కొన్ని సంఘటనలు కొందరిని కలపడానికే అన్నట్టు ప్రకృతి ప్రవర్తిస్తున్నట్టుగా ఉంటుంది అలా టవల్ లేని ఆ సాయంత్రం అతను ఆమెకు అమాయకంగా కనిపించినా, ఆమె సరదా అతనికి ఆనందం… ఆమె నవ్వు అతనికి ఆనందం, అతని ఆనందమే ఆమెకు సంతోషం… ఇద్దరి మద్య ప్రేమ
కథలకొండ వర్షపు బొట్టు – టవల్ లేని ఆ సాయంత్రం
హైదరాబాద్లో జూన్ నెల అంటే అదొక విచిత్రమైన కాలం. ఎండ వేడిమి తగ్గకముందే మొదటి వర్షం వచ్చేస్తుంది, రోడ్లన్నీ తడిసిపోతాయి, మట్టి వాసన గాల్లో నిండిపోతుంది. ఆ వాసనను “మృత్తికా గంధం” అని కవులు పిలుస్తారు, వేసవి తాపం తర్వాత వచ్చే ఆ తొలి చినుకుల పరిమళం ఒక ప్రత్యేకమైన అనుభూతిని కలిగిస్తుంది. అలాంటి ఒక సాయంత్రం, నెక్లెస్ రోడ్ పక్కనే ఉన్న చిన్న కాఫీ షాపులో అనూష మొదటిసారి అతన్ని చూసింది.
అనూష ఒక సాఫ్ట్వేర్ కంపెనీలో పని చేస్తుంది, రోజూ సాయంత్రం ఆరు గంటలకు ఆఫీసు నుండి బయటకు వచ్చేటప్పటికి అలసటతో ఉంటుంది. ఆ రోజు ఆఫీసు నుండి బయటకు వచ్చేసరికి హఠాత్తుగా వర్షం మొదలైంది, ఆకాశం నల్లటి మేఘాలతో కప్పబడింది, కొద్ది సెకన్లలోనే రోడ్డు మీద జనం అందరూ గొడుగులు తీసి పరుగులు పెట్టారు. గొడుగు తీసుకురాని అనూష దగ్గర్లో ఉన్న ఆ కాఫీ షాపులో దూరిపోయింది. తడిసిన జుట్టును సరిచేసుకుంటూ లోపలికి వెళ్తుండగా, కౌంటర్ దగ్గర నిల్చున్న ఒక యువకుడిని గమనించింది. అతను కూడా తడిసిపోయి ఉన్నాడు, అతని తెల్లటి చొక్కా శరీరానికి అతుక్కుపోయింది, జుట్టు నుండి నీళ్ళు చుక్కలుగా కారుతున్నాయి, కానీ అతని ముఖంలో చిరాకు లేదు, పైగా ఆ వర్షాన్ని ఆస్వాదిస్తున్నట్టు ఒక నవ్వు ఉంది.
“ఎక్స్క్యూజ్ మీ, ఇక్కడ టవల్ ఏమైనా ఉందా?” అని కౌంటర్లో అడుగుతున్నాడు అతను. షాపు అమ్మాయి నవ్వుతూ “లేదు సార్, కాఫీ షాపులో టవల్ ఎక్కడ నుండి వస్తుంది” అంది.
అనూషకు నవ్వు వచ్చింది. తనకు తెలియకుండానే నవ్వేసింది. అతను వెనక్కి తిరిగి ఆమెను చూశాడు. “మీరు కూడా నన్ను చూసి నవ్వుతున్నారా?” అని అడిగాడు, అతని కంటిలో సరదా ఉంది.
“కాదు కాదు, మీ ప్రశ్న వినగానే నవ్వు వచ్చింది. టవల్ కోసం కాఫీ షాపులో అడగడం కొంచెం…” అని ఆమె మాట పూర్తి చేయలేదు.
“తెలుసు, తెలుసు. కానీ ఏం చేయాలి, ఇంత వర్షం వస్తుందని తెలియదు” అని అతను తన తడిసిన చొక్కా చూపిస్తూ అన్నాడు.
ఆ క్షణంలో వారికి తెలియదు, ఆ చిన్న సంభాషణ వారి జీవితాలను ఎంతగా మార్చబోతుందో.
అతని పేరు అర్జున్. ఒక ఆర్కిటెక్ట్, స్వంత ఫర్మ్లో పని చేస్తున్నాడు. ఆ రోజు ఒక సైట్ విజిట్ నుండి తిరిగి వస్తుండగా వర్షంలో ఇరుక్కుపోయాడు. అతని బ్యాగ్లో డ్రాయింగ్లు తడిసిపోకుండా కాపాడుకోవడానికి అతను ఆ కాఫీ షాపులో దూరాడు. వారిద్దరూ ఆ కాఫీ షాపులో కూర్చుని, వర్షం ఆగే వరకు మాట్లాడుకున్నారు. మాములుగా మాట్లాడే మాటలు, ఆఫీసు గురించి, ట్రాఫిక్ గురించి, హైదరాబాద్ వర్షాల గురించి, చిన్నప్పటి వర్షాకాలపు జ్ఞాపకాల గురించి. కానీ ఆ సంభాషణలో ఏదో ప్రత్యేకత ఉంది, ఒక సహజమైన అనుబంధం వారి మధ్య మెల్లగా ఏర్పడింది. బయట వర్షం ఇంకా పెద్దదవుతూనే ఉంది, కానీ ఇద్దరికీ ఆ వర్షం ఆగిపోవాలని అనిపించలేదు.
“మీ పేరు?” అని అర్జున్ అడిగాడు, వాళ్ళు లేచి బయటకు వెళ్ళే ముందు.
“అనూష”
“నేను అర్జున్. మళ్ళీ కలుస్తామా? అని ఆశిస్తున్నాను” అని అతను నవ్వుతూ అన్నాడు.
ఆ రోజు వారు ఫోన్ నంబర్లు తీసుకోలేదు. ఇన్స్టాగ్రామ్ ఐడీలు కూడా అడగలేదు. కేవలం ఒక చిరునవ్వుతో విడిపోయారు, ఇద్దరికీ మనసులో ఏదో మిగిలిపోయింది. టవల్ లేని ఆ సాయంత్రం ఇద్దరిలో జ్ఞాపకం అయ్యింది.
కానీ విధి వారికి మరో అవకాశం ఇచ్చింది. వారం తర్వాత, అనూష తన స్నేహితురాలు ప్రియ పెళ్ళికి హాజరైంది. ఆ పెళ్ళిలో, వరుడి స్నేహితుల్లో అర్జున్ ఒకడు. వారు ఒకరినొకరు చూసి ఆశ్చర్యపోయారు.
“ఓహ్, మళ్ళీ కలిశాం!” అని అర్జున్ నవ్వుతూ అన్నాడు.
“ఈసారి టవల్ అవసరం లేదు కదా” అని అనూష చమత్కారంగా అంది.
“లేదు… కానీ మీ అవసరం ఉంది” అన్నాడు తను కూడా చమత్కారంగా.
“ఏమిటో అంత అవసరం” అంది ఆమె.
“ఈ సారి నా మనసులో మొదలైంది వర్షం” అన్నాడు.
“గుండె జాగ్రత్త… దానికి జలుబు చేస్తుందేమో?” అంది ఆమె.
“అందుకే మీ అవసరం” అన్నాడు.
అలా మరలా ఆ పరిచయంతో ఆ పెళ్ళిలో వారు చాలా సమయం కలిసి గడిపారు. డాన్స్ చేశారు, మాట్లాడుకున్నారు, ఫోటోలు తీసుకున్నారు, వరుడి స్నేహితుల బృందంతో కలిసి ఆటలు ఆడారు. వేడుక మధ్యలో, లైట్ల వెలుతురులో, సంగీతం మధ్య, వారిద్దరి కళ్ళు అనేకసార్లు కలిశాయి, ప్రతిసారి ఒక చిరునవ్వుతో. ఆ రాత్రి విడిపోయేటప్పుడు, అర్జున్ ధైర్యం తెచ్చుకొని “మీ నంబర్ ఇవ్వగలరా? మళ్ళీ వర్షం కోసం ఎదురుచూడలేను” అని అడిగాడు.
అనూష నవ్వుతూ నంబర్ ఇచ్చింది.
అప్పటి నుండి వారి స్నేహం మెల్లగా పెరిగింది. రోజూ మెసేజ్లు, వీకెండ్స్లో కాఫీ, సినిమాలు, లాంగ్ డ్రైవ్లు. అర్జున్ సెన్సిటివ్ మనస్తత్వం కలవాడు, తన పనిలో, తన డిజైన్లలో ఒక కవిత్వం ఉండేది. అనూష ప్రాక్టికల్ మనస్తత్వం, కానీ తనలో ఒక భావుకత దాగి ఉండేది, అది అర్జున్ తో ఉన్నప్పుడు బయటపడేది.
మూడు నెలల తర్వాత, ఒక సాయంత్రం హుస్సేన్ సాగర్ దగ్గర కూర్చుని, అర్జున్ తన మనసులోని భావాలను చెప్పాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.
“అనూషా, ఒక విషయం చెప్పాలి” అని అతను సీరియస్గా అన్నాడు.
“చెప్పు” అని ఆమె అతని కళ్ళలోకి చూసింది.
“ఆ రోజు వర్షంలో నిన్ను చూసినప్పటి నుండి, నా జీవితంలో ఏదో మారిపోయింది. నీతో గడిపే ప్రతి క్షణం నాకు ప్రత్యేకంగా అనిపిస్తుంది. నేను నిన్ను ప్రేమిస్తున్నాను అనూషా” అని అతను చెప్పాడు, అతని గొంతులో కొంచెం వణుకు ఉంది.
అనూష కొద్దిసేపు మాట్లాడలేదు. తన మనసులో కూడా అదే భావన ఉన్నప్పటికీ, ఆమె కొంచెం భయపడింది. ఎందుకంటే ఆమెకు ముందు ఒక బ్రేకప్ జరిగింది, మనసు గాయపడింది. కాని టవల్ లేని ఆ సాయంత్రం మరిచిపోను.
“అర్జున్, నాకు కూడా నీ మీద ఇష్టం ఉంది. కానీ నాకు భయంగా ఉంది. నా గత అనుభవం వల్ల…” అని ఆమె చెప్పబోతుండగా, అర్జున్ ఆమె చేతిని పట్టుకుని “నేను తొందరపడను అనూషా. నీకు సమయం కావాలంటే తీసుకో. నేను ఎదురుచూడగలను” అని అన్నాడు.
ఆ ఓర్పు, ఆ అర్థం చేసుకోవడం అనూషను కదిలించింది. కొన్ని వారాల తర్వాత, ఆమె కూడా తన మనసులోని భావాలను అతనికి చెప్పింది. వారు అధికారికంగా ఒక జంటగా మారారు.
తర్వాతి ఆరు నెలలు వారి జీవితంలో అత్యంత అందమైన రోజులు. కలిసి సినిమాలు చూశారు, కొత్త రెస్టారెంట్లు అన్వేషించారు, ఒకరి కుటుంబాలను కలిశారు. అర్జున్ తల్లిదండ్రులు అనూషను చాలా ఇష్టపడ్డారు. అనూష తల్లిదండ్రులు కూడా అర్జున్ సౌమ్యతను, అతని కష్టపడే తత్వాన్ని మెచ్చుకున్నారు.
ఒక ఆదివారం, అర్జున్ అనూషను తన ఆఫీసుకు తీసుకెళ్ళాడు. తను డిజైన్ చేస్తున్న ఒక పెద్ద కమ్యూనిటీ సెంటర్ ప్రాజెక్ట్ గురించి చూపించాడు. అనూష ఆ డ్రాయింగ్లను చూస్తూ ఆశ్చర్యపోయింది. “ఇది చాలా అందంగా ఉంది అర్జున్. నీ పనిలో ఎంత ప్రేమ పెడతావో ఇప్పుడు అర్థమైంది” అని ఆమె చెప్పింది.
“నేను డిజైన్ చేసే ప్రతి భవనంలో ఒక కథ ఉండాలని అనుకుంటాను. కేవలం గోడలు, కిటికీలు కాదు, ఆ స్థలంలో నివసించే మనుషుల జీవితాలను ఆ నిర్మాణం ప్రభావితం చేయాలి” అని అర్జున్ తన ఆలోచనలను వివరించాడు. అతని కళ్ళలో ఆ ఉత్సాహం చూసి, అనూష మరింత ఆకర్షితురాలైంది. ఆమెకు అర్జున్ కేవలం ఒక మంచి వ్యక్తి మాత్రమే కాదు, తన పని పట్ల అతనికి ఉన్న నిబద్ధత కూడా చాలా నచ్చింది.
అదే విధంగా, అర్జున్ కూడా అనూష ప్రాక్టికల్ ఆలోచనా విధానాన్ని ఇష్టపడేవాడు. ఆమె ఒక సమస్యను ఎదుర్కొన్నప్పుడు, భావోద్వేగాలతో కాకుండా తర్కంతో పరిష్కరించే తీరు అతనికి స్ఫూర్తిగా అనిపించేది. వారిద్దరూ ఒకరి బలాలతో మరొకరి బలహీనతలను పూరించుకుంటూ ఒక చక్కని జోడీగా మారారు. వారి స్నేహితులు, కుటుంబ సభ్యులు కూడా వీరిద్దరూ ఎంత బాగా అమరుతారో చూసి ఆశ్చర్యపోయేవారు, “వీళ్ళు దేవుడు కుదిర్చిన జోడీలా ఉన్నారు” అని అనూష అమ్మమ్మ ఒకసారి వ్యాఖ్యానించింది, అందరూ నవ్వేశారు.
ఒక రోజు, అనూష ఆఫీసులో ఒక పెద్ద ప్రాజెక్ట్ డెడ్లైన్ ఒత్తిడిలో ఉంది. రాత్రి పన్నెండు గంటల వరకు పని చేస్తూ, తినడం కూడా మర్చిపోయింది. అర్జున్కు ఇది తెలిసి, నేరుగా ఆమె ఆఫీసుకు బిర్యానీ పట్టుకొని వచ్చాడు.
“నువ్వు తినకుండా పని చేస్తే ఎలా అనూషా? ఆరోగ్యం చూసుకోవాలి కదా” అని అతను బుజ్జగిస్తూ చెప్పాడు.
ఆ చిన్న చేష్ట అనూష మనసును కరిగించింది. “నన్ను ఇంత బాగా చూసుకునే వ్యక్తి దొరకడం నా అదృష్టం” అని ఆమె మనసులో అనుకుంది.
కానీ ప్రేమ కథ ఎప్పుడూ సాఫీగా సాగదు. అర్జున్కు బెంగళూరులో ఒక పెద్ద ప్రాజెక్ట్ అవకాశం వచ్చింది. అది అతని కెరీర్కు చాలా ముఖ్యమైనది, కానీ దాని వల్ల అతను ఆరు నెలలు హైదరాబాద్ వదిలి వెళ్ళాలి.
ఆ వార్త తెలిసిన రోజు, వారిద్దరి మధ్య మొదటి పెద్ద చర్చ జరిగింది. – టవల్ లేని ఆ సాయంత్రం
“నువ్వు వెళ్ళాలని నాకు తెలుసు అర్జున్, ఇది నీ కెరీర్కు మంచిది. కానీ నాకు భయంగా ఉంది, దూరం మన మధ్య అంతరం తెచ్చేస్తుందేమో” అని అనూష చెప్పింది, ఆమె కంటిలో నీళ్ళు తిరుగుతున్నాయి.
“అనూషా, దూరం అన్నది కేవలం మైళ్ళలో కొలవబడేది. మనసుల మధ్య దూరం రాకుండా చూసుకోవడం మన చేతుల్లోనే ఉంది. నేను రోజూ నీతో మాట్లాడతాను, వీడియో కాల్ చేస్తాను. ఇది తాత్కాలికం మాత్రమే” అని అర్జున్ ఆమెను సముదాయించాడు.
అర్జున్ బెంగళూరు వెళ్ళిపోయాడు. మొదట్లో అన్నీ బాగానే సాగాయి. రోజూ కాల్స్, మెసేజ్లు. ప్రతి రాత్రి వీడియో కాల్లో వారు తమ రోజు ఎలా గడిచిందో పంచుకునేవారు. అర్జున్ తన కొత్త టీమ్ గురించి, బెంగళూరు వాతావరణం గురించి చెప్పేవాడు. అనూష తన ఆఫీసు విషయాలు, స్నేహితుల కబుర్లు చెప్పేది. మొదటి నెల వారికి దూరం అన్నది ఒక చిన్న అవరోధంలా మాత్రమే అనిపించింది.
కానీ కొన్ని వారాల తర్వాత, అతని పని ఒత్తిడి పెరిగింది. ప్రాజెక్ట్ డెడ్లైన్లు, టీమ్ మీటింగ్లు, తరచుగా లేట్ నైట్ వర్క్. అర్జున్ కాల్స్ తగ్గాయి, మెసేజ్లకు రిప్లై లేట్గా వచ్చేవి. కొన్నిసార్లు అతను “గుడ్ నైట్” అని మెసేజ్ పెట్టి, అనూష రిప్లై చూడకుండానే నిద్రపోయేవాడు.
అనూష మనసులో అపోహలు మొదలయ్యాయి. “నన్ను మర్చిపోతున్నాడా? అక్కడ ఎవరైనా కొత్తగా పరిచయం అయ్యారా?” అనే ఆలోచనలు ఆమెను కలవరపెట్టాయి. ఒంటరిగా ఇంట్లో ఉన్నప్పుడు, పాత ఫోటోలు చూస్తూ, తమ మొదటి కలయిక గుర్తు చేసుకుంటూ ఆమె కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగేవి. ఆమె తన స్నేహితురాలు ప్రియతో మనసులో మాట చెప్పుకుంది.
“ప్రియా, అర్జున్ నాతో సరిగ్గా మాట్లాడడం లేదు. ఏదో మారిపోయినట్టు అనిపిస్తోంది” అని ఆమె బాధపడింది.
“అనూషా, ముందు అతనితో నేరుగా మాట్లాడు. మనసులో పెట్టుకుని బాధపడడం వల్ల ఏమీ ప్రయోజనం లేదు” అని ప్రియ సలహా ఇచ్చింది.
ఒక రాత్రి, అర్జున్ కాల్ చేసినప్పుడు, అనూష తన మనసులోని బాధను చెప్పింది. “అర్జున్, నీవు నాతో మాట్లాడడం తగ్గించావు. నాకు ఏదో జరిగినట్టు అనిపిస్తోంది.” ఆమె గొంతులో బాధ స్పష్టంగా వినిపించింది, కానీ ఆమె ఏడవలేదు, తన భావాలను స్పష్టంగా, ధైర్యంగా చెప్పింది.
అర్జున్ ఆశ్చర్యపోయాడు, తను ఎంత నిర్లక్ష్యంగా ఉన్నాడో అతనికి అప్పుడు అర్థమైంది. తన లాప్టాప్ మూసేసి, ఫోన్ను చేతిలో గట్టిగా పట్టుకొని “నన్ను క్షమించు అనూషా. ప్రాజెక్ట్ ఒత్తిడిలో నేను నీ మీద దృష్టి తగ్గించాను. ఇది తప్పు, నాకు తెలుసు. నీవు నా జీవితంలో అత్యంత ముఖ్యమైనది, ప్రాజెక్ట్ కాదు” అని అతను నిజాయితీగా చెప్పాడు. అతని గొంతులో నిజమైన పశ్చాత్తాపం ఉంది, అది అనూషకు తెలిసింది.
“నాకు కావాల్సింది ఎక్కువ సమయం కాదు అర్జున్, కేవలం నీవు నన్ను గుర్తుంచుకోవాలి అంతే. చిన్న చిన్న విషయాలు చాలు – ఒక గుడ్ మార్నింగ్ మెసేజ్, ఒక చిన్న ప్రశ్న ‘ఎలా ఉన్నావు’ అని” అని ఆమె తన నిజమైన అవసరాన్ని వ్యక్తం చేసింది.
ఆ సంభాషణ వారి మధ్య అపోహలను తీసేసింది. అర్జున్ తన పని షెడ్యూల్ను సరిచేసుకున్నాడు, రోజూ కనీసం ఒక్క కాల్ చేయడానికి సమయం వెతుక్కున్నాడు. వారు కలిసి ఒక నియమం పెట్టుకున్నారు: ప్రతి రోజు రాత్రి తొమ్మిది గంటలకు తప్పనిసరిగా కాల్ చేసుకోవడం, ఎంత పని ఉన్నా. ఆ నియమాన్ని అర్జున్ ఎప్పుడూ మర్చిపోలేదు, కొన్నిసార్లు మీటింగ్ మధ్యలో నుండి కూడా బయటకు వచ్చి కాల్ చేసేవాడు.
ఆ ఆరు నెలలు వారికి కష్టంగా అనిపించినా, వారి బంధం మరింత బలపడింది. దూరం వారికి ఒకరి విలువ ఏంటో మరింత స్పష్టంగా చూపించింది. అనూష తన ఉద్యోగంలో మరింత నిమగ్నమై, తన నైపుణ్యాలను మెరుగుపరుచుకుంది. అర్జున్ తన ప్రాజెక్ట్ను విజయవంతంగా పూర్తి చేసి, తన కంపెనీలో గుర్తింపు పొందాడు.
ఆరు నెలల తర్వాత అర్జున్ హైదరాబాద్ తిరిగి వచ్చాడు. ఎయిర్పోర్ట్కు అనూష అతన్ని రిసీవ్ చేసుకోవడానికి వెళ్ళింది. చేతిలో ఒక చిన్న పూల బొకే పట్టుకొని, ఎగ్జిట్ గేటు దగ్గర నిలబడి ఆమె ఎదురుచూసింది. అతన్ని చూసిన క్షణం, ఆమె కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి, కానీ అవి సంతోషపు నీళ్ళు.
“నేను తిరిగి వచ్చాను” అని అర్జున్ తన బ్యాగ్ను నేలపై పడేసి ఆమెను గట్టిగా హత్తుకున్నాడు. చుట్టుపక్కల జనం ఉన్నారని కూడా అతను పట్టించుకోలేదు.
“ఇంకెప్పుడూ ఇంత దూరం వెళ్ళకు” అని అనూష అతని భుజంపై తల ఆనించి చెప్పింది, ఆమె గొంతు కొద్దిగా వణికింది.
“ఈసారి శాశ్వతంగా ఉండే ఒక ప్రణాళిక తీసుకొచ్చాను” అని అర్జున్ నవ్వుతూ అన్నాడు, అతని కళ్ళలో ఒక రహస్యమైన మెరుపు కనిపించింది.
ఆ రాత్రి, వారు అదే హుస్సేన్ సాగర్ దగ్గర కూర్చున్నారు, ఎక్కడ అర్జున్ తన ప్రేమను మొదట వ్యక్తం చేశాడో. ఆకాశంలో నక్షత్రాలు మెరుస్తున్నాయి, దూరంగా బుద్ధ విగ్రహం వెలుతురులో ప్రశాంతంగా కనిపిస్తోంది. చల్లని గాలి వారి చుట్టూ వీస్తోంది, సరస్సు నీటిలో నగరపు లైట్ల ప్రతిబింబాలు మెల్లగా కదులుతున్నాయి. అర్జున్ తన జేబు నుండి ఒక చిన్న పెట్టె తీసి, మోకాలిపై నిల్చున్నాడు. అతని చేతులు కొద్దిగా వణుకుతున్నాయి, కానీ అతని కంటిలో నిశ్చయం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
“అనూషా, ఈ ఆరు నెలల దూరం నాకు ఒక విషయం నేర్పింది – నీవు లేకుండా నా జీవితం అసంపూర్తి. ప్రతి రోజు, ఎంత పని ఉన్నా, నీ గొంతు వినకుండా నిద్రపోలేకపోయాను. నీవు నా బలం, నా శాంతి, నా ఆనందం. ఈ జీవితంలో నేను ఏం సాధించినా, నీవు పక్కన లేకుండా దానికి అర్థం లేదు. నన్ను నీ జీవిత భాగస్వామిగా చేసుకుంటావా?” అని అతను అడిగాడు.
అనూష కళ్ళలో నీళ్ళు ఆపుకోలేకపోయింది. ఆమె చేతులతో నోరు కప్పుకొని, తల ఊపుతూ “అవును అర్జున్, వెయ్యి సార్లు అవును” అని చెప్పింది.
చుట్టుపక్కల ఉన్న కొంతమంది వారికి చప్పట్లు కొట్టారు, కొందరు ఫోన్లతో ఆ క్షణాన్ని రికార్డ్ చేశారు. ఆ క్షణం వారిద్దరి జీవితంలో అత్యంత అమూల్యమైనది, ఎప్పటికీ గుర్తుండిపోయే ఒక ముద్ర వారి మనసులపై పడింది.
కొన్ని నెలల తర్వాత, వారి పెళ్ళి జరిగింది. ఒక సాధారణమైన, కానీ అందమైన వేడుక. ముఖ్యమైన విషయం ఏమిటంటే, వారు తమ పెళ్ళి మండపాన్ని నీలం రంగు, తెలుపు రంగు పూలతో అలంకరించారు – వర్షాకాలాన్ని, ఆ మొదటి కలయికను గుర్తు చేసుకుంటూ. అనూష తల్లిదండ్రులు, అర్జున్ తల్లిదండ్రులు, స్నేహితులు అందరూ హాజరై వారి బంధానికి ఆశీర్వాదాలు ఇచ్చారు. ప్రియ, తన పెళ్ళిలో వారిని కలిపిన కారణం, ఆ రోజు అత్యంత సంతోషంగా ఉంది. వేదిక మీద మాట్లాడుతూ ప్రియ “ఈ ఇద్దరూ నా పెళ్ళిలో కలిశారు, ఇప్పుడు వీళ్ళ పెళ్ళి చూస్తున్నాను, ఇంతకంటే సంతోషమైన విషయం నాకు ఏముంటుంది” అని కంటతడి పెట్టుకుంది.
పెళ్ళి తర్వాత, వారు ఒక చిన్న ఇంటిని తీసుకున్నారు, బంజారా హిల్స్ దగ్గర. ఇంటిని వారిద్దరూ కలిసి డిజైన్ చేసుకున్నారు, అర్జున్ తన ఆర్కిటెక్ట్ నైపుణ్యాన్ని ఉపయోగించి, అనూష తన ప్రాక్టికల్ ఆలోచనలతో ప్రతి గదిని ఉపయోగకరంగా మార్చింది. వారు ఇంటి బాల్కనీలో ఒక చిన్న తోట కూడా పెంచారు, అక్కడ సాయంత్రం కాఫీ తాగుతూ కూర్చోవడం వారికి ఇష్టమైన అలవాటుగా మారింది.
అర్జున్ తన ఆర్కిటెక్ట్ ఫర్మ్లో ఇంకా ఎదుగుతున్నాడు, త్వరలో తనే ఒక కొత్త ఫర్మ్ ప్రారంభించాలని ఆలోచిస్తున్నాడు. అనూష తన సాఫ్ట్వేర్ కంపెనీలో ప్రోమోషన్ తీసుకుంది, ఇప్పుడు ఒక చిన్న టీమ్ను లీడ్ చేస్తోంది. వారి జీవితం పరిపూర్ణంగా సాగుతోందని కాదు, ప్రతి జంటలా వారికి కూడా చిన్న చిన్న గొడవలు, అపార్థాలు ఉన్నాయి – ఎవరు వంట చేయాలి అన్నదాని మీద చిన్న వాదనలు, సినిమా ఎంపికల మీద తేడాలు, కుటుంబ బాధ్యతల పంపకం మీద చర్చలు. కానీ ఆ మొదటి వర్షపు రోజు నేర్పిన పాఠం వారు ఎప్పుడూ గుర్తుంచుకున్నారు – కష్టమైన క్షణాల్లో ఓర్పు, అర్థం చేసుకోవడం, మరియు ఒకరిపై ఒకరికి ఉన్న నమ్మకం ముఖ్యం అని.
రెండు సంవత్సరాల తర్వాత, వారికి ఒక చిన్న బుజ్జాయి పుట్టింది, ఒక పాపాయి. వారు ఆ పాపకు “మేఘన” అని పేరు పెట్టారు – మేఘం, వర్షం అన్న పదానికి సంబంధించినది, తమ ప్రేమకథ మొదలైన ఆ వర్షపు రోజును గుర్తుచేసుకుంటూ. మేఘన పుట్టినప్పుడు అర్జున్ కళ్ళలో నీళ్ళతో అనూష చేతిని పట్టుకొని “మనం ఇద్దరం కలిసి ఇంకో అందమైన కథను మొదలుపెట్టాం” అని చెప్పాడు.
ప్రతి సంవత్సరం జూన్ నెల వచ్చినప్పుడు, మొదటి వర్షం కురిసే రోజు, వారు తప్పనిసరిగా ఆ చిన్న కాఫీ షాపుకు వెళ్తారు, ఇప్పుడు మేఘనను కూడా తీసుకుని. అక్కడ కూర్చుని, తమ ప్రేమకథ ఎక్కడ మొదలైందో గుర్తుచేసుకుంటారు. కాఫీ తాగుతూ, బయట కురిసే వర్షాన్ని చూస్తూ, అర్జున్ అనూష చేతిని పట్టుకొని “ఆ రోజు టవల్ లేకపోవడం నా జీవితంలో జరిగిన అత్యంత మంచి విషయం” అని నవ్వుతూ అంటాడు.
అనూష నవ్వుతూ తల అతని భుజంపై ఆనిస్తుంది. చిన్న మేఘన ఆ ఇద్దరి మధ్య కూర్చుని, కిటికీ అద్దం మీద జారే వర్షపు బొట్లను వేళ్ళతో తాకుతూ ఆనందంగా నవ్వుతుంది. వారికి తెలుసు, నిజమైన ప్రేమ అంటే పరిపూర్ణత కాదు, ఒకరి కోసం ఒకరు ఉండటం, కష్టాల్లో కూడా కలిసి నిలబడటం, ఒకరి తప్పులను మరొకరు ఓర్పుతో అర్థం చేసుకోవడం. వర్షపు బొట్టులా మొదలైన వారి కథ, ఇప్పుడు ఒక సముద్రంలా విస్తరించి, వారి జీవితాన్ని నిండుగా చేసింది.
మరియు హైదరాబాద్ నగరంలో, ప్రతి వర్షాకాలం వచ్చినప్పుడు, ఆ నెక్లెస్ రోడ్ కాఫీ షాపు ఒక ప్రేమకథకు మౌన సాక్షిగా నిలిచి ఉంటుంది, ఒక చిన్న వర్షపు బొట్టు ఎంత పెద్ద ప్రేమను సృష్టించగలదో, ఎంత పెద్ద జీవితాన్ని నిర్మించగలదో గుర్తు చేస్తూ. కొందరు చెప్తుంటారు, అది కేవలం కాకతాళీయం అని, వర్షం వల్ల ఇద్దరు అపరిచితులు ఒక చోటికి చేరారని. కానీ అనూష, అర్జున్ ఇద్దరికీ తెలుసు, నిజమైన ప్రేమ ఎప్పుడూ ఒక సాధారణ క్షణంలోనే, మనం ఊహించని విధంగానే మొదలవుతుందని. వారి కథ ఇంకా కొనసాగుతోంది, ప్రతి కొత్త రోజుతో, ప్రతి కొత్త వర్షంతో, మరింత అందంగా, మరింత గాఢంగా. టవల్ లేని ఆ సాయంత్రం