vanchanaku vanchane vastundi? ఒకరు చేసిన తప్పు
మరొకరి జీవితాన్ని మార్చేస్తే,
అది ఒక కథగా మారిపోతుంది…
తప్పు చేసిన వారి జీవితాన్ని మింగే కధగా?
kathalayam: vanchanaku vanchane vastundi? కథలోకి వెళ్తే….
జీవితంలో అసాదారణ పరిస్థితులకు కారణం అయ్యే రోజు కూడా సాధారణంగానే ప్రారంభం అవుతుంది.
ఆరోజు అరవింద్ జీవితంలో ఆ రోజు సదారణమే కానీ అసాదరణంగా మారనుందా?…
అనుకోకుండా అరవింద్ కారు హైదరాబాద్ పాతబస్తీలో ఉన్న ఒక పాత పుస్తకాల దుకాణం ముందు ఆగింది.
ఇప్పడు తనేమి, కొత్త సినిమా కోసం కథలు చూడడం లేదు.
కాని అరవింద్ కారు అక్కడికి రావడం యాదృచ్చికం
ఆ దుకాణం బయట నుంచి చూస్తేనే వింతగా ఉంది.
పాత కలప బోర్డు.
దుమ్ముతో కప్పబడిన గాజు.
లోపల వెలుగు కూడా మసకగా ఉంది.
అరవింద్ లోపలికి అడుగు పెట్టగానే—
పాత కాగితాల వాసన ముక్కుకు తగిలింది.
చుట్టూ ఎత్తెత్తైన ర్యాకులు.
పాత నవలలు.
చిరిగిపోయిన పుస్తకాలు.
కొన్ని పేజీలు నేలపై పడిపోయి ఉన్నాయి.
కౌంటర్ దగ్గర వృద్ధుడు కూర్చున్నాడు.
తెల్లటి గడ్డం.
చాలా ప్రశాంతమైన చూపు.
హాయ్ సర్, “ఏమిటి ఇప్పుడు స్త్రీని ఎలా వంచించే సినిమా తీస్తారు?”. అని ప్రశ్నించాడు.
అప్పుడు అరవింద్ యాదృచ్చికంగా “హారర్ లేదా మిస్టరీ కథల పుస్తకాలు ఉన్నాయా?” అడిగాడు.
వృద్ధుడు అతన్ని కొన్ని క్షణాలు మౌనంగా చూశాడు.
తర్వాత చిన్నగా నవ్వాడు.
“కొన్ని కథలు చదవడానికి కాదు… అనుభవించడానికి ఉంటాయి.”
ఆ మాట విని అరవింద్ కనుబొమ్మలు ముడిచాడు.
“అంటే?”
“వంచించిన వాడు, వంచించబడతాడు.” వృద్ధుడు అంటూ షాపులోనికి దారి తీశాడు.
వెనక్కి తిరిగి ర్యాక్ల మధ్యలోకి నడిచిపోయాడు.
అరవింద్ కూడా పుస్తకాలు చూస్తూ ముందుకు వెళ్లాడు.
ఒక మూలలో దుమ్ముతో కప్పబడిన పాత పుస్తకం కనిపించింది.
మిగతా పుస్తకాలతో పోలిస్తే అది వింతగా అనిపించింది.
ఎందుకో తెలియదు…
కానీ ఆ పుస్తకం తనను చూస్తున్నట్టుగా అనిపించింది.
అతను మెల్లగా దాన్ని తీసుకున్నాడు.
కవర్పై పేరే లేదు.
పసుపు రంగులోకి మారిపోయిన పేజీలు.
చేతిలోకి తీసుకున్న క్షణంలోనే అతని వెన్నులో చలి పరిగెత్తింది.
“ఏంటి ఇది…” అని తనలోతానే అనుకున్నాడు.
అతను పుస్తకం తెరిచాడు.
అప్పుడే—
లోపల నుంచి ఒక చిరిగిన పేపర్ కింద పడింది.
ఆ పేపర్ నేలపై పడిన శబ్దం కూడా ఆ నిశ్శబ్ద దుకాణంలో స్పష్టంగా వినిపించింది.
అరవింద్ మెల్లగా వంగి ఆ పేపర్ తీసుకున్నాడు.
దానిపై నల్లటి సిరాతో ఇలా రాసి ఉంది—
“కథను దాచినవాడు… కథాలయానికి పిలవబడతాడు.”
కింద ఒక చిన్న గుర్తు.
నల్లటి సింహాసనం బొమ్మ.
ఆ పదాలు చదివిన క్షణంలో—
అరవింద్ గుండె ఒక్కసారిగా బలంగా కొట్టుకుంది.
ఎందుకంటే…
“కథాలయం” అనే పేరు అతను ముందే విన్నాడు.
సినిమా ఇండస్ట్రీలో కొందరు విచిత్రమైన కథలు చెప్పుకునేవారు.
ఎవరో ఒక రచయిత ఒక్కసారిగా కనిపించకుండా పోయాడని…
ఒక నిర్మాత “కథాలయం” నుంచి వచ్చాక పిచ్చివాడిలా మారిపోయాడని…
అది ఒక ఆలయం కాదని…
మనుషులు దాచిన కథలు బంధించబడే స్థలం అని.
అరవింద్ అవన్నీ ఎప్పుడూ పుకార్లుగానే తీసుకున్నాడు.
కానీ—
ఆ పేపర్ తన చేతిలో ఉండగా…
ఆ పదాలు తనను చూసి మాట్లాడుతున్నట్టుగా అనిపించాయి.
“కథను దాచినవాడు…”
అతని చేతులు చెమటపట్టాయి.
ఎందుకంటే…
అతని జీవితంలో నిజంగానే ఒక దాచిన కథ ఉంది.
ఒక అమ్మాయి.
ఒక రాత్రి.
ఒక వంచన.
అతను వెంటనే ఆ పేపర్ మడిచి జేబులో వేసుకున్నాడు.
తన గుండెలో పెరుగుతున్న అసౌకర్యాన్ని దాచిపెట్టడానికి ప్రయత్నించాడు.
కౌంటర్ దగ్గరకు వెళ్లి డబ్బులు ఇవ్వబోతే—
ఆ వృద్ధుడు కనిపించలేదు.
దుకాణం మొత్తం ఖాళీగా ఉంది.
అరవింద్ ఆశ్చర్యంగా చుట్టూ చూశాడు.
“హలో…?”
ఎవరూ స్పందించలేదు.
అతనికి ఒక్కసారిగా అక్కడి గాలి భారంగా అనిపించింది.
వెంటనే బయటికి వచ్చేశాడు.
*** kathalayam: vanchanaku vanchane vastundi? ***
సాదారణంగా ఎదో వ్యాపకంతో ఉన్నవారు, జరిగినదాని కంటే జరగవలసిన దాని గురించి ఆలోచన చేస్తారు.
ఆ రాత్రి—
ఇంట్లో అందరూ నిద్రపోయాక కూడా అరవింద్కు నిద్ర పట్టలేదు.
స్టడీ రూమ్లో ఒంటరిగా కూర్చుని ఆ చిరిగిన పేపర్ను మళ్లీ మళ్లీ చూస్తున్నాడు.
బయట వర్షం పడుతోంది.
గదిలో టేబుల్ ల్యాంప్ వెలుగు మాత్రమే.
ఆ పేపర్పై ఉన్న పదాలు అతని మనసులో తిరుగుతున్నాయి.
“కథను దాచినవాడు…”
అతని కళ్ళ ముందు మాయా ముఖం మెరిసింది.
వర్షంలో తడిసిన తెల్లటి చీర.
భయంతో వణికిన కళ్ళు.
తనను నమ్మి హత్తుకున్న క్షణం, ఆమెతో ఆ మధుర క్షణాలు ఎప్పటికి మధురమే, కానీ….
అరవింద్ ఒక్కసారిగా కళ్ళు మూసుకున్నాడు.
“లేదు…” అని తనలోతానే అనుకున్నాడు.
“అది గతం.”
కానీ మనసు మాత్రం వదలడం లేదు.
చివరికి తెల్లవారుజామున ఎప్పుడో నిద్రపోయాడు.
అప్పుడే—
అతనికి ఆ కల వచ్చింది.
*** kathalayam: vanchanaku vanchane vastundi? ***
అతను ఒక పొడవాటి కారిడార్లో నిలబడి ఉన్నాడు.
చుట్టూ చీకటి.
గోడలపై వేలాది చిత్రాలు వేలాడుతున్నాయి.
కొన్ని చిత్రాల్లో మనుషులు ఏడుస్తున్నారు.
కొన్ని చిత్రాల్లో ప్రేమ.
కొన్ని చిత్రాల్లో రక్తం.
కొన్ని చిత్రాల్లో వంచన.
అరవింద్ అడుగుల శబ్దం ఆ కారిడార్లో భయంకరంగా ప్రతిధ్వనిస్తోంది.
అతను ముందుకు నడిచాడు.
చివర్లో ఒక భారీ తలుపు కనిపించింది.
నల్లటి తలుపు.
దానిపై ఒకే పదం చెక్కి ఉంది—
“కథాలయం.”
అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
“ఇది… నిజమా?”
అతను వెనక్కి వెళ్లాలని అనుకున్నాడు.
కానీ కాళ్లు కదల్లేదు.
తలుపు మెల్లగా తనంతట తానే తెరుచుకుంది.
లోపల భారీ హాల్.
మధ్యలో నల్లటి సింహాసనం.
ఆ సింహాసనం వెనుక పూర్తిగా చీకటి.
అక్కడి గాలి చల్లగా లేదు.
భారంగా ఉంది.
ఎవరో తన గుండెను నొక్కుతున్నట్టుగా.
అప్పుడే—
ఒక స్వరం వినిపించింది.
“కథ చెప్పడానికి వచ్చావా?”
అరవింద్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగాడు.
ఎవరూ కనిపించలేదు.
“ఎవరు?” అతను భయంగా అడిగాడు.
ఆ స్వరం మళ్లీ వినిపించింది.
“దాచిన కథలన్నీ చివరికి ఇక్కడికే వస్తాయి.”
అరవింద్ గొంతు ఎండిపోయింది.
“నేను… నేను ఏమీ దాచలేదు…”
కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం.
తర్వాత—
ఆ స్వరం మెల్లగా నవ్వింది.
ఆ నవ్వు గోడలన్నింటి మీద నుంచి వినిపించింది.
“అబద్ధం.”
ఆ ఒక్క మాటతో—
గోడలపై ఉన్న చిత్రాలన్నీ ఒక్కసారిగా మారిపోయాయి.
ప్రతి చిత్రంలో—
మాయా.
భయంతో ఏడుస్తోంది.
అరవింద్ ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి నిద్రలేచాడు.
*** kathalayam: vanchanaku vanchane vastundi? ***
అతని శరీరం మొత్తం చెమటతో తడిసిపోయింది.
గుండె ఇంకా వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.
పక్కనే పడుకున్న భార్య సంధ్య భయంగా లేచింది.
“ఏమైంది?”
అరవింద్ కొన్ని క్షణాలు ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు.
నీళ్లు తాగాడు.
చేతులు ఇంకా వణుకుతున్నాయి.
“నాకు… ఒక కల వచ్చింది.”
“ఏంటి అంత భయంకరంగా?”
అరవింద్ కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.
తర్వాత నెమ్మదిగా అన్నాడు—
“కథాలయం…”
సంధ్య కనుబొమ్మలు ముడిచింది.
“ఏంటి అది?”
“ఒక… ఒక ఆలయం అంటారు. దాచిన కథలు చెప్పించే ప్రదేశం.”
సంధ్య కొన్ని క్షణాలు అతన్ని చూసింది.
తర్వాత నవ్వేసింది.
“మళ్లీ హారర్ కథలేనా?”
“లేదు సంధ్య… నిజంగా వింతగా అనిపించింది.”
అతను టేబుల్పై ఉన్న చిరిగిన పేపర్ తీసుకుని ఆమెకు చూపించాడు.
సంధ్య అది చదివింది.
తర్వాత భుజాలు ఎగరేసింది.
“ఇది ఎవరో రాసిన డైలాగ్ అయి ఉంటుంది.”
“కానీ నాకు ముందే ఈ కథాలయం గురించి విన్నట్టు గుర్తుంది…”
“అరవింద్,” ఆమె చిరునవ్వుతో అంది,
“నువ్వు దర్శకుడివి. రోజంతా కథలే ఆలోచిస్తావు. అలాంటి కలలు రావడం కామన్.”
“కానీ ఆ కల చాలా నిజంగా అనిపించింది…”
సంధ్య అతని చేతిని పట్టుకుంది.
“ఇదెక్కడి ఆలయం? ఇలాంటివి ఎక్కడా ఉండవు.”
“కొంచెం నిద్రపో.”
ఆమె లైట్ ఆఫ్ చేసింది.
కానీ—
అరవింద్ మాత్రం ఇంకా మేలుగానే ఉన్నాడు.
చీకట్లో పడుకుని పైకప్పు వైపు చూస్తున్నాడు.
అతని చెవుల్లో ఇంకా అదే స్వరం వినిపిస్తోంది—
“దాచిన కథలన్నీ చివరికి ఇక్కడికే వస్తాయి…”
అరవింద్ ఇంకా ఆ భారీ హాల్ మధ్యలోనే నిలబడి ఉన్నాడు.
అతని ఊపిరి నెమ్మదిగా భారంగా మారుతోంది.
కథాలయం…
తాను విన్న కథల్లో చెప్పినట్టు అది భయంకరమైన ఆలయం కాదు.
ఎక్కడా రక్తం లేదు.
ఎక్కడా దెయ్యాలు లేవు.
కానీ…
అక్కడి నిశ్శబ్దం మాత్రం సాధారణం కాదు.
అది మనిషి మనసులో దాచిన ఆలోచనల్ని బయటికి లాగుతున్నట్టుగా ఉంది.
హాల్ చాలా పెద్దది.
ఎత్తైన స్తంభాలు.
పాత నల్లటి రాతి గోడలు.
గోడల మధ్య వేలాది పుస్తకాలు.
కొన్ని పుస్తకాలు తెరిచి ఉన్నాయి.
కొన్ని పేజీలు గాల్లో నెమ్మదిగా కదులుతున్నాయి.
అక్కడ గాలి కూడా విచిత్రంగా ఉంది.
చల్లగా లేదు.
వెచ్చగా లేదు.
కానీ శరీరాన్ని తాకిన ప్రతిసారి… ఎవరో వెనకాల నిలబడి ఊపిరి తీసుకుంటున్నట్టు అనిపిస్తోంది.
అరవింద్ మెల్లగా ముందుకు నడిచాడు.
అతని అడుగుల శబ్దం హాల్ మొత్తం ప్రతిధ్వనిస్తోంది.
మధ్యలో నల్లటి సింహాసనం ఉంది.
అది సాధారణ సింహాసనం కాదు.
దాని చుట్టూ ఉన్న చీకటి మిగతా హాల్ కంటే గాఢంగా ఉంది.
ఎవరో అక్కడ కూర్చుని చూస్తున్నట్టుగా అనిపిస్తోంది.
అరవింద్ గొంతు ఎండిపోయింది.
“ఇక్కడ… ఎవరైనా ఉన్నారా?” అని మెల్లగా అడిగాడు.
సమాధానం లేదు.
కానీ—
దూరంగా ఒక స్త్రీ నవ్వు వినిపించింది.
అరవింద్ ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగాడు.
హాల్ చివర చీకట్లో ఒక ఆకారం నిలబడి ఉంది.
ఒక అమ్మాయి నిలబడి ఉంది.
అంత చీకటిలో…
ఆ సమయంలో…
ఆ నిర్జనమైన కథాలయంలో…
ఒక అమ్మాయి?
అరవింద్ గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
“ఎవరు నువ్వు?” అని అడిగాడు.
ఆమె మెల్లగా నవ్వింది.
ఆ నవ్వులో ఏదో విచిత్రమైన ప్రశాంతత ఉంది.
తర్వాత నెమ్మదిగా అంది—
“నాకు ఒక్క సినిమా ఛాన్స్ ఇవ్వండి.”
అరవింద్ కనుబొమ్మలు ముడిచాడు.
“ఏంటి?”
“ఒక్క ఛాన్స్…”
ఆమె స్వరం చాలా నెమ్మదిగా ఉంది.
కానీ ఆ హాల్లో ప్రతి మూల నుంచి వినిపిస్తున్నట్టుగా అనిపిస్తోంది.
అరవింద్ కంగారుగా ముందుకు అడుగు వేసాడు.
“నువ్వెవరు? ఇక్కడ ఏమి చేస్తున్నావు?”
ఆమె జవాబు చెప్పలేదు.
అరవింద్ ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
“ఏంటి ఇది?” అని కంగారుగా అన్నాడు.
ఆమె మెల్లగా నవ్వింది.
“కంగారుపడకు… కొన్ని పనులు పగలు బాగానే ఉంటాయి,
రాత్రులు తప్పులు పెద్ద తప్పులుగా ఉంటాయి”
అరవింద్ శరీరం గడ్డకట్టినట్టైంది.
ఆమె స్వరం ఇంకా నెమ్మదిగా మారింది.
“పగలు చేసే పని రాత్రి చేయకూడదు”
“రాత్రి జరిగే విషయాలు పగలు మాట్లాడకూడదు”
అరవింద్ వెనక్కి అడుగు వేసాడు.
“ఏమిటి…?”
అతని గొంతులో భయం స్పష్టంగా ఉంది.
ఆమె మెల్లగా తల వంచింది.
“ఏమీ లేదు…”
“ఒక్క కథ చెప్పు.”
“నీవు వెళ్లిపోవచ్చు”
అరవింద్ గుండె బలంగా కొట్టుకుంది.
ఆమె మాటల్లో ప్రమాదం ఉంది.
కానీ అదే సమయంలో—
ఎక్కడో ప్రమాదం దాగి ఉన్నట్టు అనిపిస్తోంది.
అతను కంగారుగా నవ్వే ప్రయత్నం చేశాడు.
“నాకు కథలు రావు…”
ఆమె ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైంది.
కొన్ని క్షణాల తర్వాత—
చాలా నెమ్మదిగా అడిగింది.
“కథలు రాకుండా… డైరెక్టర్ ఎలా అయ్యావు?”
అరవింద్ గొంతు ఎండిపోయింది.
“ఇప్పుడు… చెప్పలేను.”
ఆమె మళ్లీ నవ్వింది.
ఆ నవ్వు ఈసారి కొంచెం చల్లగా ఉంది.
“అయితే జరిగిన వాస్తవం ఒక్కటి చెప్పు.”
“అందులో నీ ప్రమేయం…”
“నీవు చేసిన తప్పు గురించి చెప్పు…”
అరవింద్ వెంటనే తల ఊపాడు.
“లేదు.”
“నేను ఏ తప్పూ చేయలేదు.”
ఆమె కొన్ని క్షణాలు మౌనంగా నిలబడి ఉంది.
హాల్లో నిశ్శబ్దం మరింత భారంగా మారింది.
అప్పుడే—
ఆమె మెల్లగా తిరగడం ప్రారంభించింది.
అరవింద్ మొదట నిర్లక్ష్యంగా చూశాడు.
కానీ—
ఆమె ముఖం కనిపించిన క్షణంలో…
అతని గుండె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినట్టైంది.
అది మనిషి ముఖం కాదు.
చర్మం కరిగిపోయినట్టుగా ఉంది.
కళ్ళు పూర్తిగా నల్లగా మారిపోయాయి.
పెదవులు చీలిపోయి ఉన్నాయి.
కానీ—
ఆ భయంకరమైన ముఖంలో కూడా…
అతను ఒకరిని గుర్తుపట్టాడు.
మాయా.
ఆ రాత్రి వర్షంలో వణికిన హీరోయిన్.
అరవింద్ కళ్ళు పెద్దవయ్యాయి.
“నువ్వు—!”
అంతే.
అతని కాళ్లు బలహీనపడ్డాయి.
చుట్టూ ఉన్న హాల్ తిరుగుతున్నట్టు అనిపించింది.
ఆ భయంకరమైన ముఖం అతని దగ్గరకు వంగింది.
“ఇప్పుడు గుర్తొచ్చిందా?” అని ఆమె స్వరం వినిపించింది.
అరవింద్ నోరు తెరిచాడు.
కానీ మాట బయటకు రాలేదు.
తర్వాత—
అతని కళ్ళు తిరిగిపోయాయి.
అతను అక్కడికక్కడే మూర్చపోయాడు. కాని అతను మనసు మాత్రం గతాన్ని తవ్వుతోంది.
*** kathalayam: vanchanaku vanchane vastundi? ***
రాత్రి పదకొండు నలభై అయింది.
హైదరాబాద్ శివార్లలో ఉన్న “సూర్య స్టూడియోస్” మొత్తం ఇంకా వెలుగులతో మెరిసిపోతోంది. బయట వర్షం మొదలయ్యేలా ఆకాశం మబ్బులతో నిండిపోయింది. అప్పుడప్పుడూ మెరుపులు పడుతున్నాయి.
స్టూడియో నెంబర్–7 లో హారర్ సినిమా షూటింగ్ జరుగుతోంది.
పాత రాజభవనం సెట్.
చుట్టూ కృత్రిమ పొగ.
పగిలిపోయిన కిటికీలు.
గోడలపై నకిలీ రక్తపు మరకలు.
భారీ లైట్లు మసకగా వెలిగిస్తున్నారు.
మధ్యలో మాయా నిలబడి ఉంది.
తెల్లటి పాతకాలపు చీర ఆమె శరీరానికి తడిగా అతుక్కుపోయింది. పొడవాటి నల్లటి జుట్టు ముఖం మొత్తం కప్పేసింది. కళ్ల చుట్టూ నల్లటి మేకప్ వల్ల ఆమె నిజంగానే దెయ్యంలా కనిపిస్తోంది.
“కెమెరా…”
“రోలింగ్…”
“యాక్షన్!”
మాయా మెల్లగా తల పైకెత్తింది.
ఆమె కళ్లలో కన్నీళ్లు.
“నన్ను ఎందుకు వదిలేసావ్…?” అని సినిమాలోని డైలాగ్ చెబుతూ ఏడవడం ప్రారంభించింది.
సెట్ మొత్తం ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దంగా మారింది.
ఆమె నటన చూస్తూ కొందరు లైట్ బాయ్స్ కూడా కదలకుండా చూస్తున్నారు.
ఆమె నెమ్మదిగా మెట్లపైకి నడుస్తోంది. కెమెరా ఆమె వెనకాల వెళ్తోంది.
బయట మెరుపు పడింది.
దర్శకుడు గట్టిగా అరిచాడు—
“కట్!”
అక్కడున్నవాళ్లు ఒక్కసారిగా ఊపిరి పీల్చుకున్నారు.
“సూపర్ మాయా… ఇదే ఫైనల్ టేక్.”
మాయా అలసిపోయి నవ్వింది.
“లేదు. ఈరోజుకి ప్యాక్ అప్.”
ఆమె తల ఊపింది.
మేకప్ రూమ్ వైపు ఒంటరిగా నడవడం ప్రారంభించింది.
*** kathalayam: vanchanaku vanchane vastundi? ***
స్టూడియో కారిడార్ పొడవుగా ఉంది.
పాత గోడలపై సినిమా పోస్టర్లు.
కొన్ని లైట్లు మాత్రమే వెలుగుతున్నాయి.
దూరంగా కార్మికులు సెట్లు తీస్తున్న శబ్దం వినిపిస్తోంది.
మాయా తన ఫోన్ తీసుకుని మేనేజర్కి కాల్ చేసింది.
“ఇంకో పది నిమిషాల్లో బయలుదేరుతాను.”
అంతలో—
కరెంట్ ఒక్కసారిగా పోయింది.
మొత్తం కారిడార్ చీకటిలో మునిగిపోయింది.
మాయా ఆగిపోయింది.
“హలో?”
దూరంలో ఎవరో “జెనరేటర్ ఆన్ చేయండి!” అని అరిచారు.
ఆమె ఫోన్ టార్చ్ ఆన్ చేయబోతుండగా—
వెనుక నుంచి ఒక్కసారిగా బలమైన చేయి ఆమె నోటిపై గుడ్డ నొక్కింది.
ఆమె కళ్లు పెద్దవయ్యాయి.
“మ్…! మ్…!”
ఆమె వెంటనే పోరాడటం ప్రారంభించింది.
చేతులతో వాళ్లను తోసింది.
గోళ్లతో గీరింది.
కానీ ఇద్దరు బలమైన వ్యక్తులు ఆమెను వెనక్కి లాగేశారు.
ఆమె కాళ్లు నేలపై రాసుకుంటున్నాయి.
హైహీల్స్ కాళ్ల నుంచి జారిపోయాయి.
ఆమె గుండె గట్టిగా కొట్టుకుంటోంది.
“మ్… ప్లీజ్…!” అని మూలుగుతోంది.
ఆమెను స్టూడియో వెనుక గేట్ వైపు ఈడ్చుకుంటూ తీసుకెళ్లారు.
బయట వర్షం మొదలైంది.
చల్లటి నీళ్లు ఆమె ముఖంపై పడుతున్నాయి.
దెయ్యం గెటప్లో ఉన్న ఆమెను వర్షంలో లాగుతుంటే… నిజంగానే ఏదో ఆత్మను బంధిస్తున్నట్టుగా కనిపిస్తోంది.
స్టూడియో వెనుక నల్లటి వ్యాన్ సిద్ధంగా ఉంది.
తలుపు తెరిచారు.
ఆమె వెనక్కి తగ్గడానికి ప్రయత్నించింది.
ఒక వ్యక్తి కోపంగా ఆమె జుట్టు పట్టుకుని లోపలికి తోశాడు.
ఆమె తల ఇనుప గోడకు బలంగా తగిలింది.
నొప్పితో కళ్లలో నీళ్లు తిరిగాయి.
తలుపు మూసేశారు.
వ్యాన్ వెంటనే కదిలింది.
***
లోపల పూర్తిగా చీకటి.
పెట్రోల్ వాసన.
వర్షం వ్యాన్ పైకప్పును బలంగా కొడుతోంది.
మాయా చేతులు వెనక్కి బిగించి కట్టేశారు.
నోట్లో గుడ్డ.
ఆమె ఊపిరి సరిగ్గా తీసుకోలేకపోతోంది.
ఆమె గుండెల్లో ఒక్కటే ప్రశ్న—
“ఎందుకు?”
కళ్ళలో నుంచి నీళ్లు జారుతున్నాయి.
కొన్ని గంటల క్రితం వరకు వందలమంది మధ్య స్టార్ హీరోయిన్.
ఇప్పుడు—
ఎవరికీ తెలియని చీకట్లో బంధీ.
ఆమె కాళ్లు వణుకుతున్నాయి.
వ్యాన్ లోపల ఇద్దరు వ్యక్తులు మెల్లగా మాట్లాడుకుంటున్నారు.
“త్వరగా చేరుకోవాలి…”
“పోలీసులకు తెలిసేలోపు పని అయిపోవాలి…”
ఆ మాటలు విన్నాక మాయా శరీరం మొత్తం చల్లబడిపోయింది.
ఆమె మళ్లీ గట్టిగా పోరాడే ప్రయత్నం చేసింది.
కానీ వాళ్లు ఆమె భుజాన్ని బలంగా నొక్కేశారు.
“సైలెంట్ గా ఉండు!” అని ఒకడు అరిచాడు.
మాయా భయంతో కళ్ళు మూసుకుంది.
***
దాదాపు రెండు గంటల తర్వాత—
వ్యాన్ ఆగింది.
తలుపు తెరిచారు.
చల్లటి గాలి లోపలికి వచ్చింది.
ఆమెను బయటికి లాగారు.
ఆమె ముందున్న దృశ్యం చూసి గుండె ఆగిపోయినట్టైంది.
అడవిమధ్యలో పాత బంగ్లా.
పగిలిపోయిన కిటికీలు.
గోడలపై పచ్చిక.
మెరుపు పడినప్పుడల్లా ఆ భవనం మృతదేహంలా కనిపిస్తోంది.
ఆమెను మెట్లపైకి ఈడ్చుకుంటూ తీసుకెళ్లారు.
ఆమె మోకాళ్లు రాతికి తగిలి చర్మం చీలిపోయింది.
రెండో అంతస్తు.
చివరి గది.
తలుపు “కీచ్…” అంటూ తెరుచుకుంది.
లోపల పూర్తిగా చీకటి.
ఆమెను లోపలికి తోసేశారు.
ఆమె నేలపై పడిపోయింది.
భుజం బలంగా తగిలింది.
నొప్పితో ఊపిరి ఆగినట్టైంది.
తలుపు మూసేశారు.
బయట నుంచి తాళం వేసిన శబ్దం వినిపించింది.
*** kathalayam: vanchanaku vanchane vastundi? ***
గది మొత్తం తడి వాసనతో నిండిపోయింది.
పైకప్పు నుంచి నీటి చుక్కలు పడుతున్నాయి.
ఎక్కడో ఎలుకలు పరిగెడుతున్న శబ్దం.
మాయా మెల్లగా గోడకు ఆనుకుని కూర్చుంది.
ఆమె శరీరం వణుకుతోంది.
కళ్ళలో భయం.
అప్పుడే—
చీకట్లో ఇంకొకరి శ్వాస వినిపించింది.
ఆమె గుండె ఒక్కసారిగా బలంగా కొట్టుకుంది.
ఎవరో ఉన్నారు.
ఆమె వెనక్కి జరగడానికి ప్రయత్నించింది.
అప్పుడే చీకట్లో ఒక ఆకారం కదిలింది.
మెల్లగా ఆమె దగ్గరకు వచ్చింది.
ఆ వ్యక్తి ఆమె పక్కన మోకాళ్లపై కూర్చున్నాడు.
కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం.
మాయా భయంతో వణికిపోయింది.
తర్వాత—
ఆమె ఉలిక్కిపడింది.
ఆ వ్యక్తి తాడు విప్పడానికి ప్రయత్నిస్తున్నాడు.
కొన్ని క్షణాల తర్వాత తాడు సడలింది.
మాయా వేగంగా ఊపిరి పీల్చుకుంది.
ఆ వ్యక్తి మెల్లగా ఆమె నోట్లోని గుడ్డను తీసేశాడు.
“భయపడొద్దు…” అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు.
ఆ స్వరం విన్న క్షణంలో—
మాయా కళ్ళలో నీళ్లు నిండిపోయాయి.
ఎందుకంటే ఆ రాత్రి మొదటిసారి ఎవరో తనను మనిషిలా పలకరించారు.
“వాళ్లు ఎవరు…?” ఆమె ఏడుస్తూ అడిగింది.
“నాకూ తెలియదు,” అన్నాడు.
ఆమె గుండె వేగంగా కొట్టుకుంటోంది.
అతని గుండె చప్పుడు కూడా ఆమెకు వినిపిస్తోంది.
ఆ చీకటి గదిలో—
ఇద్దరి ఊపిరి శబ్దం మాత్రమే ఉంది.
ఉదయం అయింది.
కానీ ఆ ఇంట్లో వెలుగు లేదు.
భయం మాత్రమే ఉంది.
సంధ్య వంటగది దగ్గర నిలబడి ఉంది. గడియారం ఉదయం తొమ్మిది చూపిస్తోంది. స్టౌపై టీ మరిగిపోతోంది. కానీ ఆమె చూపు మాత్రం మళ్లీ మళ్లీ బెడ్రూమ్ వైపు వెళ్తోంది.
“అరవింద్…?” అని మరోసారి పిలిచింది.
స్పందన లేదు.
ఆమె వేగంగా బెడ్రూమ్లోకి వెళ్లింది.
పడక ఖాళీగా ఉంది.
బాత్రూమ్ ఖాళీ.
స్టడీ రూమ్ ఖాళీ.
అరవింద్ ఫోన్ మాత్రం టేబుల్పై ఉంది.
అదే ఆమె గుండెల్లో మొదటి భయాన్ని నింపింది.
ఎందుకంటే—
అరవింద్ ఎప్పుడూ ఫోన్ లేకుండా బయటకు వెళ్లడు.
ఆమె వెంటనే కిందికి పరుగెత్తింది.
గార్డ్ని అడిగింది.
“సార్ బయటికి వెళ్లారా?”
“లేదు మేడం… నేను చూడలేదు.”
“కారు?”
“గ్యారేజ్లోనే ఉంది.”
సంధ్య చేతులు చల్లబడ్డాయి.
ఇంటి మొత్తం ఒక్కసారిగా వింతగా అనిపించింది.
నిన్న రాత్రి అతను చెప్పిన మాటలు గుర్తొచ్చాయి.
“కథాలయం…”
ఆమె వెంటనే ఆ స్టడీ రూమ్లోకి వెళ్లింది.
టేబుల్పై ఇంకా ఆ చిరిగిన పేపర్ ఉంది.
ఆమె మళ్లీ చదివింది—
“కథను దాచినవాడు… కథాలయానికి పిలవబడతాడు.”
ఆమె గొంతులో ఏదో బిగుసుకుంది.
“ఇది ఏ పిచ్చి…” అని తనలోతానే అనుకుంది.
కానీ—
ఆ గదిలో నిలబడగానే ఆమెకు కూడా అసౌకర్యంగా అనిపించింది.
ఎవరో వెనకాల నిలబడి చూస్తున్నట్టుగా.
వెంటనే బయటికి వచ్చేసింది.
*** kathalayam: vanchanaku vanchane vastundi? ***
అదే సమయంలో—
ఎక్కడో చాలా దూరంలో…
అరవింద్ ఇంకా కథాలయంలోనే ఉన్నాడు.
మూర్చపోయిన తర్వాత ఎంతసేపు గడిచిందో అతనికి తెలియదు.
మెల్లగా కళ్లు తెరిచాడు.
చల్లటి రాతి నేల.
తల బరువుగా ఉంది.
అతను నెమ్మదిగా లేచాడు.
హాల్ ఇంకా అలాగే ఉంది.
నల్లటి సింహాసనం.
పొడవాటి స్తంభాలు.
గోడలపై వేల కథల చిత్రాలు.
కానీ—
ఆ అమ్మాయి కనిపించలేదు.
అది నిజంగానే జరిగిందా?
లేక తన భ్రమేనా?
అతను గట్టిగా ఊపిరి పీల్చుకున్నాడు.
“నాకు ఇక్కడి నుంచి వెళ్లాలి…” అని తనలోతానే అన్నాడు.
అతను వెనక్కి తిరిగాడు.
కానీ—
హాల్ చివర ఇప్పుడు ఇంకొక వెలుగు కనిపిస్తోంది.
అక్కడ చిన్న దీపాలు వెలుగుతున్నాయి.
వాటి మధ్య కొందరు మనుషులు కూర్చున్నారు.
అరవింద్ కంగారుగా ముందుకు నడిచాడు.
దగ్గరికి వెళ్లేకొద్దీ…
అతని గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
ఎందుకంటే—
వాళ్లు సాధారణ మనుషుల్లా కనిపించడం లేదు.
ఒక వృద్ధుడు తల వంచుకుని ఏదో రాస్తున్నాడు.
ఒక యువతి ఏడుస్తూ పుస్తకం పట్టుకుని ఉంది.
ఒక బాలుడు గోడ వైపు చూసి నవ్వుతున్నాడు.
అందరూ…
ఎవరో కథ వినడానికి ఎదురు చూస్తున్నట్టున్నారు.
హాల్ మధ్యలో పెద్ద వలయంలా కుర్చీలు ఉన్నాయి.
మధ్యలో ఖాళీ స్థలం.
అది విచారణ స్థలంలా అనిపిస్తోంది.
అప్పుడే—
ఒక ముసలి వ్యక్తి మెల్లగా తల పైకెత్తాడు.
అతని కళ్ళు పూర్తిగా తెల్లగా ఉన్నాయి.
అతను అరవింద్ వైపు చూస్తూ నవ్వాడు.
“కొత్త కథ వచ్చిందా?”
అరవింద్ వెనక్కి అడుగు వేసాడు.
“నేను… నేను వెళ్లాలి.”
వృద్ధుడు మెల్లగా నవ్వాడు.
“ఇక్కడికి వచ్చిన వాళ్లు వెళ్లరు.”
ఆ మాటతో—
మిగతా వాళ్లంతా ఒక్కసారిగా అరవింద్ వైపు తిరిగి చూశారు.
వాళ్ల కళ్ళలో విచిత్రమైన ఆకలి ఉంది.
కథల ఆకలి.
అప్పుడే—
దూరంగా గంట మోగిన శబ్దం వినిపించింది.
గోడలపై ఉన్న దీపాలు ఒక్కసారిగా బలంగా వెలిగాయి.
ఆ నల్లటి సింహాసనం వెనుక చీకటి కదిలింది.
అందరూ ఒకేసారి మౌనంగా మారిపోయారు.
తర్వాత—
ఒకే స్వరం.
“కథ ప్రారంభించు…”
kathalayam: vanchanaku vanchane vastundi? ఇంకా కథలు చెప్పడానికి మరొకరు వచ్చేదాకా నీవు కథలు చెప్పు….
ఈ కథాలయం కధ నచ్చిందా? కామెంట్ చేయండి.