kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

కథల కోసం కథలకొండ వెబ్ సైట్ లో కథలాయం సిరీస్ kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam కల్పిత కథల నిలయం కథాలయం….

kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

ఖాళీ సింహాసనం, అదృశ్యమైన బాలుడు, 20 ఏళ్ల రహస్యం మరియు నిజం కోసం సాగిన అద్భుత ప్రయాణం

అధ్యాయం 1: గూగుల్ మ్యాప్ చూపించిన దారి

రాత్రి పదకొండు గంటలు దాటింది.

హైవే మీద కార్లు కూడా చాలా అరుదుగా కనిపిస్తున్నాయి.

ఆకాశమంతా మేఘాలు కమ్ముకున్నాయి.

అప్పుడప్పుడూ మెరుపులు మెరవడం తప్ప చుట్టూ అంతా చీకటే.

అర్జున్ తన కారును నెమ్మదిగా నడుపుతున్నాడు.

డాష్‌బోర్డ్ మీద మొబైల్ అమర్చి ఉంది.

గూగుల్ మ్యాప్‌లో నీలిరంగు గీత ముందుకు సాగుతోంది.

“మరో నలభై కిలోమీటర్లు…”

అని మ్యాప్‌లో మహిళా స్వరం వినిపించింది.

అర్జున్ లోతుగా నిట్టూర్చాడు.

రోజంతా మీటింగ్‌లు.

ఆఫీస్ ఒత్తిడి.

ఇంటికి వెళ్లాలంటే ఇంకా చాలా దూరం.

కళ్లలో నిద్ర ఉంది.

మనసులో అలసట ఉంది.

కానీ ప్రయాణం ఆపే పరిస్థితి లేదు.

కారు హెడ్‌లైట్లు ముందున్న రోడ్డును చీల్చుకుంటూ వెళ్తున్నాయి.

అప్పుడే…

గూగుల్ మ్యాప్ కొత్త దారి చూపించింది.

“ఎడమవైపు తిరగండి.”

అర్జున్ కనుబొమ్మలు ముడిచాడు.

“ఎడమవైపా?”

ముందు కనిపిస్తున్నది మట్టి రోడ్డు.

సరిగ్గా రోడ్డులా కూడా లేదు.

పొదలు.

చెట్లు.

చీకటి.

“ఇది నిజంగా సరైన దారేనా?”

అని అనుకున్నాడు.

అయినా మ్యాప్ చెప్పినట్టే కారును ఎడమవైపు తిప్పాడు.

కొద్దిసేపు ప్రయాణించిన తర్వాత…

మొబైల్ సిగ్నల్ మాయమైంది.

నెట్ లేదు.

అర్జున్ ఆశ్చర్యపోయాడు.

అయినా మ్యాప్ మాత్రం పనిచేస్తోంది.

అది అతనికి ఇంకా వింతగా అనిపించింది.

పది నిమిషాలు…

పదిహేను నిమిషాలు…

ఇరవై నిమిషాలు…

చివరికి కారు ఒక పెద్ద రాతి ద్వారం ముందు ఆగిపోయింది.

గూగుల్ మ్యాప్ స్క్రీన్ మీద ఒక్క మాట మాత్రమే కనిపించింది.

“మీరు గమ్యస్థానానికి చేరుకున్నారు.”

అర్జున్ కారు నుంచి దిగాడు.

గాలి చల్లగా ఉంది.

అసాధారణంగా చల్లగా.

చుట్టూ చెట్లే ఉన్నాయి.

పక్షుల శబ్దం లేదు.

కీచురాళ్ల శబ్దం లేదు.

గాలి శబ్దం కూడా లేదు.

ఆ నిశ్శబ్దం అతనికి అసౌకర్యంగా అనిపించింది.

“ఇది ఏ ప్రదేశం?”

ముందు కనిపిస్తున్న రాతి ద్వారం మీద పాత అక్షరాలు చెక్కబడి ఉన్నాయి.

దుమ్ము తుడిచాడు.

అందులో ఒకే పదం ఉంది.

“కథాలయం”

అర్జున్ గుండె ఒక్కసారిగా వేగంగా కొట్టుకుంది.

“కథాలయమా?”

అతను జీవితంలో ఆ పేరు ఎప్పుడూ వినలేదు.

కానీ…

ఎందుకో ఆ పదం తనకు కొత్తగా అనిపించలేదు.

ఎప్పుడో విన్నట్టుంది.

ఎప్పుడో చూసినట్టుంది.

ఎక్కడ?

ఎప్పుడు?

గుర్తుకు రాలేదు.

అతను జాగ్రత్తగా లోపలికి అడుగుపెట్టాడు.

అది ఆలయంలా ఉంది.

కానీ సాధారణ ఆలయం కాదు.

ఎక్కడా దేవుడి విగ్రహం లేదు.

దీపాలు లేవు.

పూలు లేవు.

పూజలు జరిగిన ఆనవాళ్లు లేవు.

ఆలయం మధ్యలో మాత్రం ఒక పెద్ద సింహాసనం ఉంది.

ఖాళీ సింహాసనం.

ఆ సింహాసనం చూసిన క్షణం…

అర్జున్ శరీరం మొత్తం వణికింది.

ఎందుకంటే…

తనకు తెలియకుండా కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

ఎందుకు?

తనకే అర్థం కాలేదు.

ఆ సింహాసనాన్ని చూస్తుంటే…

ఏదో చాలా ముఖ్యమైనది కోల్పోయినట్టుగా అనిపిస్తోంది.

ఏదో తనదైనది అక్కడ వదిలేసి వెళ్లిపోయినట్టుగా అనిపిస్తోంది.

అర్జున్ నెమ్మదిగా సింహాసనం దగ్గరకు నడిచాడు.

అప్పుడే…

“చివరికి వచ్చావు…”

ఒక స్వరం వినిపించింది.

అర్జున్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగాడు.

ఎవరూ లేరు.

ఆలయం ఖాళీగానే ఉంది.

“ఎవరు?”

అతని గొంతులో భయం స్పష్టంగా వినిపించింది.

కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం.

తర్వాత అదే స్వరం మళ్లీ వినిపించింది.

“నువ్వు చాలా ఆలస్యంగా వచ్చావు, అర్జున్.”

అర్జున్ గుండె ఒక్కసారిగా ఆగినట్టైంది.

ఎందుకంటే…

ఆ స్వరం తన పేరు చెప్పింది.

కానీ అసలు ప్రశ్న అది కాదు.

ఆ స్వరం చెప్పిన తర్వాతి మాటే అతని జీవితాన్ని మార్చబోతోంది.

“నువ్వు వెతుకుతున్నది ఉద్యోగం కాదు…”

“డబ్బు కాదు…”

“నీ కథ.”

అర్జున్ నిశ్చలంగా నిలబడ్డాడు.

ఎందుకంటే…

ఆ మాట విన్న క్షణం నుంచి…

తన జీవితంలో అసలు కథ ప్రారంభమైంది.

(కొనసాగుతుంది — అధ్యాయం 2: ఖాళీ సింహాసనం రహస్యం)

కథాలయం

అధ్యాయం 2: ఖాళీ సింహాసనం రహస్యం

“నీ కథ…” kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

ఆ మాట ఆలయంలో మారుమోగింది.

అర్జున్ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.

చుట్టూ ఎవరూ లేరు.

కానీ ఆ స్వరం స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది.

“ఎవరు నువ్వు?”

అని అర్జున్ గట్టిగా అడిగాడు.

కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం.

తర్వాత…

“నేను ఎవరో తెలుసుకోవడం కంటే… నువ్వు ఎవరో తెలుసుకోవడం ముఖ్యం.”

ఆ స్వరం ప్రశాంతంగా సమాధానం చెప్పింది.

అర్జున్ కోపంగా చుట్టూ చూశాడు.

“ఆటలు ఆడకు.”

“బయటకు రా.”

“నువ్వెక్కడ ఉన్నావు?”

చిన్నగా నవ్విన శబ్దం వినిపించింది.

“నేను బయటకు రావలేను.”

“ఎందుకంటే…”

“నేను ఈ ఆలయంలో లేను.”

అర్జున్ అయోమయానికి గురయ్యాడు.

“మరి ఈ స్వరం?”

“నీ మనసులో వినిపిస్తున్నది.”

అర్జున్ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దంగా మారిపోయాడు.

తన మనసులోనా?

ఇది కలా?

భ్రమా?

లేక నిజంగానే జరుగుతోందా?

అతను నెమ్మదిగా సింహాసనం వైపు తిరిగాడు.

ఆ సింహాసనం చాలా పురాతనంగా ఉంది.

నల్లటి రాతితో చెక్కబడింది.

పక్కలన్నీ విచిత్రమైన చిహ్నాలతో నిండి ఉన్నాయి.

అవి అక్షరాలు కావు.

బొమ్మలు కావు.

కానీ వాటిని చూస్తుంటే…

ఎక్కడో చూసినట్టుగా అనిపిస్తోంది.

అర్జున్ చేయి చాపి సింహాసనాన్ని తాకాడు.

అదే క్షణం…

అతని తలలో మెరుపులా ఒక దృశ్యం మెరిసింది.

ఒక గ్రామం.

ఒక పెద్ద మర్రిచెట్టు.

చెట్టు కింద ఇద్దరు పిల్లలు.

ఒక అబ్బాయి.

ఒక అమ్మాయి.

ఇద్దరూ నవ్వుకుంటూ పరుగెడుతున్నారు.

“అర్జున్!”

అని ఆ అమ్మాయి పిలిచింది.

దృశ్యం ఒక్కసారిగా మాయమైంది.

అర్జున్ ఉలిక్కిపడి వెనక్కి అడుగు వేశాడు.

చేతులు వణుకుతున్నాయి.

“అది ఏమిటి?”

అతని గొంతు వణికింది.

ఆ స్వరం మళ్లీ వినిపించింది.

“జ్ఞాపకం.”

“నీది.” kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

“కానీ నువ్వు మర్చిపోయింది.”

అర్జున్ కళ్లలో ఆశ్చర్యం.

“ఆ అమ్మాయి ఎవరు?”

“నువ్వే చెప్పాలి.”

“నాకు తెలియదు.”

“అందుకే నువ్వు ఇక్కడికి వచ్చావు.”

ఆ సమాధానం అర్జున్‌ను మరింత అయోమయంలోకి నెట్టింది.

అప్పుడే…

ఆలయం వెనుక గోడపై ఒక కాంతి మెరిసింది.

మొదట చిన్న బిందువులా.

తర్వాత నెమ్మదిగా విస్తరించింది.

ఆ కాంతి ఒక అద్దంలా మారింది.

కానీ అందులో అర్జున్ ప్రతిబింబం కనిపించడం లేదు.

ఒక పాత రైల్వే స్టేషన్ కనిపిస్తోంది.

వర్షం పడుతోంది.

జనం పరుగులు తీస్తున్నారు.

అక్కడ ఒక యువతి నిలబడి ఉంది.

ఆమె చేతిలో ఒక పాత డైరీ ఉంది.

ఆమె ఎవరో ఎదురు చూస్తున్నట్టుగా ఉంది.

అర్జున్ ఆశ్చర్యంగా చూస్తున్నాడు.

“ఆమె ఎవరు?”

“నీ కథలోని తదుపరి అధ్యాయం.”

“పేరు?”

కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం.

తర్వాత ఆ స్వరం మెల్లగా చెప్పింది.

“వైదేహి.”

ఆ పేరు వినగానే…

అర్జున్ గుండెలో ఏదో కదిలింది.

ఎప్పుడో విన్న పేరు.

ఎప్పుడో పిలిచిన పేరు.

కానీ ఎప్పుడు?

గుర్తుకు రావడం లేదు.

“నేను ఆమెను ఎక్కడ కలుస్తాను?”

“రేపు.”

“రైల్వే స్టేషన్‌లో.”

“ఆమెను ఎందుకు కలవాలి?”

ఆ స్వరం కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉంది.

తర్వాత చెప్పింది.

“ఎందుకంటే…”

“నీ కథలో నువ్వు కోల్పోయిన పేజీలు ఆమె దగ్గర ఉన్నాయి.”

అర్జున్ గుండె బలంగా కొట్టుకుంది.

“ఏ పేజీలు?”

“నీ జీవితంలో నువ్వు మర్చిపోయినవి.”

“నీకు గుర్తులేని జ్ఞాపకాలు.”

“నీకు అర్థం కాని బాధ.”

“నీకు తెలియని కారణాలు.”

ఆ మాటలు విన్న అర్జున్‌కు తన జీవితమంతా గుర్తొచ్చింది.

ఎందుకో చిన్నప్పటి జ్ఞాపకాలు చాలా తక్కువగా ఉండేవి.

ఎందుకో కొన్ని ప్రదేశాలు కొత్తవైనా పరిచయం ఉన్నట్టుగా అనిపించేవి.

ఎందుకో కొన్నిసార్లు తనకు తెలియని బాధ కలిగేది.

అప్పటివరకు అవన్నీ సాధారణమే అనుకున్నాడు.

కానీ ఇప్పుడు…

అవన్నీ ఒక పెద్ద రహస్యంలోని ముక్కల్లా అనిపిస్తున్నాయి.

అప్పుడే ఆలయం మొత్తం కంపించింది.

గాలి ఒక్కసారిగా బలంగా వీచింది.

అద్దంలో కనిపిస్తున్న రైల్వే స్టేషన్ మసకబారడం ప్రారంభించింది.

“ఆగు!”

అని అర్జున్ అరిచాడు.

“ఇంకా చాలా ప్రశ్నలు ఉన్నాయి.”

ఆ స్వరం చిన్నగా నవ్వింది.

“ప్రశ్నలతోనే కథ మొదలవుతుంది.”

“సమాధానాలతో కాదు.”

“రేపు ఉదయం…”

“రైల్వే స్టేషన్‌కు వెళ్లు.”

“వైదేహిని కలువు.”

“మరి గుర్తుంచుకో…”

ఆ స్వరం క్రమంగా దూరమవుతోంది.

“కథాలయం మనుషులకు భవిష్యత్తు చెప్పదు.”

“వాళ్లు గతంలో వదిలేసిన కథలను మాత్రమే గుర్తు చేస్తుంది.”

ఆ మాటలతో ఆలయం మళ్లీ నిశ్శబ్దంగా మారిపోయింది.

సింహాసనం మళ్లీ ఖాళీగానే ఉంది.

కానీ…

అర్జున్ మనసు మాత్రం ఖాళీగా లేదు.

అందులో ఇప్పుడు ఒక పేరు ఉంది.

వైదేహి.

మరియు ఒక ప్రశ్న.

“నేను అసలు ఏమి మర్చిపోయాను?”

(కొనసాగుతుంది — అధ్యాయం 3: రైల్వే స్టేషన్‌లో వైదేహి) kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

కథాలయం

అధ్యాయం 3: రైల్వే స్టేషన్‌లో వైదేహి

ఆ రాత్రి అర్జున్‌కు నిద్ర పట్టలేదు.

హోటల్ గదిలో మంచం మీద పడుకున్నా…

మనసు మాత్రం కథాలయంలోనే ఉంది.

ఖాళీ సింహాసనం…

ఆ రహస్య స్వరం…

మరియు…

వైదేహి.

గడియారం రాత్రి మూడు గంటలు చూపిస్తోంది.

కిటికీ బయట వర్షం మొదలైంది.

చినుకులు అద్దాన్ని తాకుతూ చిన్న చిన్న శబ్దాలు చేస్తున్నాయి.

“ఆమె ఎవరు?”

అర్జున్ కళ్లుమూశాడు.

కానీ వెంటనే ఆ పేరు మళ్లీ గుర్తొచ్చింది.

వైదేహి.

వింతగా ఉంది.

ఆ పేరులో ఏదో పరిచయం ఉంది.

చాలా కాలం క్రితం విన్న పాటలాగా.

మర్చిపోయిన జ్ఞాపకాలాగా.

అలా ఆలోచిస్తూ ఎప్పుడో నిద్రపోయాడు.

ఉదయం.

వర్షం ఇంకా కురుస్తూనే ఉంది.

ఆకాశం మొత్తం బూడిదరంగులో ఉంది.

అర్జున్ త్వరగా సిద్ధమయ్యాడు.

ఎందుకో తెలియదు.

కానీ ఆలస్యం చేయకూడదని అనిపిస్తోంది.

తన కారు స్టార్ట్ చేసి రైల్వే స్టేషన్ వైపు బయలుదేరాడు.

ఒక గంట తర్వాత…

అతను స్టేషన్‌కు చేరుకున్నాడు.

ప్లాట్‌ఫారమ్ జనాలతో నిండిపోయింది.

ఎవరో రైలెక్కుతున్నారు.

ఎవరో దిగుతున్నారు.

ఎవరో వీడ్కోలు చెబుతున్నారు.

కానీ…

అర్జున్ కళ్లూ మాత్రం ఒకరినే వెతుకుతున్నాయి.

ఎవరిని?

తనకే తెలియదు.

ఒక బెంచ్ మీద కూర్చుని ఎదురుచూడసాగాడు.

పది నిమిషాలు.

ఇరవై నిమిషాలు.

అరగంట.

ఏమీ జరగలేదు.

“నేను పిచ్చివాడిలా మారుతున్నానేమో.”

అని తనలో తాను నవ్వుకున్నాడు.

అప్పుడే…

దూరంగా ప్లాట్‌ఫారమ్ చివర ఒక యువతి కనిపించింది.

ఆమె నీలిరంగు దుస్తులు ధరించింది.

చేతిలో ఒక పాత గోధుమరంగు డైరీ ఉంది.

వర్షం వల్ల ఆమె జుట్టు కొద్దిగా తడిసిపోయింది.

ఆమె ఎవరో వెతుకుతున్నట్టుగా చుట్టూ చూస్తోంది.

అర్జున్ గుండె ఒక్కసారిగా వేగంగా కొట్టుకుంది.

ఎందుకో…

అతని చూపు ఆమె మీదే నిలిచిపోయింది.

ఆమె కూడా అతని వైపు చూసింది.

కొన్ని క్షణాలు…

ఇద్దరి చూపులు కలిశాయి.

ఆ క్షణం విచిత్రంగా అనిపించింది.

ఇప్పుడే మొదటిసారి చూస్తున్న వ్యక్తిని చూసిన భావన కాదు.

చాలా సంవత్సరాల తర్వాత మళ్లీ చూసిన వ్యక్తిని చూసిన భావన.

ఆమె కనుబొమ్మలు ముడిచింది.

అర్జున్ కూడా ఆశ్చర్యపోయాడు.

ఎందుకంటే…

ఆమె కళ్లలో కూడా అదే ప్రశ్న కనిపిస్తోంది.

“నేను ఇతన్ని ఎక్కడో చూశాను…”

అనే ప్రశ్న.

వైదేహి నెమ్మదిగా అతని దగ్గరకు నడిచి వచ్చింది.

“క్షమించండి…”

ఆమె స్వరం వినగానే అర్జున్ గుండెల్లో ఏదో కదిలింది.

“మనం ఇంతకుముందు ఎక్కడైనా కలిశామా?”

ఆ ప్రశ్న విన్న అర్జున్ ఆశ్చర్యపోయాడు.

ఎందుకంటే…

అదే ప్రశ్న తాను కూడా అడగబోతున్నాడు.

“నాకు కూడా అలాగే అనిపిస్తోంది.”

అన్నాడు.

కొన్ని క్షణాలు ఇద్దరూ మౌనంగా నిలబడ్డారు.

వర్షపు చినుకుల శబ్దం మాత్రమే వినిపిస్తోంది.

తర్వాత వైదేహి చేతిలో ఉన్న డైరీని చూసి అర్జున్ ఒక్కసారిగా షాక్ అయ్యాడు.

అది… kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

కథాలయంలో అద్దంలో కనిపించిన అదే డైరీ.

అదే రంగు.

అదే ఆకారం.

అర్జున్ చేతులు స్వల్పంగా వణికాయి.

“ఆ డైరీ…”

అన్నాడు.

వైదేహి ఆశ్చర్యంగా చూసింది.

“ఏమైంది?”

“అది నీదా?”

ఆమె తల ఊపింది.

“అవును.”

“మా తాతగారి దగ్గర దొరికింది.”

“ఎందుకు?”

అర్జున్ వెంటనే సమాధానం చెప్పలేదు.

ఎలా చెప్పాలి?

నిన్న రాత్రి ఒక రహస్య ఆలయంలో నీ గురించి విన్నానని?

నీ చేతిలో ఇదే డైరీ చూశానని?

ఆమె నమ్ముతుందా?

అంతలోనే…

వైదేహి డైరీని తెరిచింది.

“నిజానికి…”

“ఈ డైరీ కారణంగానే నేను ఇక్కడికి వచ్చాను.”

అంది.

అర్జున్ ఆశ్చర్యంగా ఆమె వైపు చూశాడు.

“ఎందుకు?”

వైదేహి డైరీలోని ఒక పేజీ చూపించింది.

ఆ పేజీ మీద చేతిరాతతో ఒక వాక్యం ఉంది.

“నువ్వు సమాధానాలు వెతుకుతున్నావా?”

“అయితే రైల్వే స్టేషన్‌కు వెళ్లు.”

అర్జున్ గుండె ఒక్కసారిగా ఆగినట్టైంది.

ఎందుకంటే…

తనను కథాలయం ఇక్కడికి పంపింది.

వైదేహిని ఈ డైరీ ఇక్కడికి పంపింది.

అంటే…

ఇది యాదృచ్ఛికం కాదు.

ఎవరో…

లేదా ఏదో…

వారిద్దరినీ కలపాలని నిర్ణయించింది.

వైదేహి కూడా అదే విషయం అర్థం చేసుకున్నట్టుగా కనిపించింది.

ఆమె నెమ్మదిగా అడిగింది.

“అర్జున్…”

“హ్మ్?”

“వీరన్నపాలెం అనే ఊరి పేరు ఎప్పుడైనా విన్నావా?”

ఆ పేరు వినగానే…

అర్జున్ తలలో మెరుపులా ఒక జ్ఞాపకం మెరిసింది.

ఒక పెద్ద మర్రిచెట్టు.

చెట్టు కింద నవ్వుతున్న ఇద్దరు పిల్లలు.

వారిలో ఒకరు…

వైదేహిలాగే కనిపించారు.

అర్జున్ ఉలిక్కిపడి ఆమె వైపు చూశాడు.

“నువ్వు ఆ పేరు ఎలా తెలుసు?”

వైదేహి ముఖంలో ఆశ్చర్యం.

“అంటే…”

“నీకు కూడా ఆ పేరు తెలుసా?”

ఆ క్షణంలో…

ఇద్దరికీ ఒక విషయం అర్థమైంది.

వాళ్లు ఒకరిని ఒకరు వెతకలేదు.

వారి గతం వారిని వెతుక్కుంటూ వచ్చింది.

(కొనసాగుతుంది — అధ్యాయం 4: వీరన్నపాలెం పిలుపు) kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

కథాలయం

అధ్యాయం 4: వీరన్నపాలెం పిలుపు

రైల్వే స్టేషన్‌లో జనసందోహం అలాగే ఉంది.

రైళ్ల రాకపోకలు కొనసాగుతున్నాయి.

అనౌన్స్‌మెంట్‌లు వినిపిస్తున్నాయి.

కానీ…

అర్జున్, వైదేహి ఇద్దరికీ మాత్రం ఆ ప్రపంచం దూరంగా ఉన్నట్టుగా అనిపిస్తోంది.

“వీరన్నపాలెం…”

ఆ పేరు ఇద్దరి మనసుల్లో ఒకేసారి ప్రతిధ్వనించింది.

వైదేహి చేతిలో ఉన్న డైరీని గట్టిగా పట్టుకుంది.

ఆమె కళ్లలో ఆందోళన కనిపిస్తోంది.

“నిజం చెప్పాలంటే…”

అంది మెల్లగా.

“ఈ పేరు నేను మొదటిసారి విన్నది కాదు.”

అర్జున్ ఆసక్తిగా ఆమె వైపు చూశాడు.

“మరి?”

“చిన్నప్పటి నుంచి నాకు ఒకే కల వస్తుంటుంది.”

వర్షపు చినుకులు ప్లాట్‌ఫారమ్ పై పడుతున్నాయి.

ఆ శబ్దం మధ్య వైదేహి మాటలు మరింత స్పష్టంగా వినిపిస్తున్నాయి.

“ఆ కలలో…”

“ఒక పెద్ద మర్రిచెట్టు ఉంటుంది.”

“దాని పక్కన పాత ఇల్లు ఉంటుంది.”

“మరియు…”

ఆమె కాసేపు ఆగింది.

“ఎవరో నన్ను పిలుస్తుంటారు.”

“ఎవరు?”

వైదేహి తల ఊపింది.

“అదే సమస్య.”

“ముఖం కనిపించదు.”

“కానీ ఆ స్వరం చాలా పరిచయంగా అనిపిస్తుంది.”

అర్జున్ గుండె ఒక్కసారిగా బలంగా కొట్టుకుంది.

ఎందుకంటే…

తనకూ అలాంటి కలలు వచ్చేవి.

కానీ ఇప్పటివరకు వాటిని పెద్దగా పట్టించుకోలేదు.

“వైదేహి…”

“హ్మ్?”

“నాకు కూడా అదే మర్రిచెట్టు కనిపిస్తుంది.”

వైదేహి ఆశ్చర్యంగా అతని వైపు చూసింది.

కొన్ని క్షణాలు ఇద్దరూ మాట్లాడలేదు.

వారి మధ్య ఒక విచిత్రమైన నిశ్శబ్దం.

ఆ నిశ్శబ్దంలో ఒక నిజం దాగి ఉంది.

వాళ్లు ఒకే జ్ఞాపకాన్ని వేర్వేరు కోణాల్లో చూస్తున్నారు.

అప్పుడే వైదేహి డైరీలోంచి ఒక చిన్న కాగితం కింద పడింది.

అర్జున్ దాన్ని తీసుకున్నాడు.

పాత కాగితం.

అంచులు పసుపు రంగులోకి మారిపోయాయి.

అందులో చేతిరాతతో ఒక చిరునామా ఉంది.

“వీరన్నపాలెం”

దాని కింద…

“మర్రిచెట్టు దగ్గర ఇల్లు”

ఇద్దరూ ఆశ్చర్యంగా ఒకరిని ఒకరు చూశారు.

“ఇది ఎవరు రాశారు?”

“తెలియదు.”

అంది వైదేహి.

“డైరీలో దొరికింది.”

“ఇప్పటివరకు నేను గమనించలేదు.”

అర్జున్ లోతుగా ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు.

ఇప్పుడు వెనక్కి తగ్గే పరిస్థితి లేదు.

“మనం అక్కడికి వెళ్దాం.”

వైదేహి వెంటనే సమాధానం చెప్పలేదు.

ఆమె కళ్లలో భయం ఉంది.

అది గ్రామం గురించిన భయం కాదు.

సమాధానాల గురించిన భయం.

ఎందుకంటే…

కొన్నిసార్లు మనం వెతుకుతున్న నిజం దొరికితే సంతోషం రాదు.

మన జీవితాన్ని పూర్తిగా మార్చేస్తుంది.

“అర్జున్…”

“ఏమైంది?”

“మనకు అక్కడ నచ్చని నిజం దొరికితే?”

అర్జున్ కాసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.

తర్వాత చిన్నగా నవ్వాడు.

“అయినా తెలుసుకోవడమే మంచిది.”

“తెలియని ప్రశ్నలతో జీవించడం కంటే.”

ఆ సమాధానం విన్న వైదేహి తల ఊపింది.

సాయంత్రానికి ఇద్దరూ కారులో వీరన్నపాలెం ప్రయాణం ప్రారంభించారు.

వర్షం తగ్గింది.

రోడ్డు రెండు వైపులా పచ్చని పొలాలు కనిపిస్తున్నాయి.

కానీ ప్రయాణం సాగుతున్న కొద్దీ…

ఇద్దరి మనసుల్లో విచిత్రమైన అనుభూతి పెరుగుతోంది.

అర్జున్‌కు ఆ దారి కొత్తగా అనిపించడం లేదు.

ఎప్పుడో ఇక్కడ ప్రయాణించినట్టుగా ఉంది.

కొన్ని మలుపులు రాకముందే అతనికి తెలుసు.

కొన్ని చెట్లు కనిపించకముందే గుర్తొస్తున్నాయి.

అది గమనించిన వైదేహి మెల్లగా అడిగింది.

“నీకు ఈ దారి తెలుసా?”

“తెలియదు.”

“కానీ…”

అతను కిటికీ బయట చూస్తూ అన్నాడు.

“ఎప్పుడో ఇక్కడికి వచ్చినట్టుంది.”

వైదేహి గుండెలో చలి పరిగెత్తింది.

ఎందుకంటే…

తనకూ అదే ఫీలింగ్ వస్తోంది.

సూర్యుడు అస్తమించడానికి సిద్ధమవుతున్నాడు.

ఆకాశం నారింజ రంగులో మెరిసింది.

అప్పుడే…

రోడ్డు పక్కన ఒక పాత బోర్డు కనిపించింది.

దుమ్ముతో కప్పబడి ఉంది.

అర్జున్ కారు ఆపాడు.

ఇద్దరూ దిగారు.

బోర్డు మీద ఉన్న దుమ్మును తుడిచారు.

నెమ్మదిగా అక్షరాలు బయటపడ్డాయి.

“వీరన్నపాలెం – 3 కి.మీ”

ఆ బోర్డు కింద ఇంకో వాక్యం ఉంది.

దాన్ని చూసిన క్షణం…

అర్జున్ చేతిలో ఉన్న టార్చ్ జారిపోయింది.

వైదేహి కళ్లూ పెద్దవయ్యాయి.

ఎందుకంటే…

ఆ వాక్యం కొత్తగా రాసినట్టుగా ఉంది.

అందులో కేవలం ఒకే మాట ఉంది.

“స్వాగతం.”

దాని కింద…

“మీ కథ ఇంకా ముగియలేదు.”

చల్లని గాలి ఒక్కసారిగా వీచింది.

దూరంలో…

చీకటిలో ఒక భారీ మర్రిచెట్టు ఆకారం కనిపించింది.

వైదేహి గుండె ఒక్కసారిగా బలంగా కొట్టుకుంది.

“అర్జున్…”

“హ్మ్?”

“అదే చెట్టు.”

“ఏ చెట్టు?”

ఆమె వణుకుతున్న చేతితో దూరాన్ని చూపించింది.

“నా కలల్లో కనిపించే చెట్టు.”

అర్జున్ కూడా ఆ చెట్టు వైపు చూశాడు.

అతని కళ్లలో ఆశ్చర్యం.

ఎందుకంటే…

అది కేవలం వైదేహి కలల్లో కనిపించిన చెట్టు కాదు.

అతని జీవితంలో మర్చిపోయిన మొదటి జ్ఞాపకం కూడా అదే చెట్టు.

ఆ మర్రిచెట్టు కింద…

వారి గతం ఎదురుచూస్తోంది.

(కొనసాగుతుంది — అధ్యాయం 5: మర్రిచెట్టు కింద దాగిన జ్ఞాపకాలు) kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

కథాలయం

అధ్యాయం 5: మర్రిచెట్టు కింద దాగిన జ్ఞాపకాలు

సాయంత్రం చీకటి నెమ్మదిగా గ్రామం మీద పరుచుకుంటోంది.

వీరన్నపాలెం వైపు వెళ్లే ఆ మట్టి దారి మీద అర్జున్ కారు నెమ్మదిగా కదులుతోంది.

కానీ…

ఇద్దరి గుండెలు మాత్రం వేగంగా కొట్టుకుంటున్నాయి.

దూరంగా కనిపిస్తున్న మర్రిచెట్టు క్రమంగా దగ్గరవుతోంది.

ఆ చెట్టు సాధారణ చెట్టు కాదు.

దాదాపు వందల ఏళ్ల వయసు ఉన్నట్టుగా కనిపిస్తోంది.

దాని వేర్లు నేలలో కాకుండా కాలంలోకి చొచ్చుకుపోయినట్టుగా ఉన్నాయి.

అర్జున్ కారు ఆపాడు.

ఇంజిన్ ఆగిపోయింది.

చుట్టూ మళ్లీ నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

వైదేహి నెమ్మదిగా కారు దిగింది.

ఆమె కళ్లన్నీ ఆ మర్రిచెట్టు మీదే ఉన్నాయి.

“నేను…” kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

ఆమె గొంతు వణికింది.

“నేను ఈ చెట్టును ఇంతకు ముందు చూసాను.”

“కలలోనా?”

అర్జున్ అడిగాడు.

వైదేహి తల ఊపింది.

“కలలో మాత్రమే కాదు.”

“ఎప్పుడో…”

“ఎక్కడో…”

“ఇక్కడే నిలబడ్డాను.”

ఆ మాట విన్న అర్జున్ కూడా మౌనంగా చెట్టు వైపు నడిచాడు.

అతని కాళ్లు ఒక్కో అడుగు వేస్తున్నాయి.

కానీ మనసు మాత్రం ముందే అక్కడికి చేరిపోయింది.

చెట్టు దగ్గరకు చేరగానే…

ఒక విచిత్రమైన వాసన తగిలింది.

పాత మట్టి వాసన.

వర్షం తర్వాత వచ్చే పరిమళం.

అది అతని మనసులో ఏదో తలుపు తెరిచింది.

ఒక్కసారిగా…

ఒక దృశ్యం మెరిసింది.

చిన్న అర్జున్.

పది సంవత్సరాల వయసు.

అదే చెట్టు కింద నిలబడి ఉన్నాడు.

ఎదురుగా ఒక చిన్న అమ్మాయి.

ఆమె చేతిలో ఒక నీలిరంగు గాలిపటం ఉంది.

“అర్జున్!”

అని నవ్వుతూ పిలిచింది.

ఆ స్వరం వినగానే…

దృశ్యం మాయమైంది.

అర్జున్ ఒక్కసారిగా కళ్లు తెరిచాడు.

అతని శ్వాస వేగంగా మారింది.

“ఏమైంది?”

వైదేహి ఆందోళనగా అడిగింది.

“నాకు…”

“ఒక జ్ఞాపకం కనిపించింది.”

“ఏమి కనిపించింది?”

అర్జున్ కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.

“ఒక చిన్న అమ్మాయి.”

వైదేహి ముఖంలో ఒక్కసారిగా మార్పు వచ్చింది.

“ఆమె చేతిలో…”

“గాలిపటం ఉందా?”

అర్జున్ ఆశ్చర్యంగా ఆమె వైపు చూశాడు.

“నీకు ఎలా తెలుసు?”

వైదేహి కళ్లలో నీళ్లు మెరుస్తున్నాయి.

“ఎందుకంటే…”

“నాకు కూడా అదే జ్ఞాపకం వచ్చింది.”

ఇద్దరూ నిశ్శబ్దంగా ఒకరినొకరు చూశారు.

ఆ క్షణంలో…

వాళ్లు ఒకే జ్ఞాపకాన్ని గుర్తు చేసుకున్నారు.

అది యాదృచ్ఛికం కాదు.

అది వారి గతం.

అప్పుడే…

మర్రిచెట్టు వెనుక నుంచి గాలి బలంగా వీచింది.

చెట్టు ఆకులు గలగలమన్నాయి.

ఒక పాత తాడు కిందకు వేలాడుతూ కనిపించింది.

వైదేహి ఆశ్చర్యపోయింది.

“ఊయల!”

అది పాత ఊయల.

కాలంతో రంగు పోయింది.

కానీ ఇంకా అక్కడే ఉంది.

వైదేహి నెమ్మదిగా దాని దగ్గరకు వెళ్లింది.

ఊయల తాడును తాకింది.

అప్పుడే…

మరో జ్ఞాపకం మెరిసింది.

ఆమె ఊయల మీద కూర్చుంది.

ఎదురుగా చిన్న అర్జున్ నిలబడి ఉన్నాడు.

“నేను ఎక్కడికైనా వెళ్లిపోయినా…”

అని చిన్న వైదేహి అంటోంది.

“నువ్వు నన్ను మర్చిపోవద్దు.”

చిన్న అర్జున్ నవ్వాడు.

“నిన్ను మర్చిపోవడం అసాధ్యం.”

దృశ్యం మాయమైంది.

వైదేహి కళ్లలో కన్నీళ్లు జారాయి.

ఎందుకో…

ఆ మాటలు వినగానే గుండెల్లో ఏదో నొప్పి కలిగింది.

“అర్జున్…”

“హ్మ్?”

“మనిద్దరం…”

“చిన్నప్పుడు స్నేహితులమేమో.”

అర్జున్ సమాధానం చెప్పలేదు.

ఎందుకంటే…

అతని మనసులో కూడా అదే అనుమానం బలపడుతోంది.

అప్పుడే…

చెట్టు వేర్ల దగ్గర ఏదో మెరుస్తున్నట్టు కనిపించింది.

అర్జున్ దగ్గరకు వెళ్లి మట్టిని తొలగించాడు.

ఒక చిన్న ఇనుప పెట్టె.

పాతది.

తుప్పు పట్టింది.

వైదేహి ఆశ్చర్యంగా చూసింది.

“ఇది ఏమిటి?”

అర్జున్ నెమ్మదిగా మూత తెరిచాడు.

లోపల…

ఒక పాత ఫోటో ఉంది.

ఇద్దరు పిల్లలు.

మర్రిచెట్టు కింద నిలబడి నవ్వుతున్నారు.

ఒకడు అర్జున్.

ఒకరు వైదేహి.

ఫోటో వెనుక చేతిరాతతో ఒక వాక్యం ఉంది.

“ఎప్పుడైనా మర్చిపోతే…”

“ఈ చెట్టు దగ్గరకు తిరిగి రండి.”

ఇద్దరి కళ్లూ ఆ వాక్యం మీదే నిలిచిపోయాయి.

ఎందుకంటే…

ఆ చేతిరాత ఎవరిదో వాళ్లకు తెలియదు.

కానీ… kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

ఆ అక్షరాలు విచిత్రంగా పరిచయంగా అనిపిస్తున్నాయి.

అప్పుడే పెట్టె అడుగున ఇంకో వస్తువు కనిపించింది.

ఒక చిన్న తాళం చెవి.

దానికి కట్టిన కాగితం మీద ఒక మాట మాత్రమే ఉంది.

“కథాలయం.”

చల్లని గాలి మళ్లీ వీచింది.

అర్జున్, వైదేహి ఇద్దరూ ఒకేసారి ఒకరినొకరు చూశారు.

వారి జ్ఞాపకాల తలుపు కొద్దిగా తెరుచుకుంది.

కానీ…

ఇప్పుడు మరో తలుపు తెరవాల్సి ఉంది.

కథాలయంలో ఉన్న రహస్య తలుపు.

ఆ తాళం చెవి దేనికి?

ఆ ఫోటోను అక్కడ ఎవరు దాచారు?

వారిద్దరిని మళ్లీ కథాలయం ఎందుకు పిలుస్తోంది?

ఈ ప్రశ్నలతో…

వారి ప్రయాణం కొత్త మలుపు తిరిగింది.

(కొనసాగుతుంది — అధ్యాయం 6: కథాలయంలోని మూసివేసిన తలుపు)

కథాలయం

అధ్యాయం 6: కథాలయంలోని మూసివేసిన తలుపు kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

రాత్రి పూర్తిగా పడిపోయింది.

వీరన్నపాలెం మీద చీకటి తన దుప్పటి కప్పేసింది.

దూరంగా కుక్కలు మొరుగుతున్న శబ్దం తప్ప గ్రామం మొత్తం నిశ్శబ్దంగా ఉంది.

అర్జున్ చేతిలో తాళంచెవి ఉంది.

వైదేహి చేతిలో పాత ఫోటో ఉంది.

ఇద్దరి మనసుల్లో మాత్రం ఒకే ప్రశ్న.

“ఈ తాళంచెవి దేనికి?”

మర్రిచెట్టు కింద దొరికిన ఇనుప పెట్టెను మరోసారి పరిశీలించారు.

కానీ అందులో ఇంకేమీ లేదు.

“మనం కథాలయానికి వెళ్లాలి.”

అన్నాడు అర్జున్.

వైదేహి తల ఊపింది.

ఆమెకు కూడా అదే అనిపిస్తోంది.

కొన్ని సమాధానాలు చెట్టు దగ్గర దొరికాయి.

మిగిలినవి కథాలయంలోనే దొరుకుతాయని ఆమె మనసు చెబుతోంది.

ఇద్దరూ టార్చ్‌లైట్లు తీసుకుని గ్రామం చివర ఉన్న కథాలయం వైపు నడిచారు.

రాత్రివేళ ఆ ఆలయం మరింత వింతగా కనిపిస్తోంది.

పగటిపూట చూసినప్పుడు అది పాత కట్టడంలా అనిపించింది.

ఇప్పుడు మాత్రం…

అది ఎదురు చూస్తున్నట్టుగా కనిపిస్తోంది.

వారిని గుర్తుపట్టినట్టుగా.

ప్రవేశ ద్వారం దగ్గరకు చేరగానే…

ఒక చల్లని గాలి వాళ్ల ముఖాలను తాకింది.

అర్జున్ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.

మొదటిసారి ఇక్కడికి వచ్చినప్పుడు కలిగిన అనుభూతి మళ్లీ వచ్చింది.

తాను ఎప్పుడో ఇక్కడికి వచ్చినట్టుగా.

ఎప్పుడో ఈ గోడలను తాకినట్టుగా.

ఎప్పుడో ఈ నిశ్శబ్దాన్ని విన్నట్టుగా.

“సిద్ధమా?”

అడిగాడు అర్జున్.

వైదేహి చిన్నగా నవ్వింది.

“మనకు ఇంకో మార్గం ఉందా?”

ఇద్దరూ లోపలికి అడుగుపెట్టారు.

ఆలయం లోపల అదే ఖాళీ సింహాసనం ఉంది.

అదే నిశ్శబ్దం.

అదే చల్లదనం.

కానీ…

ఈసారి ఏదో మారింది.

సింహాసనం వెనుక గోడ మీద చిన్న కాంతి కనిపిస్తోంది.

అర్జున్ టార్చ్ వేసాడు.

అక్కడ…

ఒక తలుపు ఉంది.

ఇంతకు ముందు అది కనిపించలేదు.

గోడ రంగులోనే కలిసిపోయి ఉంది.

అందుకే గమనించలేదు.

వైదేహి ఆశ్చర్యంగా చూసింది.

“ఇది ముందే ఉందా?”

“నాకు తెలియదు.”

అన్నాడు అర్జున్.

తలుపు దగ్గరకు వెళ్లాడు.

అది చెక్కతో తయారైంది.

చాలా పాతది.

దుమ్ముతో కప్పబడి ఉంది.

మధ్యలో ఒక తాళపు రంధ్రం ఉంది.

అర్జున్ చేతిలో ఉన్న తాళంచెవిని చూసాడు.

వైదేహి కూడా గమనించింది.

ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూశారు.

ఒక్క క్షణం…

ఏమో తెలియని భయం.

ఈ తలుపు తెరిస్తే ఏం జరుగుతుందో తెలియదు.

కానీ…

తెరవకుండా వెనక్కి వెళ్లలేరు.

అర్జున్ మెల్లగా తాళంచెవిని రంధ్రంలో పెట్టాడు.

క్లిక్…

ఒక చిన్న శబ్దం వినిపించింది.

తాళం తెరుచుకుంది.

ఆలయం అంతా ఒక్కసారిగా కంపించింది.

గోడల మీద దుమ్ము రాలింది.

వైదేహి ఉలిక్కిపడింది.

“అర్జున్…”

“నాకూ భయంగానే ఉంది.”

అన్నాడు అతను నిజాయితీగా.

తర్వాత నెమ్మదిగా తలుపును తోశాడు.

కీచు…

అంటూ తలుపు తెరుచుకుంది.

లోపల చీకటి.

గాఢమైన చీకటి.

టార్చ్ వెలుగు కూడా పూర్తిగా చేరడం లేదు.

ఇద్దరూ జాగ్రత్తగా లోపలికి వెళ్లారు.

అది ఒక చిన్న గది.

గదిలో ఎలాంటి విగ్రహాలు లేవు.

నిధులు లేవు.

బంగారం లేదు.

గోడలన్నీ మాత్రం…

ఫోటోలతో నిండిపోయి ఉన్నాయి.

వందలాది ఫోటోలు.

వేర్వేరు మనుషులు.

వేర్వేరు వయసులు.

వేర్వేరు కాలాలు.

కానీ అందరిలో ఒకే విషయం ఉంది.

ప్రతి ఫోటో వెనుక ఒక కథ ఉంది.

ఒక తండ్రి తన కొడుకుతో.

ఒక వృద్ధురాలు తన భర్తతో.

ఒక అమ్మాయి తన స్నేహితురాలితో.

అందరూ ఎవరో ఒకరిని కోల్పోయినట్టుగా కనిపిస్తున్నారు.

వైదేహి నెమ్మదిగా ఒక ఫోటో తీసుకుంది.

వెనుక ఇలా రాసి ఉంది.

“క్షమించమని చెప్పలేకపోయాను.”

మరో ఫోటో.

“ఆ రోజు వెనక్కి తిరిగి చూసి ఉంటే…”

మరోటి.

“అతను వెళ్లిపోతాడని తెలియదు.”

వైదేహి కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

“ఇవి…”

“మనుషుల అసంపూర్ణ కథలు.”

అంది మెల్లగా.

అర్జున్ తల ఊపాడు.

అప్పుడే గది చివర ఉన్న ఒక పెద్ద అద్దం కనిపించింది.

అది మిగతా వాటికంటే భిన్నంగా ఉంది.

అద్దం పై భాగంలో ఒక వాక్యం చెక్కబడి ఉంది.

“నువ్వు ఏ కథను పూర్తి చేయడానికి వచ్చావు?”

అర్జున్ ఆ వాక్యాన్ని చదివాడు.

ఆ క్షణంలో…

అద్దంలో అతని ప్రతిబింబం కనిపించలేదు.

బదులుగా…

ఒక చిన్న బాలుడు కనిపించాడు.

మర్రిచెట్టు కింద నిలబడి ఉన్నాడు.

అతని చేతిలో ఒక పుస్తకం ఉంది.

అతను నవ్వుతున్నాడు.

అతని పక్కనే ఒక చిన్న అమ్మాయి ఉంది.

ఆమె కూడా నవ్వుతోంది.

అర్జున్ గుండె ఒక్కసారిగా బలంగా కొట్టుకుంది.

ఎందుకంటే…

ఆ బాలుడు తానే.

ఆ అమ్మాయి వైదేహి.

అద్దంలోని దృశ్యం నెమ్మదిగా కదలడం ప్రారంభించింది.

అప్పుడు…

వాళ్లు ఎప్పటికీ మర్చిపోయిన రోజు కనిపించడం మొదలైంది.

వారి జీవితాలను విడదీసిన రోజు.

(కొనసాగుతుంది — అధ్యాయం 7: మర్చిపోయిన ఆ రోజు)

కథాలయం

అధ్యాయం 7: మర్చిపోయిన ఆ రోజు kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

కథాలయంలోని ఆ రహస్య గదిలో నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

అర్జున్, వైదేహి ఇద్దరూ అద్దం ముందు నిలబడి ఉన్నారు.

అద్దంలో కనిపిస్తున్న దృశ్యం నెమ్మదిగా స్పష్టమవుతోంది.

అది పదిహేనేళ్ల క్రితం.

వీరన్నపాలెం.

వర్షాకాలం.

గ్రామం మొత్తం పచ్చగా ఉంది.

మర్రిచెట్టు కింద చిన్న అర్జున్, చిన్న వైదేహి కూర్చున్నారు.

వారి మధ్య ఒక పాత నోట్‌బుక్ ఉంది.

ఆ నోట్‌బుక్‌లో ఇద్దరూ కథలు రాస్తున్నారు.

“ఒక రోజు మన కథ కూడా పుస్తకం అవుతుంది.”

అన్నాడు చిన్న అర్జున్.

వైదేహి నవ్వింది.

“అప్పుడు దాని పేరు ఏంటి?”

“కథాలయం.”

అన్నాడు అర్జున్.

ఆ మాట విన్న వైదేహి గట్టిగా నవ్వింది.

“అది ఏంటి విచిత్రమైన పేరు?”

“ఎందుకంటే…”

చిన్న అర్జున్ చెట్టు వైపు చూస్తూ అన్నాడు.

“మన కథలన్నీ ఒక ఇంట్లో ఉంటే దానికి కథాలయం అని పేరు పెడతాను.”

అద్దం ముందు నిలబడి ఉన్న అర్జున్ ఒక్కసారిగా ఆశ్చర్యపోయాడు.

“అంటే…”

వైదేహి కూడా షాక్‌లో ఉంది.

“కథాలయం పేరు మనమే పెట్టామా?”

అద్దంలోని దృశ్యం ముందుకు కదిలింది.

రోజులు గడిచాయి.

ఆ నోట్‌బుక్‌లో ఎన్నో కథలు రాశారు.

చిన్న చిన్న కలలు రాశారు.

పెద్దయ్యాక ఏం కావాలో రాశారు.

ఎప్పటికీ స్నేహితులుగానే ఉండాలని రాశారు.

కానీ…

ఒక రోజు అన్నీ మారిపోయాయి.

అద్దంలోని ఆకాశం ఒక్కసారిగా మబ్బులతో నిండిపోయింది.

వర్షం కురుస్తోంది.

గ్రామంలో జనాలు గుమికూడారు.

ఎవరో గొడవపడుతున్నారు.

పెద్దల అరుపులు వినిపిస్తున్నాయి.

చిన్న అర్జున్ ఇంటి ముందు చాలా మంది ఉన్నారు.

చిన్న వైదేహి ఏడుస్తోంది.

“అర్జున్ ఎక్కడ?”

అని అడుగుతోంది.

కానీ ఎవరూ సమాధానం చెప్పడం లేదు.

అద్దం ముందు నిలబడి ఉన్న వైదేహి కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

“నాకు…”

“ఇది కొంచెం గుర్తుంది.”

ఆమె గొంతు బరువైంది.

“ఆ రోజు నేను చాలా ఏడ్చాను.”

దృశ్యం మరింత స్పష్టమైంది.

చిన్న అర్జున్ తన ఇంట్లో ఉన్నాడు.

అతని తండ్రి సామాన్లు సర్దుతున్నారు.

“మనం ఈ ఊరు వదిలి వెళ్తున్నాం.”

అన్నారు.

“ఎందుకు?” kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

అడిగాడు చిన్న అర్జున్.

“కొన్ని విషయాలు పెద్దల మధ్య జరిగాయి.”

“నువ్వు అర్థం చేసుకోలేవు.”

ఆ సమాధానం విన్న అర్జున్ బయటకు పరుగెత్తాడు.

మర్రిచెట్టు దగ్గరకు.

ఎందుకంటే అక్కడే వైదేహి ఉంటుంది.

కానీ… kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

అతను చేరుకునేలోపే వర్షం మరింత బలంగా కురిసింది.

చెట్టు కింద ఎవరూ లేరు.

కేవలం ఒక నోట్‌బుక్ మాత్రమే ఉంది.

వర్షంలో తడుస్తూ.

చిన్న అర్జున్ దాన్ని ఎత్తుకున్నాడు.

అందులో ఒక చివరి వాక్యం ఉంది.

“నువ్వు ఎక్కడికైనా వెళ్లినా నన్ను మర్చిపోవద్దు.”

అద్దం ముందు నిలబడి ఉన్న వైదేహి ఒక్కసారిగా ఏడ్చింది.

ఆమెకు ఆ మాటలు గుర్తొచ్చాయి.

అవి తానే రాసింది.

పదిహేనేళ్ల క్రితం.

అద్దంలోని దృశ్యం ఇంకా ముగియలేదు.

చిన్న అర్జున్ నోట్‌బుక్‌ను గుండెలకు హత్తుకున్నాడు.

కానీ…

ఆ తర్వాత జరిగినది వాళ్లు ఊహించలేదు.

వర్షంలో పరుగెడుతూ అతను జారి పడ్డాడు.

తల బలంగా రాయికి తగిలింది.

అతను స్పృహ కోల్పోయాడు.

అద్దం ఒక్కసారిగా చీకటిగా మారింది.

గదిలో నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

అర్జున్ కళ్లను మూసుకున్నాడు.

ఇప్పుడు అతనికి అర్థమవుతోంది.

తన చిన్ననాటి జ్ఞాపకాలు ఎందుకు మసకబారిపోయాయో.

ఆ ప్రమాదం తర్వాత కొన్ని జ్ఞాపకాలు మాయమయ్యాయి.

వైదేహి కూడా ఊరు వదిలి వెళ్లిపోయింది.

కాలం గడిచింది.

కొత్త జీవితం మొదలైంది.

కానీ…

వాళ్ల మనసుల్లో ఒక ఖాళీ మాత్రం అలాగే మిగిలిపోయింది.

అప్పుడే అద్దం కింద మరో వాక్యం వెలిగింది.

“ఇది ముగింపు కాదు.”

“ఇది కేవలం విడిపోవడం మాత్రమే.”

అర్జున్, వైదేహి ఆశ్చర్యంగా ఆ మాటలను చూశారు.

ఎందుకంటే…

అద్దంలో మరో దృశ్యం ఏర్పడుతోంది.

ఈసారి అది గతం కాదు.

వారి జీవితాల్లో మిగిలిపోయిన మరో రహస్యం.

మర్రిచెట్టు కింద వాళ్లు దాచిన ఆ నోట్‌బుక్‌లో ఇంకా చదవని కొన్ని పేజీలు ఉన్నాయి.

ఆ పేజీల్లో ఏముంది?

వాళ్లు ఒకరికి ఒకరు చేసిన వాగ్దానాలు ఏమిటి?

మరియు…

కథాలయం వారిని ఇక్కడికి పిలిచిన అసలు కారణం అదేనా?

అర్జున్ చేతిలో ఉన్న తాళంచెవి ఒక్కసారిగా వెచ్చగా మారింది.

ఆ గదిలో మరో రహస్య తలుపు నెమ్మదిగా తెరుచుకోవడం ప్రారంభించింది…

(కొనసాగుతుంది — అధ్యాయం 8: చదవని పేజీలు)

కథాలయం

అధ్యాయం 8: చదవని పేజీలు kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

కథాలయంలోని ఆ రహస్య గదిలో చల్లని గాలి మెల్లగా తిరుగుతోంది.

అద్దం కింద కనిపించిన కొత్త తలుపు నెమ్మదిగా తెరుచుకుంటోంది.

అర్జున్, వైదేహి ఇద్దరూ మౌనంగా నిలబడి ఉన్నారు.

ఇప్పటికే ఎన్నో విషయాలు తెలుసుకున్నారు.

వాళ్లు చిన్ననాటి స్నేహితులు.

వీరన్నపాలెం వారి ఉమ్మడి జ్ఞాపకం.

మర్రిచెట్టు వారి రహస్య ప్రపంచం.

కానీ…

కథాలయం ఇంకా పూర్తిగా తన రహస్యం చెప్పలేదు.

తలుపు పూర్తిగా తెరుచుకున్న తర్వాత లోపల ఒక చిన్న గది కనిపించింది.

ఆ గది మధ్యలో ఒక చెక్క బల్ల ఉంది.

ఆ బల్ల మీద ఒక పుస్తకం.

పసుపురంగులోకి మారిపోయిన పేజీలు.

దుమ్ము పట్టిన అట్ట.

అర్జున్ గుండె ఒక్కసారిగా బలంగా కొట్టుకుంది.

ఎందుకంటే…

ఆ పుస్తకాన్ని అతను గుర్తుపట్టాడు.

“అది…”

వైదేహి కూడా ముందుకు వచ్చింది.

“మన నోట్‌బుక్.”

అది వాళ్లు చిన్నప్పుడు కలిసి రాసుకున్న కథల పుస్తకం.

మర్రిచెట్టు కింద కూర్చుని రోజూ రాసుకునే పుస్తకం.

అర్జున్ వణుకుతున్న చేతులతో దాన్ని తెరిచాడు.

మొదటి పేజీలో పిల్లల చేతిరాత.

“అర్జున్ – వైదేహి కథలు”

దాని కింద ఇంకో వాక్యం.

“మనం మర్చిపోయినా ఈ పుస్తకం మర్చిపోదు.”

వైదేహి కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

ఎందుకో తెలియదు.

కానీ ఆ అక్షరాలు చూస్తుంటే…

చాలా కాలం తర్వాత ఇంటికి తిరిగి వచ్చినట్టుగా అనిపిస్తోంది.

పేజీలు నెమ్మదిగా తిరగసాగాయి.

అందులో వాళ్లు రాసిన చిన్న చిన్న కథలు ఉన్నాయి.

పక్షుల గురించి.

వర్షం గురించి.

గ్రామం గురించి.

తమ కలల గురించి.

ఒక పేజీలో…

“పెద్దయ్యాక కూడా మనం స్నేహితులే.”

అని వైదేహి రాసింది.

దాని కింద అర్జున్ రాశాడు.

“ఎంత దూరంగా వెళ్లినా తిరిగి కలుస్తాం.”

ఆ వాక్యం చదివిన క్షణం…

ఇద్దరి కళ్లూ కలిశాయి.

ఎందుకంటే…

ఆ వాగ్దానం నిజంగానే జరిగింది.

పదిహేనేళ్ల తర్వాత.

అప్పుడే…

పుస్తకంలో మధ్యలో ఉన్న కొన్ని పేజీలు అతుక్కుపోయి కనిపించాయి.

మిగతా పేజీలకంటే అవి భిన్నంగా ఉన్నాయి.

అవి వర్షంలో తడిసి మళ్లీ ఎండిపోయినట్టుగా ఉన్నాయి.

వైదేహి జాగ్రత్తగా వాటిని విడదీసింది.

మొదటి పేజీ తెరుచుకుంది.

అందులో తేదీ ఉంది.

“జూలై 17”

అదే రోజు.

వాళ్లు విడిపోయిన రోజు.

అర్జున్ నెమ్మదిగా చదవడం ప్రారంభించాడు.

“ఈ రోజు నాన్న చాలా కోపంగా ఉన్నారు.”

“మనం ఈ ఊరు వదిలి వెళ్లాల్సి రావచ్చు.”

“వైదేహికి చెప్పాలి.”

అది చిన్న అర్జున్ రాసిన పేజీ.

వైదేహి కళ్లలో నీళ్లు కదిలాయి.

తర్వాతి పేజీ.

అది చిన్న వైదేహి రాసింది.

“అర్జున్ నన్ను చూడడానికి వస్తాడని ఎదురు చూస్తున్నాను.”

“వర్షం పడుతోంది.”

“అతను రాకపోతే?”

ఆమె గొంతు బరువైంది.

ఎందుకంటే…

ఆ రోజు తాను నిజంగానే ఎదురు చూసింది.

గంటల తరబడి.

మర్రిచెట్టు కింద.

తర్వాతి పేజీ తెరిచారు.

అందులో ఒక కవర్ అతికించి ఉంది.

ఆ కవర్ లోపల ఒక ఉత్తరం.

దాన్ని ఎప్పుడూ ఎవరూ చదవలేదు.

అర్జున్ జాగ్రత్తగా తీసి విప్పాడు.

ఉత్తరం చివరలో ఇలా ఉంది.

“వైదేహి,” kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

“నేను రాకపోతే నిన్ను మర్చిపోయానని అనుకోకు.”

“ఎప్పుడో ఒక రోజు తిరిగి వస్తాను.”

“నువ్వు అప్పటికీ నన్ను గుర్తుపెట్టుకుంటావని ఆశిస్తున్నాను.”

“— నీ స్నేహితుడు, అర్జున్”

గదిలో నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

వైదేహి కళ్ల నుంచి కన్నీళ్లు జారాయి.

“అంటే…”

“నువ్వు నన్ను వదిలి వెళ్లలేదు.”

ఆమె మెల్లగా అంది.

“నువ్వు రావడానికి ప్రయత్నించావు.”

అర్జున్ కూడా భావోద్వేగానికి లోనయ్యాడు.

పదిహేనేళ్లుగా వాళ్లిద్దరూ ఒక అపార్థంతో జీవించారు.

ఒకరినొకరు మర్చిపోయారని అనుకున్నారు.

కానీ నిజానికి…

వాళ్లు మర్చిపోలేదు.

కేవలం కాలం వారిని వేరు చేసింది.

అప్పుడే…

పుస్తకం చివరి పేజీ స్వయంగా తిరిగింది.

అందులో కేవలం ఒక వాక్యం మాత్రమే ఉంది.

“ఇప్పుడు మీ కథలో మిగిలిన వ్యక్తిని వెతకండి.”

అర్జున్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.

“మిగిలిన వ్యక్తి?”

వైదేహి కూడా అయోమయంలో పడింది.

“మనిద్దరం కాక ఇంకెవరు?”

అప్పుడే…

పుస్తకం లోపల నుంచి ఒక పాత ఫోటో కింద పడింది.

ఆ ఫోటోలో…

అర్జున్.

వైదేహి.

మరియు…

వాళ్లతో పాటు నిలబడి ఉన్న ఇంకొక చిన్న అబ్బాయి.

ఇద్దరికీ అతని ముఖం గుర్తుకు రావడం లేదు.

కానీ ఫోటో వెనుక ఇలా రాసి ఉంది.

“ముగ్గురిలో ఒకరిని ప్రపంచం మర్చిపోయింది.”

“కథాలయం మాత్రం కాదు.”

ఆ మాటలు చదివిన క్షణం…

కథాలయం లోపల ఎక్కడో ఒక గంట మోగింది.

ఆ శబ్దం గదంతా మార్మోగింది.

ఎందుకంటే…

వారి కథ ఇంకా పూర్తికాలేదు.

ఇప్పుడు వాళ్లు వెతకాల్సింది జ్ఞాపకాలను కాదు.

వారి జీవితంలో నుంచి అదృశ్యమైన మూడో స్నేహితుడిని.

(కొనసాగుతుంది — అధ్యాయం 9: ప్రపంచం మర్చిపోయిన స్నేహితుడు)

కథాలయం

అధ్యాయం 9: ప్రపంచం మర్చిపోయిన స్నేహితుడు

కథాలయంలోని ఆ రహస్య గదిలో గంట శబ్దం ఇంకా మారుమోగుతూనే ఉంది.

అర్జున్ చేతిలో పాత ఫోటో ఉంది.

వైదేహి అతని పక్కనే నిలబడి ఉంది.

ఫోటోలో ముగ్గురు పిల్లలు.

ఒకడు అర్జున్.

ఒకరు వైదేహి.

మరొకడు…

వాళ్లిద్దరికీ గుర్తులేని అబ్బాయి.

అతని ముఖం స్పష్టంగానే కనిపిస్తోంది.

కానీ ఎంత చూసినా…

అతను ఎవరో గుర్తుకు రావడం లేదు.

అది విచిత్రంగా ఉంది.

మన జీవితంలో ఒకప్పుడు చాలా దగ్గరగా ఉన్న వ్యక్తిని పూర్తిగా మర్చిపోవడం సాధ్యమేనా?

అర్జున్ ఫోటోను మరింత దగ్గరకు తీసుకున్నాడు.

ఆ అబ్బాయి నవ్వుతున్నాడు.

ఆ నవ్వులో పరిచయం ఉంది.

ఆ కళ్లలో స్నేహం ఉంది.

కానీ పేరు మాత్రం గుర్తుకు రావడం లేదు.

వైదేహి ఒక్కసారిగా ఫోటో వెనుక మరో చిన్న అక్షరం గమనించింది.

దుమ్ముతో కప్పబడి ఉంది.

ఆమె వేలితో దుమ్ము తుడిచింది.

అక్కడ ఒకే పదం ఉంది.

“సాక్షి”

అర్జున్ కనుబొమ్మలు ముడిచాడు.

“సాక్షి?”

“అది పేరా?”

వైదేహి తల ఊపింది.

“కాదు.”

“ఎవరికో సంబంధించిన గుర్తు కావచ్చు.”

అప్పుడే…

గదిలో ఉన్న అద్దం మళ్లీ మెరవడం ప్రారంభించింది.

ఇద్దరూ వెంటనే అద్దం వైపు తిరిగారు.

ఈసారి అద్దంలో వాళ్ల చిన్ననాటి దృశ్యాలు కనిపించడం లేదు.

మర్రిచెట్టు మాత్రమే కనిపిస్తోంది.

దాని కింద ముగ్గురు పిల్లలు కూర్చున్నారు.

అర్జున్.

వైదేహి.

మరియు ఆ మూడో అబ్బాయి.

వాళ్లు ఏదో గంభీరంగా మాట్లాడుతున్నారు.

గాలి శబ్దం.

ఆకుల గలగల.

కానీ మాటలు వినిపించడం లేదు.

అప్పుడే అద్దం మీద ఒక వాక్యం ప్రత్యక్షమైంది.

“ఆ రోజు మీరు ఒక రహస్యం దాచారు.”

అర్జున్ గుండె ఒక్కసారిగా బలంగా కొట్టుకుంది.

“ఏ రహస్యం?”

అద్దం సమాధానం చెప్పలేదు.

కానీ దృశ్యం మారింది.

ముగ్గురు పిల్లలు మర్రిచెట్టు వేర్ల దగ్గర ఒక చిన్న గుంత తవ్వుతున్నారు.

వాళ్ల చేతుల్లో అదే నోట్‌బుక్ ఉంది.

అదే ఫోటో ఉంది.

మరియు…

ఒక చిన్న ఇనుప డబ్బా.

వాళ్లు దాన్ని గుంతలో పెట్టి మట్టితో కప్పేశారు.

తర్వాత ముగ్గురూ చేతులు కలిపారు.

అప్పుడు మొదటిసారి వాళ్ల మాటలు వినిపించాయి.

“ఎవరైనా మర్చిపోయినా…”

చిన్న వైదేహి చెప్పింది.

“ఈ రహస్యం మాత్రం గుర్తుండాలి.”

చిన్న అర్జున్ తల ఊపాడు.

అప్పుడు మూడో అబ్బాయి నవ్వుతూ అన్నాడు.

“మన ముగ్గురిలో ఎవరు ముందుగా మర్చిపోయినా…”

“మిగిలిన ఇద్దరు వెతికి కనుక్కోవాలి.”

దృశ్యం ఒక్కసారిగా మాయమైంది.

గదిలో మళ్లీ నిశ్శబ్దం.

వైదేహి కళ్లలో ఆశ్చర్యం.

“మన ముగ్గురం చాలా సన్నిహిత స్నేహితులం.”

అంది.

“అయితే అతన్ని ఎలా మర్చిపోయాం?”

అర్జున్ సమాధానం చెప్పలేకపోయాడు.

ఎందుకంటే…

అదే ప్రశ్న అతని మనసులో కూడా ఉంది.

అప్పుడే…

గదిలోని ఒక మూల నుంచి పాత కాగితం నేలపై జారిపడింది.

అది గోడ వెనుక ఇరుక్కుపోయి ఉన్నట్టుంది.

అర్జున్ దాన్ని తీసుకున్నాడు.

పాత వార్తాపత్రిక కటింగ్.

తేదీ చూసాడు.

పదిహేనేళ్ల క్రితం.

వీరన్నపాలెం.

శీర్షిక చదివిన క్షణం…

అతని చేతులు వణికాయి.

“వీరన్నపాలెంలో ముగ్గురు పిల్లలు అదృశ్యం”

వైదేహి ఆశ్చర్యంతో కాగితం లాక్కుంది.

ఆ వార్తలో ఇలా ఉంది.

“మర్రిచెట్టు దగ్గర ఆడుకుంటున్న ముగ్గురు పిల్లలు గంటలపాటు కనిపించకపోవడంతో గ్రామంలో కలకలం రేగింది.”

“కొన్ని గంటల తర్వాత ఇద్దరు పిల్లలు గ్రామం బయట స్పృహలేని స్థితిలో కనిపించారు.”

“మూడో బాలుడు మాత్రం కనిపించలేదు.”

గదిలో ఒక్కసారిగా చలి పెరిగింది.

అర్జున్ నెమ్మదిగా చివరి పంక్తి చదివాడు.

“అదృశ్యమైన బాలుడి జాడ ఇప్పటికీ తెలియరాలేదు.”

వైదేహి కళ్లలో భయం కనిపించింది.

“అంటే…” kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

“అతను నిజంగానే అదృశ్యమయ్యాడా?”

అర్జున్ సమాధానం చెప్పబోయేలోపే…

కథాలయం అంతా ఒక్కసారిగా కంపించింది.

అద్దం మీద పెద్ద అక్షరాలు వెలిగాయి.

“కాదు.”

ఇద్దరూ ఉలిక్కిపడి అద్దం వైపు చూశారు.

మరో వాక్యం కనిపించింది.

“అతను అదృశ్యం కాలేదు.”

గదిలో గాలి భారంగా మారింది.

మూడో వాక్యం నెమ్మదిగా వెలిగింది.

“అతను ఎదురు చూస్తున్నాడు.”

అర్జున్ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.

“ఎక్కడ?”

అద్దంలో చివరి వాక్యం ప్రత్యక్షమైంది.

“మీరు వదిలేసిన చోటే.”

అప్పుడే… kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

మర్రిచెట్టు ఫోటో వెనుక దాగి ఉన్న ఒక చిన్న మ్యాప్ బయటకు జారింది.

ఆ మ్యాప్‌లో ఒక ఎర్ర బొట్టు ఉంది.

వీరన్నపాలెం గ్రామానికి దూరంగా…

అడవి మధ్యలో…

ఎప్పుడో పాడైపోయిన ఒక పాఠశాల భవనం దగ్గర.

అక్కడ ఒక మాట రాసి ఉంది.

“సాక్షి.”

ఇప్పుడు అర్జున్, వైదేహి వెతుకుతున్నది కేవలం ఒక స్నేహితుడిని కాదు.

వారి జీవితాల్లో జరిగిన ఒక సంఘటనకు ఏకైక సాక్షిని.

(కొనసాగుతుంది — అధ్యాయం 10: సాక్షి ఎదురుచూస్తున్న పాఠశాల)

కథాలయం

అధ్యాయం 10: సాక్షి ఎదురుచూస్తున్న పాఠశాల kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

రాత్రి మరింత గాఢంగా మారుతోంది.

కథాలయం బయట గాలి గట్టిగా వీచుతోంది.

అర్జున్ చేతిలో ఆ పాత మ్యాప్ ఉంది.

వైదేహి పక్కనే నిలబడి ఉంది.

మ్యాప్‌లో ఎర్ర బొట్టు స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

వీరన్నపాలెం గ్రామానికి మూడు కిలోమీటర్ల దూరంలో ఉన్న అడవి ప్రాంతం.

అక్కడ ఒకప్పుడు పాఠశాల ఉండేది.

ఇప్పుడు అది శిథిలం.

దాని కింద ఒక్క మాట.

“సాక్షి”

“మనం ఇప్పుడే వెళ్దామా?”

వైదేహి అడిగింది.

అర్జున్ బయట చీకటి వైపు చూశాడు.

“ఉదయం వరకు ఆగితే?”

వైదేహి తల ఊపింది.

“పదిహేనేళ్లు ఆగాం.”

“ఇంకో రాత్రి ఎందుకు?”

ఆ మాట అర్జున్‌ను ఆలోచింపజేసింది.

నిజమే. kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

వాళ్లు వెతుకుతున్న సమాధానాలు ఇంత దగ్గరలో ఉన్నప్పుడు వెనక్కి తగ్గడం సరైంది కాదు.

ఇద్దరూ కథాలయం నుండి బయటకు వచ్చారు.

కారు హెడ్‌లైట్లు చీకటిని చీల్చుకుంటూ అడవి దారి వైపు సాగాయి.

వీరన్నపాలెం వెనుకబడిపోయింది.

ముందు కనిపిస్తున్నది దట్టమైన అడవి మాత్రమే.

అప్పుడప్పుడు గుడ్లగూబల అరుపులు.

చెట్ల మధ్య గాలి శబ్దం.

వైదేహి కిటికీ బయట చూస్తోంది.

ఎందుకో గుండెల్లో తెలియని ఆందోళన.

“నీకూ ఇదే ఫీలింగ్ వస్తుందా?”

ఆమె అడిగింది.

“ఏ ఫీలింగ్?”

“మనం అక్కడికి వెళ్తున్నాం కాదు.”

“అక్కడి ఏదో మనల్ని పిలుస్తోంది.”

అర్జున్ సమాధానం చెప్పలేదు.

ఎందుకంటే…

తనకూ అదే అనిపిస్తోంది.

ఇరవై నిమిషాల తర్వాత…

ముందు ఒక పాడుబడిన భవనం కనిపించింది.

అది పాఠశాల.

ఒకప్పుడు పిల్లల నవ్వులతో కళకళలాడిన భవనం.

ఇప్పుడు మాత్రం…

విరిగిన కిటికీలు.

చెదిరిపోయిన గోడలు.

పెరిగిపోయిన తీగలు.

కాలం మింగేసిన జ్ఞాపకం లాగా కనిపిస్తోంది.

అర్జున్ కారు ఆపాడు.

ఇద్దరూ టార్చ్‌లైట్లు పట్టుకుని లోపలికి నడిచారు.

పాఠశాల ఆవరణలో అడుగుపెట్టగానే…

వైదేహి ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.

“ఏమైంది?”

“నాకు…”

“ఈ ప్రదేశం గుర్తుంది.”

అర్జున్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.

“నిజంగా?”

“అవును.”

“కానీ ఎలా అనేది గుర్తు లేదు.”

వాళ్లు ప్రధాన భవనం వైపు నడిచారు.

అక్కడ ఒక తరగతి గది తలుపు అర్ధం తెరిచి ఉంది.

గాలి వీచినప్పుడల్లా కీచుమంటూ ఊగుతోంది.

అర్జున్ తలుపు నెమ్మదిగా తెరిచాడు.

టార్చ్ వెలుగు లోపల పడింది.

విరిగిపోయిన బెంచీలు.

దుమ్ము.

సాలీడు గూళ్లు.

అంతా సాధారణంగానే కనిపించింది.

కానీ…

గది చివర ఉన్న బ్లాక్‌బోర్డు మాత్రం వేరుగా ఉంది.

దానిపై దుమ్ము లేదు.

ఎవరో ఇటీవలే తుడిచినట్టుంది.

అర్జున్ దగ్గరకు వెళ్లాడు.

బోర్డు మీద తెల్ల చాక్‌తో ఒక వాక్యం రాసి ఉంది.

“మీరు చాలా ఆలస్యంగా వచ్చారు.”

వైదేహి గుండెల్లో ఒక్కసారిగా చలి పరిగెత్తింది.

“ఇది ఎవరు రాశారు?”

అర్జున్ సమాధానం చెప్పలేకపోయాడు.

ఎందుకంటే…

బోర్డు కింద నేలపై తాజాగా పడిన చాక్ ముక్క ఉంది.

అంటే…

ఇక్కడ ఎవరో ఇటీవలే ఉన్నారు.

అప్పుడే…

గది వెనుక నుంచి అడుగుల శబ్దం వినిపించింది.

టక్…

టక్…

టక్…

ఇద్దరూ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగారు.

చీకటి కారిడార్.

అందులో ఎవరో నిలబడి ఉన్నారు.

టార్చ్ వెలుగు సరిగా చేరడం లేదు.

కేవలం ఒక నీడ మాత్రమే కనిపిస్తోంది.

అర్జున్ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.

“ఎవరు?”

నీడ కదిలింది.

నెమ్మదిగా ముందుకు వచ్చింది.

వైదేహి శ్వాస బిగబట్టుకుంది.

అర్జున్ టార్చ్ వెలుగును నేరుగా అతని ముఖంపై వేసాడు.

ఆ క్షణం…

ఇద్దరి కళ్లూ ఆశ్చర్యంతో పెద్దవయ్యాయి.

ఎందుకంటే…

ఆ వ్యక్తి ముఖం…

ఫోటోలో ఉన్న మూడో అబ్బాయి ముఖంలానే ఉంది.

కానీ…

అది అసాధ్యం.

పదిహేనేళ్ల క్రితం అదృశ్యమైన బాలుడు ఇప్పుడు పెద్దవాడై వారి ముందున్నాడు.

అతని కళ్లలో విచిత్రమైన ప్రశాంతత ఉంది.

అతను చిన్నగా నవ్వాడు.

“చివరికి వచ్చారు.”

అర్జున్ గొంతు వణికింది.

“నువ్వు…”

“ఎవరు?”

ఆ వ్యక్తి కొన్ని క్షణాలు వారిని చూశాడు.

తర్వాత మెల్లగా అన్నాడు.

“మీరు మర్చిపోయిన స్నేహితుడిని.”

వైదేహి కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

అర్జున్ గుండెల్లో వందల ప్రశ్నలు ఉప్పొంగాయి.

కానీ… kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

అసలు ప్రశ్న ఒక్కటే.

“పదిహేనేళ్ల క్రితం మర్రిచెట్టు దగ్గర నిజంగా ఏమి జరిగింది?”

ఆ సమాధానం చెప్పడానికి…

అతను వారిని ఎదురు చూస్తున్నాడు.

(కొనసాగుతుంది — అధ్యాయం 11: పదిహేనేళ్ల క్రితం జరిగిన నిజం) kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

కథాలయం

అధ్యాయం 11: పదిహేనేళ్ల క్రితం జరిగిన నిజం kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

పాడుబడిన పాఠశాల గదిలో నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

అర్జున్, వైదేహి ఇద్దరూ ఆ వ్యక్తి వైపు చూస్తున్నారు.

అతను మాత్రం ప్రశాంతంగా నిలబడి ఉన్నాడు.

అతని కళ్లలో భయం లేదు.

కోపం లేదు.

ఎంతో కాలంగా ఎదురుచూసిన వాళ్లు చివరికి వచ్చినట్టుగా ఒక విచిత్రమైన ప్రశాంతత మాత్రమే ఉంది.

“నువ్వు…”

అర్జున్ గొంతు వణికింది.

“నువ్వు నిజంగానే మా స్నేహితుడివా?”

ఆ వ్యక్తి చిన్నగా నవ్వాడు.

“ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పేముందు…”

“మీ ఇద్దరూ నాకు ఒక ప్రశ్నకు సమాధానం చెప్పాలి.”

అతను నెమ్మదిగా ముందుకు నడిచాడు.

“చిన్నప్పుడు మీరు అత్యంత విలువైనదిగా భావించినది ఏమిటి?”

అర్జున్, వైదేహి ఒకరినొకరు చూశారు.

కొన్ని క్షణాలు మౌనం.

తర్వాత వైదేహి మెల్లగా అంది.

“మా కథలు.”

ఆ వ్యక్తి నవ్వాడు.

“సరైన సమాధానం.”

తర్వాత అర్జున్ వైపు చూశాడు.

“మరి మన ముగ్గురి కల?”

అర్జున్ ఒక్కసారిగా స్థబ్దుడయ్యాడు.

అతని తలలో ఏదో మెరుపులా మెరిసింది.

మర్రిచెట్టు.

నోట్‌బుక్.

ముగ్గురు పిల్లలు.

అప్పుడు…

“కథాలయం…”

అని అనుకోకుండా అతని నోటి నుంచి వచ్చింది.

ఆ వ్యక్తి కళ్లలో ఆనందం మెరిసింది.

“అవును.”

“ఇప్పుడు గుర్తొస్తోంది.”

వైదేహి ఆశ్చర్యంగా వారిద్దరినీ చూసింది.

“అంటే నీకు గుర్తుందా?”

ఆ వ్యక్తి తల ఊపాడు.

“నాకు ఎప్పుడూ మర్చిపోలేదు.”

ఆ మాట విన్న అర్జున్ గుండెల్లో ఏదో బరువు కూర్చుంది.

ఎందుకంటే…

వాళ్లు మర్చిపోయారు.

కానీ ఇతను మాత్రం మర్చిపోలేదు.

“నీ పేరు ఏమిటి?”

అడిగింది వైదేహి.

ఆ వ్యక్తి కొన్ని క్షణాలు మౌనంగా ఉన్నాడు.

తర్వాత అన్నాడు.

“ఆదిత్య.”

ఆ పేరు వినగానే…

వైదేహి కళ్లలో ఆశ్చర్యం.

అర్జున్ తలలో జ్ఞాపకాల తలుపులు ఒక్కసారిగా తెరుచుకోవడం మొదలైంది.

ఆదిత్య.

అవును. kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

వాళ్ల ముగ్గురిలో ఎప్పుడూ ఎక్కువగా కథలు రాసేది ఆదిత్యే.

వాళ్లలో ఎక్కువ కలలు కనేది కూడా అతనే.

అప్పుడే…

గదిలోని పాత కిటికీ బయట మెరుపు మెరిసింది.

ఆ వెలుగులో ఆదిత్య ముఖం స్పష్టంగా కనిపించింది.

అతని కళ్లలో మాత్రం చాలా సంవత్సరాల ఒంటరితనం దాగి ఉంది.

“ఆ రోజు ఏమైంది?”

అర్జున్ అడిగాడు.

“మర్రిచెట్టు దగ్గర ఏమి జరిగింది?”

ఆదిత్య లోతుగా ఊపిరి తీసుకున్నాడు.

తర్వాత కిటికీ బయట చీకటి వైపు చూస్తూ చెప్పడం ప్రారంభించాడు.

“ఆ రోజు…”

“మనం ముగ్గురం కథాలయాన్ని సృష్టించాలనుకున్న రోజు.”

దృశ్యాలు అర్జున్ మనసులో నెమ్మదిగా తిరిగి వస్తున్నాయి.

ముగ్గురు పిల్లలు.

మర్రిచెట్టు కింద.

ఒక పెద్ద నోట్‌బుక్.

అందులో వాళ్లు ఒక ఒప్పందం రాశారు.

‘ఎప్పుడైనా జీవితంలో తప్పిపోయినా… కథాలయం దగ్గరకు తిరిగి రావాలి.’

ఆ మాటలు రాసి ముగ్గురూ సంతకాలు చేశారు.

ఆ తర్వాత…

అడవిలోని ఆ పాత పాఠశాలకు వెళ్లారు.

ఎందుకంటే అక్కడ ఒక రహస్యం దాగి ఉందని గ్రామ పెద్దల కథలు చెప్పేవి.

“మనం ఆ పాఠశాలలోకి వెళ్లకూడదు.”

అంది చిన్న వైదేహి.

“అందుకే వెళ్లాలి.”

అన్నాడు చిన్న ఆదిత్య నవ్వుతూ.

ఆ జ్ఞాపకం అద్దంలా స్పష్టమవుతోంది.

ముగ్గురూ పాఠశాలలోకి వెళ్లారు.

అక్కడ…

ఒక పాత గది దొరికింది.

ఆ గది గోడ మీద ఒక వాక్యం రాసి ఉంది.

‘నిజాన్ని తెలుసుకోవాలంటే దాని ధర చెల్లించాలి.’

వాళ్లకు అప్పుడు ఆ మాట అర్థం కాలేదు.

కానీ…

కొద్దిసేపటి తర్వాత భవనం ఒక భాగం కూలిపోయింది.

పెద్ద శబ్దం.

దుమ్ము.

అరుపులు.

గందరగోళం.

అర్జున్, వైదేహి బయటకు పరుగెత్తారు.

కానీ ఆదిత్య లోపలే చిక్కుకున్నాడు.

“ఆదిత్య!”

అని ఇద్దరూ అరిచారు.

కానీ అతను కనిపించలేదు.

అప్పుడు గ్రామస్థులు వచ్చారు.

అర్జున్ తలకు గాయం అయింది.

వైదేహి స్పృహ కోల్పోయింది.

తర్వాత జరిగినది విధి.

అర్జున్ కుటుంబం ఊరు వదిలి వెళ్లిపోయింది.

వైదేహి కూడా మరో నగరానికి వెళ్లిపోయింది.

జ్ఞాపకాలు మసకబారిపోయాయి.

కానీ…

“నువ్వు ఎలా బతికావు?”

అడిగాడు అర్జున్.

ఆదిత్య చిరునవ్వు నవ్వాడు.

“అదే అసలు కథ.”

అతని కళ్లలో ఒక్కసారిగా గంభీరత కనిపించింది.

“నేను బతికాను.”

“కానీ ఆ రోజు నేను ఒక విషయం తెలుసుకున్నాను.”

“ఏమిటది?” kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

ఆదిత్య నెమ్మదిగా సమాధానం చెప్పాడు.

“కథాలయం ఒక భవనం కాదు.”

“ఒక ఆలయం కాదు.”

“అది మనుషుల జీవితాల్లో అసంపూర్ణంగా మిగిలిపోయిన కథలను పూర్తి చేసే స్థలం.”

అర్జున్, వైదేహి మౌనంగా విన్నారు.

“అందుకే మీ ఇద్దరినీ తిరిగి పిలిచింది.”

“ఎందుకంటే మీ కథ అసంపూర్ణంగా మిగిలిపోయింది.”

“మరి ఇప్పుడు?”

వైదేహి అడిగింది.

ఆదిత్య కిటికీ బయటకు చూసాడు.

దూరంగా…

చీకటిలో కథాలయం ఉన్న దిశ కనిపిస్తోంది.

“ఇప్పుడు…”

“మీరు చివరి సత్యాన్ని తెలుసుకోవాలి.”

అర్జున్ గుండె ఒక్కసారిగా వేగంగా కొట్టుకుంది.

“ఇంకా ఏముంది?”

ఆదిత్య ముఖంలో విచిత్రమైన చిరునవ్వు కనిపించింది.

“కథాలయం మిమ్మల్ని పిలిచింది.”

“కానీ…”

“నన్ను కాదు.”

గదిలో ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

“అంటే?”

అర్జున్ అడిగాడు.

ఆదిత్య కళ్లలో ఏదో బాధ మెరిసింది.

తర్వాత మెల్లగా అన్నాడు.

“ఎందుకంటే…”

“నేను ఈ కథలో పాత్రను కాదు.”

“నేనే కథను.”

ఆ మాటలు విన్న క్షణం…

పాఠశాల గోడలు స్వల్పంగా కంపించాయి.

కథాలయం వైపు నుంచి గంట శబ్దం మళ్లీ వినిపించింది.

ఇప్పుడు బయటపడబోయేది గతం కాదు.

కథాలయం అసలు ఉద్దేశ్యం.

(కొనసాగుతుంది — అధ్యాయం 12: నేనే కథను) kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

కథాలయం

అధ్యాయం 12: నేనే కథను

పాడుబడిన పాఠశాల గదిలో గాలి భారంగా మారింది.

ఆదిత్య చెప్పిన ఆ ఒక్క మాట…

“నేనే కథను.”

అర్జున్, వైదేహి ఇద్దరి మనసుల్లో ప్రతిధ్వనించింది.

“అంటే ఏమిటి?”

అర్జున్ గట్టిగా అడిగాడు.

“నువ్వు మన స్నేహితుడివి కదా.”

“మరి కథ ఎలా అవుతావు?”

ఆదిత్య కొద్దిసేపు మౌనంగా నిలబడ్డాడు.

కిటికీ బయట ఆకాశంలో మెరుపు మెరిసింది.

ఆ వెలుగు అతని ముఖం మీద పడింది.

అప్పుడు అర్జున్ ఒక విచిత్రమైన విషయం గమనించాడు.

ఆదిత్య వెనుక నేల మీద నీడ కనిపించడం లేదు.

గుండెలో ఏదో తెలియని భయం పుట్టింది.

“ఆదిత్య…”

వైదేహి గొంతు వణికింది.

“నువ్వు నిజంగానే ఉన్నావా?”

ఆదిత్య చిన్నగా నవ్వాడు.

ఆ నవ్వులో బాధ ఉంది.

పదిహేనేళ్ల ఒంటరితనం ఉంది.

“ఈ ప్రశ్న నువ్వు అడుగుతావని నాకు తెలుసు.”

అతను మెల్లగా అన్నాడు.

“ఎందుకంటే…”

“నిజం చెప్పాల్సిన సమయం వచ్చింది.”

అతను గది మధ్యలో ఉన్న పాత బెంచీ మీద చేయి ఉంచాడు.

“ఆ రోజు భవనం కూలిపోయినప్పుడు…”

“మీ ఇద్దరూ బయటకు వచ్చారు.”

“కానీ నేను మాత్రం లోపలే చిక్కుకుపోయాను.”

అర్జున్ గుండె బలంగా కొట్టుకుంది.

“అంటే…”

ఆదిత్య తల ఊపాడు.

“అవును.”

“ఆ రోజు నేను బయటకు రాలేదు.”

గదిలో నిశ్శబ్దం.

వైదేహి కళ్లలో కన్నీళ్లు.

“కాదు…”

“అది నిజం కాదు.”

“నువ్వు ఇప్పుడు మా ముందున్నావు.”

ఆదిత్య మెల్లగా నవ్వాడు.

“మీరు చూస్తున్నది నేను కాదు.”

“నా జ్ఞాపకం.”

“నా కథ.”

ఆ మాటలు విన్న అర్జున్ వెనక్కి ఒక అడుగు వేశాడు.

ఇప్పుడు అతనికి అర్థమవుతోంది.

ఆదిత్య ఎందుకు మారలేదు.

ఎందుకు అతని ముఖంలో కాలం కనిపించలేదు.

ఎందుకు అతని కళ్లలో వింత ప్రశాంతత ఉంది.

ఎందుకంటే…

అతను జీవించి ఉన్న మనిషి కాదు.

అతను ఒక అసంపూర్ణ కథ.

కథాలయం కాపాడిన జ్ఞాపకం.

వైదేహి ఏడుస్తోంది.

“అంటే…”

“ఇన్నేళ్లు నువ్వు ఒంటరిగానే ఉన్నావా?”

ఆదిత్య ఆమె వైపు చూశాడు.

“ఒంటరిగా కాదు.”

“ఎదురుచూస్తూ.”

“మీ ఇద్దరి కోసం.”

ఆ మాట విన్న క్షణం వైదేహి తల వంచుకుంది.

పదిహేనేళ్ల క్రితం జరిగిన సంఘటనకు తాము కారణం కాదని తెలిసినా…

అతన్ని మర్చిపోయిన బాధ మాత్రం గుండెల్లో గుచ్చుకుంది.

అప్పుడే… kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

పాఠశాల గది మొత్తం స్వల్పంగా కంపించింది.

గోడల మీద పాత అక్షరాలు మెరవడం ప్రారంభించాయి.

అవి ఇంతవరకు కనిపించలేదు.

ఇప్పుడు మాత్రం ఒక్కొక్కటి వెలుగుతున్నాయి.

“ప్రతి కథకు ముగింపు అవసరం.”

“ప్రతి జ్ఞాపకానికి సాక్షి అవసరం.”

“ప్రతి విడిపోవడానికి వీడ్కోలు అవసరం.”

ఆదిత్య ఆ అక్షరాల వైపు చూశాడు.

“అందుకే కథాలయం మిమ్మల్ని పిలిచింది.”

“నన్ను గుర్తు చేసుకోవడానికి కాదు.”

“నా కథను పూర్తిచేయడానికి.”

అర్జున్ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

“మనం ఏం చేయాలి?”

ఆదిత్య చిరునవ్వు నవ్వాడు.

“గుర్తుపెట్టుకోవాలి.”

“ఎవరినీ మర్చిపోకూడదు.”

“మరియు…”

అతను నెమ్మదిగా జేబులో నుంచి ఒక చిన్న మడత కాగితం తీసి అర్జున్ చేతిలో పెట్టాడు.

అర్జున్ దాన్ని విప్పాడు.

అది చిన్నప్పటి వాళ్ల ముగ్గురి చేతిరాత.

‘మన కథ ఎప్పుడూ ముగియదు.’

‘ఎందుకంటే మనం ఒకరినొకరు గుర్తుపెట్టుకుంటాం.’

అది చదివిన క్షణం…

కథాలయం గంటలు బలంగా మోగాయి.

దూరంగా వీరన్నపాలెం వైపు నుంచి గాలి వీచింది.

మర్రిచెట్టు ఆకులు గలగలమన్నాయి.

ఆదిత్య ముఖంలో ప్రశాంతమైన చిరునవ్వు విరిసింది.

“ఇప్పుడు…”

“నాకు భయం లేదు.”

“ఎందుకంటే…”

“ప్రపంచం నన్ను మర్చిపోయినా…”

“మీరు గుర్తుపెట్టుకున్నారు.”

అతని రూపం చుట్టూ చిన్న కాంతి వలయం ఏర్పడింది.

వైదేహి కన్నీళ్లతో అరిచింది.

“ఆదిత్య!”

అర్జున్ కూడా ముందుకు అడుగు వేశాడు.

కానీ ఆదిత్య చేయి ఎత్తి ఆపాడు.

“వీడ్కోలు కాదు.”

“ఇది ముగింపు కాదు.”

“ఒక కథ పూర్తవుతోంది అంతే.”

అతని రూపం క్రమంగా కాంతిలో కలిసిపోసాగింది.

చివరిసారిగా చిరునవ్వు నవ్వి అన్నాడు.

“కథాలయం ఇప్పుడు మీది.”

“ఎవరైనా తమ గతాన్ని కోల్పోతే…”

“వారికి దారి చూపించండి.”

ఆ మాటలతో…

ఆదిత్య రూపం పూర్తిగా కాంతిలో కలిసిపోయింది.

గది మళ్లీ నిశ్శబ్దంగా మారిపోయింది.

కానీ…

ఈసారి ఆ నిశ్శబ్దంలో బాధ లేదు.

ప్రశాంతత ఉంది.

అసంపూర్ణంగా మిగిలిపోయిన ఒక కథ చివరికి తన ముగింపును చేరుకుంది.

అయితే…

కథాలయం కథ మాత్రం ఇంకా ముగియలేదు.

ఎందుకంటే అదే రాత్రి…

కథాలయంలోని ఖాళీ సింహాసనం మీద మొదటిసారిగా ఒక పుస్తకం ప్రత్యక్షమైంది.

దాని అట్ట మీద బంగారు అక్షరాలతో ఒక పేరు మెరిసింది.

“తదుపరి కథ…”

(కొనసాగుతుంది — అధ్యాయం 13: తదుపరి కథ)

కథాలయం

అధ్యాయం 13: తదుపరి కథ kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

ఆదిత్య కాంతిలో కలిసిపోయిన తర్వాత…

పాడుబడిన పాఠశాల గదిలో మళ్లీ నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

అర్జున్, వైదేహి ఇద్దరూ కొద్దిసేపు అక్కడే నిలబడి ఉన్నారు.

ఇప్పుడే జరిగిన సంఘటన నిజమో కాదో అర్థం కావడం లేదు.

కానీ ఒక విషయం మాత్రం నిజం.

వాళ్ల గుండెల్లో పదిహేనేళ్లుగా ఉన్న ఖాళీ నిండిపోయింది.

ఆదిత్యను కోల్పోయిన బాధ ఉంది.

కానీ అతన్ని మళ్లీ కనుగొన్న ప్రశాంతత కూడా ఉంది.

కొద్దిసేపటి తర్వాత…

ఇద్దరూ కథాలయం వైపు బయలుదేరారు.

రాత్రి మరింత నిశ్శబ్దంగా ఉంది.

ఆకాశంలో మేఘాలు తొలగిపోయాయి.

చంద్రుడు వెలుగుతున్నాడు.

మర్రిచెట్టు దగ్గరికి చేరుకున్నప్పుడు…

వైదేహి ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.

“ఏమైంది?” kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

అడిగాడు అర్జున్.

ఆమె చెట్టు వైపు చూసింది.

“తెలుసా…”

“చిన్నప్పుడు మనం ఇక్కడే కూర్చుని గంటల తరబడి కథలు చెప్పుకునేవాళ్లం.”

అర్జున్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.

“ఇప్పుడు కూడా అదే చేస్తున్నాం.”

“కానీ ఈసారి కథలోపలే ఉన్నాం.”

ఇద్దరూ నవ్వుకున్నారు.

కొన్ని నిమిషాల తర్వాత కథాలయం చేరుకున్నారు.

ఆలయం ద్వారం తెరిచి ఉంది.

వాళ్లు లోపలికి అడుగుపెట్టారు.

అక్కడ…

వాళ్లిద్దరూ ఒకేసారి ఆశ్చర్యపోయారు.

ఖాళీగా ఉన్న సింహాసనం మీద ఇప్పుడు ఒక పుస్తకం ఉంది.

నల్లటి అట్ట.

బంగారు అక్షరాలు.

అదే పుస్తకం.

ఆదిత్య చెప్పినది.

“తదుపరి కథ”

వైదేహి నెమ్మదిగా ముందుకు వెళ్లింది.

“తెరవాలా?”

అర్జున్ కాసేపు ఆలోచించాడు.

తర్వాత నవ్వాడు.

“ఇంతదూరం వచ్చాక?”

“ఖచ్చితంగా.”

వైదేహి పుస్తకాన్ని తెరిచింది.

మొదటి పేజీ ఖాళీగా ఉంది.

రెండో పేజీ కూడా ఖాళీగానే ఉంది.

మూడో పేజీకి వచ్చేసరికి…

ఒక వాక్యం ప్రత్యక్షమైంది.

“ఈ కథ మీది కాదు.”

అర్జున్ కనుబొమ్మలు ముడిచాడు.

పేజీ మీద ఇంకో వాక్యం ఏర్పడింది.

“ఇది ఇంకా బ్రతికే ఒక మనిషి కథ.”

ఆలయంలో గాలి ఒక్కసారిగా వీచింది.

పేజీలు స్వయంగా తిరగసాగాయి.

అందులో ఒక ఫోటో కనిపించింది.

ఒక మధ్యవయస్కుడు.

ముఖంలో చిరునవ్వు లేదు.

కళ్లలో అలసట ఉంది.

అతని పేరు కింద రాసి ఉంది.

“శేఖర్”

వైదేహి ఆశ్చర్యంగా చూసింది.

“ఇతను ఎవరు?”

అర్జున్ తల ఊపాడు.

“తెలియదు.”

అప్పుడే మరో వాక్యం కనిపించింది.

“పదిహేడు సంవత్సరాల క్రితం అతను ఒక తప్పు చేశాడు.”

“ఆ తప్పు వల్ల ముగ్గురు జీవితాలు మారిపోయాయి.”

“ఇప్పుడు అతనికి చివరి అవకాశం వచ్చింది.”

ఆలయంలో గంట మెల్లగా మోగింది.

అర్జున్ గుండెల్లో ఒక విచిత్రమైన అనుభూతి కలిగింది.

ఇప్పుడు అర్థమవుతోంది.

కథాలయం చనిపోయినవారి కోసం కాదు.

అద్భుతాలు చూపించే స్థలం కాదు.

ఇది…

తమ జీవితాల్లో మిగిలిపోయిన బాధలను, అపార్థాలను, పశ్చాత్తాపాలను ఎదుర్కొనే అవకాశం ఇచ్చే స్థలం.

ఆదిత్య కథ ముగిసింది.

కానీ ప్రపంచంలో ఇంకా ఎన్నో అసంపూర్ణ కథలు ఉన్నాయి.

అప్పుడే…

సింహాసనం వెనుక నుంచి మళ్లీ ఆ పరిచయమైన స్వరం వినిపించింది.

“అర్జున్…”

“వైదేహి…”

ఇద్దరూ ఉలిక్కిపడి వెనక్కి తిరిగారు.

“ఎవరు?”

అని అడిగాడు అర్జున్.

స్వరం ప్రశాంతంగా నవ్వింది.

“మీరు ఇప్పుడు కథాలయం సంరక్షకులు.”

“ఈ పుస్తకం మీకు దారి చూపిస్తుంది.”

“కానీ కథలను మార్చలేరు.”

“వాళ్లకు అవకాశం మాత్రమే ఇవ్వగలరు.”

వైదేహి పుస్తకాన్ని గుండెలకు హత్తుకుంది.

అప్పుడే పుస్తకం చివరి పేజీలో మరో వాక్యం ప్రత్యక్షమైంది.

“ప్రతి మనిషి జీవితంలో ఒక కథాలయం ఉంటుంది.”

“కొంతమంది దాన్ని కనుగొంటారు.”

“కొంతమంది ఎప్పటికీ కనుగొనలేరు.”

బయట తెల్లవారడం ప్రారంభమైంది.

సూర్యకిరణాలు కథాలయం ద్వారం గుండా లోపలికి ప్రవేశించాయి.

అర్జున్, వైదేహి ఒకరినొకరు చూసి చిరునవ్వు నవ్వుకున్నారు.

వాళ్ల కథ ముగిసింది.

కానీ…

కథాలయం కథ ఇప్పుడే ప్రారంభమైంది.

మొదటి భాగం ముగింపు

తదుపరి భాగం: “కథాలయం – శేఖర్ రహస్యం” 📖

కథాలయం – శేఖర్ రహస్యం

అధ్యాయం 1: పశ్చాత్తాపం నీడ kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

ఉదయం సూర్యకిరణాలు కథాలయం లోపలికి ప్రవేశిస్తున్నాయి.

సింహాసనం మీద ఉన్న నల్లటి పుస్తకం ఇంకా అక్కడే ఉంది.

అర్జున్, వైదేహి ఇద్దరూ దాని ముందు నిలబడి ఉన్నారు.

పుస్తకం తెరిచి ఉంది.

మొదటి పేజీ మీద ఒకే పేరు.

“శేఖర్”

ఆ పేరు తప్ప ఇంకేమీ లేదు.

వైదేహి నెమ్మదిగా పేజీని తిప్పింది.

అందులో ఒక ఫోటో కనిపించింది.

నలభై ఐదు సంవత్సరాల వయసు.

నెరిసిన జుట్టు.

అలసిపోయిన కళ్ళు.

ముఖంలో ప్రశాంతత లేదు.

ఏదో భారాన్ని మోస్తున్న మనిషిలా కనిపిస్తున్నాడు.

పేజీ కింద చిన్న అక్షరాల్లో ఒక వాక్యం.

“ఇరవై సంవత్సరాలుగా ఒకే కల అతన్ని వెంటాడుతోంది.”

అర్జున్ కనుబొమ్మలు ముడిచాడు.

“ఎలాంటి కల?”

అప్పుడే పుస్తకంలో కొత్త అక్షరాలు ఏర్పడ్డాయి.

“ఒక ప్రమాదం…”

“ఒక అబద్ధం…”

“మూడు జీవితాలు…”

వైదేహి ఆశ్చర్యంగా చూసింది.

“మూడు జీవితాలా?”

అర్జున్ కూడా ఆలోచనలో పడ్డాడు.

ఆదిత్య చెప్పిన మాట గుర్తొచ్చింది.

“కథాలయం మనుషుల అసంపూర్ణ కథలను పూర్తి చేస్తుంది.”

అంటే…

శేఖర్ జీవితంలో కూడా ఎక్కడో ఒక అసంపూర్ణ కథ ఉంది.

పుస్తకం పేజీలు స్వయంగా తిరగసాగాయి.

ఈసారి ఒక చిరునామా కనిపించింది.

“విజయవాడ”

దాని కింద…

“శేఖర్ – ప్రభుత్వ పాఠశాల ఉపాధ్యాయుడు”

వైదేహి ఆశ్చర్యపడింది.

“ఒక టీచర్?”

“అతను ఏం చేశాడు?”

అర్జున్ సమాధానం చెప్పకముందే…

పుస్తకంలో మరో వాక్యం ప్రత్యక్షమైంది.

“తప్పు చేసిన మనుషులు అందరూ చెడ్డవాళ్లు కాదు.”

“కొన్నిసార్లు ఒక తప్పు జీవితాంతం శిక్షగా మారుతుంది.”

ఆ మాటలు చదివిన తర్వాత ఇద్దరూ మౌనంగా నిలబడ్డారు.

ఎందుకో… kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

శేఖర్ పట్ల జాలి కలిగింది.

అతన్ని ఇంకా చూడకముందే.

అప్పుడే కథాలయంలోని ఆ రహస్య స్వరం మళ్లీ వినిపించింది.

“అతన్ని వెతకండి.”

“కానీ జాగ్రత్త.”

“అతను చేసిన తప్పు అతనికి మాత్రమే తెలియదు.”

“ఆ తప్పు వల్ల బాధపడిన వాళ్లకు కూడా తెలియదు.”

అర్జున్ ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడ్డాడు.

“అంటే?”

స్వరం మౌనమైంది.

కొన్ని క్షణాల తర్వాత…

“నిజం బయటపడితే…”

“కొంతమంది విముక్తి పొందుతారు.”

“కొంతమంది కూలిపోతారు.”

స్వరం మళ్లీ అదృశ్యమైంది.

కథాలయంలో నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

వైదేహి పుస్తకాన్ని మూసింది.

“మనం అతన్ని కలవాలి.”

అంది.

అర్జున్ తల ఊపాడు.

“అవును.”

“కానీ ఈసారి జ్ఞాపకాలను కాదు…”

“ఒక మనిషి మనసులో దాచిన నిజాన్ని వెతకాలి.”

అదే సమయంలో…

విజయవాడలోని ఒక చిన్న ప్రభుత్వ పాఠశాలలో…

శేఖర్ బ్లాక్‌బోర్డు మీద పాఠం చెబుతున్నాడు.

పిల్లలు వింటున్నారు.

కానీ అతని మనసు మాత్రం అక్కడ లేదు.

ఎందుకంటే…

గత ఇరవై సంవత్సరాలుగా ప్రతిరోజూ వినిపించే అదే స్వరం…

ఆ రోజు మళ్లీ అతని చెవుల్లో మార్మోగింది.

“నువ్వు నిజం ఎప్పుడు చెబుతావు శేఖర్?”

అతని చేతిలో ఉన్న చాక్ నేలపై జారిపోయింది.

పిల్లలు ఆశ్చర్యంగా అతని వైపు చూశారు.

శేఖర్ ముఖం పాలిపోయింది.

ఎందుకంటే…

ఆ స్వరం మళ్లీ తిరిగి వచ్చింది.

ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత కూడా.

అతను దాచిన రహస్యం ఇంకా బ్రతికే ఉందని గుర్తు చేయడానికి.

(కొనసాగుతుంది — అధ్యాయం 2: శేఖర్ కలలో కనిపించే బాలుడు)

కథాలయం – శేఖర్ రహస్యం kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

అధ్యాయం 2: శేఖర్ కలలో కనిపించే బాలుడు

విజయవాడ.

ఉదయం పది గంటలు.

ప్రభుత్వ పాఠశాలలో పిల్లల సందడి కొనసాగుతోంది.

కానీ…

శేఖర్ మనసు మాత్రం కలవరపడుతోంది.

బ్లాక్‌బోర్డు మీద గణితం రాస్తున్నా…

ఆలోచనలు మాత్రం ఇరవై సంవత్సరాల వెనక్కి పరుగెడుతున్నాయి.

అప్పుడే మోగిన ఆ స్వరం…

“నువ్వు నిజం ఎప్పుడు చెబుతావు శేఖర్?”

ఆ మాట అతని గుండెల్లో బరువులా కూర్చుంది.

తరగతి ముగిసిన తర్వాత…

అతను స్టాఫ్‌రూమ్‌లో ఒంటరిగా కూర్చున్నాడు.

చేతిలో టీ కప్పు ఉంది.

కానీ టీ చల్లారిపోయింది.

అతని కళ్లలో మాత్రం భయం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

ఎందుకంటే…

ఆ స్వరం కొత్తది కాదు.

ఇరవై సంవత్సరాలుగా అతన్ని వెంటాడుతోంది.

మొదట్లో కల అనుకున్నాడు.

తర్వాత భ్రమ అనుకున్నాడు.

తర్వాత తన మనసు సృష్టించిన పశ్చాత్తాపం అనుకున్నాడు.

కానీ…

ఎంతకాలం గడిచినా…

ఆ బాలుడు మళ్లీ మళ్లీ కనిపిస్తూనే ఉన్నాడు.

ఆ రాత్రి…

శేఖర్ ఇంటికి చేరుకున్నాడు.

అతని ఇల్లు చిన్నదే.

పాత పుస్తకాలు.

గోడలకు వేలాడుతున్న విద్యార్థుల ఫోటోలు.

ఒంటరి జీవితం.

భార్య లేదు.

పిల్లలు లేరు.

అతనికి తోడుగా ఉన్నది కేవలం జ్ఞాపకాలే.

రాత్రి పది గంటలకు మంచం మీద పడుకున్నాడు.

కానీ… kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

అతనికి తెలుసు.

ఈ రాత్రి కూడా అదే కల వస్తుందని.

మధ్యరాత్రి.

శేఖర్ ఒక్కసారిగా కలలోకి జారిపోయాడు.

తనను తాను ఒక పాత రోడ్డుపై నిలబడి ఉన్నట్టు చూశాడు.

చుట్టూ పొగమంచు.

దూరంగా ఒక వీధిదీపం.

దాని కింద ఒక చిన్న బాలుడు నిలబడి ఉన్నాడు.

తెల్లటి చొక్కా.

నీలిరంగు నిక్కర్.

వయసు పన్నెండు సంవత్సరాలు.

అదే బాలుడు.

ఇరవై సంవత్సరాలుగా తన కలల్లో కనిపిస్తున్న బాలుడు.

శేఖర్ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.

“నువ్వు ఎవరు?”

అని అడిగాడు.

బాలుడు చిరునవ్వు నవ్వాడు.

అదే నవ్వు.

ఎప్పటిలాగే.

“మీరు ఇంకా గుర్తుపట్టలేదా సార్?”

అన్నాడు.

శేఖర్ ఒళ్ళు జలదరించింది.

ఎందుకంటే…

ఆ మాటలు కూడా ఇరవై సంవత్సరాలుగా మారలేదు.

ప్రతిసారీ అదే ప్రశ్న.

ప్రతిసారీ అదే నవ్వు.

“నువ్వు ఎవరో చెప్పు.”

“నేను చెప్పలేను.”

బాలుడు ప్రశాంతంగా అన్నాడు.

“మీరు గుర్తు చేసుకోవాలి.”

“నాకు గుర్తులేదు.”

శేఖర్ గొంతు వణికింది.

“నిజంగానే గుర్తులేదా?”

బాలుడి ప్రశ్న వినగానే…

గాలి ఒక్కసారిగా బలంగా వీచింది.

చుట్టూ ఉన్న పొగమంచు తొలగడం ప్రారంభించింది.

దూరంగా ఒక పాత స్కూల్ భవనం కనిపించింది.

విరిగిపోయిన కిటికీలు.

చెదిరిపోయిన గోడలు.

అదే భవనం.

ఆ భవనం చూసిన క్షణం…

శేఖర్ గుండె ఆగిపోయినట్టైంది.

“లేదు…”

అతను వెనక్కి అడుగు వేశాడు.

“అది కాదు.”

బాలుడు మాత్రం ముందుకు నడిచాడు.

“మీరు అక్కడికి రావాలి సార్.”

“వద్దు.”

“ఎందుకు?”

శేఖర్ సమాధానం చెప్పలేదు.

ఎందుకంటే…

అతనికి సమాధానం తెలుసు.

ఆ పాఠశాల దగ్గరే తన జీవితాన్ని మార్చిన సంఘటన జరిగింది.

ఆ రోజు… kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

ఒక తప్పు చేశాడు.

ఒక అబద్ధం చెప్పాడు.

ఆ తర్వాత ఎన్నడూ తనను తాను క్షమించుకోలేకపోయాడు.

అప్పుడే…

బాలుడు అతని వైపు తిరిగాడు.

ఈసారి అతని కళ్లలో నవ్వు లేదు.

బాధ ఉంది.

“మీరు చెప్పిన అబద్ధం వల్ల…”

“ఎంతమంది ఏడ్చారో తెలుసా సార్?”

శేఖర్ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

“ఆపు…”

“నేను ఆలోచించదలచుకోలేదు.”

“కానీ నిజం ఆలోచించకపోయినా మాయమవదు.”

బాలుడు మెల్లగా అన్నాడు.

అప్పుడే…

అతని వెనుక ఒక పెద్ద మర్రిచెట్టు ప్రత్యక్షమైంది.

శేఖర్ ఆశ్చర్యంతో చూశాడు.

“ఈ చెట్టు…”

అది అతనికి పరిచయంగా ఉంది.

చాలా పరిచయంగా.

బాలుడు చెట్టు వైపు చూపించాడు.

“వాళ్లు తిరిగి వచ్చారు.”

“ఎవరు?”

“సమాధానం వెతుకుతున్న వాళ్లు.”

శేఖర్ గుండె ఒక్కసారిగా బలంగా కొట్టుకుంది.

“ఎవరు వాళ్లు?”

బాలుడు చిరునవ్వు నవ్వాడు.

“మీరు ఇరవై సంవత్సరాలుగా దూరంగా పారిపోతున్న నిజం.”

అని చెప్పి…

నెమ్మదిగా వెనక్కి నడిచాడు.

పొగమంచులో కలిసిపోవడం ప్రారంభించాడు.

“ఆగు!”

శేఖర్ అరిచాడు.

“నువ్వు ఎవరు?”

బాలుడు చివరిసారిగా వెనక్కి తిరిగి చూశాడు.

అతని కళ్లలో ఈసారి ఒక ప్రశ్న ఉంది.

“నిజం చెప్పడానికి మీరు సిద్ధమా?”

అంతే.

కల చిద్రమైంది.

శేఖర్ ఒక్కసారిగా మంచం మీద లేచాడు.

అతని శరీరం చెమటతో తడిసిపోయింది.

గడియారం రాత్రి మూడు గంటలు చూపిస్తోంది.

అప్పుడే…

అతని మొబైల్ ఫోన్ మోగింది.

ఇంత రాత్రి ఎవరు ఫోన్ చేస్తున్నారో అర్థం కాలేదు.

స్క్రీన్ వైపు చూశాడు.

తెలియని నంబర్.

వణుకుతున్న చేతులతో కాల్ అందుకున్నాడు.

అవతలి వైపు నుంచి ఒక యువకుడి స్వరం వినిపించింది.

“శేఖర్ గారేనా?”

“అవును…”

“మేము మిమ్మల్ని కలవాలి.”

“ఎవరు మీరు?”

కొన్ని క్షణాల నిశ్శబ్దం.

తర్వాత సమాధానం వచ్చింది.

“కథాలయం నుంచి వచ్చాం.”

ఆ మాట విన్న క్షణం…

శేఖర్ చేతిలో ఉన్న ఫోన్ నేలపై జారిపోయింది.

ఎందుకంటే…

ఇరవై సంవత్సరాలుగా తాను తప్పించుకుంటున్న కథ…

ఇప్పుడు తన ఇంటి తలుపు తట్టబోతోంది.

(కొనసాగుతుంది — అధ్యాయం 3: కథాలయం నుంచి వచ్చాం)

కథాలయం – శేఖర్ రహస్యం

అధ్యాయం 3: కథాలయం నుంచి వచ్చాం kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

రాత్రి మూడు గంటలు.

శేఖర్ ఇంట్లో గడియారం టిక్ టిక్ శబ్దం మాత్రమే వినిపిస్తోంది.

ఫోన్ నేలపై పడిపోయింది.

అతని గుండె మాత్రం గట్టిగా కొట్టుకుంటోంది.

“కథాలయం నుంచి వచ్చాం.”

ఆ మాట మళ్లీ మళ్లీ అతని చెవుల్లో మారుమోగుతోంది.

ఇరవై సంవత్సరాలుగా అతను ఆ పేరును వినలేదు.

వినాలని కూడా కోరుకోలేదు.

ఎందుకంటే…

ఆ పేరుతో పాటు ఒక జ్ఞాపకం వస్తుంది.

ఒక ప్రమాదం.

ఒక అబద్ధం.

ఒక బాలుడు.

వణుకుతున్న చేతులతో శేఖర్ ఫోన్ ఎత్తుకున్నాడు.

కానీ కాల్ కట్ అయిపోయింది.

తిరిగి కాల్ చేశాడు.

“ఈ నంబర్ ప్రస్తుతం అందుబాటులో లేదు.”

అని మాత్రమే వినిపించింది.

శేఖర్ మంచం మీద కూర్చున్నాడు.

నిద్ర పూర్తిగా మాయమైంది.

కిటికీ బయట చీకటి కనిపిస్తోంది.

కానీ అతని మనసులో మాత్రం ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం జరిగిన సంఘటనలు మెల్లగా మేల్కొంటున్నాయి.

అప్పుడే…

ఇంటి తలుపు మీద మెల్లగా శబ్దం వినిపించింది.

టక్…

టక్…

టక్…

శేఖర్ ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడ్డాడు.

గడియారం మూడు గంటల ఐదు నిమిషాలు చూపిస్తోంది.

ఇంత రాత్రి ఎవరు?

మళ్లీ శబ్దం.

టక్…

టక్…

టక్…

ఈసారి కొంచెం గట్టిగా.

శేఖర్ నెమ్మదిగా లేచాడు.

అడుగులు భారంగా ఉన్నాయి.

తలుపు దగ్గరకు వెళ్లాడు.

బయట నుంచి ఎలాంటి మాటలు వినిపించడం లేదు.

నెమ్మదిగా తలుపు తెరిచాడు.

బయట ఇద్దరు వ్యక్తులు నిలబడి ఉన్నారు.

ఒక యువకుడు.

ఒక యువతి.

వారి ముఖాలు అపరిచితమైనవే.

కానీ…

వారి కళ్లలో ఏదో పరిచయం ఉంది.

“శేఖర్ గారేనా?”

అడిగాడు యువకుడు.

“అవును.”

“మీరు ఎవరు?”

యువకుడు చిన్నగా నవ్వాడు.

“నా పేరు అర్జున్.”

“ఇవాళ వైదేహి.”

శేఖర్ కళ్లలో ఆశ్చర్యం.

ఈ పేర్లు అతనికి ఎక్కడో విన్నట్టు అనిపించాయి.

కానీ గుర్తు రావడం లేదు.

“మేము లోపలికి రావచ్చా?”

శేఖర్ కొద్దిసేపు ఆలోచించాడు.

తర్వాత పక్కకు జరిగాడు.

“రండి.” kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

ఇద్దరూ లోపలికి వచ్చారు.

చిన్న ఇల్లు.

గోడల మీద పాత ఫోటోలు.

పుస్తకాల అల్మారాలు.

విద్యార్థులు బహుమతిగా ఇచ్చిన పెన్నులు.

ఒంటరి జీవితానికి సాక్ష్యాల్లా కనిపిస్తున్నాయి.

వైదేహి ఒక ఫోటో దగ్గర ఆగిపోయింది.

అందులో యువకుడైన శేఖర్ ఉన్నాడు.

అతని పక్కన ఇంకొక వ్యక్తి.

ఫోటో చాలా పాతది.

అర్జున్ కూడా దాన్ని గమనించాడు.

“ఆయన ఎవరు?”

అని అడిగాడు.

శేఖర్ ఒక్కసారిగా గంభీరంగా మారిపోయాడు.

“ఆ ఫోటో గురించి అడగకండి.”

అర్జున్, వైదేహి ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

ఆ సమాధానంలో భయం ఉంది.

దాచిపెట్టిన బాధ ఉంది.

అప్పుడే…

వైదేహి బ్యాగ్ నుంచి నల్లటి పుస్తకాన్ని బయటకు తీసింది.

కథాలయం పుస్తకం.

దాన్ని టేబుల్ మీద పెట్టింది.

శేఖర్ ముఖం ఒక్కసారిగా పాలిపోయింది.

అతను కుర్చీ నుంచి లేచిపోయాడు.

“అది…”

“అది మీకు ఎక్కడ దొరికింది?”

అర్జున్ నెమ్మదిగా అన్నాడు.

“కథాలయంలో.”

ఆ మాట వినగానే…

శేఖర్ కళ్లలో భయం స్పష్టంగా కనిపించింది.

“అది అసాధ్యం.”

“ఆ స్థలం నిజం కాదు.”

“అది కేవలం…”

అతను మాట ఆపేశాడు.

“కేవలం ఏమిటి?”

అడిగింది వైదేహి.

శేఖర్ సమాధానం చెప్పలేదు.

ఎందుకంటే…

అతనికే సమాధానం తెలుసు.

ఆ స్థలం నిజమే.

అతను అక్కడికి వెళ్లాడు.

చాలా సంవత్సరాల క్రితం.

కానీ ఆ విషయం ఎవరికి చెప్పలేదు.

అప్పుడే కథాలయం పుస్తకం స్వయంగా తెరుచుకుంది.

ఎవరూ తాకలేదు.

అయినా పేజీలు తిరగసాగాయి.

శేఖర్ భయంతో వెనక్కి అడుగు వేశాడు.

ఒక పేజీ దగ్గర ఆగిపోయాయి.

అందులో ఒక ఫోటో కనిపించింది.

పన్నెండేళ్ల బాలుడు.

తెల్లటి చొక్కా.

నీలిరంగు నిక్కర్.

అదే బాలుడు.

ఇరవై సంవత్సరాలుగా శేఖర్ కలల్లో కనిపిస్తున్న బాలుడు.

శేఖర్ చేతులు వణికిపోయాయి.

“లేదు…”

“లేదు…” kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

“ఇది జరగదు.”

అతను కుర్చీలో కూర్చున్నాడు.

అర్జున్ నెమ్మదిగా అడిగాడు.

“ఈ బాలుడు ఎవరు?”

శేఖర్ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

చాలా సంవత్సరాల తర్వాత…

అతను మొదటిసారి ఆ పేరు పలికాడు.

“రోహిత్.”

గదిలో నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

“రోహిత్?”

వైదేహి మెల్లగా అంది.

శేఖర్ తల వంచుకున్నాడు.

“అవును.”

“నా జీవితాన్ని మార్చిన బాలుడు.”

“నేను దాచిపెట్టిన నిజం.”

“నేను మర్చిపోవాలని ప్రయత్నించిన జ్ఞాపకం.”

అర్జున్ ముందుకు వంగాడు.

“రోహిత్‌కు ఏమైంది?”

శేఖర్ కళ్లను మూసుకున్నాడు.

ఒక కన్నీటి బొట్టు నేలపై పడింది.

తర్వాత మెల్లగా అన్నాడు.

“ఆ రోజు చనిపోయింది రోహిత్ కాదు…”

“నా మనసాక్షి.”

ఆ మాటలతో…

ఇరవై సంవత్సరాలుగా మూసివేసి ఉన్న నిజం తలుపు నెమ్మదిగా తెరుచుకోవడం ప్రారంభించింది.

(కొనసాగుతుంది — అధ్యాయం 4: చనిపోయింది రోహిత్ కాదు)

కథాలయం – శేఖర్ రహస్యం

అధ్యాయం 4: చనిపోయింది రోహిత్ కాదు kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

గదిలో గడియారం టిక్… టిక్… అని నడుస్తోంది.

కానీ…

ఆ శబ్దం ఎవరికీ వినిపించడం లేదు.

శేఖర్ చెప్పిన ఆ ఒక్క మాట…

“చనిపోయింది రోహిత్ కాదు…”

“నా మనసాక్షి.”

అర్జున్, వైదేహి ఇద్దరూ మౌనంగా అతని వైపు చూస్తున్నారు.

ఇరవై సంవత్సరాలుగా గుండెల్లో దాచుకున్న బాధ…

ఇప్పుడు అతని కళ్లలో కనిపిస్తోంది.

శేఖర్ టేబుల్ మీద ఉన్న నీళ్ల గ్లాస్ తీసుకున్నాడు.

కానీ చేతులు అంతగా వణుకుతున్నాయి…

నీళ్లు నేల మీద చిందిపోయాయి.

కొన్ని క్షణాలు ఎవరూ మాట్లాడలేదు.

తర్వాత అర్జున్ మెల్లగా అడిగాడు.

“రోహిత్ ఎవరు?”

శేఖర్ కిటికీ బయట చీకటి వైపు చూస్తూ చెప్పడం ప్రారంభించాడు.

“రోహిత్…”

“నా విద్యార్థి.”

“కానీ అంతకంటే ఎక్కువ.”

“నాకు కొడుకు లాంటి వాడు.”

అతని గొంతు భారమైంది.

“ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం నేను కొత్తగా టీచర్ ఉద్యోగంలో చేరాను.”

“అప్పుడు నా జీవితంలో ఒకే లక్ష్యం.”

“మంచి టీచర్ అవ్వాలి.”

“విద్యార్థులను మంచి మనుషులుగా తీర్చిదిద్దాలి.”

అతని ముఖంలో చిన్న చిరునవ్వు మెరిసింది.

“అప్పుడు రోహిత్ నా జీవితంలోకి వచ్చాడు.”

“అతను చాలా తెలివైనవాడు.”

“కానీ…”

“అందరికంటే భిన్నంగా ఉండేవాడు.”

వైదేహి ఆసక్తిగా వింటోంది.

“ఎలా?”

“మిగతా పిల్లలు పుస్తకాల్లో సమాధానాలు వెతికేవారు.”

“రోహిత్ మాత్రం ప్రశ్నల్లో సమాధానాలు వెతికేవాడు.”

“అతను ఎప్పుడూ అడిగేవాడు.”

“సార్, నిజం అంటే ఏమిటి?”

“సార్, తప్పు చేసిన మనిషి మారగలడా?”

“సార్, భయపడితే అబద్ధం చెప్పడం తప్పా?”

అర్జున్ నెమ్మదిగా తల ఊపాడు.

“చిన్న వయసులో పెద్ద ప్రశ్నలు.”

శేఖర్ బాధగా నవ్వాడు.

“అవును.”

“అప్పుడు నాకు తెలియదు.”

“ఒక రోజు ఆ ప్రశ్నలన్నీ నన్నే వెంబడిస్తాయని.”

గదిలో మళ్లీ నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

శేఖర్ కళ్లను మూసుకున్నాడు.

జ్ఞాపకాలు మెల్లగా తిరిగి వస్తున్నాయి.

ఆ రోజు…

వర్షం పడుతోంది.

పాఠశాల ముగిసింది.

పిల్లలందరూ ఇళ్లకు వెళ్లిపోయారు.

కానీ రోహిత్ మాత్రం స్కూల్‌లోనే ఉన్నాడు.

“ఇంకా ఇంటికి వెళ్లలేదా?”

అని అడిగాడు శేఖర్.

రోహిత్ భయంగా చుట్టూ చూసాడు.

“సార్…”

“నేను మీతో ఒక విషయం చెప్పాలి.”

శేఖర్ కనుబొమ్మలు ముడిచాడు.

“ఏమైంది?”

రోహిత్ మాట్లాడబోతుండగానే…

పాఠశాల బయట ఒక కారు ఆగింది.

రోహిత్ ముఖం ఒక్కసారిగా పాలిపోయింది.

అతని కళ్లలో భయం కనిపించింది.

శేఖర్ ఇప్పటికీ ఆ చూపును మర్చిపోలేదు.

అది…

సహాయం కోసం చూస్తున్న చూపు.

“సార్…”

“నన్ను వాళ్లకు ఇవ్వకండి.”

అన్నాడు రోహిత్.

అర్జున్ ఒక్కసారిగా ముందుకు వంగాడు.

“వాళ్లు ఎవరు?”

శేఖర్ నెమ్మదిగా తల వంచుకున్నాడు.

“అదే నా తప్పు.”

“నేను అడగలేదు.”

“అతను ఎందుకు భయపడుతున్నాడో తెలుసుకోలేదు.”

“అతన్ని నమ్మలేదు.”

వైదేహి గుండెల్లో ఏదో బరువెక్కింది.

“తర్వాత?” kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

శేఖర్ కళ్లలో కన్నీళ్లు తిరిగాయి.

“కారు నుంచి ఇద్దరు వ్యక్తులు దిగారు.”

“వాళ్లు రోహిత్ బంధువులమని చెప్పారు.”

“ఇంటికి తీసుకెళ్లడానికి వచ్చామని చెప్పారు.”

“నేను…”

అతని గొంతు ఆగిపోయింది.

“నేను వాళ్లను నమ్మాను.”

గదిలో నిశ్శబ్దం మరింత భారంగా మారింది.

“రోహిత్ ఏడ్చాడు.”

“వెళ్లనని చెప్పాడు.”

“నన్ను వేడుకున్నాడు.”

“సార్… నన్ను పంపకండి.”

“వాళ్లు మంచివాళ్లు కాదు.”

శేఖర్ కళ్ల నుంచి కన్నీళ్లు జారాయి.

“కానీ నేను…”

“అతను భయపడుతున్నాడని మాత్రమే అనుకున్నాను.”

“పిల్లలు కొన్నిసార్లు ఇంటికి వెళ్లడానికి ఇష్టపడరని అనుకున్నాను.”

“అతన్ని వాళ్లతో పంపించేశాను.”

వైదేహి నెమ్మదిగా కళ్లను మూసుకుంది.

ఆ దృశ్యం ఆమె మనసులో స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

ఒక చిన్న బాలుడు.

సహాయం కోసం చూస్తూ.

కానీ ఎవరూ అర్థం చేసుకోకుండా.

అప్పుడే…

శేఖర్ లేచి అల్మారాలోకి వెళ్లాడు.

అక్కడ నుంచి ఒక పాత ఫైల్ తీసుకొచ్చాడు.

ఇరవై సంవత్సరాలుగా దాచిపెట్టిన ఫైల్.

అది తెరిచాడు.

లోపల పసుపు రంగు పట్టిన ఒక వార్తాపత్రిక కటింగ్ ఉంది.

అర్జున్ దాన్ని తీసుకుని చదివాడు.

అతని గుండె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినట్టు అనిపించింది.

శీర్షిక:

“పన్నెండేళ్ల బాలుడు అదృశ్యం.”

కింద ఫోటో.

అదే రోహిత్.

కానీ…

వార్తలో మరో విషయం ఉంది.

“బాలుడు చివరిసారిగా తన పాఠశాల వద్ద కనిపించాడు.”

“ఆ రోజు అతనిని చివరిసారిగా చూసిన వ్యక్తి ఉపాధ్యాయుడు శేఖర్.”

అర్జున్ మెల్లగా కాగితం కిందికి దించాడు.

ఇప్పుడు అతనికి అర్థమవుతోంది.

శేఖర్ చేసిన అబద్ధం ఏమిటో.

ఎందుకంటే…

అతను పోలీసులకు నిజం చెప్పలేదు.

రోహిత్ తనను వేడుకున్న విషయం చెప్పలేదు.

అతను భయపడుతున్నాడని చెప్పలేదు.

అతన్ని బలవంతంగా తీసుకెళ్లారని చెప్పలేదు.

అదే అబద్ధం.

అదే పశ్చాత్తాపం.

ఇరవై సంవత్సరాలుగా అతన్ని వెంటాడుతున్న శిక్ష.

అప్పుడే…

కథాలయం పుస్తకం స్వయంగా తెరుచుకుంది.

ఒక కొత్త వాక్యం ప్రత్యక్షమైంది.

“రోహిత్ కథ ఇంకా ముగియలేదు.”

మరొక వాక్యం కనిపించింది.

“ఎందుకంటే…”

“రోహిత్ ఇంకా ఎదురుచూస్తున్నాడు.”

శేఖర్ ఒక్కసారిగా వణికిపోయాడు.

“లేదు…”

“అది అసాధ్యం.”

కానీ…

పుస్తకం చివరి పేజీలో కనిపించిన ఫోటో చూసిన క్షణం…

అర్జున్, వైదేహి, శేఖర్ ముగ్గురూ స్థబ్దులైపోయారు.

ఎందుకంటే…

ఆ ఫోటోలో ఒక యువకుడు నిలబడి ఉన్నాడు.

అతని కళ్లలో అదే చూపు.

అదే చిరునవ్వు.

అదే ముఖం.

రోహిత్.

పన్నెండేళ్ల బాలుడు కాదు.

ఇప్పటి వయసులో ఉన్న రోహిత్.

కింద ఒక్క వాక్యం మాత్రమే ఉంది.

“అతను బతికే ఉన్నాడు.”

(కొనసాగుతుంది — అధ్యాయం 5: బతికే ఉన్న రోహిత్)

కథాలయం – శేఖర్ రహస్యం

అధ్యాయం 5: బతికే ఉన్న రోహిత్ kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

శేఖర్ ఇంట్లో గాలి కూడా కదలకుండా నిలిచిపోయినట్టుంది.

టేబుల్ మీద కథాలయం పుస్తకం తెరిచి ఉంది.

అందులో కనిపిస్తున్న ఫోటో వైపు ముగ్గురూ చూస్తున్నారు.

అర్జున్.

వైదేహి.

శేఖర్.

ముగ్గురి కళ్లలో ఒకటే ప్రశ్న.

“ఇది నిజమేనా?”

ఎందుకంటే…

ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం అదృశ్యమైన రోహిత్…

ఇప్పుడు యువకుడిగా ఫోటోలో కనిపిస్తున్నాడు.

శేఖర్ చేతులు వణికిపోయాయి.

“ఇది అసాధ్యం.”

“పోలీసులు వెతికారు.”

“ఏ జాడా దొరకలేదు.”

“అతను బతికుంటే…”

“ఇన్నేళ్లు ఎక్కడ ఉన్నాడు?”

అప్పుడే కథాలయం పుస్తకంలో మరో వాక్యం ప్రత్యక్షమైంది.

“నిజం కనిపించకుండా ఉండొచ్చు.”

“కానీ ఎప్పటికీ దాగి ఉండదు.”

పేజీ నెమ్మదిగా తిరిగింది.

కొత్త చిత్రం కనిపించింది.

ఒక పాత రైల్వే స్టేషన్.

విరిగిన బోర్డు.

పాత వెయిటింగ్ హాల్.

దాని కింద ఒక పేరు.

“రామాపురం”

అర్జున్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.

“ఇది ఎక్కడ?” kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

శేఖర్ ఒక్కసారిగా స్థబ్దుడయ్యాడు.

ఆ పేరు అతనికి తెలుసు.

చాలా బాగా తెలుసు.

“రామాపురం…”

“అక్కడే వాళ్లు వెళ్లేవాళ్లు.”

“ఎవరు?”

వైదేహి అడిగింది.

శేఖర్ లోతుగా ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు.

“రోహిత్‌ను తీసుకెళ్లిన వాళ్లు.”

గదిలో నిశ్శబ్దం.

“నాకు అప్పుడే అనుమానం వచ్చింది.”

“కానీ…”

“భయపడ్డాను.”

అర్జున్ అతని వైపు చూశాడు.

“ఏమి భయపడ్డారు?”

శేఖర్ ముఖం నల్లబడింది.

“వాళ్లు సాధారణ మనుషులు కాదు.”

“అప్పట్లో పిల్లల అక్రమ రవాణా చేసే ముఠాతో వాళ్లకు సంబంధాలు ఉన్నాయని తర్వాత తెలిసింది.”

వైదేహి కళ్లలో భయం మెరిసింది.

“అంటే…”

“రోహిత్ ప్రమాదంలో ఉన్నాడని మీకు తెలిసిందా?”

శేఖర్ తల వంచుకున్నాడు.

“రెండు రోజుల తర్వాత తెలిసింది.”

“కానీ అప్పటికే ఆలస్యం అయిపోయింది.”

“పోలీసులకు నిజం చెప్పి ఉంటే…”

“బహుశా…”

అతని గొంతు ఆగిపోయింది.

ఇరవై సంవత్సరాలుగా వెంటాడుతున్న అదే బాధ.

అప్పుడే…

కథాలయం పుస్తకంలోని ఫోటో మారిపోయింది.

ఈసారి ఒక చిన్న గది కనిపించింది.

అందులో ఒక యువకుడు కూర్చున్నాడు.

అతని ముఖం స్పష్టంగా కనిపించడం లేదు.

కానీ…

అతని చేతిలో ఒక పాత నోట్‌బుక్ ఉంది.

వైదేహి ఆశ్చర్యపోయింది.

“ఆ నోట్‌బుక్…”

అర్జున్ కూడా గమనించాడు.

నోట్‌బుక్ అట్ట మీద చిన్న అక్షరాల్లో ఒక పేరు ఉంది.

“రోహిత్”

పుస్తకం కింద మరో వాక్యం కనిపించింది.

“అతను మిమ్మల్ని వెతకలేదు.”

“ఎందుకంటే మీరు అతన్ని వెతకలేదని అనుకున్నాడు.”

శేఖర్ కళ్లలో కన్నీళ్లు తిరిగాయి.

అతను తల పట్టుకున్నాడు.

“లేదు…”

“అలా అనుకోకూడదు.”

“నేను ప్రతి రోజు అతని గురించి ఆలోచించాను.”

“ప్రతి రోజు బాధపడ్డాను.”

అప్పుడే పుస్తకంలో చివరి వాక్యం ప్రత్యక్షమైంది.

“పశ్చాత్తాపం వెతకడం కాదు.”

“నిజం ఎదుర్కోవడమే వెతకడం.”

ఆ మాటలు చదివిన తర్వాత గదిలో ఎవరూ మాట్లాడలేదు.

కొన్ని క్షణాల తర్వాత…

అర్జున్ నెమ్మదిగా లేచాడు.

“మనం రామాపురం వెళ్దాం.”

వైదేహి తల ఊపింది.

“అవును.”

“ఈ కథను ముగించాలి.”

శేఖర్ ఆశ్చర్యంగా వారిని చూశాడు.

“మీరు ఎందుకు సహాయం చేస్తున్నారు?”

అర్జున్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.

“ఎందుకంటే…”

“ఒకప్పుడు ఎవరో మా అసంపూర్ణ కథను పూర్తి చేశారు.”

అతనికి ఆదిత్య గుర్తొచ్చాడు.

వైదేహికీ గుర్తొచ్చాడు.

కథాలయం ఇచ్చిన రెండో అవకాశం గుర్తొచ్చింది.

ఇప్పుడు…

అదే అవకాశాన్ని శేఖర్‌కు ఇవ్వాల్సిన సమయం వచ్చింది.

అప్పుడే కథాలయం పుస్తకం చివరి పేజీలో ఒక మ్యాప్ ప్రత్యక్షమైంది.

రామాపురం రైల్వే స్టేషన్.

దాని వెనుక ఉన్న పాత గోదాం.

మ్యాప్ మధ్యలో ఎర్రని గుర్తు.

దాని పక్కన ఒక మాట.

“ప్రారంభం.”

అర్జున్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.

“ప్రారంభం?”

పుస్తకం మీద చివరి వాక్యం వెలిగింది.

“రోహిత్ కథ అక్కడ ముగియలేదు.”

“అక్కడే ప్రారంభమైంది.”

బయట ఉదయం వెలుగులు విరజిమ్ముతున్నాయి.

కానీ…

రామాపురంలో ఇరవై సంవత్సరాలుగా దాగి ఉన్న నిజం మాత్రం ఇప్పుడు వెలుగులోకి రాబోతోంది.

(కొనసాగుతుంది — అధ్యాయం 6: రామాపురం గోదాం రహస్యం)

కథాలయం – శేఖర్ రహస్యం

అధ్యాయం 6: రామాపురం గోదాం రహస్యం kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

ఉదయం ఆరు గంటలు.

అర్జున్ కారు విజయవాడ నుంచి రామాపురం వైపు దూసుకుపోతోంది.

స్టీరింగ్ దగ్గర అర్జున్.

ప్రక్కన వైదేహి.

వెనుక సీట్లో శేఖర్.

కానీ…

ముగ్గురిలో ఎక్కువ ఆందోళన శేఖర్‌కే ఉంది.

ఇరవై సంవత్సరాలుగా తన మనసులో బందీగా ఉన్న నిజం…

ఇప్పుడు తన ముందుకు వస్తోంది.

కిటికీ బయట పొలాలు వెనక్కి పరిగెడుతున్నాయి.

కానీ శేఖర్ కళ్లలో మాత్రం ఒకే దృశ్యం.

“సార్… నన్ను వాళ్లకు ఇవ్వకండి…”

రోహిత్ చెప్పిన ఆ మాట.

ఆ మాటను ఇరవై సంవత్సరాలుగా మర్చిపోలేదు.

వైదేహి వెనక్కి తిరిగి చూసింది.

“మీరు బాగానే ఉన్నారా?”

శేఖర్ చిన్నగా నవ్వే ప్రయత్నం చేశాడు.

“ఈ రోజు నాకు భయంగా ఉంది.”

“ఎందుకు?”

అడిగాడు అర్జున్.

“ఎందుకంటే…”

“రోహిత్ బతికే ఉంటే…”

“అతను నన్ను క్షమిస్తాడో లేదో తెలియదు.”

కారులో నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

కొన్ని నిమిషాల తర్వాత…

రామాపురం చేరుకున్నారు.

అది చిన్న పట్టణం.

పాత రైల్వే స్టేషన్.

కాలం మర్చిపోయినట్టుగా కనిపించే భవనాలు.

ప్లాట్‌ఫామ్ మీద కొద్దిమంది మాత్రమే ఉన్నారు.

అర్జున్ కథాలయం పుస్తకాన్ని తెరిచాడు.

మ్యాప్ ఇంకా కనిపిస్తోంది.

స్టేషన్ వెనుక వైపు ఒక పాత గోదాం గుర్తు ఉంది.

ముగ్గురూ ఆ దిశగా నడవడం ప్రారంభించారు.

స్టేషన్ వెనుకకు వెళ్తున్న కొద్దీ…

జనం తగ్గిపోయారు.

నిశ్శబ్దం పెరిగింది.

కొన్ని నిమిషాల తర్వాత…

వాళ్ల ముందు ఒక భారీ గోదాం కనిపించింది.

తుప్పు పట్టిన ఇనుప తలుపులు.

విరిగిన కిటికీలు.

పెరిగిపోయిన అడవి మొక్కలు.

చూస్తుంటే… kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

ఏళ్లుగా ఎవరూ రానట్టుంది.

“ఇదేనా?”

వైదేహి అడిగింది.

అర్జున్ మ్యాప్ చూసి తల ఊపాడు.

“అవును.”

శేఖర్ మాత్రం ఆ భవనం వైపు చూసి స్థబ్దుడైపోయాడు.

అతని కళ్లలో భయం.

“నేను ఈ ప్రదేశాన్ని చూసాను.”

అన్నాడు.

“ఎప్పుడు?”

“కలల్లో.”

ఆ మాట విన్న అర్జున్, వైదేహి ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

అప్పుడే…

గోదాం లోపల నుంచి ఏదో శబ్దం వినిపించింది.

టక్…

టక్…

టక్…

ఎవరో నడుస్తున్నట్టుగా.

ముగ్గురూ ఒక్కసారిగా అప్రమత్తమయ్యారు.

అర్జున్ ఇనుప తలుపును నెమ్మదిగా తోశాడు.

తలుపు కీచుమంటూ తెరుచుకుంది.

లోపల చీకటి.

దుమ్ము.

పాత పెట్టెలు.

విరిగిపోయిన చెక్క సామాన్లు.

కానీ…

ఒక విషయం మాత్రం వింతగా ఉంది.

గోదాం మధ్యలో ఒక పాత టేబుల్ ఉంది.

దాని మీద తాజాగా వెలిగించిన కొవ్వొత్తి.

ముగ్గురూ ఆశ్చర్యంగా చూశారు.

“ఇక్కడ ఎవరైనా ఉన్నారు.”

వైదేహి మెల్లగా అంది.

అప్పుడే…

టేబుల్ మీద ఉన్న పాత డైరీ కనిపించింది.

దాని మీద దుమ్ము లేదు.

అర్జున్ జాగ్రత్తగా దాన్ని తీసుకున్నాడు.

మొదటి పేజీ తెరిచాడు.

అందులో ఇలా రాసి ఉంది.

“ఈ డైరీని చదివే వాళ్లకు…”

“నా పేరు రోహిత్.”

శేఖర్ చేతులు వణికిపోయాయి.

వైదేహి గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.

అర్జున్ తర్వాతి పేజీ తెరిచాడు.

“నన్ను ఇక్కడికి తీసుకొచ్చిన రోజు నాకు పన్నెండేళ్లు.”

“నేను చాలా ఏడ్చాను.”

“సార్ నన్ను వెతుక్కుంటూ వస్తారని అనుకున్నాను.”

శేఖర్ కళ్లలో కన్నీళ్లు నిండిపోయాయి.

“మొదటి రోజు ఎదురు చూశాను.”

“మొదటి నెల ఎదురు చూశాను.”

“మొదటి సంవత్సరం కూడా ఎదురు చూశాను.”

“తర్వాత…”

“ఎవరూ రారని అర్థమైంది.”

శేఖర్ తల వంచుకున్నాడు.

అతని భుజాలు వణుకుతున్నాయి.

అప్పుడే…

డైరీ మధ్యలో ఒక ఫోటో జారిపడింది.

అందులో యువకుడైన రోహిత్ కనిపిస్తున్నాడు.

అదే ఫోటో కథాలయం పుస్తకంలో కనిపించింది.

కానీ ఫోటో వెనుక ఒక చిరునామా ఉంది.

“శాంతినిలయం అనాథాశ్రమం”

“నాగవల్లి గ్రామం”

వైదేహి ఆశ్చర్యంగా చదివింది.

“అంటే…”

“రోహిత్ అక్కడికి వెళ్లాడా?”

అప్పుడే…

గోదాం లోపల నుంచి ఒక స్వరం వినిపించింది.

“అవును.”

ముగ్గురూ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగారు.

చీకటిలో ఒక వ్యక్తి నిలబడి ఉన్నాడు.

నలభై ఏళ్ల వయసు.

గడ్డం.

అలసిన కళ్ళు.

కానీ…

అతని కళ్లలో ఒక పరిచయం ఉంది.

శేఖర్ శ్వాస ఆగిపోయినట్టైంది.

ఎందుకంటే… kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

ఆ కళ్లను అతను ఎప్పుడో చూసాడు.

పన్నెండేళ్ల బాలుడి కళ్లలో.

ఆ వ్యక్తి నెమ్మదిగా ముందుకు వచ్చాడు.

అతని చూపు నేరుగా శేఖర్ మీదే ఉంది.

కొన్ని క్షణాలు ఎవరూ మాట్లాడలేదు.

తర్వాత…

ఆ వ్యక్తి మెల్లగా అడిగాడు.

“ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత నన్ను గుర్తుపట్టారా సార్?”

శేఖర్ కళ్లలో కన్నీళ్లు జారాయి.

అతని పెదవులు వణికాయి.

చివరికి…

అతను ఆ పేరును పలికాడు.

“రోహిత్…”

గోదాంలో నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

ఎదురుచూపుల ఇరవై సంవత్సరాలు…

ఆ ఒక్క క్షణంలో ముగిశాయి.

కానీ…

క్షమాపణలు చెప్పడం కంటే కష్టమైనది ఇంకా మిగిలి ఉంది.

నిజం మొత్తం వినడం.

(కొనసాగుతుంది — అధ్యాయం 7: రోహిత్ చెప్పిన అసలు నిజం)

కథాలయం – శేఖర్ రహస్యం

అధ్యాయం 7: రోహిత్ చెప్పిన అసలు నిజం kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

రామాపురం గోదాంలో కాలం ఆగిపోయినట్టుగా అనిపించింది.

శేఖర్ ఎదుట రోహిత్ నిలబడి ఉన్నాడు.

ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం అదృశ్యమైన పన్నెండేళ్ల బాలుడు…

ఇప్పుడు నలభైకి దగ్గరలో ఉన్న వ్యక్తిగా అతని ముందున్నాడు.

శేఖర్ కళ్లలో కన్నీళ్లు ఆగడం లేదు.

“రోహిత్…”

అతని గొంతు వణికింది.

“నన్ను క్షమించు.”

అంతే.

ఇరవై సంవత్సరాలుగా తన మనసులో మోస్తున్న మాట చివరకు బయటకు వచ్చింది.

కానీ…

రోహిత్ ముఖంలో కోపం కనిపించలేదు.

ద్వేషం కూడా లేదు.

అది చూసి అర్జున్ ఆశ్చర్యపోయాడు.

ఎందుకంటే…

ఇరవై సంవత్సరాల బాధను మోసిన మనిషిలో సాధారణంగా ఉండే ఆవేశం అతనిలో లేదు.

రోహిత్ నెమ్మదిగా ముందుకు నడిచాడు.

“మీరు ఇంకా అదే చోట ఉన్నారు సార్.”

శేఖర్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.

“ఏమిటి?”

“ఆ రోజు దగ్గరే.”

“నేను మాత్రం ముందుకు వెళ్లిపోయాను.”

గోదాంలోని పాత కుర్చీలో కూర్చున్నాడు రోహిత్.

కొవ్వొత్తి వెలుగు అతని ముఖం మీద పడుతోంది.

అతని కళ్లలో ఎన్నో కథలు దాగి ఉన్నాయి.

“ఆ రోజు నన్ను తీసుకెళ్లిన వాళ్లు నిజంగా నా బంధువులు కాదు.”

అన్నాడు.

“అది తర్వాత తెలిసింది.”

వైదేహి మౌనంగా వింటోంది.

“మొదట నన్ను ఇక్కడికే తీసుకొచ్చారు.”

“ఈ గోదాంకి.”

“ఇంకా చాలా మంది పిల్లలు ఉన్నారు.”

“అందరూ భయపడిపోయి ఉండేవారు.”

రోహిత్ కళ్లలో బాధ మెరిసింది.

“వాళ్లలో చాలామంది తమ ఇళ్లకు తిరిగి వెళ్లలేదు.”

గదిలో నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

అర్జున్ గుండె బరువెక్కింది.

“మరి నువ్వు?”

అడిగాడు.

రోహిత్ చిన్నగా నవ్వాడు.

“నేను అదృష్టవంతుడిని.”

“ఒక రాత్రి అక్కడ పనిచేసే వృద్ధుడు నన్ను తప్పించిపోవడానికి సహాయం చేశాడు.”

“ఎందుకు?”

వైదేహి అడిగింది.

“ఎందుకంటే అతనికి కూడా ఒక కొడుకు ఉండేవాడు.”

“నా వయసే.”

“అతను చనిపోయాడు.”

“నన్ను చూసి తన కొడుకు గుర్తొచ్చాడేమో.”

కొన్ని క్షణాలు ఎవరూ మాట్లాడలేదు.

రోహిత్ కొనసాగించాడు.

“ఆ తర్వాత నేను నాగవల్లి దగ్గర ఉన్న శాంతినిలయం అనాథాశ్రమానికి చేరుకున్నాను.”

“అక్కడే పెరిగాను.”

“అక్కడే చదువుకున్నాను.”

“అక్కడే జీవితం మళ్లీ ప్రారంభమైంది.”

శేఖర్ కళ్లలో కొంత ఉపశమనం కనిపించింది.

కనీసం…

రోహిత్ బతికాడు.

అతనికి జీవితం దొరికింది.

కానీ…

రోహిత్ ఒక్కసారిగా మౌనంగా మారిపోయాడు.

అతని చూపు దూరంగా వెళ్లిపోయింది.

“కానీ అది అసలు నిజం కాదు.”

అన్నాడు.

అర్జున్ కనుబొమ్మలు ముడిచాడు.

“అంటే?”

రోహిత్ నెమ్మదిగా శేఖర్ వైపు చూశాడు.

“నేను మిమ్మల్ని ద్వేషించలేదు సార్.”

శేఖర్ ఆశ్చర్యపోయాడు.

“ఏమిటి?”

“అవును.”

“మొదటి కొన్ని సంవత్సరాలు ఎదురు చూశాను.”

“మీరు వస్తారని.”

“నన్ను వెతుకుతారని.”

“కానీ తర్వాత ఒక విషయం అర్థమైంది.”

“మీరు కూడా ఒక మనిషే.”

“మీకు కూడా భయం ఉంటుంది.”

“మీరు కూడా తప్పులు చేస్తారు.”

శేఖర్ తల వంచుకున్నాడు.

కానీ…

రోహిత్ తర్వాత చెప్పిన మాట అందరినీ ఆశ్చర్యపరిచింది.

“నా జీవితాన్ని నాశనం చేసింది మీరు కాదు.”

గోదాంలో ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం ఏర్పడింది.

“అంటే?”

అర్జున్ అడిగాడు.

రోహిత్ లోతుగా ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు.

“ఆ రోజు నన్ను తీసుకెళ్లిన వాళ్ల గురించి అందరూ తప్పుగా అర్థం చేసుకున్నారు.”

“వాళ్లు కేవలం పనివాళ్లు.”

“వాళ్ల వెనుక ఇంకొకరు ఉన్నారు.”

వైదేహి గుండె ఒక్కసారిగా బలంగా కొట్టుకుంది.

“ఎవరు?”

రోహిత్ సమాధానం చెప్పలేదు.

బదులుగా…

తన జేబులో నుంచి ఒక పాత లాకెట్ తీసాడు.

తుప్పు పట్టిపోయిన చిన్న వెండి లాకెట్.

అది టేబుల్ మీద పెట్టాడు.

శేఖర్ దాన్ని చూసిన క్షణం…

అతని ముఖం రంగు మారిపోయింది.

అర్జున్ వెంటనే గమనించాడు.

“మీకు ఇది తెలుసా?”

శేఖర్ పెదవులు వణికాయి.

“అసాధ్యం…”

“ఇది…”

“ఇది అతని దగ్గర ఎలా ఉంది?”

రోహిత్ మెల్లగా అడిగాడు.

“మీకు తెలుసా ఇది ఎవరిదో?”

శేఖర్ కళ్లలో భయం కనిపించింది.

ఇప్పటివరకు అతను దాచిన భయం.

ఇరవై సంవత్సరాలుగా బయటకు రానివ్వని భయం.

చివరికి…

అతను తల ఊపాడు.

“తెలుసు.” kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

“ఇది…”

“రాఘవేంద్రదే.”

గదిలో ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

అర్జున్, వైదేహి ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

ఆ పేరు వాళ్లకు కొత్త.

కానీ…

శేఖర్ కళ్లలో కనిపిస్తున్న భయం మాత్రం కొత్తది కాదు.

అది…

నిజం దగ్గరికి వచ్చినప్పుడు కలిగే భయం.

రోహిత్ నెమ్మదిగా అన్నాడు.

“అవును.”

“ఇరవై సంవత్సరాలుగా అందరూ తప్పు వ్యక్తిని నిందించారు.”

“కానీ నా కథలో అసలు విలన్…”

“ఇంకా బయటకు రాలేదు.”

కొవ్వొత్తి జ్వాల ఒక్కసారిగా బలంగా కదిలింది.

అప్పుడే…

కథాలయం పుస్తకం స్వయంగా తెరుచుకుంది.

దానిలో ఒక కొత్త ఫోటో ప్రత్యక్షమైంది.

తెల్లటి దుస్తుల్లో…

గౌరవనీయుడిగా కనిపించే ఒక వ్యక్తి.

ముఖంలో చిరునవ్వు.

కానీ కళ్లలో చీకటి.

ఫోటో కింద ఒక పేరు మెరిసింది.

రాఘవేంద్ర

మరియు దాని కింద ఒక్క వాక్యం.

“కొన్ని కథల్లో విలన్ నీడలా దాక్కుంటాడు.”

“నిజం బయటపడే వరకు.”

(కొనసాగుతుంది — అధ్యాయం 8: రాఘవేంద్ర అనే నీడ)

కథాలయం – శేఖర్ రహస్యం

అధ్యాయం 8: రాఘవేంద్ర అనే నీడ kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

రామాపురం గోదాంలో కొవ్వొత్తి వెలుగు వణుకుతోంది.

టేబుల్ మీద కథాలయం పుస్తకం తెరిచి ఉంది.

అందులో కనిపిస్తున్న ఫోటోను చూస్తూ అర్జున్, వైదేహి, శేఖర్ ముగ్గురూ మౌనంగా నిలబడ్డారు.

రాఘవేంద్ర.

ఆ పేరు గోదాంలో భారంగా ప్రతిధ్వనించింది.

అర్జున్ మెల్లగా అడిగాడు.

“ఎవరు ఈ రాఘవేంద్ర?”

శేఖర్ సమాధానం చెప్పలేదు.

అతని కళ్లలో భయం కనిపిస్తోంది.

రోహిత్ మాత్రం ప్రశాంతంగా నిలబడి ఉన్నాడు.

ఇరవై సంవత్సరాలుగా వెతుకుతున్న సమాధానం ఇప్పుడు తన చేతిలో ఉన్నట్టుగా.

కొన్ని క్షణాల తర్వాత…

శేఖర్ కుర్చీలో కూర్చున్నాడు.

అతని ముఖం అలసిపోయింది.

“రాఘవేంద్ర…”

“ఒకప్పుడు మా ప్రాంతంలో చాలా గౌరవం ఉన్న వ్యక్తి.”

“పెద్ద వ్యాపారవేత్త.”

“స్కూళ్లు కట్టించాడు.”

“ఆసుపత్రులకు విరాళాలు ఇచ్చాడు.”

“ప్రజలు దేవుడిలా చూసేవారు.”

వైదేహి ఆశ్చర్యంగా చూసింది.

“అలాంటి వ్యక్తి రోహిత్ కథతో ఎలా సంబంధం?”

శేఖర్ బాధగా నవ్వాడు.

“అదే అతని గొప్పతనం.”

“బయట కనిపించేది ఒక ముఖం.”

“లోపల ఉండేది ఇంకో ముఖం.”

గోదాంలో గాలి భారంగా మారింది.

రోహిత్ టేబుల్ మీద ఉన్న లాకెట్ తీసుకున్నాడు.

“ఈ లాకెట్ నాకు గోదాంలో దొరికింది.”

“నేను తప్పించుకుని వెళ్లే ముందు.”

అతను లాకెట్ తెరిచాడు.

లోపల ఒక పాత ఫోటో ఉంది.

ఫోటోలో చిన్న వయసులో ఉన్న రాఘవేంద్ర కనిపిస్తున్నాడు.

అతని పక్కన ఇంకొక వ్యక్తి.

ఆ వ్యక్తిని చూసిన క్షణం…

శేఖర్ ఒక్కసారిగా లేచిపోయాడు.

“లేదు!”

అతని గొంతు వణికింది.

అర్జున్ ఆశ్చర్యపోయాడు.

“ఎవరు ఆయన?”

శేఖర్ కళ్లలో కన్నీళ్లు మెరిశాయి.

“నా అన్నయ్య.”

గదిలో నిశ్శబ్దం.

వైదేహి ఆశ్చర్యంతో నోరు తెరిచింది.

“మీ అన్నయ్యా?”

శేఖర్ తల ఊపాడు.

“అవును.”

“రాఘవేంద్ర, నా అన్నయ్య చిన్ననాటి స్నేహితులు.”

“కలిసి పెరిగారు.”

“కలిసి వ్యాపారాలు మొదలుపెట్టారు.”

“కానీ తర్వాత…”

అతను మాట ఆపేశాడు.

“తర్వాత ఏమైంది?”

అడిగాడు అర్జున్.

శేఖర్ కిటికీ వైపు చూశాడు.

ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం జ్ఞాపకాలు అతని కళ్లలో కదులుతున్నాయి.

“నా అన్నయ్య ఒక్కసారిగా అదృశ్యమయ్యాడు.”

“ఎవరికి ఏమీ చెప్పకుండా.”

“పోలీసులు వెతికారు.”

“కుటుంబం వెతికింది.”

“కానీ అతని జాడ దొరకలేదు.”

రోహిత్ మెల్లగా అన్నాడు.

“ఎందుకంటే అతను అదృశ్యం కాలేదు.”

“ఏమిటి?”

శేఖర్ గుండె ఒక్కసారిగా బలంగా కొట్టుకుంది.

రోహిత్ తన బ్యాగ్ నుంచి ఒక పాత కవర్ తీసి టేబుల్ మీద పెట్టాడు.

దానిపై దుమ్ము పేరుకుంది.

కానీ లోపల ఉన్న పత్రాలు జాగ్రత్తగా భద్రపరచబడ్డాయి.

“ఇది నాకు అనాథాశ్రమంలో దొరికింది.”

“చనిపోయే ముందు ఆ వృద్ధుడు ఇచ్చాడు.”

“నన్ను తప్పించిపోవడానికి సహాయం చేసిన వ్యక్తి.”

అర్జున్ కవర్ తెరిచాడు.

లోపల పాత ఉత్తరాలు ఉన్నాయి.

ఒక ఉత్తరం పైభాగంలో పేరు కనిపించింది.

“శేఖర్‌కు…”

శేఖర్ చేతులు వణికిపోయాయి.

అది తన అన్నయ్య చేతిరాత.

అతను వెంటనే ఉత్తరం తీసుకుని చదవడం ప్రారంభించాడు.

“శేఖర్…” kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

“ఈ ఉత్తరం నీ చేతికి చేరుతుందో లేదో తెలియదు.”

“కానీ నేను ఒక భయంకరమైన నిజం తెలుసుకున్నాను.”

“రాఘవేంద్ర చేస్తున్న పనులు చట్టవిరుద్ధం.”

“పిల్లలను అక్రమంగా తరలించే ముఠాలకు అతను డబ్బు ఇస్తున్నాడు.”

“నేను అతన్ని ఆపాలని ప్రయత్నించాను.”

“అందుకే ఇప్పుడు నా ప్రాణాలకు ప్రమాదం ఉంది.”

ఉత్తరం అక్కడే ముగిసిపోయింది.

శేఖర్ కళ్లలో కన్నీళ్లు జారాయి.

ఇరవై సంవత్సరాలుగా తన అన్నయ్య ఎందుకు మాయమయ్యాడో ఇప్పుడు అర్థమవుతోంది.

వైదేహి గుండెల్లో భయం పెరిగింది.

“అంటే…”

“రాఘవేంద్ర మీ అన్నయ్యకు కూడా ఏదైనా చేశాడా?”

ఎవరూ సమాధానం చెప్పలేదు.

ఎందుకంటే…

అప్పుడే కథాలయం పుస్తకం మళ్లీ వెలిగింది.

కొత్త పేజీ తెరుచుకుంది.

అందులో ఒక ఫోటో కనిపించింది.

పాత బంగ్లా.

చుట్టూ అడవి.

విరిగిపోయిన గేటు.

కింద ఒక వాక్యం.

“నీడలు ఎప్పుడూ వెలుగుకు దూరంగా దాక్కుంటాయి.”

మరో వాక్యం కనిపించింది.

“రాఘవేంద్ర చివరిసారిగా కనిపించిన స్థలం.”

అర్జున్ ఆ ఫోటోను జాగ్రత్తగా చూశాడు.

అతని గుండె ఒక్కసారిగా ఆగినట్టైంది.

ఎందుకంటే…

ఆ బంగ్లా వెనుక కనిపిస్తున్న మర్రిచెట్టు…

వీరన్నపాలెంలోని కథాలయం దగ్గర ఉన్న మర్రిచెట్టును పోలి ఉంది.

అప్పుడే కథాలయం పుస్తకంలో చివరి వాక్యం వెలిగింది.

“రాఘవేంద్ర రహస్యం బయటపడితే…”

“రోహిత్ కథ పూర్తవుతుంది.”

“కానీ మరో కథ ప్రారంభమవుతుంది.”

గోదాంలో మళ్లీ నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

కానీ ఇప్పుడు వాళ్లందరికీ ఒక విషయం అర్థమైంది.

రోహిత్‌ను కనుగొనడం ముగింపు కాదు.

అది కేవలం మొదటి తలుపు మాత్రమే.

దాని వెనుక…

ఇరవై సంవత్సరాలుగా చీకటిలో దాగి ఉన్న ఒక పెద్ద నిజం ఎదురుచూస్తోంది.

(కొనసాగుతుంది — అధ్యాయం 9: మర్రిచెట్టు వెనుక ఉన్న బంగ్లా)

కథాలయం – శేఖర్ రహస్యం

అధ్యాయం 9: మర్రిచెట్టు వెనుక ఉన్న బంగ్లా kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

రామాపురం గోదాంలోని ఆ రాత్రి తర్వాత…

అర్జున్, వైదేహి, రోహిత్, శేఖర్ నలుగురి జీవితాలు ఒకే దారిలో నడవడం ప్రారంభించాయి.

కథాలయం పుస్తకంలో కనిపించిన బంగ్లా ఫోటో వాళ్ల మనసుల్లో నిలిచిపోయింది.

అది కేవలం ఒక భవనం కాదు.

ఇరవై సంవత్సరాలుగా దాగి ఉన్న నిజానికి ద్వారం.

మరుసటి రోజు ఉదయం…

నలుగురూ వీరన్నపాలెం చేరుకున్నారు.

గ్రామం ఎప్పటిలాగే ప్రశాంతంగా ఉంది.

పొలాల మధ్య గాలి మెల్లగా వీచుతోంది.

దూరంగా పక్షుల కిలకిలారావాలు.

కానీ…

వాళ్ల మనసుల్లో మాత్రం ప్రశాంతత లేదు.

ఎందుకంటే…

ఈసారి కథాలయం వాళ్లను జ్ఞాపకాల కోసం కాదు…

నిజం కోసం పిలిచింది.

మర్రిచెట్టు దగ్గరకు చేరుకున్నప్పుడు…

రోహిత్ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.

అతని కళ్లలో ఆశ్చర్యం.

“ఏమైంది?”

అడిగాడు అర్జున్.

రోహిత్ మర్రిచెట్టును చూస్తూ నిలబడ్డాడు.

“ఈ చెట్టు…”

“నేను ఎక్కడో చూసాను.”

శేఖర్ ఆశ్చర్యపోయాడు.

“నువ్వు ఇక్కడ ఎప్పుడూ రాలేదు కదా.”

రోహిత్ తల ఊపాడు.

“రాలేదు.”

“కానీ…”

“నా చిన్నప్పటి జ్ఞాపకాల్లో ఇది ఉంది.”

ఆ మాట వినగానే అందరూ ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

అప్పుడే…

కథాలయం గంట మెల్లగా మోగింది.

గాలి ఒక్కసారిగా బలంగా వీచింది.

మర్రిచెట్టు ఆకులు గలగలమన్నాయి.

ఆకుల మధ్య నుంచి ఒక పాత దారి కనిపించింది.

ఇంతకుముందు ఎప్పుడూ కనిపించని దారి.

అది చెట్ల మధ్యగా కొండ వెనుక వైపు వెళ్తోంది.

వైదేహి ఆశ్చర్యంగా చూసింది.

“ఇది నిన్న లేదు.”

అర్జున్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.

“కథాలయం దారి చూపిస్తోంది.”

నలుగురూ ఆ దారిలో నడవడం ప్రారంభించారు.

కొన్ని నిమిషాల తర్వాత…

చెట్ల మధ్య నుంచి ఒక భారీ గేటు కనిపించింది.

తుప్పు పట్టిన ఇనుప గేటు.

దాని మీద అడవి తీగలు పెరిగిపోయాయి.

గేటు వెనుక…

అదే బంగ్లా.

కథాలయం పుస్తకంలో కనిపించిన బంగ్లా.

విరిగిపోయిన కిటికీలు.

శిథిలమైన బాల్కనీ.

గోడల మీద పచ్చి మొక్కలు.

చూస్తుంటే…

ఏళ్లుగా అక్కడ ఎవరూ నివసించనట్టుంది.

కానీ…

అర్జున్ గమనించాడు.

ప్రధాన ద్వారం దగ్గర నేలపై కొత్తగా పడిన అడుగుల గుర్తులు ఉన్నాయి.

“ఇక్కడ ఎవరో ఉన్నారు.”

అన్నాడు.

రోహిత్ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.

ఎందుకో…

ఆ ఇంటిని చూస్తుంటే అతని మనసులో మర్చిపోయిన జ్ఞాపకాలు మేల్కొంటున్నాయి.

అప్పుడే…

అతని తలలో ఒక్కసారిగా ఒక దృశ్యం మెరిసింది.

ఒక చిన్న బాలుడు.

ఒక పెద్ద హాలు.

ఒక వ్యక్తి గట్టిగా అరిచే శబ్దం.

మరియు…

రక్తం చిందిన నేల.

రోహిత్ ఒక్కసారిగా తూలిపోయాడు.

“రోహిత్!”

వైదేహి వెంటనే అతన్ని పట్టుకుంది.

“ఏమైంది?”

రోహిత్ ఊపిరి పీల్చుకుంటూ అన్నాడు.

“నేను…”

“ఈ ఇంట్లో ఉన్నాను.”

నలుగురూ ఆశ్చర్యపోయారు.

“ఏమిటి?”

రోహిత్ గోడల వైపు చూస్తున్నాడు.

“నన్ను ఇక్కడికి తీసుకొచ్చారు.”

“చాలా చిన్నప్పుడు.”

“నాకు గుర్తుకు వస్తోంది.”

శేఖర్ గుండె ఒక్కసారిగా బలంగా కొట్టుకుంది.

అంటే…

ఈ బంగ్లాకి రోహిత్ అదృశ్యానికి నేరుగా సంబంధం ఉంది.

అప్పుడే…

బంగ్లా ప్రధాన ద్వారం స్వయంగా కీచుమంటూ తెరుచుకుంది.

ఎవరూ తాకలేదు.

కానీ…

అది మెల్లగా తెరుచుకుంది.

లోపల చీకటి మాత్రమే కనిపిస్తోంది.

అర్జున్ జాగ్రత్తగా ముందుకు అడుగు వేశాడు.

అప్పుడే కథాలయం పుస్తకం అతని చేతిలో వేడిగా మారింది.

పుస్తకం స్వయంగా తెరుచుకుంది.

ఒకే వాక్యం కనిపించింది.

“నిజం మొదటి అంతస్తులో లేదు.”

“నేల కింద ఉంది.”

వైదేహి ఆశ్చర్యంగా చదివింది.

“నేల కిందా?”

అప్పుడే…

బంగ్లా లోపల నుంచి ఏదో భారీ వస్తువు కదిలిన శబ్దం వినిపించింది.

ధమ్…!

ధమ్…!

ధమ్…!

నలుగురూ ఒక్కసారిగా నిలిచిపోయారు.

ఆ శబ్దం…

భూమి కింద నుంచి వస్తోంది.

రోహిత్ కళ్లలో భయం కనిపించింది.

ఎందుకంటే…

అదే శబ్దం అతను చిన్నప్పుడు చివరిసారిగా విన్న శబ్దం.

మరియు…

ఆ శబ్దం తర్వాతే అతని జ్ఞాపకాలు చీకటిలో కలిసిపోయాయి.

(కొనసాగుతుంది — అధ్యాయం 10: భూమి కింద దాగిన గది)

కథాలయం – శేఖర్ రహస్యం

అధ్యాయం 10: భూమి కింద దాగిన గది kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

బంగ్లా హాలులో నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

కానీ ఆ నిశ్శబ్దం మధ్యలో…

ధమ్…!

ధమ్…!

ధమ్…!

భూమి కింద నుంచి వస్తున్న ఆ శబ్దం అందరి గుండెల్లో భయాన్ని నింపుతోంది.

వైదేహి అర్జున్ చేతిని గట్టిగా పట్టుకుంది.

“మనకు నిజంగానే లోపలికి వెళ్లాలా?”

ఆమె స్వరంలో భయం స్పష్టంగా వినిపించింది.

అర్జున్ కూడా భయపడుతున్నాడు.

కానీ…

కథాలయం అతన్ని ఇంత దూరం తీసుకొచ్చింది.

ఇప్పుడు వెనక్కి తిరిగే అవకాశం లేదు.

“వెళ్లాలి.”

అన్నాడు.

“ఎందుకంటే ఈ తలుపు వెనుకే ఇరవై సంవత్సరాలుగా దాగి ఉన్న నిజం ఉంది.”

రోహిత్ మాత్రం హాలులో నిలబడి చుట్టూ చూస్తున్నాడు.

అతని ముఖం పాలిపోయింది.

గోడలను చూస్తున్నాడు.

మెట్లను చూస్తున్నాడు.

పగిలిపోయిన కిటికీలను చూస్తున్నాడు.

ఎందుకంటే…

ఈ ప్రదేశం అతనికి గుర్తుకు వస్తోంది.

చిన్న చిన్న ముక్కలుగా.

చెదిరిపోయిన జ్ఞాపకాలుగా.

అప్పుడే…

“ఆగండి.”

అన్నాడు రోహిత్.

ముగ్గురూ అతని వైపు తిరిగారు.

“ఈ హాలులో…”

“ఒక విగ్రహం ఉండేది.”

అర్జున్ ఆశ్చర్యపోయాడు.

“ఇప్పుడు లేదు కదా.”

రోహిత్ తల ఊపాడు.

“అవును.” kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

“కానీ అక్కడే ఉండేది.”

అని హాలు మధ్యలో ఉన్న పాత రాతి వేదిక వైపు చూపించాడు.

వేదిక మీద ఇప్పుడు దుమ్ము మాత్రమే ఉంది.

అర్జున్ దగ్గరికి వెళ్లాడు.

రాతి వేదికను పరిశీలించాడు.

అప్పుడే…

ఒక మూలలో చిన్న ఇనుప ఉంగరం కనిపించింది.

దుమ్ముతో కప్పబడి ఉంది.

సాధారణంగా చూస్తే ఎవరికీ కనిపించదు.

అర్జున్ దాన్ని పట్టుకుని లాగాడు.

మొదట కదలలేదు.

మరింత బలంగా లాగాడు.

కర్ర్…

అనే శబ్దంతో రాతి వేదిక కదలడం ప్రారంభించింది.

వైదేహి ఉలిక్కిపడింది.

రోహిత్ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.

రాతి వేదిక పక్కకు జరగడంతో…

కిందకు వెళ్లే ఇరుకైన మెట్లు కనిపించాయి.

చీకటిలోకి దిగిపోయే రాతి మెట్లు.

వాటి నుంచి చల్లటి గాలి పైకి వస్తోంది.

అర్జున్ చేతిలో ఉన్న మొబైల్ టార్చ్ ఆన్ చేశాడు.

కిందకు వెలుగు వేశాడు.

కానీ…

మెట్ల చివర కనిపించలేదు.

చాలా లోతుగా ఉన్నాయి.

అప్పుడే కథాలయం పుస్తకం మళ్లీ తెరుచుకుంది.

ఒక కొత్త వాక్యం కనిపించింది.

“భయపడేది చీకటిని కాదు.”

“చీకటిలో దాగిన నిజాన్ని.”

శేఖర్ లోతుగా ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు.

“వెళ్దాం.”

నలుగురూ మెట్లు దిగడం ప్రారంభించారు.

ఒక్కో అడుగు.

ఒక్కో ఊపిరి.

చీకటి మరింత గాఢంగా మారుతోంది.

కొన్ని నిమిషాల తర్వాత…

మెట్లు ముగిశాయి.

వాళ్ల ముందొక భారీ భూగర్భ గది కనిపించింది.

గోడలన్నీ రాతితో నిర్మించబడ్డాయి.

పైన నుంచి నీటి చుక్కలు పడుతున్నాయి.

గదిలో వింత నిశ్శబ్దం ఉంది.

అర్జున్ టార్చ్ వెలుగు ముందుకు తిప్పాడు.

అప్పుడు…

అందరూ ఒక్కసారిగా స్థబ్దులైపోయారు.

గది మధ్యలో డజన్ల కొద్దీ ఇనుప అల్మారాలు ఉన్నాయి.

పాత ఫైళ్లు.

పెట్టెలు.

పత్రాలు.

ఇది సాధారణ గది కాదు.

ఎవరో రహస్యంగా దాచిన సమాచార నిల్వ.

అప్పుడే…

రోహిత్ దూరంగా ఉన్న ఒక గోడ వైపు పరుగెత్తాడు.

“నాకు ఇది గుర్తుంది!”

అన్నాడు.

గోడ మీద చిన్న చిన్న గీతలు ఉన్నాయి.

అతను వాటిని తాకాడు.

అక్కడ ఇలా చెక్కబడి ఉంది.

“రోహిత్”

చిన్న పిల్లవాడి చేతిరాత.

ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం చెక్కిన పేరు.

రోహిత్ కళ్లలో నీళ్లు నిండిపోయాయి.

“నేనే రాశాను.”

“నన్ను ఇక్కడ బంధించినప్పుడు.”

వైదేహి కళ్లలో బాధ మెరిసింది.

అప్పుడే…

శేఖర్ ఒక పాత ఇనుప అల్మారా తెరిచాడు.

లోపల వందలాది ఫైళ్లు ఉన్నాయి.

వాటిలో ఒక ఫైల్ బయటకు జారిపోయింది.

అర్జున్ దాన్ని తీసుకున్నాడు.

దాని మీద పెద్ద అక్షరాల్లో ఇలా ఉంది.

“ప్రాజెక్ట్ – ఆర్”

కింద…

“రాఘవేంద్ర ట్రస్ట్ – రహస్య దస్త్రాలు”

గదిలో గాలి ఒక్కసారిగా భారంగా మారింది.

అర్జున్ ఫైల్ తెరిచాడు.

మొదటి పేజీ చూసిన క్షణం…

అతని కళ్లలో ఆశ్చర్యం.

రెండో పేజీ చూసిన క్షణం…

వైదేహి చేతిలోని టార్చ్ జారిపడింది.

మూడో పేజీ చూసిన క్షణం…

శేఖర్ కుర్చీలో కూర్చున్నట్టుగా నేలపై కూలబడ్డాడు.

ఎందుకంటే…

ఆ ఫైల్‌లో పిల్లల పేర్లు ఉన్నాయి.

వందలాది పేర్లు.

అదృశ్యమైన పిల్లల పేర్లు.

వాటిలో ఒక పేరు చుట్టూ ఎర్ర సిరాతో వలయం గీసి ఉంది.

“రోహిత్”

కానీ…

అది వాళ్లను ఎక్కువగా షాక్‌కు గురి చేయలేదు.

వారి చూపు కిందికి వెళ్లింది.

అక్కడ ఇంకో పేరు ఉంది.

ఒక పేరు…

ఇప్పటివరకు ఎవరూ ఊహించని పేరు.

ఆ పేరు చూసిన క్షణం…

రోహిత్ కళ్లలో భయం కనిపించింది.

అర్జున్ గుండె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినట్టైంది.

ఎందుకంటే ఆ పేరు…

శేఖర్ అన్నయ్య పేరు.

(కొనసాగుతుంది — అధ్యాయం 11: అదృశ్యమైనవారి జాబితాలో ఒక పరిచిత పేరు)

కథాలయం – శేఖర్ రహస్యం

అధ్యాయం 11: అదృశ్యమైనవారి జాబితాలో ఒక పరిచిత పేరు kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

భూగర్భ గదిలో నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

గోడల మీద నీటి చుక్కలు పడుతున్న శబ్దం మాత్రమే వినిపిస్తోంది.

అర్జున్ చేతిలో ఉన్న ఫైల్ వణుకుతోంది.

కానీ…

అది అతని చేతులు వణకడం వల్ల.

ఎందుకంటే…

అదృశ్యమైన పిల్లల జాబితాలో కనిపించిన ఆ పేరు…

ఎవ్వరూ ఊహించనిది.

“సురేంద్ర” kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

శేఖర్ అన్నయ్య పేరు.

శేఖర్ ఆ ఫైల్‌ను లాక్కుని మళ్లీ చూసాడు.

పేరు స్పష్టంగా ఉంది.

వయసు.

చిరునామా.

తేదీ.

అన్నీ సరిపోతున్నాయి.

“లేదు…”

అతని గొంతు వణికింది.

“ఇది తప్పు.”

“నా అన్నయ్య చిన్న పిల్లవాడు కాదు.”

“ఈ జాబితాలో అతని పేరు ఎలా ఉంటుంది?”

అర్జున్ వెంటనే తర్వాతి పేజీ తిప్పాడు.

అక్కడ ఒక గమనిక ఉంది.

“ప్రాజెక్ట్–ఆర్‌కు అడ్డుగా నిలిచిన వ్యక్తులు.”

దాని కింద కొన్ని పేర్లు ఉన్నాయి.

వాటిలో మొదటి పేరు…

సురేంద్ర.

ఇప్పుడు అందరికీ అర్థమైంది.

అతను బాధితుడు కాదు.

సాక్షి.

రాఘవేంద్ర రహస్యాలను కనుగొన్న వ్యక్తి.

శేఖర్ కళ్లలో కన్నీళ్లు తిరిగాయి.

ఇరవై సంవత్సరాలుగా తన అన్నయ్య తనను వదిలి వెళ్లిపోయాడని అనుకున్నాడు.

కానీ…

అతను వెళ్లిపోలేదు.

ఎవరో అతన్ని మాయం చేశారు.

అప్పుడే రోహిత్ మరో ఫైల్ తీసుకున్నాడు.

దాని మీద పెద్ద అక్షరాల్లో ఇలా ఉంది.

“సాక్షులు”

ఫైల్ తెరిచిన వెంటనే పాత ఫోటోలు కనిపించాయి.

రాఘవేంద్రతో కలిసి నిలబడి ఉన్న కొంతమంది వ్యక్తులు.

వారిలో ఒకడు సురేంద్ర.

మరో పేజీలో…

సురేంద్ర చేతిరాతలో కొన్ని నోట్స్ ఉన్నాయి.

రోహిత్ చదవడం ప్రారంభించాడు.

“రాఘవేంద్ర సేవా కార్యక్రమాల వెనుక మరొక ప్రపంచం ఉంది.”

“అనాథాశ్రమాలు, ట్రస్టులు, హాస్టళ్లు కేవలం ముఖాలు మాత్రమే.”

“పిల్లలను కనిపించకుండా చేసే నెట్‌వర్క్ వెనుక అసలు డబ్బు దాగి ఉంది.”

“సాక్ష్యాలు సేకరిస్తున్నాను.”

“నాకు ఏదైనా జరిగితే…”

అక్కడే వాక్యం ఆగిపోయింది.

శేఖర్ కళ్లను మూసుకున్నాడు.

తన అన్నయ్య చివరి రోజులలో ఎంత భయంతో జీవించాడో ఇప్పుడు అర్థమవుతోంది.

అప్పుడే…

భూగర్భ గది చివరన ఉన్న ఇనుప తలుపు వైపు నుంచి ఒక శబ్దం వినిపించింది.

కర్ర్…

కర్ర్…

అది నెమ్మదిగా తెరుచుకుంటోంది.

అందరూ ఒక్కసారిగా టార్చ్‌లను ఆ వైపు తిప్పారు.

తలుపు వెనుక ఒక చిన్న గది ఉంది.

ఆ గదిలో ఒక్క కుర్చీ మాత్రమే కనిపిస్తోంది.

దాని ముందు ఒక పాత టేబుల్.

టేబుల్ మీద ఒక టేప్ రికార్డర్.

దుమ్ముతో కప్పబడి ఉంది.

కానీ…

అది ఇప్పుడే ఆన్ అయినట్టుగా ఎర్రటి లైట్ వెలుగుతోంది.

వైదేహి గుండె బలంగా కొట్టుకుంది.

“ఇది ఎలా సాధ్యం?”

అర్జున్ నెమ్మదిగా దగ్గరకు వెళ్లాడు.

టేప్ రికార్డర్ పక్కన ఒక చీటీ ఉంది.

అందులో ఒక్క వాక్యం మాత్రమే.

“నిజం వినడానికి సిద్ధంగా ఉన్నవారికి.”

కింద సంతకం.

– సురేంద్ర kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

శేఖర్ చేతులు వణికిపోయాయి.

“అన్నయ్య…”

అతను మెల్లగా కుర్చీలో కూర్చున్నాడు.

అర్జున్ టేప్ రికార్డర్ బటన్ నొక్కాడు.

మొదట గరగర శబ్దం వినిపించింది.

తర్వాత…

ఒక స్వరం.

బలహీనంగా ఉంది.

కానీ స్పష్టంగా గుర్తుపట్టగలిగే స్వరం.

సురేంద్ర స్వరం.

“శేఖర్…”

“ఈ రికార్డింగ్ నువ్వు వింటే…”

“అంటే నేను తిరిగి రాలేదని అర్థం.”

శేఖర్ కళ్లలో కన్నీళ్లు జారాయి.

ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత…

తన అన్నయ్య స్వరం మళ్లీ వినిపిస్తోంది.

“రాఘవేంద్ర నేను అనుకున్న మనిషి కాదు.”

“అతను పిల్లలను ఉపయోగిస్తున్నాడు.”

“నేను సాక్ష్యాలు దాచాను.”

“అవి ఈ బంగ్లాలోనే ఉన్నాయి.”

“కానీ…”

రికార్డింగ్ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.

గదిలో నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

అర్జున్ ఆశ్చర్యపోయాడు.

“అంతేనా?”

అప్పుడే టేప్ మళ్లీ గరగరమంది.

చివరి భాగం ప్రారంభమైంది.

ఈసారి సురేంద్ర స్వరంలో భయం స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది.

“వాళ్లు వచ్చేశారు…”

“నాకు ఎక్కువ సమయం లేదు…”

“రాఘవేంద్రను వెతకకండి…”

“అతను…”

ఒక్కసారిగా ఒక పెద్ద శబ్దం.

అరుపులు.

పరుగుల శబ్దం.

తర్వాత…

రికార్డింగ్ పూర్తిగా ఆగిపోయింది.

భూగర్భ గదిలో అందరూ స్థబ్దులైపోయారు.

ఎందుకంటే…

సురేంద్ర చెప్పబోయిన చివరి మాటే ఇప్పుడు అత్యంత ముఖ్యమైనది.

“రాఘవేంద్రను వెతకకండి… అతను…”

అతను ఏమిటి?

ఎక్కడ ఉన్నాడు?

అసలు బతికే ఉన్నాడా?

అప్పుడే కథాలయం పుస్తకం స్వయంగా తెరుచుకుంది.

ఒక కొత్త ఫోటో కనిపించింది.

అందులో ఒక వృద్ధుడు.

తెల్ల జుట్టు.

గడ్డం.

కళ్లజోడు.

సాధారణ గ్రామ పెద్దలా కనిపిస్తున్నాడు.

కానీ ఫోటో కింద ఉన్న పేరు చూసిన క్షణం…

శేఖర్ గుండె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినట్టైంది.

“రాఘవేంద్ర (ప్రస్తుతం: శ్రీనివాస శర్మ)”

మరియు దాని కింద ఒక వాక్యం.

“కొన్ని నీడలు చనిపోవు.”

“అవి పేర్లు మార్చుకుని జీవిస్తాయి.”

(కొనసాగుతుంది — అధ్యాయం 12: పేరు మార్చుకున్న మనిషి)

కథాలయం – శేఖర్ రహస్యం

అధ్యాయం 12: పేరు మార్చుకున్న మనిషి kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

భూగర్భ గదిలో చీకటి మరింత భారంగా మారింది.

కథాలయం పుస్తకంలో కనిపిస్తున్న ఫోటో వైపు అందరి చూపులు నిలిచిపోయాయి.

“రాఘవేంద్ర (ప్రస్తుతం: శ్రీనివాస శర్మ)”

ఆ పేరు చూసిన క్షణం…

శేఖర్ చేతిలో ఉన్న టేప్ రికార్డర్ నేలపై జారిపోయింది.

“లేదు…”

అతని పెదవులు వణికాయి.

“ఇది నిజం కాదు.”

“రాఘవేంద్ర ఇరవై సంవత్సరాల క్రితమే మాయమయ్యాడు.”

రోహిత్ మాత్రం పుస్తకాన్ని గట్టిగా చూస్తున్నాడు.

అతని గుండెలో కోపం నెమ్మదిగా మేల్కొంటోంది.

ఎందుకంటే…

తన బాల్యాన్ని దోచుకున్న మనిషి…

ఇన్నేళ్లుగా మరో పేరుతో ప్రశాంతంగా జీవిస్తున్నాడని తెలుస్తోంది.

వైదేహి పుస్తకంలోని తర్వాతి పేజీ తెరిచింది.

అందులో ఒక గ్రామం ఫోటో కనిపించింది.

పచ్చని పొలాలు.

ఒక చిన్న ఆశ్రమం.

మధ్యలో పెద్ద రావిచెట్టు.

కింద ఇలా రాసి ఉంది.

“శాంతిగిరి ఆశ్రమం”

“వెలిగొండ అడవుల అంచు”

అర్జున్ ఆశ్చర్యపోయాడు.

“అంటే రాఘవేంద్ర ఇప్పుడు ఆశ్రమం నడుపుతున్నాడా?”

పుస్తకంలో కొత్త వాక్యం ప్రత్యక్షమైంది.

“పాపం దాచుకోవడానికి కొందరు చీకటిని ఎంచుకుంటారు.”

“కొంతమంది పవిత్రతను ఎంచుకుంటారు.”

ఆ వాక్యం చదివిన తర్వాత ఎవరూ మాట్లాడలేదు.

ఎందుకంటే… kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

అది నిజం కావచ్చు.

ఒకప్పుడు భయంకరమైన పనులు చేసిన వ్యక్తి…

ఇప్పుడు భక్తుడి వేషంలో జీవిస్తూ ఉండవచ్చు.

అప్పుడే…

రోహిత్ టేబుల్ మీద ఉన్న మరో పాత ఫైల్ తీసుకున్నాడు.

అది ఇప్పటివరకు ఎవరూ తెరవలేదు.

దాని మీద ఒక తేదీ ఉంది.

“18 సంవత్సరాల క్రితం”

అతను జాగ్రత్తగా ఫైల్ తెరిచాడు.

మొదటి పేజీలో ఒక ఫోటో ఉంది.

ఆశ్రమ ప్రారంభోత్సవం.

గ్రామస్తులు.

స్థానిక నాయకులు.

మధ్యలో నిలబడి ఉన్న వ్యక్తి.

తెల్లటి దుస్తులు.

పొడవాటి గడ్డం.

నుదుటి మీద విభూది.

అతని పేరు…

“శ్రీనివాస శర్మ”

కానీ…

అతని కళ్లను చూసిన క్షణం…

శేఖర్ ఒక్కసారిగా లేచిపోయాడు.

“అతడే.”

“అతడే రాఘవేంద్ర.”

గదిలో నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

ఇరవై సంవత్సరాలుగా వెతుకుతున్న మనిషి.

ఇప్పుడు ఎక్కడ ఉన్నాడో తెలిసిపోయింది.

కానీ…

కథ ఇక్కడితో ముగియలేదు.

అప్పుడే కథాలయం పుస్తకం మళ్లీ వెలిగింది.

కొత్త వాక్యం ప్రత్యక్షమైంది.

“రాఘవేంద్రను కనుగొనడం సులభం.”

“నిజాన్ని నిరూపించడం కష్టం.”

అర్జున్ తల ఊపాడు.

అది నిజమే.

ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత ఎవరైనా ఒకరిని నిందించవచ్చు.

కానీ…

సాక్ష్యాలు లేకపోతే నిజం బయటకు రాదు.

అప్పుడే…

భూగర్భ గదిలో చివర ఉన్న గోడపై టార్చ్ వెలుగు పడింది.

రోహిత్ ఏదో గమనించాడు.

“అర్జున్…”

“అక్కడ చూడండి.”

అందరూ గోడ దగ్గరకు వెళ్లారు.

రాతి గోడలో చిన్న ఇనుప పెట్టె దాగి ఉంది.

అది దుమ్ముతో పూర్తిగా కప్పబడి ఉంది.

శేఖర్ గుండె బలంగా కొట్టుకుంది.

“అన్నయ్య చెప్పిన సాక్ష్యాలు…”

“ఇవే కావచ్చు.” kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

అర్జున్ పెట్టెను బయటకు లాగాడు.

తాళం తుప్పు పట్టిపోయింది.

కొద్దిసేపు ప్రయత్నించిన తర్వాత అది తెరుచుకుంది.

లోపల…

కొన్ని ఫోటోలు.

కొన్ని పత్రాలు.

మరియు ఒక వీడియో క్యాసెట్.

దాని మీద చేతిరాతలో ఒక వాక్యం.

“నా తర్వాత ఈ నిజాన్ని కనుగొనేవారికి — సురేంద్ర.”

శేఖర్ కళ్లలో మళ్లీ కన్నీళ్లు తిరిగాయి.

ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం…

తన అన్నయ్య దాచిన నిజం ఇప్పుడు తన చేతుల్లో ఉంది.

అప్పుడే కథాలయం పుస్తకం చివరి పేజీలో ఒక హెచ్చరిక కనిపించింది.

“సత్యం వెలుగులోకి వస్తే…”

“కొన్ని జీవితాలు విముక్తి పొందుతాయి.”

“కొన్ని జీవితాలు శాశ్వతంగా మారిపోతాయి.”

వైదేహి నెమ్మదిగా అడిగింది.

“ఇప్పుడు ఏం చేద్దాం?”

అర్జున్ చేతిలో ఉన్న వీడియో క్యాసెట్ వైపు చూశాడు.

“ముందు ఇందులో ఏముందో తెలుసుకోవాలి.”

రోహిత్ మౌనంగా తల ఊపాడు.

ఎందుకంటే…

ఆ క్యాసెట్‌లో కేవలం రాఘవేంద్ర రహస్యం మాత్రమే ఉండకపోవచ్చు.

తన తల్లిదండ్రుల గురించి.

తన గతం గురించి.

తన అసలు గుర్తింపు గురించి కూడా ఉండవచ్చు.

అతనికి తెలియదు.

కానీ…

ఆ భూగర్భ గదిలో దాగి ఉన్న నిజం ఇప్పుడు బయటకు రావడానికి సిద్ధంగా ఉంది.

మరియు కథాలయం పుస్తకంలోని చివరి వాక్యం నెమ్మదిగా మెరిసింది.

“కొన్ని కథలు ముగియడానికి ముందు…”

“వాటి అసలు ఆరంభం తెలుసుకోవాలి.”

(కొనసాగుతుంది — అధ్యాయం 13: సురేంద్ర దాచిన వీడియో సందేశం)

కథాలయం – శేఖర్ రహస్యం

అధ్యాయం 13: సురేంద్ర దాచిన వీడియో సందేశం kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

భూగర్భ గది మధ్యలో ఉన్న పాత టేబుల్ మీద వీడియో క్యాసెట్ నిశ్శబ్దంగా పడి ఉంది.

కానీ…

ఆ చిన్న క్యాసెట్‌లో ఇరవై సంవత్సరాలుగా దాగి ఉన్న నిజం బంధించబడి ఉంది.

అర్జున్ దాన్ని చేతిలోకి తీసుకున్నాడు.

“ఇది ప్లే చేయగలమా?”

రోహిత్ చుట్టూ చూసాడు.

భూగర్భ గది మూలలో పాత టీవీ, వీడియో ప్లేయర్ కనిపించాయి.

అవి దుమ్ముతో కప్పబడి ఉన్నప్పటికీ…

ఎవరో వాటిని జాగ్రత్తగా భద్రపరిచినట్టుగా ఉన్నాయి.

శేఖర్ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.

“అన్నయ్య ఈ క్షణం కోసం ఎదురు చూసాడా?”

వైదేహి నిశ్శబ్దంగా నిలబడింది.

ఆమెకు తెలియదు ఎందుకో…

ఈ వీడియో వాళ్లందరి జీవితాలను మార్చబోతుందనే భావన కలుగుతోంది.

కొన్ని నిమిషాల తర్వాత…

వీడియో ప్లేయర్ పనిచేయడం ప్రారంభించింది.

టీవీ స్క్రీన్ మీద మొదట గరగర శబ్దం.

తెల్లటి గీతలు.

ఆ తర్వాత…

ఒక ముఖం కనిపించింది.

సురేంద్ర.

అతని ముఖంలో అలసట ఉంది.

కళ్లలో భయం ఉంది.

కానీ…

నిజం చెప్పబోతున్న వ్యక్తి ధైర్యం కూడా ఉంది.

స్క్రీన్‌లో అతను కెమెరా వైపు చూశాడు.

“ఈ వీడియో చూస్తున్నవారికి…”

“నా పేరు సురేంద్ర.”

“నేను ఈ రికార్డింగ్ చేస్తున్న సమయానికి…”

“నా ప్రాణాలకు ప్రమాదం ఉంది.”

శేఖర్ కళ్లలో కన్నీళ్లు తిరిగాయి.

ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత తన అన్నయ్యను చూస్తున్నాడు.

సురేంద్ర మాట్లాడటం కొనసాగించాడు.

“నేను కనుగొన్న నిజం చాలా భయంకరమైనది.”

“రాఘవేంద్ర అనాథ పిల్లలను ఉపయోగిస్తున్నాడు.”

“కానీ అది అతని పెద్ద నేరం కాదు.”

అర్జున్ ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.

“దాని కంటే పెద్దదా?”

వీడియోలో సురేంద్ర ఒక ఫైల్ చూపించాడు.

“అతను పిల్లలను అదృశ్యం చేయలేదు.”

“వారి గతాలను అదృశ్యం చేశాడు.”

గదిలో ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

రోహిత్ కనుబొమ్మలు ముడిచాడు.

“గతాలను?”

వీడియోలో సురేంద్ర తల ఊపాడు.

“అవును.” kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

“కొంతమంది పిల్లలు అనాథలు కాదు.”

“వారిని వారి కుటుంబాల నుంచి వేరు చేశారు.”

“వారి పేర్లు మార్చారు.”

“వారి జీవితాలు మార్చేశారు.”

“వాళ్లు ఎవరో వాళ్లకే తెలియకుండా చేశారు.”

వైదేహి ఒళ్లు జలదరించింది.

అప్పుడే…

సురేంద్ర మరో ఫైల్ తెరిచాడు.

అందులో ఒక చిన్న బాలుడి ఫోటో ఉంది.

రోహిత్ గుండె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినట్టైంది.

ఎందుకంటే…

ఆ ఫోటోలో ఉన్న బాలుడు…

తానే.

పన్నెండేళ్ల రోహిత్.

స్క్రీన్‌లో సురేంద్ర నెమ్మదిగా అన్నాడు.

“రోహిత్…”

“ఈ వీడియో నువ్వు చూస్తుంటే…”

“నువ్వు తెలుసుకోవాల్సిన నిజం ఉంది.”

రోహిత్ శ్వాస బిగబట్టుకున్నాడు.

“నువ్వు అనాథవు కాదు.”

భూగర్భ గది ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైంది.

వైదేహి నోరు తెరిచింది.

అర్జున్ స్థబ్దుడైపోయాడు.

శేఖర్ కూడా ఆశ్చర్యంతో స్క్రీన్ వైపు చూస్తున్నాడు.

రోహిత్ చేతులు వణికుతున్నాయి.

“నీ తల్లిదండ్రులు నిన్ను వదిలేయలేదు.”

“నిన్ను వాళ్ల దగ్గర నుంచి తీసుకెళ్లారు.”

“ఎందుకంటే…”

సురేంద్ర గొంతు బరువెక్కింది.

“నీ తండ్రి ఒక నిజం తెలుసుకున్నాడు.”

“రాఘవేంద్ర గురించి.”

“అందుకే అతను లక్ష్యంగా మారాడు.”

రోహిత్ కళ్లలో కన్నీళ్లు తిరిగాయి.

ఇన్నేళ్లుగా తాను ఒంటరివాడినని అనుకున్నాడు.

కానీ… kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

తన కోసం ఎప్పుడో ఒక కుటుంబం ఎదురుచూసి ఉండొచ్చు.

అప్పుడే వీడియోలో మరో ఫోటో కనిపించింది.

ఒక దంపతులు.

వారి మధ్యలో చిన్న రోహిత్.

వాళ్ల ముఖాల్లో ఆనందం.

ఆ దృశ్యం చూసిన క్షణం…

రోహిత్ తలలో జ్ఞాపకాలు మెరుపుల్లా మెరిశాయి.

అమ్మ నవ్వు.

నాన్న భుజాలపై కూర్చోవడం.

ఒక చిన్న ఇల్లు.

వర్షపు రోజు.

అతను ఒక్కసారిగా మోకాళ్లపై కూర్చున్నాడు.

“నాకు గుర్తొస్తోంది…”

అన్నాడు ఏడుస్తూ.

“అమ్మ…”

“నాన్న…”

వైదేహి కళ్లలో కూడా నీళ్లు నిండిపోయాయి.

అయితే…

వీడియో ఇంకా పూర్తవలేదు.

సురేంద్ర చివరిసారి కెమెరా వైపు చూశాడు.

“ఇంకో విషయం ఉంది.”

“అందరూ రోహిత్ కథ ముగిసిందని అనుకుంటారు.”

“కానీ అసలు కథ ఇప్పుడు మొదలవుతుంది.”

“ఎందుకంటే…”

“రోహిత్ కేవలం బాధితుడు కాదు.”

“అతను ఒక సాక్ష్యం.”

“రాఘవేంద్రను కూల్చగలిగే చివరి సాక్ష్యం.”

అప్పుడే వీడియో ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.

టీవీ స్క్రీన్ మళ్లీ నల్లగా మారిపోయింది.

భూగర్భ గదిలో ఎవరూ మాట్లాడలేదు.

ఎందుకంటే…

వాళ్లు ఇప్పుడే తెలుసుకున్న నిజం అన్నింటినీ మార్చేసింది.

రోహిత్ అనాథ కాదు.

అతని గతం దొంగిలించబడింది.

మరియు…

అతని తల్లిదండ్రుల కథ ఇంకా పూర్తికాలేదు.

అప్పుడే కథాలయం పుస్తకం స్వయంగా తెరుచుకుంది.

కొత్త పేజీలో ఒక పాత ఇంటి చిత్రం కనిపించింది.

దాని కింద ఒక వాక్యం.

“తనను వెతికిన వాళ్లు ఇంకా ఎదురుచూస్తున్నారు.”

మరో వాక్యం నెమ్మదిగా వెలిగింది.

“కొన్ని కుటుంబాలు ముగియవు.”

“వాటిని కాలం మాత్రమే విడదీస్తుంది.”

(కొనసాగుతుంది — అధ్యాయం 14: రోహిత్ కోసం ఎదురుచూసిన ఇల్లు)

కథాలయం – శేఖర్ రహస్యం

అధ్యాయం 14: రోహిత్ కోసం ఎదురుచూసిన ఇల్లు kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

భూగర్భ గదిలో అందరూ మౌనంగా నిలబడి ఉన్నారు.

టీవీ స్క్రీన్ నల్లగా మారిపోయింది.

కానీ…

సురేంద్ర చెప్పిన మాటలు ఇంకా వారి చెవుల్లో మారుమోగుతున్నాయి.

“రోహిత్ అనాథ కాదు…”

“అతని కోసం ఇంకా ఎవరో ఎదురుచూస్తున్నారు…”

రోహిత్ కళ్లలో కన్నీళ్లు ఆగడం లేదు.

తన జీవితంలో మొదటిసారి…

తనకు ఒక కుటుంబం ఉందని తెలిసింది.

ఇన్నేళ్లు ఒంటరివాడినని అనుకున్నాడు.

కానీ…

ఎక్కడో ఒక చోట…

ఎవరో తన కోసం ఏడ్చారు.

ఎవరో తన కోసం ఎదురుచూశారు.

ఆ ఆలోచన అతని గుండెను బరువెక్కించింది.

అప్పుడే కథాలయం పుస్తకం మళ్లీ వెలిగింది.

కొత్త పేజీలో ఒక చిరునామా కనిపించింది.

“సీతారామపురం”

“పాత తాటి తోట వీధి”

దాని కింద ఒక వాక్యం.

“ఇక్కడ ఒక తలుపు ఎప్పుడూ పూర్తిగా మూసుకోలేదు.”

అర్జున్ నెమ్మదిగా పుస్తకం మూసేశాడు.

“వెళ్దాం.” kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

రోహిత్ అతని వైపు చూశాడు.

“ఎక్కడికి?”

“నీ ఇంటికి.”

ఆ ఒక్క మాట విన్న క్షణం…

రోహిత్ కళ్లలో మళ్లీ నీళ్లు నిండాయి.

“ఇల్లు…”

ఆ పదం అతను చివరిసారి ఎప్పుడు పలికాడో కూడా గుర్తు లేదు.

మరుసటి రోజు ఉదయం…

నలుగురూ సీతారామపురం చేరుకున్నారు.

అది చిన్న గ్రామం.

కాలం నెమ్మదిగా నడిచే గ్రామం.

పాత ఇళ్లు.

మట్టిరోడ్లు.

చెట్ల నీడలో కూర్చున్న పెద్దలు.

గ్రామంలోకి అడుగుపెట్టిన క్షణం నుంచే…

రోహిత్ గుండెల్లో వింత భావన కలిగింది.

ఇక్కడి గాలి కూడా తనకు పరిచయమైనట్టుంది.

ఇక్కడి చెట్లు కూడా తనను గుర్తుపట్టినట్టున్నాయి.

వాళ్లు తాటి తోట వీధిలోకి తిరిగారు.

చివరగా…

ఒక పాత ఇల్లు కనిపించింది.

ఎర్రటి కప్పు.

తెల్లటి గోడలు.

పక్కనే తులసి కోట.

గేటు పాతబడిపోయింది.

కానీ…

ఆ ఇంట్లో ఎవరో ఉంటున్నారనిపిస్తోంది.

రోహిత్ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.

అతని కాళ్లు వణుకుతున్నాయి.

“ఇదేనా?”

అడిగాడు.

వైదేహి మెల్లగా తల ఊపింది.

“బహుశా.”

గేటు నెమ్మదిగా తెరిచాడు రోహిత్.

అది కీచుమంటూ తెరుచుకుంది.

ఆ శబ్దం వినగానే…

ఇంటి లోపల నుంచి ఒక వృద్ధురాలు బయటకు వచ్చింది.

తెల్లటి జుట్టు.

ముడతలు పడిన ముఖం.

కానీ…

ఆమె కళ్లలో ఒక విచిత్రమైన వెలుగు ఉంది.

ఆమె మొదట అర్జున్ వైపు చూసింది.

తర్వాత వైదేహి వైపు.

ఆ తర్వాత…

రోహిత్ వైపు.

ఆ క్షణం…

ఆమె కళ్లలోని వెలుగు ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.

ఆమె చేతిలో ఉన్న పాత్ర నేలపై పడిపోయింది.

ఝణ్…

అనే శబ్దం వినిపించింది.

ఆమె పెదవులు వణికాయి.

కళ్లలో కన్నీళ్లు ఉప్పొంగాయి.

“లేదు…”

ఆమె మెల్లగా అంది.

“ఇది నిజం కాదు…”

రోహిత్ స్థబ్దుడైపోయాడు.

ఆ వృద్ధురాలిని చూస్తుంటే…

ఎందుకో గుండె లోపల ఏదో కదిలింది.

ఎంతో కాలం క్రితం మర్చిపోయిన జ్ఞాపకం.

ఆమె నెమ్మదిగా అతని దగ్గరకు వచ్చింది.

వణుకుతున్న చేతులతో అతని ముఖాన్ని తాకింది.

కొన్ని క్షణాలు ఏమీ మాట్లాడలేదు.

ఆ తర్వాత…

ఒక మాట అంది.

ఆ మాట విన్న క్షణం…

రోహిత్ గుండె ఆగిపోయినట్టైంది.

“చిన్నా…”

ఆ పేరు.

చిన్నప్పుడు తనను పిలిచే పేరు.

ఏళ్లుగా ఎవరూ పిలవని పేరు.

ఒక్కసారిగా అతని జ్ఞాపకాల తలుపులు తెరుచుకున్నాయి.

అమ్మ నవ్వు.

ఈ ఇంటి ముంగిట ఆడుకోవడం.

వర్షంలో తడవడం.

ఆ వృద్ధురాలి ఒడిలో నిద్రపోవడం.

“అమ్మమ్మ…”

అతని పెదవుల నుంచి ఆ మాట స్వయంగా బయటకు వచ్చింది.

ఆ వృద్ధురాలు ఒక్కసారిగా ఏడ్చేసింది.

అతన్ని గట్టిగా కౌగిలించుకుంది.

ఇరవై సంవత్సరాల నిరీక్షణ…

ఇరవై సంవత్సరాల బాధ…

ఆ క్షణంలో కరిగిపోయాయి.

కానీ…

ఆమె ఏడుపు మధ్యలో ఒక మాట చెప్పింది.

ఆ మాట విన్న వెంటనే అర్జున్, వైదేహి, శేఖర్ ఆశ్చర్యంగా ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

“నీ అమ్మ ఇంకా బతికే ఉంది చిన్నా…”

రోహిత్ కళ్లలో ఆశ్చర్యం.

గుండెల్లో అలజడి.

శ్వాస కూడా మరిచిపోయాడు.

“అమ్మ…”

“బతికే ఉందా?”

వృద్ధురాలు తల ఊపింది.

కానీ…

ఆమె ముఖంలో ఆనందం లేదు.

భయం ఉంది.

బాధ ఉంది.

ఆమె నెమ్మదిగా చెప్పింది.

“కానీ ఆమె నిన్ను గుర్తుపట్టదు…”

గాలి ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైంది.

రోహిత్ గుండె బలంగా కొట్టుకుంది.

“ఎందుకు?”

వృద్ధురాలి కళ్ల నుంచి కన్నీళ్లు జారాయి.

“ఎందుకంటే నువ్వు కనిపించకుండా పోయిన రోజు…”

“ఆమె మనసు కూడా విరిగిపోయింది.”

ఇంటి లోపల ఎక్కడో ఒక పాత ఫోటో ఫ్రేమ్ గాలి తాకిడికి మెల్లగా కదిలింది.

మరి…

రోహిత్ జీవితంలో అతిపెద్ద కలయిక ఇంకా జరగాల్సి ఉంది.

(కొనసాగుతుంది — అధ్యాయం 15: నన్ను గుర్తుపట్టని అమ్మ)

కథాలయం – శేఖర్ రహస్యం

అధ్యాయం 15: నన్ను గుర్తుపట్టని అమ్మ kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

సీతారామపురంలోని ఆ పాత ఇంట్లో…

సమయం నెమ్మదిగా కదులుతున్నట్టుగా అనిపిస్తోంది.

రోహిత్ ఇంకా తన అమ్మమ్మ చెప్పిన మాటనే ఆలోచిస్తున్నాడు.

“నీ అమ్మ ఇంకా బతికే ఉంది…”

ఆ మాట అతని గుండెలో ఆశను నింపింది.

కానీ…

“ఆమె నిన్ను గుర్తుపట్టదు…”

ఆ మాట ఆ ఆశ మీద నీడలా పడింది.

ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత తల్లిని చూడబోతున్నాడు.

కానీ…

ఆమె తనను కొడుకుగా గుర్తించకపోతే?

ఆ ఆలోచనే అతని గుండెను ముక్కలు చేస్తోంది.

అమ్మమ్మ మెల్లగా ఇంట్లోకి నడిచింది.

“రండి…”

“మీకు ఆమెను చూపిస్తాను.”

అర్జున్, వైదేహి, శేఖర్, రోహిత్ నిశ్శబ్దంగా ఆమె వెనుక నడిచారు.

ఇంటి లోపల పాతకాలపు వాతావరణం.

గోడల మీద నలుపు-తెలుపు ఫోటోలు.

మూలలో పాత రేడియో.

ఒక గదిలో పాత కలప అల్మరా.

అన్నీ కాలాన్ని గుర్తు చేస్తున్నాయి.

చివరగా…

వాళ్లు ఇంటి వెనుక భాగంలో ఉన్న ఒక చిన్న గది ముందు ఆగారు.

అమ్మమ్మ మెల్లగా తలుపు తెరిచింది.

గదిలో కిటికీ పక్కన ఒక మహిళ కూర్చుని ఉంది.

ఆమె జుట్టులో తెలుపు కలిసిపోయింది.

ముఖంలో అలసట.

కళ్లలో శూన్యం.

ఆమె బయట ఆకాశాన్ని చూస్తోంది.

ఎవరో వస్తున్నారని కూడా గమనించలేదు.

రోహిత్ గుండె ఒక్కసారిగా బలంగా కొట్టుకుంది.

ఎందుకో…

ఆమెను చూసిన క్షణంలోనే…

తన బాల్యంలో మర్చిపోయిన వెచ్చదనం గుర్తొచ్చింది.

“అమ్మ…”

అని పిలవాలని అనిపించింది.

కానీ… kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

అతని గొంతులో మాటలు ఆగిపోయాయి.

అమ్మమ్మ మెల్లగా ఆమె భుజంపై చేయి వేసింది.

“లక్ష్మి…”

ఆమె నెమ్మదిగా తిరిగి చూసింది.

ఆమె చూపు ముందుగా అమ్మమ్మపై పడింది.

తర్వాత అర్జున్.

వైదేహి.

శేఖర్.

చివరగా…

రోహిత్.

కొన్ని క్షణాలు ఆమె అతని వైపు చూస్తూనే ఉంది.

రోహిత్ గుండెలో ఆశ మెల్లగా పెరిగింది.

“అమ్మ…”

అతను మెల్లగా పిలిచాడు.

ఆమె ముఖంలో ఎలాంటి మార్పూ లేదు.

ఎలాంటి గుర్తింపు లేదు.

ఎలాంటి ఆశ్చర్యం లేదు.

ఆమె ప్రశాంతంగా అడిగింది.

“ఇతను ఎవరు?”

ఆ ఒక్క మాట…

రోహిత్ గుండెను చీల్చేసింది.

ఇరవై సంవత్సరాల నిరీక్షణ.

ఇరవై సంవత్సరాల కల.

ఒక్క క్షణంలో ముక్కలైపోయింది.

అతని కళ్లలో కన్నీళ్లు నిండిపోయాయి.

కానీ…

అతను ఏడవలేదు.

ఎందుకంటే…

తన ఎదుట ఉన్న ఆ మహిళ కూడా ఇరవై సంవత్సరాలుగా ఏడుస్తూనే ఉంది.

అమ్మమ్మ మెల్లగా అంది.

“లక్ష్మి…”

“చూడమ్మా.”

“ఇతను మన చిన్నా.”

ఆమె కొద్దిసేపు రోహిత్ వైపు చూసింది.

తర్వాత చిన్నగా నవ్వింది.

“చిన్నా ఇంకా చిన్నవాడే కదా.”

“ఇతను పెద్దవాడు.”

అని చెప్పి మళ్లీ కిటికీ బయటకు చూసింది.

వైదేహి కళ్లలో కన్నీళ్లు తిరిగాయి.

శేఖర్ తల వంచుకున్నాడు.

అర్జున్ గుండె బరువెక్కింది.

అమ్మమ్మ మెల్లగా చెప్పింది.

“నువ్వు కనిపించకుండా పోయిన రోజు…”

“ఆమె ప్రపంచం ఆగిపోయింది.”

“ప్రతి రోజు నువ్వు వస్తావని ఎదురు చూసింది.”

“ప్రతి రైల్వే స్టేషన్ వెతికింది.”

“ప్రతి పోలీస్ స్టేషన్ వెళ్లింది.”

“ప్రతి గుడిలో నీ కోసం ప్రార్థించింది.”

రోహిత్ కళ్లలో కన్నీళ్లు జారాయి.

అమ్మమ్మ కొనసాగించింది.

“కొన్ని సంవత్సరాల తర్వాత…”

“ఆమె మనసు ఆ బాధను భరించలేకపోయింది.”

“డాక్టర్లు ఒక పేరుతో పిలిచారు.”

“కానీ నాకు మాత్రం అది ఒకటే.”

“తన కొడుకును కోల్పోయిన తల్లి గుండె.”

గదిలో నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

అప్పుడే… kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

రోహిత్ నెమ్మదిగా తన జేబులోకి చేయి పెట్టాడు.

అక్కడ ఒక చిన్న వస్తువు ఉంది.

అతను దాన్ని బయటకు తీశాడు.

ఒక పాత చెక్క బొమ్మ.

అది అతని దగ్గర ఇన్నేళ్లుగా ఉంది.

ఎక్కడ దొరికిందో కూడా గుర్తులేదు.

కానీ…

దాన్ని ఎప్పుడూ పారేయలేదు.

అతను ఆ బొమ్మను తన తల్లి చేతిలో పెట్టాడు.

ఆమె మొదట సాధారణంగా చూసింది.

తర్వాత…

ఆమె వేళ్లు వణికాయి.

ఆమె కళ్లలో ఒక్కసారిగా ఒక వెలుగు మెరిసింది.

ఆ బొమ్మను గట్టిగా పట్టుకుంది.

ఆమె శ్వాస వేగంగా మారింది.

“ఇది…”

“ఇది…”

ఆమె పెదవులు వణికాయి.

అమ్మమ్మ ఆశ్చర్యంగా చూసింది.

రోహిత్ గుండె బలంగా కొట్టుకుంది.

లక్ష్మి కళ్లలో కన్నీళ్లు నిండిపోయాయి.

ఆమె బొమ్మను గుండెలకు హత్తుకుంది.

మరియు…

ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత మొదటిసారి…

రోహిత్ వైపు సరిగ్గా చూసింది.

ఆ చూపులో శూన్యం లేదు.

గుర్తింపు ఉంది.

ప్రేమ ఉంది.

బాధ ఉంది.

ఆమె పెదవులు వణికాయి.

“చిన్నా…”

ఆ ఒక్క మాట విన్న క్షణం…

రోహిత్ మోకాళ్లపై కూర్చున్నాడు.

అతని కళ్ల నుంచి కన్నీళ్లు ఆగకుండా జారుతున్నాయి.

ఎందుకంటే…

ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత…

ఒక తల్లి తన కొడుకును మళ్లీ గుర్తుపట్టడం ప్రారంభించింది.

కానీ…

అప్పుడే కథాలయం పుస్తకం, అర్జున్ బ్యాగ్‌లో స్వయంగా తెరుచుకుంది.

కొత్త వాక్యం కనిపించింది.

“కుటుంబం తిరిగి కలిసింది.”

“కానీ సత్యం ఇంకా పూర్తిగా బయటకు రాలేదు.”

మరో వాక్యం నెమ్మదిగా వెలిగింది.

“రాఘవేంద్ర నీడ ఇంకా జీవిస్తుంది.”

“ఆ నీడను ఎదుర్కొనే సమయం వచ్చింది.”

(కొనసాగుతుంది — అధ్యాయం 16: శాంతిగిరి ఆశ్రమం వైపు ప్రయాణం)

కథాలయం – శేఖర్ రహస్యం

అధ్యాయం 16: శాంతిగిరి ఆశ్రమం వైపు ప్రయాణం kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

సీతారామపురంలోని ఆ పాత ఇంటి ముందు సాయంత్రపు వెలుగు మెల్లగా కరుగుతోంది.

ఆకాశం నారింజ రంగులో మెరిసిపోతోంది.

ఇంటి ముంగిట…

రోహిత్ తన తల్లి లక్ష్మి పక్కనే కూర్చున్నాడు.

ఇరవై సంవత్సరాల తర్వాత…

తన జీవితంలో కోల్పోయిన భాగం తిరిగి దొరికినట్టుగా అనిపిస్తోంది.

లక్ష్మి అతని ముఖాన్ని చూస్తూనే ఉంది.

కొన్ని క్షణాలు గుర్తుపడుతోంది.

కొన్ని క్షణాలు మళ్లీ మరిచిపోతోంది.

కానీ…

ఆమె హృదయం మాత్రం గుర్తుపట్టింది.

అది రోహిత్‌కు సరిపోయింది.

“అమ్మ…”

అతను మెల్లగా పిలిచాడు.

లక్ష్మి నవ్వింది.

“చిన్నా…” kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

ఆ ఒక్క మాట అతనికి ప్రపంచం అంత విలువైనది.

కానీ…

ఆ సంతోషం మధ్యలో కూడా ఒక అసంపూర్ణత ఉంది.

రాఘవేంద్ర.

ఆ పేరు ఇంకా వాళ్ల జీవితాలపై నీడలా వేలాడుతోంది.

అప్పుడే అర్జున్ బయట మామిడి చెట్టు కింద కూర్చొని కథాలయం పుస్తకం తెరిచాడు.

వైదేహి కూడా అతని పక్కనే ఉంది.

శేఖర్ కొద్దిదూరంలో మౌనంగా కూర్చున్నాడు.

తన అన్నయ్య సురేంద్ర జ్ఞాపకాల్లో మునిగిపోయాడు.

కథాలయం పుస్తకం ఒక్కసారిగా స్వయంగా తెరుచుకుంది.

కొత్త పేజీ వెలిగింది.

అందులో ఒక కొండ దారి కనిపించింది.

దట్టమైన అడవి.

మధ్యలో సన్నని మట్టి రహదారి.

దూరంగా ఒక ఆశ్రమం.

దాని కింద ఇలా రాసి ఉంది.

“శాంతిగిరి ఆశ్రమం”

మరియు…

“నిజం చివరి తలుపు.”

అర్జున్ లోతుగా ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు.

“మన ప్రయాణం ఇంకా ముగియలేదు.”

వైదేహి పుస్తకం వైపు చూసింది.

“రాఘవేంద్ర అక్కడే ఉన్నాడని అనుకుంటున్నావా?”

అర్జున్ సమాధానం చెప్పలేదు.

ఎందుకంటే…

అతనికి కూడా తెలియదు.

కానీ కథాలయం ఇప్పటివరకు చూపిన దారి తప్పు కాలేదు.

అప్పుడే…

రోహిత్ బయటకు వచ్చాడు.

అతని కళ్లలో కొత్త వెలుగు కనిపిస్తోంది.

ఇప్పటివరకు అతను తన గతాన్ని వెతుకుతున్నాడు.

ఇప్పుడు…

ఆ గతాన్ని నాశనం చేసిన వ్యక్తిని ఎదుర్కోవాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.

“నేను కూడా వస్తాను.”

అన్నాడు.

శేఖర్ అతని వైపు చూశాడు.

“ఇది ప్రమాదకరం కావచ్చు.”

రోహిత్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.

“నా జీవితంలోని ఇరవై సంవత్సరాలు నన్ను దోచుకున్న మనిషి ముందు నిలబడే హక్కు నాకు ఉంది.”

ఆ మాట విన్న శేఖర్ మౌనంగా తల ఊపాడు.

అతనికీ ఒక కారణం ఉంది.

సురేంద్ర కోసం.

తన అన్నయ్య కోసం.

అతని జీవితాన్ని నాశనం చేసిన నిజాన్ని బయటపెట్టడం కోసం.

మరుసటి రోజు…

ఉదయం నాలుగు గంటలు.

చీకటి ఇంకా పూర్తిగా తొలగిపోలేదు.

కారు శాంతిగిరి వైపు ప్రయాణం ప్రారంభించింది.

అర్జున్ డ్రైవ్ చేస్తున్నాడు.

వైదేహి మ్యాప్ చూస్తోంది.

రోహిత్ కిటికీ బయటకు చూస్తున్నాడు.

శేఖర్ మౌనంగా కూర్చున్నాడు.

దారి ముందుకు సాగుతున్న కొద్దీ…

గ్రామాలు తగ్గిపోయాయి.

అడవులు పెరిగాయి.

కొండలు దగ్గరయ్యాయి.

సెల్‌ఫోన్ సిగ్నల్ కూడా కనిపించడం మానేసింది.

గాలి చల్లబడింది.

అడవి లోపలికి వెళ్తున్న కొద్దీ…

వింత నిశ్శబ్దం పెరిగింది.

అప్పుడే…

కథాలయం పుస్తకం అర్జున్ సీటు పక్కన స్వయంగా తెరుచుకుంది.

ఒకే వాక్యం కనిపించింది.

“జాగ్రత్త.”

అర్జున్ ఒక్కసారిగా బ్రేక్ వేశాడు.

కారు ఆగిపోయింది.

“ఏమైంది?”

వైదేహి అడిగింది.

అర్జున్ ముందుకు చూపించాడు.

రోడ్డుకు అడ్డంగా ఒక భారీ చెట్టు పడిపోయి ఉంది.

అది సహజంగా పడిపోయినట్టుగా కనిపించలేదు.

ఎవరో ఉద్దేశపూర్వకంగా నరికినట్టుంది.

రోహిత్ కారులో నుంచి దిగాడు.

చుట్టూ చూశాడు.

అడవి నిశ్శబ్దంగా ఉంది.

కానీ…

ఎవరో చూస్తున్నారనే భావన మాత్రం అందరికీ కలిగింది.

అప్పుడే… kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

చెట్ల మధ్య నుంచి ఒక వృద్ధుడు బయటకు వచ్చాడు.

పొడవాటి గడ్డం.

చిరిగిన బట్టలు.

చేతిలో కర్ర.

అతను నెమ్మదిగా వాళ్ల దగ్గరకు వచ్చాడు.

“శాంతిగిరి వెళ్తున్నారా?”

అన్నాడు.

అతని స్వరం ప్రశాంతంగా ఉంది.

కానీ…

అతని కళ్లలో ఆందోళన కనిపిస్తోంది.

“అవును.”

అన్నాడు అర్జున్.

వృద్ధుడు కొద్దిసేపు వాళ్లను గమనించాడు.

తర్వాత నెమ్మదిగా అన్నాడు.

“అక్కడికి నిజం కోసం వెళ్తే…”

“తిరిగి వచ్చినప్పుడు మీ జీవితాలు మునుపటిలా ఉండవు.”

గాలి ఒక్కసారిగా బలంగా వీచింది.

కథాలయం పుస్తకం పేజీలు గాలికి తిప్పుకున్నాయి.

చివరకు ఒక పేజీ దగ్గర ఆగిపోయాయి.

అందులో ఒక చిత్రం కనిపించింది.

శాంతిగిరి ఆశ్రమం ప్రధాన ద్వారం.

మరియు దాని ముందు నిలబడి ఉన్న ఒక మనిషి.

తెల్లటి వస్త్రాలు.

గడ్డం.

ప్రశాంతమైన చిరునవ్వు.

కానీ…

అతని కళ్లలో దాగి ఉన్న చీకటి మాత్రం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.

రాఘవేంద్ర.

లేదా…

శ్రీనివాస శర్మ.

వాళ్లు వెతుకుతున్న మనిషి.

ఇప్పుడు…

వాళ్ల కోసం ఎదురు చూస్తున్నట్టున్నాడు.

(కొనసాగుతుంది — అధ్యాయం 17: శాంతిగిరి ఆశ్రమంలో మొదటి అడుగు)

కథాలయం – శేఖర్ రహస్యం

అధ్యాయం 17: శాంతిగిరి ఆశ్రమంలో మొదటి అడుగు kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

ఉదయం ఎనిమిది గంటలు.

వెలిగొండ అడవుల మధ్యలోని ఆ సన్నని రహదారి చివరకు ముగిసింది.

అర్జున్ కారు ఒక పెద్ద రాతి ద్వారం ముందు ఆగింది.

ద్వారం మీద బంగారు అక్షరాలతో ఇలా రాసి ఉంది.

“శాంతిగిరి ఆశ్రమం”

దాని కింద…

“శాంతియే మోక్షానికి మార్గం”

ఆ మాటలు ప్రశాంతంగా కనిపిస్తున్నాయి.

కానీ…

అర్జున్ మనసులో మాత్రం అలజడి మొదలైంది.

ఎందుకో…

ఈ ఆశ్రమంలో అడుగు పెట్టగానే తన జీవితంలో ఏదో పెద్ద మార్పు జరగబోతుందనే భావన కలిగింది.

కారు దిగిన వైదేహి ఆశ్రమాన్ని ఆశ్చర్యంగా చూసింది.

వందలాది ఎకరాల మధ్య విస్తరించి ఉంది.

తెల్లటి భవనాలు.

పూలతో నిండిన తోటలు.

ధ్యాన మందిరాలు.

ఎక్కడ చూసినా ప్రశాంతత.

పక్షుల కిలకిలారావాలు.

గాలి తాకిడిలో ఊగుతున్న గంటలు.

ఇక్కడ ఒకప్పుడు పిల్లలను అదృశ్యం చేసిన మనిషి దాక్కున్నాడని ఎవ్వరూ నమ్మరు.

రోహిత్ మాత్రం ఆశ్రమం వైపు చూస్తూ నిలబడ్డాడు.

అతని గుండెలో కోపం నెమ్మదిగా మేల్కొంటోంది.

ఇరవై సంవత్సరాలుగా తన జీవితాన్ని చీకటిలోకి నెట్టిన మనిషి…

బహుశా ఇక్కడే ఉండవచ్చు.

అప్పుడే…

ఆశ్రమ ప్రధాన ద్వారం దగ్గర నుంచి ఒక యువకుడు వచ్చాడు.

తెల్లటి దుస్తులు.

మెడలో రుద్రాక్షమాల.

ముఖంలో చిరునవ్వు.

“స్వాగతం.”

అన్నాడు. kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

“మీరు దర్శనం కోసం వచ్చారా?”

అర్జున్ వెంటనే సమాధానం ఇవ్వలేదు.

“మేము శ్రీనివాస శర్మ గారిని కలవాలి.”

యువకుడి ముఖంలో క్షణం పాటు చిన్న మార్పు కనిపించింది.

కానీ వెంటనే మళ్లీ నవ్వాడు.

“గురువుగారు ప్రస్తుతం ధ్యానంలో ఉన్నారు.”

“మధ్యాహ్నం వరకు ఎవరినీ కలవరు.”

అర్జున్ అతని కళ్లలోకి చూశాడు.

ఆ నవ్వు సహజంగా అనిపించలేదు.

ఏదో దాచిపెడుతున్నట్టుంది.

“మేము వేచి ఉంటాం.”

అన్నాడు.

యువకుడు తల ఊపాడు.

“మీ ఇష్టం.”

అతను వెళ్లిపోయాడు.

అప్పుడే కథాలయం పుస్తకం అర్జున్ బ్యాగ్‌లో స్వల్పంగా వేడెక్కింది.

అర్జున్ నిశ్శబ్దంగా దాన్ని బయటకు తీశాడు.

పుస్తకం స్వయంగా తెరుచుకుంది.

ఒక కొత్త చిత్రం కనిపించింది.

ఆశ్రమం వెనుక భాగం.

ఒక పాత బావి.

దాని పక్కన చిన్న రాతి గుడిసె.

చిత్రం కింద ఒకే వాక్యం.

“మొదటి అబద్ధం ప్రధాన ద్వారం దగ్గర మొదలవుతుంది.”

అర్జున్ కనుబొమ్మలు ముడిచాడు.

“అంటే?”

వైదేహి పుస్తకాన్ని చూసింది.

“ఎవరో మనకు అబద్ధం చెబుతున్నారు.”

అప్పుడే…

శేఖర్ ఆశ్రమ గోడ మీద వేలాడుతున్న పాత ఫోటోలను గమనించాడు.

అవి ఆశ్రమ ప్రారంభోత్సవ ఫోటోలు.

పాత దాతల ఫోటోలు.

గ్రామస్తుల ఫోటోలు.

అందులో ఒక ఫోటో చూసి అతను ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.

“అర్జున్!”

అతని స్వరం వణికింది.

అందరూ అతని దగ్గరకు పరుగెత్తారు.

ఫోటోలో…

ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం తీసిన ఒక సమూహ చిత్రం ఉంది.

మధ్యలో నిలబడి ఉన్నాడు శ్రీనివాస శర్మ.

అతని పక్కనే మరో వ్యక్తి ఉన్నాడు.

ఆ వ్యక్తిని చూసిన క్షణం…

శేఖర్ ముఖం తెల్లబడిపోయింది.

“ఇది అసాధ్యం…”

అన్నాడు.

“ఏమైంది?”

అడిగాడు రోహిత్.

శేఖర్ వణుకుతున్న చేతితో ఫోటో వైపు చూపించాడు.

“ఈ మనిషి…”

“ఇతను నా అన్నయ్య సురేంద్ర.”

అందరూ ఒక్కసారిగా స్థబ్దులయ్యారు.

సురేంద్ర?

అంటే…

సురేంద్ర ఇక్కడికి వచ్చాడా?

అతను కేవలం రాఘవేంద్ర గురించి తెలుసుకున్న వ్యక్తి కాదు.

ఈ ఆశ్రమంతో అతనికి నేరుగా సంబంధం ఉంది.

అప్పుడే… kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

ఫోటో వెనుక భాగంలో చిన్న అక్షరాలు కనిపించాయి.

అర్జున్ దాన్ని జాగ్రత్తగా తీసి చూశాడు.

అక్కడ ఇలా రాసి ఉంది.

“సత్యాన్ని వెతికిన రోజు – 14 ఆగస్టు 2006”

దాని కింద…

సురేంద్ర చేతిరాతలో మరో వాక్యం.

“నేను తిరిగి రాకపోతే, బావి దగ్గర వెతకండి.”

గాలి ఒక్కసారిగా చల్లబడింది.

అర్జున్, వైదేహి, రోహిత్, శేఖర్ ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.

కథాలయం చూపించిన అదే బావి.

అదే గుడిసె.

అంటే…

సురేంద్ర చివరిసారిగా వదిలిన రహస్యం ఇంకా అక్కడే దాగి ఉంది.

మరియు…

వాళ్లు ఆశ్రమంలో అడుగు పెట్టిన కొద్ది నిమిషాల్లోనే…

రాఘవేంద్ర దాచిన నిజానికి మరొక తలుపు తెరుచుకుంది.

(కొనసాగుతుంది — అధ్యాయం 18: బావి పక్కన పాతిపెట్టిన సాక్ష్యం)

కథాలయం – శేఖర్ రహస్యం

అధ్యాయం 18: బావి పక్కన పాతిపెట్టిన సాక్ష్యం kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

ఆశ్రమం మధ్యలో భక్తులు నిశ్శబ్దంగా తిరుగుతున్నారు.

ధ్యాన మందిరం దగ్గర గంటలు మెల్లగా మోగుతున్నాయి.

కానీ…

అర్జున్, వైదేహి, రోహిత్, శేఖర్ మనసుల్లో మాత్రం తుఫాను నడుస్తోంది.

సురేంద్ర ఫోటో వెనుక రాసిన మాటలు ఇంకా వారి కళ్ల ముందే తిరుగుతున్నాయి.

“నేను తిరిగి రాకపోతే, బావి దగ్గర వెతకండి.”

అది సాధారణ సందేశం కాదు.

అది మరణానికి ముందు వదిలిన ఆధారం.

అర్జున్ చుట్టూ జాగ్రత్తగా చూశాడు.

“మనల్ని ఎవరైనా గమనిస్తున్నారు.”

వైదేహి తల ఊపింది.

ఆమె కూడా అదే గమనించింది.

ఆశ్రమంలో ఉన్న కొంతమంది సేవకులు అప్పుడప్పుడు వాళ్ల వైపు చూస్తున్నారు.

వెంటనే చూపులు తిప్పుకుంటున్నారు.

ఏదో అసహజంగా ఉంది.

“ఇప్పుడు బావి దగ్గరకు వెళ్దాం.”

అన్నాడు శేఖర్.

అతని స్వరంలో ఆత్రుత కనిపించింది.

ఇరవై సంవత్సరాలుగా తన అన్నయ్య అదృశ్యమయ్యాడనే బాధతో జీవించాడు.

ఇప్పుడు…

ఆ బాధకు సమాధానం దొరికే అవకాశం కనిపిస్తోంది.

ఆశ్రమం వెనుక భాగానికి వెళ్లే దారి ప్రశాంతంగా ఉంది.

ఎత్తైన వేపచెట్లు.

పాత రావిచెట్లు.

ఎండ కిరణాలు ఆకుల మధ్య నుంచి నేలపై పడుతున్నాయి.

దూరంగా…

కథాలయం పుస్తకంలో కనిపించిన అదే బావి కనిపించింది.

చుట్టూ ఎవరూ లేరు.

బావి పక్కనే చిన్న రాతి గుడిసె.

దాని తలుపు మూసి ఉంది.

రోహిత్ బావి అంచు దగ్గరకు వెళ్లాడు.

లోపలికి తొంగి చూశాడు.

చాలా లోతుగా ఉంది.

నీరు కూడా కనిపించడం లేదు.

అప్పుడే…

అర్జున్ దృష్టి బావి వెనుక ఉన్న నేల మీద పడింది.

మిగతా నేలతో పోలిస్తే…

ఒక చిన్న భాగం రంగు వేరుగా ఉంది.

మట్టిని ఇటీవలే తవ్వి మళ్లీ కప్పినట్టుగా అనిపించింది.

“ఇక్కడ చూడండి.”

అన్నాడు. kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

నలుగురూ అక్కడికి వచ్చారు.

శేఖర్ మోకాళ్ల మీద కూర్చుని మట్టిని చేతులతో తొలగించడం ప్రారంభించాడు.

అతని చేతులు వణుకుతున్నాయి.

అతని గుండెలో ఒక్కటే ఆలోచన.

“అన్నయ్య…”

కొన్ని నిమిషాల తర్వాత…

చేతికి ఏదో గట్టిగా తగిలింది.

ఒక చిన్న ఇనుప పెట్టె.

తుప్పు పట్టిపోయింది.

కానీ…

ఇంకా సురక్షితంగానే ఉంది.

శేఖర్ కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.

“ఇది ఆయనదే.”

అన్నాడు.

పెట్టె మీద చిన్న అక్షరాలతో ఇలా చెక్కబడి ఉంది.

S.K.

సురేంద్ర కుమార్.

కొద్దిసేపు ఎవరూ మాట్లాడలేదు.

అది కేవలం ఒక పెట్టె కాదు.

ఇరవై సంవత్సరాలుగా పాతిపెట్టిన సత్యం.

అర్జున్ జాగ్రత్తగా తాళం విరిచాడు.

పెట్టె నెమ్మదిగా తెరుచుకుంది.

లోపల…

కొన్ని పత్రాలు.

కొన్ని ఫోటోలు.

ఒక చిన్న డైరీ.

మరియు…

ఒక పెన్‌డ్రైవ్.

అందరూ ఆశ్చర్యపోయారు.

“పెన్‌డ్రైవ్?”

అడిగింది వైదేహి.

అర్జున్ కూడా ఆశ్చర్యపోయాడు.

ఎందుకంటే…

ఇరవై సంవత్సరాల క్రితం పెన్‌డ్రైవ్‌లు అంత సాధారణం కాదు.

అంటే…

ఈ పెట్టెను సురేంద్ర ఒక్కసారి కాదు.

తరచుగా ఉపయోగించి ఉండాలి.

అతను చివరి వరకు సాక్ష్యాలు సేకరిస్తూనే ఉన్నాడు.

అప్పుడే…

డైరీలో నుంచి ఒక పేజీ జారిపడింది.

శేఖర్ దాన్ని ఎత్తుకున్నాడు.

అది తన అన్నయ్య చేతిరాత.

అతను చదవడం ప్రారంభించాడు.

“శేఖర్…”

“నువ్వు ఇది చదువుతున్నావంటే…”

“నేను అనుకున్నదే జరిగింది.”

“నన్ను మౌనం చేయాలని వాళ్లు ప్రయత్నిస్తారు.”

“కానీ నిజాన్ని కాదు.”

శేఖర్ కళ్లలో కన్నీళ్లు జారాయి.

“రాఘవేంద్ర ఒక్కడే కాదు.”

“అతని వెనుక మరికొందరు ఉన్నారు.”

“అందులో ఒకరిని చూసి నేను అత్యంత షాక్ అయ్యాను.”

అక్కడే వాక్యం ముగిసింది.

మిగతా భాగం చింపివేయబడింది.

“ఎవరు?” kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

అన్నాడు రోహిత్.

అందరి మనసుల్లో అదే ప్రశ్న.

అప్పుడే…

కథాలయం పుస్తకం స్వయంగా తెరుచుకుంది.

ఒక కొత్త చిత్రం కనిపించింది.

ఆశ్రమ ప్రధాన మందిరం.

దాని కింద నిలబడి ఉన్న వ్యక్తి.

అతను రాఘవేంద్ర కాదు.

మరొకరు.

తెల్లటి దుస్తులు.

ఆశ్రమ నిర్వాహకుడిలా కనిపిస్తున్నాడు.

కింద ఒక వాక్యం మెరిసింది.

“నిజమైన ప్రమాదం ఎప్పుడూ నీడలో దాగి ఉంటుంది.”

మరో వాక్యం నెమ్మదిగా వెలిగింది.

“రాఘవేంద్రను అందరూ చూస్తారు.”

“కానీ అతన్ని కాపాడుతున్న మనిషిని ఎవరూ చూడరు.”

అప్పుడే…

గుడిసె తలుపు లోపల నుంచి ఒక్కసారిగా గట్టిగా మూసుకున్న శబ్దం వినిపించింది.

ధడ్!

నలుగురూ ఉలిక్కిపడ్డారు.

ఎందుకంటే…

కొద్ది సేపటి క్రితం అక్కడ ఎవరూ లేరు.

కానీ ఇప్పుడు…

ఆ గుడిసెలో ఎవరో ఉన్నారు.

మరియు…

వాళ్లు పెట్టెను కనుగొన్న విషయం…

ఆ వ్యక్తికి తెలిసిపోయింది.

(కొనసాగుతుంది — అధ్యాయం 19: గుడిసెలో దాక్కున్న మనిషి)

కథాలయం – శేఖర్ రహస్యం

చివరి అధ్యాయం: కథ ముగిసిన రోజు kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

గుడిసెలో నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.

అర్జున్ చేతులు వణుకుతున్నాయి.

“కథాలయం ప్రాజెక్ట్ – స్థాపక సభ్యులు”

ఆ జాబితాలో…

సురేంద్ర.

రాఘవేంద్ర.

మరియు…

అర్జున్ తండ్రి పేరు.

“ఇది అబద్ధం.”

అర్జున్ మెల్లగా అన్నాడు.

“నా నాన్న ఇలాంటి పని చేయడు.”

వృద్ధుడు ప్రశాంతంగా తల ఊపాడు.

“అవును.”

“నీ తండ్రి నేరస్థుడు కాదు.”

“అందుకే అతని పేరు కూడా మాయమైంది.”

అతను ఫైల్‌లోని చివరి పేజీ తెరిచాడు.

అందులో పాత ఫోటో ఉంది.

ముగ్గురు యువకులు.

రాఘవేంద్ర.

సురేంద్ర.

అర్జున్ తండ్రి.

వాళ్లు కలిసి ఒక ఆలోచనతో కథాలయాన్ని ప్రారంభించారు.

మనుషుల జీవితాల్లో జరిగిన తప్పులను గుర్తు చేసి…

వాటిని సరిచేసుకునే అవకాశాన్ని ఇవ్వాలని అనుకున్నారు.

అందుకే కథాలయం.

అందుకే ఖాళీ సింహాసనం.

అందుకే పుస్తకాలు.

కానీ…

కాలక్రమేణా రాఘవేంద్ర మారిపోయాడు.

అధికారం అతన్ని మార్చింది.

కథాలయం ద్వారా మనుషుల బాధలను తెలుసుకున్న అతను…

వాటిని సరిచేయడానికి కాదు…

వాటిని ఉపయోగించుకోవడానికి ప్రయత్నించాడు.

అనాథ పిల్లల పేరుతో ఒక రహస్య వ్యవస్థ నిర్మించాడు.

పిల్లల గుర్తింపులు మార్చాడు.

కొంతమందిని వారి కుటుంబాల నుంచి వేరు చేశాడు.

అందులో ఒకడు రోహిత్.

సురేంద్ర ఆ నిజం తెలుసుకున్నాడు.

అర్జున్ తండ్రి కూడా తెలుసుకున్నాడు.

ఇద్దరూ అతన్ని ఆపడానికి ప్రయత్నించారు.

కానీ… kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam

రాఘవేంద్ర వారిని మౌనం చేయాలని నిర్ణయించుకున్నాడు.

సురేంద్ర అదృశ్యమయ్యాడు.

అర్జున్ తండ్రి ఆ ఆధారాలన్నీ దాచిపెట్టాడు.

ఆ ఆధారాలే ఇప్పుడు వారి చేతుల్లో ఉన్నాయి.

పెన్‌డ్రైవ్‌లో వీడియోలు ఉన్నాయి.

పత్రాలు ఉన్నాయి.

పేర్లు మార్చబడిన పిల్లల వివరాలు ఉన్నాయి.

బ్యాంకు లావాదేవీలు ఉన్నాయి.

మరియు…

రాఘవేంద్ర స్వయంగా చేసిన ఒప్పుకోలు కూడా ఉన్నాయి.

ఆ ఆధారాలతో అర్జున్, శేఖర్, రోహిత్, వైదేహి పోలీసులను సంప్రదించారు.

కొన్ని వారాల తర్వాత…

దేశవ్యాప్తంగా వార్తలు వచ్చాయి.

“ప్రఖ్యాత ఆధ్యాత్మిక గురువు శ్రీనివాస శర్మ అసలు పేరు రాఘవేంద్ర అని బయటపడింది.”

“అనేక సంవత్సరాలుగా దాచిన నేరాలు వెలుగులోకి వచ్చాయి.”

“అనేక కుటుంబాలు తమ పిల్లల నిజమైన గుర్తింపులను తిరిగి పొందాయి.”

శాంతిగిరి ఆశ్రమం మూసివేయబడింది.

రాఘవేంద్ర చట్టం ముందు నిలబడ్డాడు.

అతను చివరిసారి అర్జున్ వైపు చూసి ఒక మాట అన్నాడు.

“కథలు మనుషులను రక్షిస్తాయని అనుకున్నాను.”

“కానీ కథలే నన్ను ఓడించాయి.”

అర్జున్ ప్రశాంతంగా సమాధానం చెప్పాడు.

“అబద్ధం మీద నిలిచిన కథ ఎప్పటికైనా కూలిపోతుంది.”

“నిజం మీద నిలిచిన కథ మాత్రం శాశ్వతం.”

కొన్ని నెలల తర్వాత…

రోహిత్ తన తల్లి లక్ష్మితో కలిసి జీవించడం ప్రారంభించాడు.

ఆమె జ్ఞాపకాలు పూర్తిగా తిరిగి రాకపోయినా…

ప్రతి రోజు అతన్ని కొంచెం ఎక్కువగా గుర్తుపడుతోంది.

శేఖర్ తన అన్నయ్య సురేంద్ర పేరుతో ఒక ట్రస్ట్ ప్రారంభించాడు.

తప్పిపోయిన పిల్లలను వారి కుటుంబాలకు చేరవేసే పనిని ప్రారంభించాడు.

వైదేహి తన జీవితంలో మొదటిసారి ప్రశాంతంగా నవ్వడం నేర్చుకుంది.

అర్జున్ మాత్రం…

ఒక రోజు మళ్లీ వీరన్నపాలెం వెళ్లాడు.

మర్రిచెట్టు కింద ఉన్న కథాలయం వద్దకు.

అక్కడి ఖాళీ సింహాసనం ఇంకా అలాగే ఉంది.

కానీ…

ఈసారి అది ఖాళీగా అనిపించలేదు.

ఎందుకంటే…

కథాలయానికి వారసులు ఎవరూ ఉండరు.

అది ఒక వ్యక్తికి చెందదు.

తమ జీవితాల్లో చేసిన తప్పులను సరిచేసుకోవాలనుకునే ప్రతి మనిషికి చెందుతుంది.

అర్జున్ సింహాసనం ముందు నిలబడ్డాడు.

కథాలయం పుస్తకం చివరిసారి తెరుచుకుంది.

అందులో ఒక్క వాక్యం మాత్రమే కనిపించింది.

“ఈ కథ ముగిసింది.”

అర్జున్ చిరునవ్వు నవ్వాడు.

అప్పుడే మరో వాక్యం నెమ్మదిగా వెలిగింది.

“కానీ జీవితంలో ప్రతి ముగింపు…”

“మరొక కథకు ఆరంభం.”

గాలి మెల్లగా వీచింది.

పుస్తకం స్వయంగా మూసుకుపోయింది.

మర్రిచెట్టు ఆకులు గలగలమన్నాయి.

మరియు…

కథాలయం మరో కథ కోసం ఎదురుచూడడం ప్రారంభించింది.

kathalayam: marchipoyina jeevitala rahashyam – ముగింపు

సందేశం:

కొన్ని తప్పులు కాలాన్ని దాటి మన వెంట వస్తాయి. వాటి నుంచి పారిపోవడం కాదు, వాటిని ఎదుర్కొని సరిచేసుకోవడమే విముక్తి. కథాలయం అనేది ఒక స్థలం కాదు — ప్రతి మనిషి మనసులో ఉన్న రెండో అవకాశం.

https://telugureads.com

https://cinemasandadi.com