rani ruma sahasam rajya rakshana kosam ruma poratam aite, ruma kosam mayavi mantramgam aite, ruma pattudala mayavini marustundi, ruma andariki lakshyam ayina ruma lakshyam okkate rajya prajala kshemam
rani ruma sahasam rajya rakshana
మాయావి రుమను ఒక గుహలో బంధించాడు.
కానీ మాయావి ఆమెను శారీరకంగా హింసించలేదు.
అతని అసలు ఆయుధం వేరే.
మనసును విరగగొట్టడం.
ప్రతిరోజూ గుహలోకి వచ్చి ఆమెతో విచిత్రంగా మాట్లాడేవాడు.
“రుమ రాణి రుమ ప్రియుడు… రుమ కౌగిట్లో రుమ వల్లభుడు…” అంటూ అర్థం లేని పద్యాల్లా పలికేవాడు.
రుమకు అవి వినడం అసహ్యంగా అనిపించేది.
“నోరు మూయ్!” అని కోపంగా అరిచేది.
మాయావి మాత్రం నవ్వేవాడు.
“కోపం మంచిది రుమ. కోపం ఉన్నంత వరకు నువ్వు పోరాడతావు. నేను ఎదురుచూస్తున్నది నువ్వు ఆశ కోల్పోయే రోజు.”
రోజులు గడిచాయి.
ప్రతిరోజూ అతను కొత్త కొత్త మాటలతో ఆమె మనసును కలవరపెట్టే ప్రయత్నం చేసేవాడు.
“నీ రాజ్యం ఇప్పుడు నిన్ను మర్చిపోయి ఉండొచ్చు.”
“నిన్ను వెతికేవాళ్లు ఎవరూ లేరు.”
“నువ్వు తిరిగి వెళ్లినా నీ సింహాసనం నీ కోసం ఎదురుచూడదు.”
ఇలాంటి మాటలతో ఆమె ఆత్మవిశ్వాసాన్ని దెబ్బతీయాలని చూశాడు.
కానీ రుమ ప్రతి సారి ఒకే సమాధానం చెప్పేది.
“నా మీద నాకు నమ్మకం ఉంది. నా ప్రజల మీద కూడా.”
ఒక రోజు మాయావి మళ్లీ వచ్చాడు.
“రుమ, నీ గురించి ఒక విషయం నాకు నచ్చుతుంది.”
“ఏమిటది?” అని రుమ గట్టిగా అడిగింది.
“నువ్వు చాలా అందగత్తెవి” అన్నాడు
రుమ అసహ్యంగా అతని వైపు చూసింది.
“నీ చూపు నా మనసుని గుచ్చుతుంది” అన్నాడు
ఈ సారి రుమ అతడిని చిరాకుగా చూసింది…
“నీవు ఎలా చూసినా, నీవు నా మాట వినేవరకు
నీకు పరిష్కారం లేదు…” అన్నాడు..
“ఒరేయ్ నీచుడా… అమ్మాయిని బంధించి,
ఆమె మనసుని బాధపెట్టినవాడు ఎవడైనా
పతనం కావాల్సిందే” అంది… rani ruma sahasam rajya rakshana
“ఓ రుమ రుమా మాట విను రుమా రాణి రుమ
నీవు ఎంత గట్టిగా ఎన్ని మాటలు చెప్పినా,
నా మాట వినాల్సిందే” అన్నాడు.
“అది జరగని పని” అంది ఆవేశంగా
“ఏళ్ళు గడిచినా నీ అందం తరగకుండా
మంత్రం వేసాను, కాని నీ రాజ్యంలో
సంపదలు తరిగిపోతూ ఉంటాయి,
ప్రజలు అష్టకష్టాలు పడుతూ ఉంటారు…
వారి బాధలే నీ అందం పెరగడానికి దోహదం
చేస్తాయి” అంటూ అక్కడినుండి వెళ్ళిపోయాడు.
రాణి రుమకు తన అందం మీద తనకు అసహ్యం
పుట్టింది… ఒక్కసారిగా ఆమె అక్కడే ఉన్న
కాగడ తీసుకుని శరీరంపై పెట్టుకుంది…
అది వెంటనే ఆరిపోయింది… వెంటనే ఓ వాణి
వినపడింది..
“రాణి రుమ నీవు మరణిస్తే, నీ ప్రజలు మరింతగా
నష్టపోతారు… ఆలోచించు ఇది పరిక్షా సమయం
ప్రయత్నం చేయి, కాలం సహకరిస్తుంది” అని…
రుమకు చాలా అసహనంగా అనిపించింది…
రుమ ఆ గుహలో ఒంటరిగా కూర్చుంది.
మాయావి వెళ్లిపోయిన తర్వాత గుహ మళ్లీ నిశ్శబ్దంగా మారింది.
అప్పుడే…
గుహలోని ఒక చీకటి మూల నుంచి బుసకొట్టే శబ్దం వినిపించింది.
రుమ తల తిప్పి చూసింది.
ఒక భారీ నల్లని పాము నెమ్మదిగా ఆమె వైపు పాకుతోంది.
దాని కళ్ళు ఎర్రగా మెరుస్తున్నాయి.
నాలుక బయటకు చాచి బుసకొడుతోంది.
కొద్ది క్షణాల్లోనే అది రుమ దగ్గరకు చేరుకుంది.
దాని తల ఆమె చేతికి దగ్గరగా వచ్చింది.
ఎవరైనా అయితే భయంతో వెనక్కి జరిగేవారు.
కానీ రుమ మాత్రం ప్రశాంతంగా ఉంది.
ఆమె పాము కళ్లలోకి చూసింది.
ఆ కళ్లలో కోపం కనిపించలేదు.
బాధ కనిపించింది. rani ruma sahasam rajya rakshana
అందుకే ఆమె నెమ్మదిగా తన చేతిని ముందుకు చాపింది.
పాము కాటు వేయబోతున్నట్లుగా కనిపించింది.
కానీ రుమ భయపడలేదు.
ఆమె ప్రేమగా పాము తలను తాకింది.
“నీకూ ఏదో బాధ ఉందా?” అని మెల్లగా అడిగింది.
ఆ మాటలు వినగానే…
పాము ఒక్కసారిగా నిశ్చలంగా మారింది.
గుహ అంతా బంగారు కాంతితో నిండిపోయింది.
పాము శరీరం ప్రకాశించడం ప్రారంభించింది.
కొన్ని క్షణాల్లో…
ఆ పాము రూపం మారిపోయింది.
రుమ ఆశ్చర్యంగా చూస్తుండగా…
ఆమె ముందు ఒక యువ గంధర్వుడు ప్రత్యక్షమయ్యాడు.
తెల్లని వస్త్రాలు ధరించి ఉన్నాడు.
అతని ముఖంలో కృతజ్ఞత కనిపిస్తోంది.
అతను రుమ ముందు తల వంచాడు.
“రాణి రుమ… చివరికి నన్ను విముక్తి చేశావు.”
రుమ ఆశ్చర్యంగా అడిగింది.
“నువ్వెవరు?”
“నా పేరు చిత్రాంగుడు. నేను గంధర్వ లోకానికి చెందినవాడిని.”
“అయితే పాముగా ఎందుకు ఉన్నావు?”
చిత్రాంగుడు గంభీరంగా చెప్పాడు.
“ఈ గుహ యజమాని అయిన మాయావి నన్ను శపించాడు. నన్ను చూసిన ప్రతి మనిషి భయపడేవాడు. భయపడకుండా, దయతో నా తలను తాకిన వ్యక్తి మాత్రమే శాపాన్ని తొలగించగలడని శాపం పెట్టాడు.”
రుమ మౌనంగా విన్నది.
“అయితే ఇప్పుడు నువ్వు స్వేచ్ఛ పొందావా?”
“అవును. కానీ నీకు ఇంకా ప్రమాదం ముగియలేదు.”
“ఏమిటది?”
చిత్రాంగుడు చుట్టూ చూసి మెల్లగా అన్నాడు.
“ఈ గుహ కేవలం బంధిఖానా కాదు. ఇది ఒక మంత్ర ద్వారం.”
“ద్వారమా?”
“అవును. మాయావి తన శక్తిని పొందేది ఈ గుహ కింద దాగి ఉన్న రహస్య శిల నుంచి.”
రుమ ఆసక్తిగా చూసింది.
“అది ఎక్కడ ఉంది?”
చిత్రాంగుడు గుహ మధ్యలో ఉన్న ఒక పెద్ద రాతిబండ వైపు చూపించాడు.
“దాని కింద.”
అప్పుడే…
గుహ బయట నుంచి మాయావి అడుగుల శబ్దం వినిపించింది.
చిత్రాంగుడు ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
“అతను తిరిగి వచ్చాడు!”
రుమ వెంటనే లేచింది.
ఇప్పుడు ఆమె ఒంటరిగా లేదు.
కానీ మాయావి గంధర్వుడు విముక్తి పొందిన విషయం తెలుసుకుంటే…
అతని కోపం ఎలా ఉంటుందో ఎవరికీ తెలియదు.
గుహ ద్వారం నెమ్మదిగా తెరుచుకోవడం ప్రారంభించింది…
కొనసాగుతుంది… rani ruma sahasam rajya rakshana
గుహ ద్వారం నెమ్మదిగా తెరుచుకుంది.
మాయావి లోపలికి అడుగుపెట్టాడు.
అతని ముఖంలో ఎప్పటిలాగే అహంకారపు చిరునవ్వు ఉంది.
“రుమ రాణి… ఈరోజు కూడా నువ్వు నా మాట వినే స్థితికి రాలేదా?” అని అన్నాడు.
కానీ వెంటనే అతని చూపు గుహలో నిలబడి ఉన్న గంధర్వుడిపై పడింది.
ఆ క్షణమే అతని ముఖం మారిపోయింది.
“చిత్రాంగుడా?!”
అతని స్వరంలో ఆశ్చర్యం, కోపం రెండూ ఉన్నాయి.
గంధర్వుడు ప్రశాంతంగా నిలబడ్డాడు.
“నీ శాపం ముగిసింది, మాయావీ.”
మాయావి కళ్లలో అగ్ని మెరిసింది.
“అసాధ్యం! ఆ శాపాన్ని ఎవరూ తొలగించలేరు.”
“భయానికి బదులుగా దయ చూపిన వ్యక్తి తొలగించగలడు.”
అని చెప్పి చిత్రాంగుడు రుమ వైపు చూశాడు.
మాయావి కూడా రుమ వైపు తిరిగాడు.
“అంటే… నువ్వా?”
రుమ ధైర్యంగా నిలబడింది.
“అవును.”
మాయావి ఒక్కసారిగా తన దండాన్ని పైకి ఎత్తాడు.
గుహ అంతా నల్లటి పొగతో నిండిపోయింది.
రాళ్లు కంపించడం ప్రారంభించాయి.
“అయితే మీరు ఇద్దరూ ఇక్కడి నుంచి ప్రాణాలతో బయటకు వెళ్లలేరు!”
అని గర్జించాడు.
అప్పుడే చిత్రాంగుడు తన చేతిని ముందుకు చాపాడు.
అతని అరచేతి నుంచి బంగారు కాంతి వెలువడింది.
ఆ కాంతి నల్లటి పొగను వెనక్కి నెట్టింది.
ఇద్దరి శక్తులు ఢీకొనడంతో గుహ మొత్తం కంపించింది.
రుమ ఆ సమయంలో ఒక విషయం గమనించింది.
మాయావి మెడలో వేలాడుతున్న తాళంచెవి ప్రకాశిస్తోంది.
చిత్రాంగుడు చెప్పిన మాట గుర్తుకు వచ్చింది.
“ఈ గుహ రహస్యం ఆ తాళంచెవితో ముడిపడి ఉంది.”
అవకాశం ఇదే.
రుమ వేగంగా ముందుకు పరిగెత్తింది.
మాయావి, గంధర్వుడు మంత్రయుద్ధంలో ఉండటంతో ఆమెను గమనించలేదు.
ఒక్కసారిగా ఎగిరి…
మాయావి మెడలో ఉన్న తాళంచెవిని లాగేసింది.
“రుమ!” అని మాయావి గర్జించాడు.
కానీ అప్పటికే ఆలస్యమైంది.
తాళంచెవి రుమ చేతిలోకి వచ్చింది.
ఆ క్షణమే గుహ మధ్యలో ఉన్న భారీ రాతిబండ చీలిపోయింది.
దాని కింద నుంచి నీలిరంగు కాంతి వెలువడింది.
గుహ అంతా మారుమోగే స్వరం వినిపించింది.
“బంధన శక్తి విచ్ఛిన్నమైంది…”
మాయావి ముఖం పాలిపోయింది.
“లేదు… లేదు… ఇది జరగకూడదు!”
అతని శక్తి క్రమంగా తగ్గిపోతోంది.
గుహ గోడలపై ఉన్న మంత్రచిహ్నాలు ఒక్కొక్కటిగా మాయమవుతున్నాయి.
చిత్రాంగుడు రుమ దగ్గరకు వచ్చాడు.
“రాణీ, అతని శక్తి మూలం నాశనం అవుతోంది.”
మాయావి కోపంతో రుమ వైపు చూశాడు.
కానీ ఈసారి అతని కళ్లలో మొదటిసారి భయం కనిపించింది.
రుమ అతని వైపు ధైర్యంగా అడుగులు వేసింది.
“ఇప్పుడు చెప్పు. నన్ను ఎందుకు బంధించావు? నా రాజ్యానికి పట్టిన పీడ వెనుక నిజం ఏమిటి?”
మాయావి కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.
తర్వాత నెమ్మదిగా నవ్వాడు.
“నిజం తెలుసుకోవాలనుకుంటున్నావా?”
అని చెప్పి గుహ లోతుల్లో ఉన్న ఒక రహస్య ద్వారం వైపు చూపించాడు.
“అయితే ఆ ద్వారం వెనుకకు వెళ్లు. అక్కడే నీ రాజ్యం గురించి, నీ వంశం గురించి, నీకు కూడా తెలియని నిజం దాగి ఉంది.”
ఆ ద్వారం నెమ్మదిగా తెరుచుకోవడం ప్రారంభించింది…
దాని అవతల నుంచి విచిత్రమైన వెలుగు బయటకు వచ్చింది.
రుమ, చిత్రాంగుడు ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
వారి ముందున్నది మరొక రహస్యం…
కొనసాగుతుంది…
రుమ కొద్దిసేపు ఆ రహస్య ద్వారం వైపు చూసింది.
మాయావి చెప్పిన మాటలు ఆమె మనసులో మారుమోగుతున్నాయి.
“నీకు కూడా తెలియని నిజం…”
చిత్రాంగుడు జాగ్రత్తగా అన్నాడు.
“రాణీ, ఆ ద్వారం వెనుక ప్రమాదం ఉండొచ్చు.”
రుమ తల ఊపింది.
“నిజం తెలుసుకోవడానికి ప్రమాదాన్ని తప్పించుకోలేం.”
ఇద్దరూ ఆ ద్వారం లోపలికి అడుగుపెట్టారు.
లోపల ఒక విశాలమైన గుహ ఉంది.
గుహ మధ్యలో ఒక స్ఫటిక సింహాసనం కనిపించింది.
దాని వెనుక గోడపై ఒక పురాతన చిత్రం చెక్కబడి ఉంది.
రుమ ఆ చిత్రాన్ని చూసి ఒక్కసారిగా ఆగిపోయింది.
అందులో ఒక రాజు, ఒక రాణి, వారి పక్కన ఒక చిన్న బాలిక కనిపిస్తున్నారు.
ఆ బాలిక ముఖం…
అచ్చం రుమలాగే ఉంది.
“ఇది ఎలా సాధ్యం?” అని రుమ ఆశ్చర్యపోయింది.
చిత్రాంగుడు కూడా ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
అప్పుడే సింహాసనం ముందు ఉన్న స్ఫటికం వెలగడం ప్రారంభించింది.
అందులో ఒక దృశ్యం కనిపించింది.
వందల సంవత్సరాల క్రితం…
సువర్ణగిరి రాజ్యం స్థాపించబడక ముందు…
రెండు రాజవంశాలు ఉండేవి.
ఒకటి వెలుగును ఆరాధించే వంశం.
మరొకటి మాయా శక్తులను ఆరాధించే వంశం.
యుద్ధాలు, కుట్రలు జరగకుండా ఉండేందుకు ఆ రెండు వంశాల వారసులను వివాహం చేశారు.
వారి సంతానమే…
మొదటి రాణి రుమావతి.
ఆమె పేరుమీదుగానే తరతరాల తర్వాత జన్మించిన ప్రతి పెద్ద రాణికి “రుమ” అనే పేరు పెట్టే సంప్రదాయం ఏర్పడింది.
కానీ తరువాత ఆ రెండు వంశాలు విడిపోయాయి.
మాయా శక్తుల వంశం రహస్యంగా మారిపోయింది.
వారిలో కొందరు ప్రతీకారం కోసం ఎదురుచూస్తూనే ఉన్నారు.
స్ఫటికంలోని దృశ్యం మాయమైంది.
అప్పుడు ఒక స్వరం వినిపించింది.
“ప్రస్తుత రుమ… నువ్వు రెండు వంశాల చివరి వారసురాలివి.”
రుమ ఆశ్చర్యపోయింది.
“అంటే నా రక్తంలో రెండు వంశాల వారసత్వం ఉందా?”
“అవును.” rani ruma sahasam rajya rakshana
“మరి నా రాజ్యానికి పట్టిన పీడ?”
స్వరం గంభీరంగా సమాధానం ఇచ్చింది.
“అది బయట నుంచి వచ్చినది కాదు. నీ వంశం నుంచే పుట్టినది.”
అప్పుడే గుహ గోడలో మరో చిత్రం వెలిగింది.
అందులో ఒక వ్యక్తి కనిపించాడు.
అతని ముఖం స్పష్టంగా కనిపించలేదు.
కానీ అతని చేతిలో రాజవంశపు చిహ్నం ఉంది.
అంటే…
రాజ్యానికి వ్యతిరేకంగా కుట్ర చేస్తున్న వ్యక్తి కూడా అదే వంశానికి చెందినవాడు.
రుమ ముఖం గంభీరంగా మారింది.
ఇప్పుడు ఆమెకు అర్థమైంది.
ఈ పోరాటం కేవలం సింహాసనం కోసం కాదు.
ఇది తన వంశ చరిత్రతో, తన కుటుంబ రహస్యాలతో ముడిపడిన పోరాటం.
అప్పుడే స్ఫటికం చివరిసారిగా వెలిగింది.
దానిపై ఒక పేరు ప్రత్యక్షమైంది.
“నాగేంద్రవర్మ.”
ఆ పేరు చూసిన క్షణంలో మాయావి కూడా భయపడిపోయాడు.
“అతనా?!”
రుమ వెంటనే వెనక్కి తిరిగి చూసింది.
“నాగేంద్రవర్మ ఎవరు?”
మాయావి గొంతు వణికింది.
“నీ రాజవంశం ఎన్నో సంవత్సరాల క్రితం చనిపోయాడని భావించిన వ్యక్తి… కానీ ఇంకా బతికే ఉన్నాడు.”
కొనసాగుతుంది… rani ruma sahasam rajya rakshana
నాగేంద్రవర్మను సాధారణ యుద్ధంలో ఓడించడం సాధ్యం కాదు.
ఎందుకంటే అతను కేవలం ఒక రాజవంశ వారసుడు కాదు.
శతాబ్దాలుగా తన జీవితాన్ని పొడిగించుకోవడానికి నిషిద్ధ మాయలను ఉపయోగించాడు.
అతని శక్తి అతని శరీరంలో లేదు.
అతని శక్తి ఒక “జీవస్ఫటికం” లో బంధించబడి ఉంది.
ఆ జీవస్ఫటికం నాశనం కాకపోతే నాగేంద్రవర్మ మళ్లీ మళ్లీ తిరిగి వస్తూనే ఉంటాడు.
ఈ రహస్యం రుమకు ఒక పురాతన గ్రంథం ద్వారా తెలుస్తుంది.
కానీ ఒక సమస్య ఉంది.
ఆ జీవస్ఫటికాన్ని నాశనం చేయగలిగేది నాగేంద్రవర్మ రక్తానికి చెందిన వ్యక్తి మాత్రమే.
అంటే…
రుమ.
చివరి యుద్ధంలో రుమ నాగేంద్రవర్మ కోటకు చేరుకుంటుంది.
భీకరమైన పోరాటం జరుగుతుంది.
నాగేంద్రవర్మ తన మాయాశక్తులతో మొత్తం కోటను చీకటితో కప్పేస్తాడు.
కానీ రుమ వెనక్కి తగ్గదు.
చివరకు ఆమె జీవస్ఫటికం ఉన్న గదికి చేరుకుంటుంది.
నాగేంద్రవర్మ ఆమెను ఆపడానికి ప్రయత్నిస్తాడు.
“దాన్ని ధ్వంసం చేస్తే నీ వంశ చరిత్రలో సగం శక్తి కూడా నశిస్తుంది!” అని హెచ్చరిస్తాడు.
కానీ రుమ ఒక విషయం గ్రహిస్తుంది.
శక్తి కంటే ప్రజల శ్రేయస్సు ముఖ్యమని.
ఆమె తన ఖడ్గాన్ని జీవస్ఫటికంపై ఉంచుతుంది.
ఆ క్షణంలో ఆమెకు తన పూర్వీకుల జ్ఞాపకాలు కనిపిస్తాయి.
మంచి రాజులు…
చెడు రాజులు…
త్యాగాలు…
తప్పులు…
అన్నీ.
తర్వాత ఆమె ధైర్యంగా స్ఫటికాన్ని ధ్వంసం చేస్తుంది.
స్ఫటికం వెయ్యి ముక్కలుగా పగిలిపోతుంది.
ఆ క్షణమే నాగేంద్రవర్మ శక్తి అంతరించిపోతుంది.
అతను మోకాళ్లపై కూర్చుంటాడు.
కోపంతో కాదు.
ఓటమితో కాదు.
చాలా సంవత్సరాల తర్వాత మొదటిసారి ప్రశాంతంగా.
“రాణి రుమ నిన్ను చూసి గర్విస్తున్నాను
చావుకు భయపడలేదు, అందాన్ని చూసి
గర్వపడలేదు, రాజ్య భోగాలలో చిక్కుకుపోలేదు,
చిక్కులో పడ్డ రాజ్యాన్ని కాపాడడానికి సాహసం చేసావు” అన్నాడు,
“నా ప్రతీకారం… నన్నే నాశనం చేసింది…” అని మెల్లగా అన్నాడు.
ఆ తర్వాత అతని శరీరం క్రమంగా వెలుగుగా మారి గాలిలో కలిసిపోతుంది.
అలా నాగేంద్రవర్మ అంతం అవుతాడు.
కానీ రుమ అతన్ని ద్వేషంతో కాదు, ఒక హెచ్చరికగా గుర్తుంచుకుంటుంది.
రాజ్యంలో ఒక శాసనం చెక్కిస్తుంది:
“ప్రతీకారం కోసం జీవించినవాడు తన జీవితాన్నే కోల్పోతాడు. ప్రజల కోసం జీవించినవాడు చరిత్రలో నిలిచిపోతాడు.” rani ruma sahasam rajya rakshana