:

“కొండ.”

కొండ తిరిగాడు.

“సర్.”

రవికాంత్ నేరుగా అతని కళ్లలోకి చూశాడు.

“ఆ కథలో కొండ చివరి క్షణంలో రుమకు ఒక్క కోరిక కోరాడు. గుర్తుందా?”

కొండ ఆగాడు.

“బతికి ఉండు అని.”

“అవును. ఆ కోరిక రుమ నెరవేర్చింది. బతికింది. కానీ ఆ జన్మలో మనసు మరణించింది.”

కొండ మాట్లాడలేదు.

రవికాంత్ కొనసాగించాడు:

“ఈ జన్మలో రుమ తిరిగి వచ్చింది. ఈసారి మనసు బతికి ఉంది. కానీ ఇప్పుడు కొండ ఏమి కోరుకుంటున్నాడు?”

గదిలో నిశ్శబ్దం.

అందరూ కొండ వైపు చూస్తున్నారు.

కొండ టేబుల్ మీద చేయి చూసుకున్నాడు.

చాలా సేపు మాట్లాడలేదు.

తర్వాత మెల్లగా అన్నాడు:

“సర్… తార రుమ అని నాకు ఇంకా తెలియదు. అర్థం కావట్లేదు.”

రవికాంత్ నవ్వాడు — మెత్తగా.

“తెలియకపోవడం సమస్య కాదు కొండ. అనిపించడం ముఖ్యం. తార దగ్గర ఏమైనా అనిపించిందా?”

కొండ కిటికీ వైపు మళ్లీ చూశాడు.

ఆకాశంలో సూర్యుడు వెళ్తున్నాడు. సాయంత్రపు కాంతి వస్తోంది.

“అనిపించింది సర్. కానీ ఏమిటో అర్థం కాలేదు.”

“ఏమి అనిపించింది?”

కొండ ఒక్క క్షణం ఆగాడు.

“చాలా కాలం వెతికిన మనిషిని చూసినట్టు అనిపించింది. కానీ వెతుకుతున్నానని తెలుసు — ఎవరిని వెతుకుతున్నానో తెలియదు.”

కుందన కళ్లు మూసుకుంది.

స్నేహ తల తిప్పుకుంది.

మహాలక్ష్మి నిట్టూర్చింది.

విక్రమ్ గొంతు సర్దుకున్నాడు.

అర్జున్ కిటికీ వైపు చూశాడు.

రవికాంత్ లేచాడు.

నడిచాడు. కిటికీ దగ్గర నిలిచాడు.

బయటికి చూస్తూ అన్నాడు:

“కొండ, నువ్వు వెతుకుతున్న మనిషి తార. తార వెతుకుతున్న మనిషి నీవు. ఇది మీరిద్దరూ తెలుసుకోవాలి. మనం చెప్పినా నమ్మరు. మీరే అర్థం చేసుకోవాలి.”

కొండ రవికాంత్ వైపు చూశాడు.

“అర్థం చేసుకోవడానికి సమయం ఉందా సర్?”

అందరూ ఆ ప్రశ్న విన్నారు.

ఆ ప్రశ్నలో ఉన్న అర్థం అందరికీ తెలుసు.

తారకు పెళ్లి ఫిక్స్ అయింది. నిశ్చితార్థం వచ్చే వారమే.

రవికాంత్ తిరిగాడు. కొండ వైపు చూశాడు.

“సమయం తక్కువగా ఉంది. కానీ ఉంది.”

మహాలక్ష్మి లేచింది.

“సర్, నేను తార దగ్గరికి వెళ్తాను. ఆమెతో మాట్లాడుతాను.”

“ఏమి చెప్తావు?”

మహాలక్ష్మి ఒక్క క్షణం ఆగింది.

“నిజం చెప్తాను.”

స్నేహ లేచింది.

“నేను కూడా వస్తాను.”

కుందన లేచింది.

“నేను కూడా.”

రవికాంత్ అందరినీ చూశాడు.

విక్రమ్ కొండ వైపు చూశాడు.

కొండ నిలిచి ఉన్నాడు.

ముఖంలో ఏదో కదులుతోంది — అర్థమవుతున్న భావం, భయంతో కూడిన భావం, ఆశతో కూడిన భావం.

అన్నీ ఒకేసారి.

విక్రమ్ అతని భుజం తాకాడు.

మెల్లగా అన్నాడు:

“కొండ, ఒక్క సారి ఆలోచించు. ఆ కలలో రుమ ఉంటుంది. ఆమె చివరి క్షణంలో అతని చేయి వదలలేదు. ఆ రుమ ఈ జన్మలో తార. ఆ తారకు ఇప్పుడు పెళ్లి ఫిక్స్ అయింది.”

కొండ విక్రమ్ వైపు చూశాడు.

“నీకు ఎలా తెలుసు?”

“తెలుసు. అందరికీ తెలుసు కొండ. నీకు మరియు తారకు మాత్రమే తెలియదు.”

కొండ అందరివైపు చూశాడు.

ఒక్కొక్కరి ముఖం చూశాడు.

రవికాంత్.

అర్జున్.

కుందన.

స్నేహ.

మహాలక్ష్మి.

విక్రమ్.

అందరి కళ్లలో ఒకే విషయం —

వారిద్దరూ ఒక్కటి కావాలి.

కొండ కిటికీ వైపు తిరిగాడు.

బయట సాయంత్రం పూర్తిగా దిగింది.

చంద్రుడు వస్తున్నాడు.

అదే చంద్రుడు.

అదే వెన్నెల.

కొండ మెల్లగా అన్నాడు — తనకు తానే:

“ఆ కథ ఇంకా పూర్తి కాలేదు.”

రవికాంత్ విన్నాడు.

“అవును. పూర్తి చేయాలి.”

కొండ తిరిగాడు.

అతని కళ్లలో ఏదో నిర్ణయం కనిపించింది.

మాటలు లేవు. కానీ నిర్ణయం కనిపించింది.

అర్జున్ ల్యాప్‌టాప్ మళ్లీ తెరిచాడు.

kathalakonda.com స్క్రీన్ మీద వెలిగింది.

చివరి వాక్యం అందరికీ కనిపించింది:

“కానీ ఒక్కసారి కలిస్తే — ఈ కథ తెలుస్తుంది.”

గదిలో నిశ్శబ్దం.

బయట చంద్రుడు పూర్తిగా వచ్చాడు.

వెన్నెల రవికాంత్ ఇంటి కిటికీలోంచి లోపలికి వచ్చింది.

అది టేబుల్ మీద పడింది.

ల్యాప్‌టాప్ స్క్రీన్ మీద పడింది.

ఆ వెన్నెలలో —

కానీ ఒక్కసారి కలిస్తే — ఈ కథ తెలుస్తుంది.

అక్షరాలు మెరిసాయి.

కాలం ఒక్క క్షణం ఆగింది.

తర్వాత కదిలింది.

---

రవికాంత్ లేచాడు.

“పదండి.”

మహాలక్ష్మి లేచింది. స్నేహ లేచింది. కుందన లేచింది. విక్రమ్ లేచాడు. అర్జున్ ల్యాప్‌టాప్ మూసి లేచాడు. రవికాంత్ తాళాలు తీసుకున్నాడు.

అందరూ తలుపు వైపు నడిచారు.

అదే సమయంలో అందరూ గమనించారు —

కొండ కిటికీ దగ్గర నిలిచి ఉన్నాడు.

కదలలేదు.

విక్రమ్ ఆగాడు.

“కొండ, పద.”

కొండ తిరిగాడు.

అందరినీ చూశాడు.

“నేను రాను.”

నిశ్శబ్దం.

విక్రమ్ ముందుకు వచ్చాడు.

“ఏమిటి? ఎందుకు రావు?”

కొండ జవాబు ఇవ్వలేదు వెంటనే.

అతను మళ్లీ కిటికీ వైపు తిరిగాడు. బయటికి చూశాడు.

చంద్రుడు ఆకాశంలో నిండుగా ఉన్నాడు.

“కొండ…” విక్రమ్ మళ్లీ పిలిచాడు.

కొండ నెమ్మదిగా అన్నాడు:

“ఆమెకు పెళ్లి ఫిక్స్ అయింది.”

“అందుకే వెళ్లాలి.”

“అందుకే వెళ్లకూడదు.”

విక్రమ్ అర్థంకానట్టు చూశాడు.

కొండ తిరిగాడు. విక్రమ్ కళ్లలోకి చూశాడు.

“విక్రమ్, ఆమె జీవితంలో ఒక నిర్ణయం జరిగింది. ఆమె అంగీకరించింది. నేను వెళ్లి ఏమి చెప్తాను? నా కలలో నీవు ఉన్నావు అని చెప్తానా? గత జన్మలో మనం ప్రేమికులు అని చెప్తానా?”

విక్రమ్ మాట్లాడలేదు.

కొండ కొనసాగించాడు:

“ఆమె నమ్ముతుందా? నమ్మినా — ఇప్పుడు ఆమె జీవితం చెడగొట్టడం నా హక్కా?”

రవికాంత్ ముందుకు వచ్చాడు.

“కొండ…”

“సర్, నేను రాజ్యం పాలించేవాడిని కాదు. యుద్ధాలు చేసేవాడిని కాదు. సాధారణ మనిషిని. ఆమె జీవితంలో వెళ్లి చెప్పే అర్హత నాకు ఉందా?”

రవికాంత్ ఆగాడు.

ఆ మాటల్లో ఏదో కదిలింది.

కొండ మళ్లీ కిటికీ వైపు తిరిగాడు.

మెల్లగా అన్నాడు:

“ఆ కథలో కొండ చివరికి అన్నాడు — బతికి ఉండు అని. తన గురించి కాదు. ఆమె గురించి.”

గదిలో నిశ్శబ్దం.

“ఇప్పుడు కూడా అదే. ఆమె బతికి ఉండాలి. సంతోషంగా ఉండాలి. అది నా వల్ల కాకపోయినా పర్వాలేదు.”

కుందన కళ్లు నిండాయి.

స్నేహ తల తిప్పుకుంది.

మహాలక్ష్మి గుండె బరువెక్కింది.

అర్జున్ కిటికీ వైపు చూశాడు.

విక్రమ్ కొండ దగ్గరికి వెళ్లాడు.

అతని భుజం పట్టుకున్నాడు.

“కొండ, నీవు చెప్పేది తప్పు కాదు. కానీ ఒక్క విషయం అడుగుతాను.”

“చెప్పు.”

“ఆ కథలో రుమ చివరికి తండ్రి మాటలు విన్నది. వందల సంవత్సరాల తర్వాత కలుస్తావు అని. ఆ మాటలు విన్నప్పుడు ఆమె కళ్లలో ఒక మెరుపు వచ్చింది — ఆశ కాదు, నమ్మకం కాదు, కానీ ఏదో వచ్చింది. అది ఏమిటో తెలుసా?”

కొండ మాట్లాడలేదు.

“అది — వేరొకరు ఇచ్చిన అవకాశం. తార కూడా అలాంటి అవకాశం కోసం వేచి ఉందేమో. నీవు ఆ అవకాశం ఇవ్వకుండా వెళ్లిపోతావా?”

కొండ విక్రమ్ వైపు చూశాడు.

ఆ కళ్లలో ఏదో కదిలింది.

అయినా అన్నాడు:

“నేను రాను విక్రమ్.”

విక్రమ్ విడిచిపెట్టాడు.

వెనక్కి నిలిచాడు.

రవికాంత్ ముందుకు వచ్చాడు. కొండ పక్కన నిలిచాడు. కిటికీ బయటికి చూశాడు.

ఇద్దరూ కొంచెం సేపు నిశ్శబ్దంగా నిలిచారు.

తర్వాత రవికాంత్ మెల్లగా అన్నాడు:

“కొండ, తరగతిలో విద్యార్థులకు చెప్పాను — ప్రేమ అంటే ఒక భావోద్వేగం మాత్రమే కాదు అని. అది కాలాతీతమైన బంధం అని.”

కొండ వింటున్నాడు.

“కానీ ఒక విషయం చెప్పలేదు.”

“ఏమిటి సర్?”

రవికాంత్ తిరిగాడు. కొండ కళ్లలోకి నేరుగా చూశాడు.

“బంధం ఎంత పురాతనమైనదైనా — అడుగు వేయాల్సింది మనుషులే. కాలం దారి చూపిస్తుంది. కానీ నడవాల్సింది మనమే.”

కొండ ఆగాడు.

“సర్…”

“చెప్పు.”

“నేను వెళ్లి ఏమి చేయాలి?”

రవికాంత్ నవ్వాడు — మెత్తగా.

“ఏమీ చేయక్కర్లేదు. వెళ్లు. తారను చూడు. ఆమె కళ్లలోకి చూడు. అక్కడ ఏమి కనిపిస్తుందో చూడు.”

కొండ మళ్లీ కిటికీ వైపు తిరిగాడు.

చంద్రుడు.

అదే చంద్రుడు.

రుమ… నీవు ఎక్కడ ఉన్నావు?

ఆ ప్రశ్న ఎన్నో సార్లు వచ్చింది.

ఇప్పుడు జవాబు ఉందా?

కొండ కళ్లు మూసుకున్నాడు.

కలలో రుమ వచ్చింది — ఆమె చివరి చూపు. అతని చేయి పట్టుకున్న చేయి. చల్లబడినా వదలని చేయి.

బతికి ఉండు.

తాను ఆమెకు చెప్పిన మాటలు.

ఆమె బతికింది.

ఇప్పుడు ఆమె మళ్లీ వచ్చింది.

ఇప్పుడు తాను ఏమి చేస్తాడు?

కొండ కళ్లు తెరిచాడు.

తిరిగాడు.

అందరూ అతన్నే చూస్తున్నారు.

అతను ఒక్క క్షణం అందరివైపు చూశాడు.

తర్వాత నెమ్మదిగా అన్నాడు:

“మీరు వెళ్లండి.”

విక్రమ్ మళ్లీ నోరు తెరిచాడు.

కొండ చేయి ఎత్తాడు — ఆపమని.

“మీరు వెళ్లండి. నేను కొంచెం సేపు ఉంటాను. తర్వాత వస్తాను.”

రవికాంత్ అర్థం చేసుకున్నాడు.

“సరే.”

అందరూ నడిచారు.

తలుపు దగ్గర మహాలక్ష్మి ఆగింది. వెనక్కి తిరిగింది.

కొండ కిటికీ దగ్గర నిలిచి ఉన్నాడు.

ఆమె ఒక్క క్షణం అతన్ని చూసింది.

తర్వాత నిశ్శబ్దంగా బయటికి నడిచింది.

తలుపు మూసుకుంది.

---

గది ఖాళీగా ఉంది.

కొండ ఒంటరిగా నిలిచాడు.

చంద్రుడు కిటికీ లోంచి వెన్నెల పారిస్తున్నాడు.

ల్యాప్‌టాప్ స్క్రీన్ ఇంకా తెరుచుకుని ఉంది.

kathalakonda.com.

చివరి వాక్యం వెలుగుతోంది:

“కానీ ఒక్కసారి కలిస్తే — ఈ కథ తెలుస్తుంది.”

కొండ నెమ్మదిగా ల్యాప్‌టాప్ దగ్గరికి నడిచాడు.

కూర్చున్నాడు.

స్క్రీన్ చూశాడు.

చాలా సేపు చూశాడు.

తర్వాత మెల్లగా అన్నాడు — ఎవరికీ కాదు, తనకు తానే, ఆ కొండకు చెప్తున్నట్టు:

“నీవు చెప్పావు — కాలం కలుపుతుందని. కానీ నేను అడుగు వేయాలని చెప్పలేదు.”

నిశ్శబ్దం.

గాలి వచ్చింది.

కిటికీ మెల్లగా కదిలింది.

వెన్నెల కొంచెం కదిలింది.

కొండకు అనిపించింది — ఆ నిశ్శబ్దంలో ఒక జవాబు ఉంది.

చెప్పలేదు.

కానీ ఉంది.

కొండ లేచాడు.

చొక్కా సర్దుకున్నాడు.

ల్యాప్‌టాప్ చూశాడు.

తర్వాత తలుపు వైపు నడిచాడు.

ఒక్కసారి ఆగాడు.

వెనక్కి తిరిగాడు.

చంద్రుడు కిటికీలో కనిపిస్తున్నాడు.

కొండ మెల్లగా నవ్వాడు — ఆ కాలంలో వెన్నెల అంతఃపురంలో నవ్వినట్టు.

“సరే.”

తలుపు తెరిచాడు.

బయటికి నడిచాడు.

---

బయట రాత్రి.

చంద్రుడు నిండుగా.

వెన్నెల పూర్తిగా.

కొండ నడుస్తున్నాడు.

వేగంగా కాదు.

నిదానంగా.

కానీ నిర్ణయంతో.

దూరంగా — అందరూ వెళ్తున్నారు తార దగ్గరికి.

కొండ కూడా నడుస్తున్నాడు.

అదే దిక్కుకు.

కాలం చూస్తోంది.

నిశ్శబ్దంగా.

చిరునవ్వుతో.

---

తార ఇల్లు.

సాయంత్రపు వెలుతురులో ఇల్లు అలంకరించబడింది — పూల తోరణాలు, దీపాలు. నిశ్చితార్థం పందిరి సిద్ధంగా ఉంది.

తార తన గదిలో కూర్చుంది.

అద్దంలో తన ముఖం చూసుకుంటోంది.

చెలికత్తె జడ వేస్తోంది. నగలు పెడుతోంది.

తార ముఖంలో సంతోషం లేదు. బాధ కూడా లేదు.

ఒక నిశ్శబ్దమైన నిరాశ మాత్రమే ఉంది.

ఎవరో ఒకరు. జీవితం కొనసాగాలి.

ఆ ఆలోచన తనకు తాను చెప్పుకుంది.

అమ్మ లోపలికి వచ్చింది.

“తారా, అందంగా ఉన్నావు.”

తార నవ్వింది — సాదా నవ్వు.

“అమ్మా, పెళ్లికొడుకు ఇంకా రాలేదా?”

అమ్మ చిరునవ్వు నవ్వింది.

“వస్తాడు. కొంచెం ఆలస్యం అవుతోందట.”

---

అదే సమయంలో బయట.

మహాలక్ష్మి, స్నేహ, కుందన, విక్రమ్, రవికాంత్, అర్జున్ — అందరూ వచ్చారు.

తార వారిని చూసి ఆశ్చర్యపడింది.

“అందరూ వచ్చారా? పెళ్లికొడుకు ఎవరో చెప్పలేదు కదా నీవు మహా.”

మహాలక్ష్మి నవ్వింది — సాదాగా.

“సర్‌ప్రైజ్.”

తార అందరినీ చూసింది.

రవికాంత్ వైపు చూసింది — కాలేజీ లెక్చరర్ ఇక్కడ ఎందుకు?

అర్జున్ వైపు చూసింది — ఈయన ఎవరు?

కానీ అడగలేదు.

అందరూ లోపలికి వచ్చారు. కూర్చున్నారు.

తార తండ్రి వచ్చాడు. అందరికీ స్వాగతం చెప్పాడు.

“కొండ వాళ్ళ నాన్న కూడా వస్తున్నారు. కొంచెం ఆలస్యం అవుతోంది.”

మహాలక్ష్మి అర్థంకానట్టు చూసింది.

“కొండ వాళ్ళ నాన్న?”

తార తండ్రి తల ఊపాడు.

“అవును. మా పెళ్లికొడుకు పేరు కొండ. చాలా మంచి అబ్బాయి అంట. కుందన వాళ్ళ నాన్న చాలా మెచ్చుకున్నారు.”

---

నిశ్శబ్దం.

మహాలక్ష్మి స్నేహ వైపు చూసింది.

స్నేహ కుందన వైపు చూసింది.

కుందన విక్రమ్ వైపు చూసింది.

విక్రమ్ రవికాంత్ వైపు చూశాడు.

రవికాంత్ అర్జున్ వైపు చూశాడు.

అర్జున్ పైకి చూశాడు.

అందరి ముఖాల్లో ఒకే భావం —

ఏమిటిది?

కుందన నెమ్మదిగా అంది — గొంతు వణుకుతోంది:

“అంకుల్… పెళ్లికొడుకు పేరు కొండ అన్నారు. ఏ కొండ?”

తార తండ్రి నవ్వాడు.

“కుందన వాళ్ళ నాన్న ఫ్రెండ్ కొడుకు. కుందన వాళ్ళ నాన్నే పరిచయం చేశారు. మా ఇద్దరి నాన్నలకు పాత పరిచయం ఉందట.”

కుందన చేయి వణికింది.

“అంకుల్… ఆ కొండ… అతను చదువుకున్నాడా?”

“అవును. సాహిత్యం చదివాడు. చాలా నిదానంగా మాట్లాడతాడు. మంచి మనసు ఉందని అందరూ చెప్తున్నారు.”

కుందన కళ్లు నిండాయి.

స్నేహ చేయి నోటికి ఆనించుకుంది.

మహాలక్ష్మి కళ్లు మూసుకుంది.

విక్రమ్ గోడ వైపు చూశాడు.

రవికాంత్ పెదవులు మెల్లగా విడిపోయాయి — మాటలు రాలేదు.

అర్జున్ కిటికీ వైపు చూశాడు. బయట రాత్రి ఆకాశం.

కాలం తన పని తాను చేసుకుపోయింది.

---

తార గది నుండి బయటికి వచ్చింది.

అందరినీ చూసింది.

“ఏమైంది? అందరూ ఇలా ఉన్నారు?”

మహాలక్ష్మి తల ఎత్తింది.

“ఏమీ లేదు తారా.”

“మహా, నీవు ఏమీ లేదు అంటే ఏదో ఉంది.”

స్నేహ మాట మార్చింది:

“తారా, నీవు ఒప్పుకున్నావు కదా ఈ పెళ్లికి?”

తార కుర్చీలో కూర్చుంది.

“ఒప్పుకున్నాను.”

“ఎందుకు?”

తార ఒక్క క్షణం ఆగింది.

“నాన్న కోరాడు. మంచి అబ్బాయి అని చెప్పాడు.”

“అంతే?”

“అంతే.”

స్నేహ మళ్లీ అడిగింది — మెల్లగా:

“నీ మనసు ఏమి చెప్తోంది?”

తార నవ్వింది — విషాదంతో కూడిన నవ్వు.

“నా మనసు…” ఆమె ఆగింది. “నా మనసు వేరే చోట ఉంది స్నేహా. కానీ ఆ చోటు ఎక్కడో తెలియదు. ఆ మనిషి ఎవరో తెలియదు. కలలో కనిపిస్తాడు. మెలకువలో కనిపించడు. అలాంటి మనిషి కోసం వేచి ఉండడం సరికాదు కదా.”

అందరూ విన్నారు.

ఎవరూ మాట్లాడలేదు.

---

అప్పుడు బయట కారు ఆగిన చప్పుడు వినిపించింది.

తార తండ్రి లేచాడు.

“వచ్చారు.”

లోపలివారు అందరూ తలుపు వైపు చూశారు.

కుందన చేయి స్నేహ చేయి పట్టుకుంది.

మహాలక్ష్మి శ్వాస బిగపట్టింది.

విక్రమ్ కళ్లు మూసుకున్నాడు.

రవికాంత్ కళ్లద్దాలు సర్దుకున్నాడు.

అర్జున్ లేచాడు — కిటికీ దగ్గరికి వెళ్లాడు. బయటికి చూశాడు.

బయట కారు నుండి ఒక పెద్దాయన దిగాడు. కొండ తండ్రి.

వెనక సీట్ తలుపు తెరుచుకుంది.

అర్జున్ ఆగాడు.

---

తలుపు తెరుచుకుంది.

కొండ లోపలికి వచ్చాడు.

అదే నిదానమైన నడక. అదే ప్రశాంతమైన ముఖం.

లోపలికి వచ్చి అందరినీ చూశాడు.

మహాలక్ష్మి, స్నేహ, కుందన, విక్రమ్, రవికాంత్, అర్జున్ —

కొండ ఆగాడు.

ఇక్కడ ఎందుకు ఉన్నారు?

అర్థం కాలేదు.

తార తండ్రి ముందుకు వచ్చాడు.

“రండి రండి. ఇదే మా తార.”

కొండ తిరిగాడు.

తార నిలిచి ఉంది.

ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

---

గది నిశ్శబ్దమైంది.

తార కళ్లలో ఆశ్చర్యం.

కొండ కళ్లలో ఆశ్చర్యం.

ఒక్క క్షణం.

రెండు క్షణాలు.

మూడు.

తార నోరు తెరిచింది:

“కొండ…?”

కొండ నోరు తెరిచాడు:

“తార…?”

ఇద్దరూ ఒకేసారి పేర్లు అన్నారు.

తర్వాత ఇద్దరూ ఒకేసారి ఆగారు.

తర్వాత ఇద్దరూ ఒకేసారి —

అర్థంకానట్టు చూశారు.

---

మహాలక్ష్మి నవ్వు ఆపుకోలేకపోయింది — పెదవులు అదుపు తప్పాయి.

స్నేహ తల వంచుకుంది.

కుందన కళ్లు నిండాయి — కానీ నవ్వుతూ.

విక్రమ్ పైకి చూశాడు.

రవికాంత్ కళ్లద్దాలు తీసి తుడిచాడు.

అర్జున్ కిటికీ అద్దంలో తన ముఖం చూసుకున్నాడు. నవ్వాడు.

---

తార తండ్రి అయోమయంగా చూశాడు.

“మీకు పరిచయమా?”

తార మాట్లాడలేదు.

కొండ మాట్లాడలేదు.

ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూస్తున్నారు.

కొండ కళ్లలో —

ఒక పురాతనమైన అనుభూతి మెలమెల్లగా మొదలైంది.

తార కళ్లలో —

అదే అనుభూతి.

ఇద్దరికీ అర్థమైందా?

ఇంకా లేదు.

కానీ ఏదో కదులుతోంది.

లోపల.

లోతుగా.

---

కుందన తండ్రి లేచాడు.

తార తండ్రి వైపు చూసాడు.

“ఇద్దరికీ పరిచయం ఉంది. మంచిదే కదా.”

తార తండ్రి నవ్వాడు.

“మంచిదే.”

కొండ తండ్రి కొండ వైపు చూశాడు.

“కొండ, ఏమిటి? మాట్లాడు.”

కొండ తండ్రి వైపు చూశాడు.

తర్వాత తార వైపు చూశాడు.

తర్వాత —

మహాలక్ష్మి వైపు చూశాడు.

మహాలక్ష్మి చిరునవ్వు నవ్వింది — అర్థమైందా అన్నట్టు.

కొండ రవికాంత్ వైపు చూశాడు.

రవికాంత్ తల ఊపాడు — మెల్లగా.

కొండ అర్జున్ వైపు చూశాడు.

అర్జున్ కిటికీ వైపు చూపించాడు — బయట ఆకాశంలో చంద్రుడు.

కొండ ఆకాశం చూశాడు.

చంద్రుడు.

అదే చంద్రుడు.

కాలమే విడదీస్తుంది. కాలమే కలుపుతుంది.

ఆ మాటలు మనసులో వినిపించాయి.

కొండ మళ్లీ తార వైపు చూశాడు.

తార అతన్నే చూస్తోంది.

ఆమె కళ్లలో ఒక ప్రశ్న —

నీవు… నీవే కదా?

ఆ ప్రశ్నకు జవాబు ఇంకా రాలేదు.

కానీ వస్తుంది.

సమయం వస్తుంది.

---

తార తండ్రి అందరికీ టీ తీసుకురమ్మని సేవకుడికి చెప్పాడు.

నిశ్చితార్థం మొదలైంది — సాదాగా, కుటుంబంగా.

ముగ్గురు తండ్రులు కూర్చున్నారు.

మాట్లాడుతున్నారు.

నవ్వుతున్నారు.

వారికి తెలియదు —

వారు ముగ్గురూ కలిసి చేసిన ఈ నిర్ణయం వందల సంవత్సరాల క్రితమే రాయబడిందని.

వారికి తెలియదు —

ఈ ఇంట్లో కూర్చున్న ఇద్దరు యువతీ యువకులు గత జన్మలో విడిపోయారని.

వారికి తెలియదు —

కాలం ఈ క్షణం కోసం వందల సంవత్సరాలు వేచి ఉందని.

కానీ ఆ గది నిండా —

మహాలక్ష్మి, స్నేహ, కుందన, విక్రమ్, రవికాంత్, అర్జున్ —

అందరికీ తెలుసు.

అందరూ చూస్తున్నారు.

అందరి కళ్లలో ఒకే భావం —

కాలం తన పని తాను చేసుకుపోయింది.

---

టీ వచ్చింది.

అందరూ తీసుకున్నారు.

కొండ టీ కప్పు తీసుకున్నాడు.

తార టీ కప్పు తీసుకుంది.

ఇద్దరూ ఒకే సోఫాలో కూర్చున్నారు — కుటుంబం కూర్చోమని చెప్పింది.

మధ్యలో ఒక చిన్న దూరం.

కానీ ఆ దూరం —

ఈ జన్మలో మొదటిసారి —

చాలా తక్కువగా అనిపించింది.

తారకు.

కొండకు.

ఇద్దరికీ.

---

బయట ఆకాశంలో.

చంద్రుడు నిండుగా వెలుగుతున్నాడు.

అదే చంద్రుడు.

వందల సంవత్సరాల క్రితం రుమ అంతఃపురంలో వెన్నెల పరిచిన చంద్రుడు.

రహస్య మందిరంలో వెలుగిచ్చిన చంద్రుడు.

చీకటి గుహలో చివరి క్షణంలో కనిపించిన చంద్రుడు.

ఇప్పుడు —

తార ఇంటి మీద వెన్నెల పారిస్తున్నాడు.

చిరునవ్వుతో.

చాలా కాలం పట్టింది.

కానీ జరిగింది.

కాలమే కలిపింది.

---

పెళ్లి రోజు.

తెల్లవారు జామున.

తార అద్దం ముందు కూర్చుంది.

పెళ్లి వస్త్రాలు. నగలు. పువ్వులు.

అద్దంలో తన ముఖం చూసుకుంది.

అందంగా ఉంది — అందరూ అంటున్నారు. కానీ ఆమె మనసు వేరే చోట ఉంది.

కలలో కొండ.

ఆ ముఖం మళ్లీ వచ్చింది.

ఆ కళ్లు. ఆ నవ్వు. ఆ నిదానం.

ఈ కొండ… అతనా?

ఆ ప్రశ్న మళ్లీ వచ్చింది.

నిశ్చితార్థం రోజు నుండి ఆ ప్రశ్న వదలట్లేదు.

అతన్ని చూసినప్పుడు ఏదో అనిపిస్తుంది. చాలా కాలంగా తెలిసిన మనిషిలా. ఎక్కడో కలిసిన మనిషిలా. కానీ ఎక్కడ? ఎప్పుడు?

పిచ్చిగా ఆలోచిస్తున్నాను.

తార తల విదిల్చింది.

అమ్మ లోపలికి వచ్చింది.

“తారా, సమయం అయింది.”

తార లేచింది.

---

పెళ్లి మంటపం.

అగ్ని వెలుగుతోంది. వేద మంత్రాలు వినిపిస్తున్నాయి. బంధువులు, స్నేహితులు నిండిపోయారు.

కొండ మంటపంలో కూర్చున్నాడు.

అతను కూడా అలంకరించుకున్నాడు — సాదా పట్టు వస్త్రాలు. ఎక్కువ అలంకారాలు లేవు. అతనికి తగినట్టే ఉంది.

విక్రమ్ పక్కన కూర్చున్నాడు.

“కొండ, ఎలా అనిపిస్తోంది?”

కొండ అగ్ని వైపు చూస్తున్నాడు.

“తెలియదు.”

“తెలియదా?”

“ఆనందంగా ఉంది. కానీ ఆ ఆనందం లోపల ఒక బాధ కూడా ఉంది.”

“ఏ బాధ?”

కొండ మెల్లగా అన్నాడు:

“ఆమెకు తెలియదు విక్రమ్. నేను ఎవరో తెలియదు. గత జన్మలో ఏమి జరిగిందో తెలియదు. ఆమె నన్ను చూసినప్పుడు పరిచయంగా అనిపిస్తుందని అందరూ చెప్తున్నారు. కానీ నిజం ఆమెకు తెలియదు.”

“చెప్తావా?”

కొండ నవ్వాడు.

“చెప్పినా నమ్ముతుందా? పెళ్లి రోజున — గత జన్మలో నీవు రుమవి, నేను కొండని అని చెప్తానా?”

విక్రమ్ మాట్లాడలేదు.

కొండ అగ్ని చూశాడు.

“ఒక రోజు తెలుస్తుంది. ఆమెకే తెలుస్తుంది. ఆ రోజు వేచి ఉంటాను.”

---

శంఖనాదం మొదలైంది.

తార వస్తోంది.

మహాలక్ష్మి, స్నేహ, కుందన పక్కన నడుస్తున్నారు.

తార అడుగులు మంటపం వైపు పడుతున్నాయి.

ఆమె కళ్లు అగ్ని చూస్తున్నాయి.

తర్వాత —

కొండ కనిపించాడు.

ఆమె అడుగు ఒక్క క్షణం తటపటాయించింది.

అతను తిరిగి చూశాడు.

ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

తార మనసులో మళ్లీ అదే ప్రశ్న —

ఇతను… ఇతనేనా?

కానీ జవాబు రాలేదు.

ఆమె మంటపంలోకి వచ్చింది.

కూర్చుంది.

అగ్ని మధ్యలో ఇద్దరూ.

---

మంత్రాలు సాగాయి.

పురోహితుడు మంత్రాలు చెప్తున్నాడు.

తారు, కొండ మంత్రాలు పునరావృత్తి చేస్తున్నారు.

ఒక్కొక్క మంత్రం.

ఒక్కొక్క వాగ్దానం.

కొండ మనసులో —

ఆ పురాతన రాజభవనం గుర్తొచ్చింది. ఆ చీకటి గుహ. ఆ చివరి క్షణం.

రుమా, బతికి ఉండు.

ఆమె బతికింది.

ఇప్పుడు మళ్లీ వచ్చింది.

అగ్ని ముందు.

ఈసారి విడిపోవడం లేదు.

కొండ కళ్లు తడిబారాయి — చాలా మెల్లగా.

అగ్ని వెలుతురులో ఆ నీళ్లు కనిపించాయి.

విక్రమ్ గమనించాడు. ఏమీ అనలేదు.

---

తార మనసులో —

మంత్రాలు వినిపిస్తున్నాయి.

కానీ మనసు వేరే చోట ఉంది.

ఆ కలలో కొండ మళ్లీ వచ్చాడు.

ఆ గుహలో. ఆ చివరి క్షణంలో.

“రుమా… బతికి ఉండు.”

ఆ మాటలు మళ్లీ వినిపించాయి.

తార ఆగింది.

ఈ మాటలు ఎందుకు ఇప్పుడు వినిపించాయి?

ఆమె పక్కన చూసింది.

కొండ అగ్ని వైపు చూస్తున్నాడు.

అతని కళ్లలో ఏదో మెరుస్తోంది — వెలుతురు వల్ల కాదు. వేరే ఏదో.

తార మళ్లీ అగ్ని వైపు చూసింది.

మనసులో ఒక సన్నని అలజడి.

ఇతను… ఇతనే.

ఆ అనుభూతి వచ్చింది.

ఖచ్చితంగా కాదు. అర్థంగా కాదు.

కానీ మనసు లోపల — చాలా లోపల — ఏదో చెప్పింది.

ఇతనే.

తార చేయి మెల్లగా వణికింది.

పురోహితుడు తాళిబొట్టు కోసం చెప్పాడు.

---

కొండ తాళిబొట్టు తీసుకున్నాడు.

తార ముందు నిలిచాడు.

ఆమె తల వంచింది.

కొండ చేయి మెల్లగా పైకి వచ్చింది.

తాళిబొట్టు కట్టడానికి.

అతని చేతులు ఆమె మెడ దగ్గరికి వచ్చాయి.

ఆ స్పర్శ —

తార ఒక్కసారిగా ఆగింది.

ఆ స్పర్శ పరిచయంగా అనిపించింది.

చాలా పాతగా. చాలా లోతుగా.

ఆమె తల పైకి ఎత్తింది.

కొండ కళ్లలోకి చూసింది.

కొండ ఆమె కళ్లలోకి చూశాడు.

ఒక్క క్షణం.

ఇద్దరూ ఆగారు.

పురోహితుడు మళ్లీ చెప్పాడు.

కొండ తాళిబొట్టు కట్టాడు.

---

మంటపంలో మంత్రాలు ముగిశాయి.

శంఖనాదాలు మోగాయి.

పూల వర్షం కురిసింది.

అందరూ ఆశీర్వాదాలు చెప్పారు.

చప్పట్లు. నవ్వులు. కన్నీళ్లు.

మహాలక్ష్మి, స్నేహ, కుందన — ముగ్గురూ ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

కళ్లలో నీళ్లు.

నవ్వులు.

రవికాంత్ దూరంగా నిలిచాడు. చేతులు జోడించాడు.

అర్జున్ బయటికి నడిచాడు.

ఆకాశం వైపు చూశాడు.

చంద్రుడు — పగలు కనిపించడు. కానీ ఉన్నాడు.

అర్జున్ మెల్లగా అన్నాడు:

“జరిగింది.”

---

రాత్రి.

అందరూ వెళ్లిపోయారు.

కొండ, తార ఒంటరిగా.

కొత్త ఇల్లు. కొత్త జీవితం.

తార కిటికీ దగ్గర నిలిచింది.

బయట చంద్రుడు.

నిండుగా. తెల్లగా.

ఆమె చాలా సేపు చూసింది.

కొండ వచ్చాడు. పక్కన నిలిచాడు.

ఇద్దరూ కిటికీ బయటికి చూశారు.

నిశ్శబ్దం.

మంచి నిశ్శబ్దం.

తార మెల్లగా అంది:

“కొండ…”

“చెప్పు.”

“నీతో చాలా కాలంగా ఉన్నట్టు అనిపిస్తుంది. కానీ ఇప్పుడే కలిశాం.”

కొండ మాట్లాడలేదు.

తార కొనసాగించింది:

“నీవు మాట్లాడినప్పుడు వినాలనిపిస్తుంది. నీవు నిశ్శబ్దంగా ఉన్నప్పుడు కూడా ఏదో చెప్తున్నట్టు అనిపిస్తుంది. ఇది…”

ఆమె మాట ఆగింది.

“ఇది ఏమిటో అర్థం కాట్లేదు.”

కొండ తార వైపు చూశాడు.

ఆమె కళ్లలో ఆ అనుభూతి కనిపిస్తోంది — పేరు లేని అనుభూతి.

కొండ చాలా సేపు మాట్లాడలేదు.

తర్వాత మెల్లగా అన్నాడు:

“ఒక రోజు అర్థమవుతుంది.”

తార అతన్ని చూసింది.

“నీకు తెలుసా ఏమిటో?”

కొండ నవ్వాడు — ఆ పురాతన నవ్వు.

“కొంచెం తెలుసు.”

“చెప్పు.”

“ఇప్పుడు కాదు. సమయం వస్తుంది.”

తార అతన్ని చూసింది.

ఆ కళ్లలో — ఆ నిదానంలో — ఆ లోతులో —

ఏదో కనిపించింది.

కలలో ఉన్న కళ్లు.

ఆ ఆలోచన వచ్చింది.

ఆమె మళ్లీ బయటికి చూసింది.

చంద్రుడు.

కొండ కూడా బయటికి చూశాడు.

ఇద్దరూ అదే చంద్రుడిని చూస్తున్నారు.

అదే వెన్నెల.

---

కొండ మనసులో —

రుమ చివరి చూపు వచ్చింది.

ఆ గుహలో. ఆ చీకటిలో. ఆ అగ్ని మంటపంలో.

“ఆ కథ ఇంకా పూర్తి కాలేదు రాణీ.”

తాను అన్న మాటలు.

ఇప్పుడు —

పూర్తయింది.

కొండ కళ్లు నిండాయి.

తార గమనించింది.

“ఏమైంది?”

కొండ తల అడ్డంగా ఊపాడు.

“ఏమీ లేదు. సంతోషంగా ఉంది.”

తార అతన్ని చూసింది.

ఆమె నమ్మింది.

ఎందుకు నమ్మిందో తెలియదు.

కానీ నమ్మింది.

---

బయట —

అడవిలో ఒక కొండ మీద.

రాతిలో చెక్కిన అక్షరాలు.

వందల సంవత్సరాల పురాతన అక్షరాలు.

“రుమ – కొండ”

చంద్రుని వెన్నెల ఆ అక్షరాల మీద పడింది.

అక్షరాలు వెలిగాయి.

తర్వాత మెల్లగా —

ఆరిపోయాయి.

పని అయిపోయింది.

---

శోభనం గది.

పూల అలంకరణ. దీపాల వెలుతురు. సువాసన.

బయట అందరూ సంతోషంగా ఉన్నారు. పాటలు. నవ్వులు. ఆశీర్వాదాలు.

లోపల —

తార కిటికీ దగ్గర కూర్చుంది.

పెళ్లి వస్త్రాలు. నగలు. కానీ ముఖంలో ఆనందం లేదు.

కొండ తలుపు దగ్గర నిలిచాడు.

ఆమెను చూశాడు.

ఆమె బయటికి చూస్తోంది — చంద్రుడు వైపు.

అదే చంద్రుడు.

కొండ నెమ్మదిగా లోపలికి వచ్చాడు. పక్కన కూర్చున్నాడు.

ఇద్దరూ నిశ్శబ్దంగా ఉన్నారు.

చాలా సేపు.

---

తార నోరు తెరిచింది.

మెల్లగా. నెమ్మదిగా.

“కొండ, నీతో ఒక విషయం చెప్పాలి.”

“చెప్పు.”

తార అతని వైపు చూడలేదు. బయటికే చూస్తూ అంది:

“నాకు చాలా కాలంగా కలలు వస్తున్నాయి.”

కొండ మాట్లాడలేదు. వింటున్నాడు.

“పురాతన రాజభవనం వస్తుంది. అంతఃపురం వస్తుంది. ఒక యువరాణి వస్తుంది — ఆమె నేనే అనిపిస్తుంది. ఆమె పేరు రుమ. ఆమె కళ్లలో ప్రేమ ఉంటుంది. బాధ ఉంటుంది. ఒక మనిషి కోసం తపన ఉంటుంది.”

తార గొంతు మెల్లగా వణికింది.

“ఆ మనిషి పేరు కొండ.”

నిశ్శబ్దం.

“ఆ కొండ — అతను చీకటి గుహలో ఉంటాడు. సంకెళ్లతో. మరణం ముందు నిలిచి. కానీ అతని కళ్లలో భయం లేదు. ఆమె వస్తే చాలు అన్న భావం మాత్రమే ఉంటుంది.”

తార కళ్లు తడిబారాయి.

“ఆ కల చూసినప్పుడల్లా నిద్ర లేస్తాను. గుండె నొప్పిపెడుతుంది. ఆ నొప్పి వేరే రకంగా ఉంటుంది — శరీరం నొప్పి కాదు. చాలా లోపల నుండి వస్తుంది.”

ఆమె ఆగింది.

చంద్రుడిని చూసింది.

“నా మనసు ఇంకా అక్కడే ఉంది కొండ. ఆ కలలో. ఆ గుహలో. ఆ కొండతో. ఈ జన్మలో నా మనసు ఇంకా ఆ జన్మలో నిలిచిపోయింది.”

---

కొండ వింటున్నాడు.

ప్రతి మాట వింటున్నాడు.

అతని మనసులో ఆ సన్నివేశాలన్నీ కదిలాయి.

తార చెప్తున్నది అతని కథే.

రుమ చెప్తున్న మాటలు — రుమ మాటలే.

కానీ ఆమెకు తెలియదు.

తార కొనసాగించింది.

గొంతు మరింత మెల్లగా అయింది.

“నాన్న నీతో పెళ్లి చెప్పినప్పుడు — నేను కాదు అనలేదు. ఎందుకంటే ఆ కొండ కోసం ఇక్కడ వేచి ఉండడం సాధ్యం కాదు. అతను గత జన్మలో వెళ్లిపోయాడు. ఇక్కడ లేడు. కలలో మాత్రమే వస్తాడు.”

ఆమె పెదవులు వణికాయి.

“కానీ…”

ఆగింది.

తర్వాత అంది — చాలా మెల్లగా, చాలా నొప్పిగా:

“కానీ నా మనసు ఇంకా అతనితోనే ఉంది కొండ. నేను ఇక్కడ ఉన్నాను. నీతో పెళ్లి అయింది. కానీ నా మనసు…”

ఆమె ముఖం తిప్పుకుంది.

కళ్లు తుడుచుకుంది.

తర్వాత నేరుగా కొండ కళ్లలోకి చూసింది.

“దయచేసి నాకు దూరంగా ఉండు. నాన్న కోసం పెళ్లి చేసుకున్నాను. కానీ నేను నీకు సరైన భార్య అవ్వలేను. నా మనసు నా దగ్గర లేదు. అది అక్కడే ఉంది. అతని దగ్గరే ఉంది.”

---

గదిలో నిశ్శబ్దం.

దీపాలు మెల్లగా ఊగుతున్నాయి.

బయట పాటలు వినిపిస్తున్నాయి.

కొండ తార వైపు చూశాడు.

ఆమె కళ్లలో నొప్పి కనిపించింది.

నిజమైన నొప్పి.

జన్మల నొప్పి.

అతను మెల్లగా అన్నాడు:

“తారా…”

“చెప్పకు కొండ. నన్ను ఓదార్చకు. నేను బాధపడతానని అనిపించి—”

“తారా, నేను ఓదార్చడానికి చెప్పట్లేదు.”

ఆమె ఆగింది.

కొండ నేరుగా ఆమె కళ్లలోకి చూశాడు.

“నీ కలలో ఉన్న కొండ — నేనే.”

తార ముఖంలో మొదట ఆశ్చర్యం.

తర్వాత —

విచారం.

“కొండ…”

“నిజంగా చెప్తున్నాను.”

“వద్దు.” తార తల అడ్డంగా ఊపింది. “వద్దు. ఇలా మాట్లాడకు.”

“తారా—”

“నేను చెప్పింది విన్నావు కదా. నేను బాధపడతానని అనిపించి నన్ను ఓదార్చడానికి అలా మాట్లాడుతున్నావు. నాకు తెలుసు.”

కొండ మాట్లాడలేదు.

తార కొనసాగించింది — స్వరంలో నొప్పి, కానీ నిర్ణయం కూడా ఉంది:

“కొండ, గత జన్మలో విడిపోయి మళ్లీ పుట్టడం జరగదు. అది కథల్లో ఉంటుంది. సినిమాల్లో ఉంటుంది. వాస్తవంలో కాదు.”

“తారా—”

“నేను చదివాను. kathalakonda.com చదివాను. అందులో రుమ కొండ కథ చదివాను. అది అందంగా ఉంది. కానీ అది కల్పన. నా కలలు కూడా కల్పనే. నా మనసు అల్లుకున్న కల్పన.”

ఆమె గొంతు వణికింది.

“కానీ ఆ కల్పన నన్ను పీడిస్తోంది కొండ. నిద్ర లేచినప్పుడు, నిద్రపోయేముందు, ఒంటరిగా ఉన్నప్పుడు — అతను వస్తాడు. ఆ కళ్లు వస్తాయి. ఆ మాటలు వస్తాయి.”

కళ్లు నిండాయి.

“అది నన్ను వదలట్లేదు. అందుకే నీకు సరైన భార్యను కాలేను. నిన్ను నిజంగా ప్రేమించే స్థితిలో నేను లేను.”

కథలకొండ.కామ్ — ఒక పూర్వజన్మ రహస్యం

---

కొండ చాలా సేపు మాట్లాడలేదు.

ఆమె మాటలు వింటున్నాడు.

ప్రతి మాటలో రుమ వినిపిస్తోంది.

అదే బాధ. అదే నొప్పి. అదే విడిపోలేని అనుభూతి.

ఆ జన్మలో నా కోసం ఆమె మనసు ఆగిపోయింది. ఈ జన్మలో కూడా నా కోసమే ఆగిపోయింది. కానీ ఆమెకు నేనే అని తెలియదు.

కొండ నెమ్మదిగా లేచాడు.

కిటికీ దగ్గరికి నడిచాడు.

చంద్రుడిని చూశాడు.

ఏమి చేయాలి?

చెప్తే నమ్మదు.

నమ్మించడానికి ఆధారం ఏమిటి?

కానీ చెప్పకపోతే —

ఆమె మనసు ఇంకా ఆ చీకటి గుహలోనే ఉంటుంది.

రుమా, నేను ఇక్కడే ఉన్నాను అని ఎలా చెప్పాలి?

కొండ తిరిగాడు.

తార అతన్ని చూస్తోంది — కళ్లలో నీళ్లు, కానీ నిర్ణయం మారలేదు.

కొండ మెల్లగా నడిచాడు. ఆమె ముందు నిలిచాడు.

కూర్చున్నాడు — ఆమె ఎదురుగా.

“తారా, ఒక్క విషయం చెప్పనీ.”

“కొండ—”

“ఒక్క విషయం.”

ఆమె ఆగింది.

కొండ మెల్లగా అడిగాడు:

“నీ కలలో కొండ — అతని చేతుల మీద ఏమైనా గుర్తులు ఉంటాయా?”

తార ఆగింది.

ఆశ్చర్యంగా చూసింది.

“ఎందుకు అడుగుతున్నావు?”

“చెప్పు.”

తార ఒక్క క్షణం ఆలోచించింది.

“ఉంటాయి. సంకెళ్ల గుర్తులు. చేతుల మీద. ఎర్రగా చిగురించినట్టు.”

కొండ నెమ్మదిగా తన చేతులు పైకి చేశాడు.

అర సన్నని గుర్తులు — చాలా మసకగా. కానీ ఉన్నాయి.

తార చూసింది.

ఆమె కళ్లు నిలిచాయి.

ఆ గుర్తులు చూసింది.

మళ్లీ చూసింది.

“ఇది…” ఆమె గొంతు వచ్చింది — చాలా మెల్లగా.

“ఇది అన్నీ చేతుల మీద ఉంటాయి. జన్మ గుర్తులు అంటారు.” కొండ అన్నాడు.

తార అతని చేతులు చూసింది.

తర్వాత అతని కళ్లు చూసింది.

ఆ కళ్లలో —

కలలో కొండ కళ్లు కనిపించాయి.

ఒక్క క్షణం.

ఆమె వెనక్కి తగ్గింది.

“వద్దు.”

“తారా—”

“వద్దు కొండ.” ఆమె చేయి ఎత్తింది. “వద్దు. ఇది నమ్మలేను. నమ్మకూడదు.”

“ఎందుకు?”

“ఎందుకంటే…” ఆమె గొంతు పగిలింది. “ఎందుకంటే నమ్మితే నొప్పి మరింత పెరుగుతుంది. నమ్మకపోతే కనీసం ముందుకు వెళ్లగలను. నమ్మితే — జన్మ జన్మకూ ఈ నొప్పి వదలదు.”

కొండ ఆమె కళ్లలోకి చూశాడు.

ఆ నొప్పి చూశాడు.

ఆ భయం చూశాడు.

నమ్మితే మరింత నొప్పి అని భయపడుతోంది.

అతని మనసు కలిచివేసింది.

తార మళ్లీ అంది:

“నేను చెప్పింది విని — నేను బాధపడతానని — నన్ను ఓదార్చడానికి అలా మాట్లాడుతున్నావు. నాకు తెలుసు. మంచివాడివి. కానీ ఈ మంచితనం నాకు ఇంకా నొప్పి ఇస్తుంది.”

కొండ మాట్లాడలేదు.

“దయచేసి దూరంగా ఉండు. ఈ రాత్రి నన్ను ఒంటరిగా వదలు.”

---

నిశ్శబ్దం.

దీపాలు ఊగుతున్నాయి.

బయట పాటలు ఆగాయి.

రాత్రి లోతుగా దిగింది.

కొండ తార వైపు చూశాడు.

ఆమె మళ్లీ కిటికీ వైపు తిరిగింది.

చంద్రుడు చూస్తోంది.

అదే చంద్రుడు.

కొండ లేచాడు.

నడిచాడు.

తలుపు దగ్గర ఆగాడు.

వెనక్కి తిరిగాడు.

తార కిటికీ దగ్గర కూర్చుంది. ఒంటరిగా. వెన్నెలలో.

ఆ దృశ్యం చూసినప్పుడు కొండకు గుండె పిసికినట్టైంది.

ఆ జన్మలో చీకటి గుహలో నిలిచి ఆమె వెళ్లిపోవడం చూశాను.

ఈ జన్మలో తలుపు దగ్గర నిలిచి ఆమె ఒంటరిగా ఉండడం చూస్తున్నాను.

కొండ మెల్లగా అన్నాడు —

ఆమె వినాలని కాదు, వినకపోయినా పర్వాలేదని:

“రుమా…”

తార వెనక్కి తిరిగింది.

ఆ పేరు వినిపించింది.

కొండ వైపు చూసింది.

అతను తలుపు దగ్గర నిలిచి ఉన్నాడు.

“నేను ఓదార్చడానికి చెప్పట్లేదు. నిజం చెప్తున్నాను. నమ్మడం నీ ఇష్టం. కానీ ఒక్క విషయం —”

ఆగాడు.

“నీ కల నిజం. ఆ నొప్పి నిజం. ఆ ప్రేమ నిజం. అది పీడ కాదు. అది నీ మనసు చెప్తున్న నిజం.”

తార మాట్లాడలేదు.

కొండ తలుపు తెరిచాడు.

బయటికి నడిచాడు.

తలుపు మూసుకుంది.

---

గదిలో తార ఒంటరిగా.

చంద్రుడు వెన్నెల పారిస్తున్నాడు.

బతికి ఉండు.

ఆ మాటలు గాలిలో తేలాయి.

తార కళ్లు నిండాయి.

మనసులో ఒక ప్రశ్న వచ్చింది —

ఆ మాటలు కలలో కొండ అన్నాడు.

ఇప్పుడు ఈ కొండ అన్నాడు.

అదే మాటలు.

అదే స్వరం.

అదే నవ్వు.

తార చేయి గుండెమీద పెట్టుకుంది.

అక్కడ ఏదో.

ఏదో చెప్తోంది.

తెలుసు. తెలుసు నీకు.

కానీ నమ్మడం భయంగా ఉంది.

నమ్మితే —

ఆ నొప్పి తిరిగి వస్తుంది.

ఆ విడిపోవడం తిరిగి వస్తుంది.

ఆ చీకటి గుహ తిరిగి వస్తుంది.

తార కిటికీ అద్దంలో తన ముఖం చూసుకుంది.

ఆ కళ్లలో —

రుమ కనిపించింది.

తార వెనక్కి తగ్గింది.

అద్దం వైపు చూసింది.

మళ్లీ చూసింది.

అక్కడ తార మాత్రమే ఉంది.

కానీ ఆ ఒక్క క్షణంలో —

రుమ కనిపించింది.

తార కళ్లు మూసుకుంది.

చాలా సేపు మూసుకుంది.

---

మరుసటి రోజు ఉదయం.

సూర్యుడు వచ్చాడు. పక్షులు పాడుతున్నాయి. కొత్త ఇంట్లో కొత్త వెలుతురు.

తార నిద్రపోలేదు.

రాత్రంతా కిటికీ దగ్గరే కూర్చుంది. కొండ అన్న మాటలు మళ్లీ మళ్లీ వచ్చాయి. ఆ నవ్వు వచ్చింది. ఆ చేతుల మీద గుర్తులు వచ్చాయి.

కానీ నమ్మలేకపోయింది.

నమ్మడానికి భయంగా ఉంది.

కొండ బయట హాల్లో కూర్చున్నాడు.

అతను కూడా నిద్రపోలేదు.

తార ఒంటరిగా గడిపింది అని తెలుసు. వెళ్లలేదు. ఆమె అడిగింది — దూరంగా ఉండమని. ఆ మాట నిలబెట్టాడు.

కానీ మనసు ఆ తలుపు దగ్గరే ఉంది.

---

ఉదయం తొమ్మిది గంటలు.

బయట కారు ఆగిన చప్పుడు వినిపించింది.

తర్వాత —

“కొండా!” విక్రమ్ గొంతు.

తర్వాత మహాలక్ష్మి గొంతు. స్నేహ గొంతు. కుందన గొంతు.

అందరూ వచ్చారు.

తలుపు తీశారు — లాక్ చేయలేదు కాబట్టి నేరుగా వచ్చారు.

లోపలికి వచ్చి కొండను చూశారు.

హాల్లో సోఫాలో కూర్చున్నాడు. చేతిలో కాఫీ కప్పు.

విక్రమ్ అతన్ని చూసి ఆగాడు.

కుందన ఆగింది.

స్నేహ ఆగింది.

మహాలక్ష్మి ఆగింది.

నలుగురూ ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

---

విక్రమ్ ముందు నవ్వాడు.

“కొండ, నీవు ఇక్కడ ఏమి చేస్తున్నావు?”

కొండ తల ఎత్తాడు.

“కాఫీ తాగుతున్నాను.”

“కాఫీ తాగుతున్నావా? శోభనం రోజు తెల్లవారింది — నీవు హాల్లో సోఫాలో కాఫీ తాగుతున్నావా?”

కొండ మాట్లాడలేదు.

విక్రమ్ వెనక్కి తిరిగాడు. మహాలక్ష్మి వైపు చూశాడు.

మహాలక్ష్మి మెల్లగా నవ్వింది — కానీ ఆ నవ్వులో ఏదో అర్థం ఉంది.

కుందన కొండ పక్కన కూర్చుంది.

“కొండ, తార ఏడి?”

“గదిలో ఉంది.”

“మరి నీవు?”

“హాల్లో ఉన్నాను.”

కుందన ఒక్క క్షణం చూసింది.

“కొండ…”

“పర్వాలేదు కుందనా.”

---

స్నేహ రెండు చేతులు నడుముపై పెట్టుకుంది.

“అర్థమైంది. శోభనం రోజు కూడా అతను ‘పర్వాలేదు’ అంటాడు.”

విక్రమ్ నవ్వాడు.

“కొండ, ఏమి జరిగింది నిన్న రాత్రి?”

“ఏమీ జరగలేదు.”

“ఏమీ జరగలేదు అని తెలుసు — అందుకే నీవు హాల్లో ఉన్నావు.”

మహాలక్ష్మి అడ్డు వచ్చింది:

“విక్రమ్, వదలు.”

“వదలట్లేదు మహా. ఇది మన కొండ శోభనం. ఇతను హాల్లో సోఫాలో నిద్రపోయాడు.”

కొండ మెల్లగా అన్నాడు:

“నిద్రపోలేదు.”

“అంటే?”

“కూర్చున్నాను.”

విక్రమ్ నోరు తెరిచి మళ్లీ మూశాడు.

స్నేహ నవ్వు ఆపుకోలేకపోయింది.

కుందన కొండ చేయి పట్టుకుంది. మెల్లగా అంది:

“తారతో మాట్లాడావా?”

“మాట్లాడాను.”

“ఏమంది?”

కొండ కాఫీ తాగాడు.

“దూరంగా ఉండమంది.”

గదిలో నిశ్శబ్దం.

విక్రమ్ నవ్వు ఆగింది.

స్నేహ ముఖంలో మార్పు వచ్చింది.

మహాలక్ష్మి తల వంచుకుంది.

---

అప్పుడు లోపల గది తలుపు తెరుచుకుంది.

తార బయటికి వచ్చింది.

పెళ్లి వస్త్రాలు మారిపోయాయి. సాదా వస్త్రాలు. జుట్టు చెల్లాచెదరుగా ఉంది. కళ్లు నిద్ర లేని కళ్లు.

అందరినీ చూసింది.

ఆగింది.

మహాలక్ష్మి వైపు చూసింది.

“మీరంతా వచ్చారా?”

“వచ్చాం తారా.” మహాలక్ష్మి ముందుకు వచ్చింది.

స్నేహ తార దగ్గరికి వెళ్లింది. ఆమె భుజం చుట్టూ చేయి వేసింది.

“నీ ముఖం చూస్తే తెలుస్తోంది — కొండ ముఖం చూస్తే తెలుస్తోంది. శోభనం రాత్రి ఇద్దరూ ఏమి చేశారో.”

తార మాట్లాడలేదు.

విక్రమ్ కొండను చూశాడు. కొండను చూశాడు. మళ్లీ తార వైపు చూశాడు.

“అర్థమైంది. ఇద్దరూ విడివిడిగా జాగారం చేశారు.”

“విక్రమ్—” కుందన అడ్డు వచ్చింది.

“నేను తప్పు చెప్పట్లేదు కుందనా. ఇది చాలా అసాధారణం. శోభనం రోజు పెళ్లికొడుకు హాల్లో. పెళ్లికూతురు గదిలో.”

స్నేహ తార చెవిలో మెల్లగా అంది:

“తారా, నీవు కొండకు దూరంగా ఉండమని చెప్పావా?”

తార మాట్లాడలేదు.

“అతను నీకు ఏమైనా చెప్పాడా?”

తార ఒక్క క్షణం ఆగింది.

“చెప్పాడు.”

“ఏమి చెప్పాడు?”

“నమ్మలేను స్నేహా.”

స్నేహ తార చేయి పట్టుకుంది.

“తారా—”

“వద్దు. ఇప్పుడు మాట్లాడాలని లేదు.”

---

విక్రమ్ వాతావరణం తేలిక చేయాలని అన్నాడు:

“సరే సరే. శోభనం గురించి తర్వాత మాట్లాడుకుందాం. ముందు అందరూ కూర్చోండి. నేను టిఫిన్ తీసుకొచ్చాను.”

బ్యాగ్ తెరిచాడు. టిఫిన్ డబ్బాలు తీశాడు.

అందరూ కూర్చున్నారు.

టేబుల్ దగ్గర — కొండ ఒక వైపు. తార మరొక వైపు. మధ్యలో అందరూ.

విక్రమ్ పరిచాడు.

“తినండి ముందు. తర్వాత మాట్లాడుదాం.”

కొంచెం సేపు మాటలు తక్కువగా ఉన్నాయి.

తర్వాత విక్రమ్ మళ్లీ మొదలుపెట్టాడు — ఈసారి నేరుగా:

“కొండ, శోభనం రోజు నీవు హాల్లో నిద్రపోయావు. ఇది నీ జీవితంలో మర్చిపోలేని రికార్డు.”

కొండ నిదానంగా తింటున్నాడు.

“పర్వాలేదు.”

“పర్వాలేదు అని చెప్పు. కానీ ఈ విషయం మన మిత్ర బృందంలో చిరకాలం నిలిచిపోతుంది.”

కుందన:

“విక్రమ్ వదలు.”

విక్రమ్:

“వదలట్లేదు. ఇది చరిత్ర. మన కొండ పెళ్లి రోజే రికార్డు సృష్టించాడు.”

మహాలక్ష్మి:

“విక్రమ్!”

విక్రమ్ నవ్వాడు.

“సరే సరే. కొండ, అయినా ఒక్క విషయం చెప్పు. తార పక్కన ఉండకుండా హాల్లో ఉన్నావు. కానీ తార గురించి ఆలోచిస్తూ ఉన్నావు కదా?”

కొండ జవాబు ఇవ్వలేదు.

విక్రమ్:

“జవాబు లేదు అంటే అవుననే అర్థం.”

స్నేహ తార వైపు చూసింది.

తార తింటోంది — తల వంచుకుని.

కానీ ఆమె చెవులు వింటున్నాయి.

---

కుందన మాట మారుద్దామని అంది:

“అయినా కొండ, తార నీకు ఎలా అనిపించింది మొదటిసారి చూసినప్పుడు?”

కొండ తల ఎత్తాడు.

కుందన వైపు చూశాడు.

“ఎప్పటి నుండో తెలిసిన మనిషిలా అనిపించింది.”

కుందన కళ్లు తడిబారాయి — నవ్వుతూ కూడా.

“అంటే?”

“అర్థం చేసుకుంటావు కుందనా.”

కుందన తల ఊపింది.

“అర్థమైంది.”

విక్రమ్ కుందన వైపు చూశాడు.

“ఏమిటి అర్థమైంది? నాకు అర్థం కాలేదు.”

స్నేహ విక్రమ్ వైపు చూసింది.

“నీకు అర్థం కాదు విక్రమ్.”

“ఎందుకు?”

“ఎందుకంటే నీవు కొండ కాదు.”

తార తల ఎత్తింది.

కొండ వైపు చూసింది.

అతను తింటున్నాడు. సాదాగా. నిదానంగా.

ఆమె అతన్ని చూసింది.

ఎప్పటి నుండో తెలిసిన మనిషిలా అనిపించింది.

ఆ మాటలు ఆమె మనసులో తిరిగాయి.

తాను కూడా అలాగే అనిపించింది — మొదటిసారి చూసినప్పుడు.

కానీ నమ్మలేకపోతోంది.

---

విక్రమ్ మళ్లీ:

“తారా, నీకు కొండ ఎలా అనిపించాడు మొదట?”

తార ఆగింది.

“మంచివాడు అనిపించాడు.”

“అంతే?”

“అంతే.”

“శోభనం రోజు దూరంగా ఉండమని చెప్పావు — మంచివాడికి అలా చెప్పావా?”

తార మాట్లాడలేదు.

మహాలక్ష్మి:

“విక్రమ్!”

విక్రమ్:

“అడుగుతున్నాను. తప్పేమీ లేదు.”

తార నెమ్మదిగా అంది:

“మంచివాడు కాబట్టే చెప్పాను.”

“అర్థం కాలేదు.”

“మంచివాడికి నేను సరైనది కాదు. అందుకే దూరంగా ఉండమని చెప్పాను.”

గదిలో నిశ్శబ్దం.

విక్రమ్ కూడా మాట్లాడలేదు.

కొండ తార వైపు చూశాడు.

తార కొండ వైపు చూళ్లేదు.

స్నేహ మెల్లగా అంది:

“తారా, నీకు సరైనది కాదు అంటే?”

తార టిఫిన్ పక్కన పెట్టింది.

“అది తర్వాత చెప్తాను.”

లేచింది.

“కొంచెం నీళ్లు తీసుకొస్తాను.”

వంటగదిలోకి వెళ్లింది.

---

వెళ్లిన వెంటనే అందరూ కొండ వైపు చూశారు.

విక్రమ్ మెల్లగా అన్నాడు:

“కొండ, ఏమైంది నిన్న రాత్రి? నిజంగా చెప్పు.”

కొండ నిట్టూర్చాడు.

“ఆమె తన కల గురించి చెప్పింది. గత జన్మలో కొండ అంటే ఆమె ప్రేమ ఇంకా ఆ జన్మలోనే ఉందని చెప్పింది.”

“నీవు ఏమి చెప్పావు?”

“నేనే ఆ కొండని అని చెప్పాను.”

“నమ్మిందా?”

“లేదు.”

“ఎందుకు?”

కొండ నవ్వాడు — విషాదంతో:

“నేను ఓదార్చడానికి చెప్తున్నానని అనుకుంది.”

మహాలక్ష్మి కళ్లు నిండాయి.

కుందన చేయి నోటికి ఆనించుకుంది.

స్నేహ కిటికీ వైపు చూసింది.

విక్రమ్ మాట్లాడలేకపోయాడు.

కొండ కప్పు టేబుల్ మీద పెట్టాడు.

“అందుకే హాల్లో ఉన్నాను. ఆమె దూరంగా ఉండమంది. ఆ మాట నిలబెట్టాను.”

---

తార నీళ్లు తీసుకుని వచ్చింది.

కందరూ నార్మల్‌గా ఉన్నారు — కానీ నార్మల్‌గా లేరని తెలుస్తోంది.

ఆమె కూర్చుంది.

మహాలక్ష్మి ఆమె పక్కన కూర్చుంది.

చెవిలో మెల్లగా అంది:

“తారా, ఒక్క విషయం అడగనా?”

“అడుగు.”

“కొండ నీకు ఏమి చెప్పాడో అది నమ్మలేదు కదా.”

“అవును.”

“ఎందుకు నమ్మలేదు?”

తార ఆగింది.

“ఎందుకంటే నమ్మడం భయంగా ఉంది మహా.”

“భయమేమిటి?”

తార నీళ్లు తాగింది.

“అతను నిజంగా ఆ కొండ అయితే — ఆ జన్మలో ఎంత నొప్పి అనుభవించానో అది గుర్తొస్తుంది. మళ్లీ ఆ నొప్పి భరించలేను.”

మహాలక్ష్మి ఆమె చేయి పట్టుకుంది.

“తారా, ఈ జన్మలో ఆ నొప్పి రాదు.”

“తెలియదు.”

“తెలుసు. ఎందుకంటే—”

తార అడ్డు వచ్చింది:

“మహా, ఇప్పుడు వద్దు. తర్వాత మాట్లాడదాం.”

---

విక్రమ్ మళ్లీ వాతావరణం తేలిక చేయాలని:

“సరే అందరూ. శోభనం విషయాలు తర్వాత. ఇప్పుడు అందరూ ఏమి తింటారు? టిఫిన్ తక్కువైంది — బయట వెళ్లి తిందాం.”

కుందన:

“మంచి ఆలోచన.”

స్నేహ:

“వెళ్దాం.”

అందరూ లేచారు.

కొండ లేచాడు.

తార లేచింది.

ఇద్దరూ బయటికి నడిచారు — వేర్వేరుగా.

కానీ అదే తలుపు గుండా.

---

బయట వెలుతురులో అందరూ నడుస్తున్నారు.

మహాలక్ష్మి తార పక్కన.

విక్రమ్ కొండ పక్కన.

స్నేహ, కుందన మధ్యలో.

విక్రమ్ మెల్లగా కొండకు చెప్పాడు — చాలా మెల్లగా:

“కొండ, నీవు ఆ కొండవని తెలుసు. తారకు తెలుసు — లోపల. కానీ భయంగా ఉంది ఆమెకు.”

కొండ నడుస్తున్నాడు.

“తెలుసు.”

“ఏమి చేస్తావు?”

కొండ ఆకాశం వైపు చూశాడు.

“వేచి ఉంటాను.”

“ఎంత కాలం?”

కొండ నవ్వాడు.

“వందల సంవత్సరాలు వేచి ఉన్నాను. ఇంకొంచెం వేచి ఉండగలను.”

విక్రమ్ నవ్వాడు.

నొప్పితో కూడిన నవ్వు.

ముందు తార నడుస్తోంది.

ఆమె చెవులకు ఆ మాటలు వినిపించాయా?

తెలియదు.

కానీ ఆమె అడుగు ఒక్కసారి తటపటాయించింది.

మళ్లీ సాగింది.

సూర్యుడు పైకి వస్తున్నాడు.

కాలం సాగుతోంది.

నిదానంగా.

ఖాయంగా.

https://telugureads.com

https://cinemasandadi.com

https://techsangati.com