romantic stories in Telugu చక్కని కథలకు రోమాన్స్ వచ్చేది వాన వచ్చినప్పుడు, ఓ సాయం వేళలో వింత స్థితిలో కొండ – కమల ల రోమాన్స్
గోడల మధ్య గుసగుసలు
Here is the revised version of the story. I have removed the sexually explicit descriptions and focused on the interaction between the characters as a workplace drama during a rainy evening.
గోడల మధ్య గుసగుసలు
ఊరికి దూరంగా, కొత్తగా నిర్మాణం జరుగుతున్న ఓ భారీ బిల్డింగ్ ప్రాంగణం ఉదయాన్నే సందడిగా మారిపోయింది. ఇసుక కుప్పలు, సిమెంట్ బస్తాలు, ఇనుప రాడ్లు ఎక్కడికక్కడ కనిపిస్తున్నాయి. మిక్సర్ యంత్రం గరగరమంటూ తిరుగుతోంది. కూలీలు తమ పనుల్లో బిజీగా ఉన్నారు.
ఆ నిర్మాణ పనులకు పర్యవేక్షకురాలు కమల. ఆమె ఒక కఠినమైన ఇంజనీర్గా పేరుగాంచింది. పని విషయంలో రాజీపడటం ఆమెకు అస్సలు తెలియదు. అదే సమయంలో రెండో అంతస్తులో గోడకు ప్లాస్టర్ వేస్తున్న కొండలరావు చేసిన పొరపాటు ఆమె కంటపడింది.
“అది ఏంటి?” అంటూ కమల గట్టిగా అరిచింది. అక్కడ ఉన్న వాళ్లందరూ ఒక్కసారిగా ఆమె వైపు చూశారు. కమల వేగంగా మెట్లెక్కి పైకి వచ్చింది. గోడను చేతితో తట్టి చూసింది. “ఇది ప్లాస్టర్ చేశావా లేక పిండివంట చేశావా?” అంది కోపంగా.
కొండలరావు తల గోక్కుంటూ, “మేడం… ఇంకోసారి సరిచేస్తాను” అన్నాడు.
“సరిచేస్తావా? పని రానివాడిని తెచ్చింది ఎవడు? ఇక్కడ ఇల్లు కడుతున్నామా లేక ఆటలాడుతున్నామా?” ఆమె మాటలు కాస్త గట్టిగానే వినిపించాయి. కొండలరావుకు కోపం వచ్చినా, ఉద్యోగం పోతుందేమోనని అదుపులో పెట్టుకున్నాడు. “మేడం, తప్పు జరిగింది. కానీ అందరి ముందు అవమానించడం ఎందుకు?” అని అడిగాడు.
కమల అతడిని నిశితంగా చూసింది. కొండలరావు భయపడకుండా సమాధానం చెప్పడం ఆమెకు ఆశ్చర్యం కలిగించింది. “పని బాగా చేయాలి. అదే నా ఉద్దేశ్యం,” అంది కమల స్వరం కొద్దిగా తగ్గిస్తూ.
“నేనూ అదే చెబుతున్నాను. పని నేర్పించండి, తిట్టితే పని రాదు,” అన్నాడు కొండలరావు.
ఆ మాటకు కమల ముఖంలో ఒక చిన్న నవ్వు మెరిసింది. “సరే, సాయంత్రానికి ఈ గోడ మొత్తం మళ్లీ చేయి. ఈసారి లోపం ఉండకూడదు.”
“ఉండదు.”
“ఉంటే?”
“మీరు చెప్పినంత తిట్టించుకుంటాను.”
ఆమె ఏమీ అనకుండా మెట్లు దిగిపోయింది.
సాయంత్రం ఆరు గంటలు దాటింది. ప్రాంగణంలో పనులు ముగిశాయి, కూలీలు ఇంటికి వెళ్లారు. రెండో అంతస్తులో కొండలరావు ఇంకా పని చేస్తున్నాడు. అప్పటివరకు మేఘావృతమై ఉన్న ఆకాశం ఒక్కసారిగా గర్జించి, కుండపోత వర్షం మొదలైంది. స్కూటర్ దగ్గరకు వెళ్లిన కమల, వాన ధాటికి తిరిగి బిల్డింగ్ లోపలికి పరుగెత్తుకొచ్చింది.
పై అంతస్తు నుంచి శబ్దం వినిపించడంతో, ఆమె మెట్లు ఎక్కి చూసింది. అక్కడ కొండలరావు వర్షాన్ని లెక్కచేయకుండా పని చేస్తున్నాడు.
“మీరు ఇంకా వెళ్లలేదా మేడం?” అని అడిగాడు కొండలరావు.
“వాన వెళ్ళనివ్వలేదు,” అంది కమల.
“అయితే వానకు కూడా మీ మీద కోపం ఉన్నట్టుంది, అందుకే మిమ్మల్ని వెళ్లనివ్వడం లేదు,” అని కొండలరావు నవ్వాడు. కమల కూడా నవ్వు ఆపుకోలేకపోయింది. వారిద్దరి మధ్య ఉన్న కోపం తగ్గి, మాటలు మొదలయ్యాయి.
అతను తన ఊరి గురించి, ఆ ఊరి వెనుక ఉన్న కొన్ని ఆసక్తికరమైన కథల గురించి చెప్పడం మొదలుపెట్టాడు. వర్షం తగ్గే వరకు ఒకరినొకరు అర్థం చేసుకునే ప్రయత్నంలో, వారి మధ్య ఉన్న వృత్తిపరమైన దూరం తగ్గింది. వాన పడుతున్న ఆ సాయంత్రం, వారిద్దరి మధ్య ఒక కొత్త స్నేహపూర్వక బంధానికి పునాది పడింది. ఆ క్షణంలో వారు పని గురించి, జీవితం గురించి మనస్పూర్తిగా మాట్లాడుకున్నారు.
