rudrasendu yuvakudu musalodu yuvati katha కార్యదక్షత అంటే ఆటంకాలు అధిగమించి సాధించేవాడు… మొహాలకు మొగ్గు చూపినవాడు కాదు… మరి యువకుడు అయిన రుద్రసేనుడు ఎలా మారబోతున్నాడు… కథాలయంలో ఈ కథ ఏ కథకు కొనసాగింపు..
yuvakudu musalodu yuvati katha
తండా మొత్తం ఇంకా ఆనందంలో మునిగిపోయి ఉంది.
వర్షం ఆగిపోయినా…
తడి నేల వాసన గాలిలో ఇంకా తేలుతోంది.
పిల్లలు మంట చుట్టూ ఆడుకుంటున్నారు.
వృద్ధులు దేవుళ్లకు కృతజ్ఞతలు చెబుతున్నారు.
కానీ…
మద్దికన్న మాత్రం నిశ్శబ్దంగా రుద్రసేనుడు, వైదేహిని చూస్తున్నాడు.
ఆయన ముఖంలో ఆనందంతో పాటు ఒక ఆందోళన కూడా ఉంది.
రాత్రి మరింత ప్రశాంతంగా మారిన తరువాత…
అతను ఇద్దరినీ తండా చివర ఉన్న ఒక చిన్న గుడిసెలోకి తీసుకెళ్లాడు.
అక్కడ మధ్యలో ఒక పాత నూనె దీపం వెలుగుతోంది.
మద్దికన్న నేలపై కూర్చుని కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.
ఆ తరువాత నెమ్మదిగా మాట్లాడడం ప్రారంభించాడు.
“మీరు మా తండాను శాపం నుంచి కాపాడారు.
అందుకే ఇప్పుడు నేను మీకు చెప్పబోయేది…
మా పెద్దలు ప్రాణాలతో కాపాడిన రహస్యం.”
రుద్రసేనుడు ఆసక్తిగా ముందుకు వంగాడు.
“మణి గురించేనా?”
మద్దికన్న మెల్లగా తల ఊపాడు.
“అవును.”
గుడిసెలో ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.
బయట గాలి మెల్లగా మర్రి ఆకులను కదిలిస్తోంది.
మద్దికన్న తన కళ్లను పైకెత్తి నెమ్మదిగా అన్నాడు.
“ఈ అడవుల చివర…
ఒక పూరి గుడిసె ఉంటుంది.”
“పూరి గుడిసె?” అని వైదేహి ఆశ్చర్యపోయింది.
“అవును.
చాలా చిన్నది.
చూస్తే సాధారణంగా కనిపిస్తుంది.
కానీ…
అది సాధారణ స్థలం కాదు.”
అతని గొంతు మరింత మెల్లగా మారింది.
“ఆ గుడిసె పక్కనే ఒక చెరువు ఉంటుంది.
ఆ చెరువు పక్కనే…
ఒక మహా మర్రి చెట్టు.”
రుద్రసేనుడు జాగ్రత్తగా వింటున్నాడు.
“ఆ మూడింట్లో…
వ్యత్యాసం కనిపిస్తుంది.”
“వ్యత్యాసమా?” అని అడిగాడు.
మద్దికన్న నెమ్మదిగా నవ్వాడు.
“అవును.
చూడటానికి అందంగా ఉంటాయి.
చాలా ప్రశాంతంగా కూడా కనిపిస్తాయి.
కానీ…
ఆ అందమే వాటి మాయ.”
వైదేహి కళ్లలో ఆసక్తి మెరిసింది.
“వాటికి సంబంధం ఏమిటి?”
మద్దికన్న దీపం జ్వాలను చూస్తూ అన్నాడు.
“మర్రి చెట్టుకు…
చెరువుకు…
ఆ గుడిసెకు…
ఒక బంధం ఉంది.”
“ఏ బంధం?”
“అదే మీరు తెలుసుకోవాలి.”
రుద్రసేనుడు కొద్దిగా అసహనంగా అన్నాడు.
“సూటిగా చెప్పలేవా?”
మద్దికన్న ఒక్కసారిగా గంభీరంగా మారాడు.
“ఆ రహస్యాన్ని ఇంకొకరి మాటల్లో తెలుసుకుంటే…
మార్గం ఎప్పటికీ కనిపించదు.”
ఆ మాట విన్నాక గుడిసెలో మళ్లీ నిశ్శబ్దం ఏర్పడింది.
కొన్ని క్షణాల తరువాత మద్దికన్న మెల్లగా అన్నాడు.
“ఆ మూడింటి మధ్య ఉన్న సంబంధాన్ని మీరు చేదిస్తే…
మణికి వెళ్లే మార్గం మీ ముందే తెరుచుకుంటుంది.”
వైదేహి వెంటనే అంది.
“అయితే మనం ఉదయాన్నే బయలుదేరుదాం.”
కానీ…
మద్దికన్న ముఖం ఒక్కసారిగా గంభీరంగా మారిపోయింది.
అతను నెమ్మదిగా తల ఊపాడు.
“లేదు.”
“ఎందుకు?” అని రుద్రసేనుడు అడిగాడు.
మద్దికన్న నేరుగా అతని కళ్లలోకి చూస్తూ అన్నాడు.
“అక్కడికి జంటగా వెళ్తే…
కార్యం సాధించలేరు.”
వైదేహి ఆశ్చర్యంగా అతని వైపు చూసింది.
“అంటే?”
“ఆ ప్రదేశం…
మనిషి హృదయాన్ని పరీక్షిస్తుంది.
ఇద్దరూ కలిసి వెళ్లితే…
అది మీ బలాన్ని కాదు…
మీ బంధాన్ని బంధిస్తుంది.”
రుద్రసేనుడు కనుబొమ్మలు ముడిచాడు.
“అయితే?”
మద్దికన్న గట్టిగా అన్నాడు.
“ఒక్కడివే వెళ్లాలి.”
ఆ మాట వినగానే…
వైదేహి ముఖంలోని ప్రశాంతత మాయమైంది.
ఆమె నెమ్మదిగా రుద్రసేనుడి వైపు చూసింది.
ఇప్పుడే ఒకరినొకరు కోల్పోవడం ఎంత భయంకరమో తెలుసుకున్న వాళ్లు…
మళ్లీ విడిపోవాల్సి వస్తోంది.
గుడిసెలో నూనె దీపం జ్వాల మెల్లగా ఊగుతోంది.
బయట…
దూరంగా మర్రిచెట్టు ఆకులు గాలికి కదులుతున్న శబ్దం వినిపిస్తోంది.
అది వినిపించింది ఒక్కటే…
ముందున్న ప్రయాణం ఇక సాధారణం కాదు.
ఉదయం…
తండా మీద పొగమంచు పరుచుకుంది.
చిన్న చిన్న గుడిసెల ముందు మహిళలు మంటలు వెలిగిస్తున్నారు.
పిల్లలు ఇంకా నిద్రలోనే ఉన్నారు.
రుద్రసేనుడు తన గుర్రం దగ్గర నిలబడి కత్తిని నడుముకు కట్టుకున్నాడు.
వైదేహి కొద్దిదూరంలో నిలబడి అతన్ని చూస్తోంది.
ఆమె కళ్లలో ఆందోళన స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
“ఇంకో దారి ఉండదా?” అని మెల్లగా అడిగింది.
రుద్రసేనుడు చిన్నగా నవ్వాడు.
“ఇప్పటివరకు వచ్చిన దారుల్లో ఏదైనా సులభంగా అనిపించిందా?”
వైదేహి ఏమీ మాట్లాడలేదు.
కొన్ని క్షణాలు ఇద్దరూ మౌనంగా ఒకరినొకరు చూశారు.
చివరికి…
వైదేహి తన మెడలో ఉన్న చిన్న తాయెత్తును తీసి అతని చేతిలో పెట్టింది.
“తిరిగి రావాలి,” అంది.
రుద్రసేనుడు ఆ తాయెత్తును గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
“తప్పకుండా వస్తాను.”
ఆ తరువాత…
అతను గుర్రంపై ఎక్కి తండా నుంచి బయలుదేరాడు.
వైదేహి మాత్రం అక్కడే నిలబడి చూస్తోంది.
అతని గుర్రం దూరంగా అడవుల్లో కలిసిపోయే వరకు.
ప్రయాణం ప్రారంభమైన కొద్దిసేపటికే…
తండా శబ్దాలు మాయమయ్యాయి.
ఇప్పుడు రుద్రసేనుడికి తోడుగా ఉన్నవి కేవలం అడవులు…
గాలి…
మరియు ఒంటరితనం మాత్రమే.
అతను గంటలకొద్దీ ప్రయాణం చేశాడు.
మధ్యాహ్నం అయ్యేసరికి అడవి స్వభావం మారిపోయింది.
ఇప్పటి వరకు పచ్చగా కనిపించిన చెట్లు…
ఇప్పుడు ఎండిపోయినట్టుగా ఉన్నాయి.
గాలి కూడా భారంగా అనిపిస్తోంది.
కొన్ని చోట్ల నేల నల్లగా కాలిపోయినట్టుగా ఉంది.
రుద్రసేనుడు గుర్రాన్ని ఆపి చుట్టూ గమనించాడు.
“ఇది సాధారణ ప్రదేశం కాదు…” అని మనసులో అనుకున్నాడు.
కొద్దిసేపటి తరువాత…
దారి ఒక్కసారిగా చాలా ఇరుకుగా మారిపోయింది.
ముందు పెద్ద పెద్ద రాళ్లు.
ముళ్ల పొదలు.
గుర్రం ముందుకు వెళ్లడానికి నిరాకరించింది.
అది అసహనంగా సకిలించింది.
రుద్రసేనుడు దాని మెడను తడిమాడు.
“ఇక్కడివరకు చాలు మిత్రమా…” అన్నాడు.
ఒక పెద్ద చెట్టు దగ్గర గుర్రాన్ని కట్టేసి…
తన ఖడ్గాన్ని తీసుకుని కాలినడకన ప్రయాణం ప్రారంభించాడు.
అడవిలో ఇప్పుడు భయంకరమైన నిశ్శబ్దం ఉంది.
పక్షుల శబ్దం లేదు.
గాలి కూడా కదలడం లేదు.
కేవలం…
తన అడుగుల శబ్దమే వినిపిస్తోంది.
కొంత దూరం నడిచాక…
అతనికి ముందుగా ఒక మనిషి ఆకారం కనిపించింది.
ఒక ముసలివాడు.
చాలా వృద్ధుడు.
వంగిపోయిన శరీరం…
తెల్లటి జుట్టు…
చేతిలో కర్ర…
అతను రహదారి మధ్యలో నిలబడి ఉన్నాడు.
రుద్రసేనుడు దగ్గరకు వెళ్లి అడిగాడు.
“తాతయ్య…
ఈ దారి ఎక్కడికి వెళ్తుంది?”
ముసలివాడు మెల్లగా తల పైకెత్తాడు.
అతని కళ్లలో ఏదో విచిత్రమైన వెలుగు ఉంది.
“నీకు నిజంగా ఆ దారి కావాలా?” అని అడిగాడు.
రుద్రసేనుడు కనుబొమ్మలు ముడిచాడు.
“నేను వెనక్కి తిరిగే మనిషిలా కనిపిస్తున్నానా?”
ముసలివాడు ఒక్కసారిగా చిరునవ్వు నవ్వాడు.
ఆ నవ్వులో ఏదో భయం ఉంది.
అతను నెమ్మదిగా తన చెయ్యిని ముందుకు చాపాడు.
“అయితే…
నా చెయ్యి పట్టుకో.”
రుద్రసేనుడు క్షణం ఆలోచించాడు.
కానీ చివరికి అతని చేతిని పట్టుకున్నాడు.
అంతే…
ఒక్కసారిగా చల్లటి గాలి అతని శరీరాన్ని చుట్టుకుంది.
అతని కళ్ల ముందు ప్రపంచం తిరిగినట్టైంది.
శరీరం భారంగా మారింది.
ముఖంపై ముడతలు పడ్డాయి.
జుట్టు తెల్లబడింది.
చేతులు వణకసాగాయి.
రుద్రసేనుడు ఆశ్చర్యంతో వెనక్కి తడబడిపోయాడు.
అతను ఇప్పుడు…
ముసలివాడిగా మారిపోయాడు.
అదే సమయంలో…
ఆ ముసలివాడి శరీరం మారడం ప్రారంభమైంది.
వంగిపోయిన వీపు నిటారుగా మారింది.
తెల్లటి జుట్టు నల్లబడింది.
ముడతలు మాయమయ్యాయి.
కొన్ని క్షణాల్లోనే…
అతను యువకుడిగా మారిపోయాడు.
ఆ యువకుడు లోతుగా ఊపిరి తీసుకుని నవ్వాడు.
“ధన్యవాదాలు…” అన్నాడు ప్రశాంతంగా.
రుద్రసేనుడు కోపంగా అతని వైపు చూశాడు.
“ఏం చేశావు నాతో?”
యువకుడు చిరునవ్వుతో అన్నాడు.
“నా ముసలితనం స్వీకరించినందుకు.”
రుద్రసేనుడు వెంటనే ఖడ్గం తీసుకోవాలని ప్రయత్నించాడు.
కానీ అతని చేతులు ఇప్పుడు బలహీనంగా ఉన్నాయి.
యువకుడు కొద్దిసేపు అతన్ని గమనించాడు.
ఆ తరువాత అడిగాడు.
“ఇలానే ముసలివాడిగా ఉండిపోతావేమోనని భయం లేదా?”
రుద్రసేనుడు ఏమీ మాట్లాడలేదు.
అతని శ్వాస మాత్రమే భారంగా వినిపిస్తోంది.
కానీ…
అతను యువకుడిని తిట్టలేదు.
శపించలేదు.
దూషించలేదు.
కేవలం మౌనంగా నిలబడ్డాడు.
ఆ మౌనం చూసి యువకుడి ముఖంలోని చిరునవ్వు మెల్లగా మారిపోయింది.
ఇప్పుడు అతని కళ్లలో గౌరవం కనిపిస్తోంది.
“చాలామంది ఇక్కడికి వచ్చారు,” అన్నాడు నెమ్మదిగా.
“వాళ్లు తమ కర్మను ఇతరులపై నెట్టేశారు.
నిందించారు.
అరిచారు.
చంపాలని చూశారు.”
అతను కొద్దిసేపు ఆగాడు.
“కానీ నువ్వు…
పరనింద చేయకుండా…
నీ కర్మను స్వీకరించావు.”
రుద్రసేనుడు నిశ్శబ్దంగా వింటున్నాడు.
అప్పుడు యువకుడు ముందుకు వచ్చి మెల్లగా అన్నాడు.
“అందుకే…
నీకు మార్గం చెబుతాను.”
అడవి గాలి ఒక్కసారిగా కదిలింది.
“ఇక్కడి నుంచి చాలా దూరం నడిస్తే…
ఒక గుడిసె కనిపిస్తుంది.”
“ఆ గుడిసె పక్కనే…
ఒక చెరువు.”
“ఆ చెరువు పక్కనే…
ఒక మహా మర్రిచెట్టు.”
రుద్రసేనుడి కళ్లలో ఆసక్తి మెరిసింది.
“అదేనా మార్గం?”
యువకుడు మెల్లగా తల ఊపాడు.
“అవును.
కానీ జాగ్రత్త.”
అతని గొంతు మరింత గంభీరంగా మారింది.
“ఆ గుడిసెలో ఒక స్త్రీ ఉంటుంది.”
రుద్రసేనుడు మౌనంగా విన్నాడు.
“ఆమె నీతో హృదయపూర్వకంగా ఒకటైతే…
నీకు ఈ శాపం నుంచి విముక్తి లభిస్తుంది.”
కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం.
ఆ తరువాత యువకుడు చివరిసారి ఇలా అన్నాడు.
“ఆమెనే…
నీ కర్తవ్యాన్ని నీకు బోధిస్తుంది.”
*****
ముసలివాడిగా మారిపోయిన రుద్రసేనుడు…
ఆ యువకుడు చెప్పిన దారి వైపు నెమ్మదిగా ప్రయాణం ప్రారంభించాడు.
ఇప్పుడతని అడుగుల్లో పాత బలం లేదు.
మోకాళ్లు వణుకుతున్నాయి.
శ్వాస భారంగా మారింది.
అడవిలో ప్రతి అడుగు వేయడమే ఒక యుద్ధంలా అనిపిస్తోంది.
సూర్యుడు పడమర వైపు వాలుతున్న సమయం…
చివరికి అతను ఒక విచిత్రమైన ప్రదేశానికి చేరుకున్నాడు.
ముందుగా కనిపించింది…
ఒక మహా మర్రిచెట్టు.
అది సాధారణ చెట్టు కాదు.
దాని వేరు నేలమీద పాముల్లా పాకుతున్నాయి.
కొమ్మలు ఆకాశాన్ని తాకుతున్నాయి.
ఆ చెట్టు నీడ చుట్టూ ఉన్న నేలను పూర్తిగా కప్పేసింది.
ఆ చెట్టు పక్కనే…
ఒక నిశ్శబ్దమైన చెరువు.
నీళ్లు అంత ప్రశాంతంగా ఉన్నాయి…
అవి నిజంగా నీళ్లేనా లేక అద్దమా అనిపిస్తోంది.
చెరువు ఒడ్డున…
ఒక చిన్న గుడిసె.
పాత తాటి ఆకులతో కప్పబడి ఉంది.
కానీ వింతగా…
అది చాలా అందంగా కనిపిస్తోంది.
ఆ మూడు…
మర్రిచెట్టు…
చెరువు…
గుడిసె…
ఏదో ఒకే ఊపిరితో బతుకుతున్నట్టుగా అనిపించాయి.
రుద్రసేనుడి గుండె బలంగా కొట్టుకుంది.
“ఇదే ఆ ప్రదేశం…” అని మెల్లగా అనుకున్నాడు.
అతను నెమ్మదిగా గుడిసె దగ్గరకు వెళ్లాడు.
తలుపు సగం తెరిచి ఉంది.
లోపలికి చూసాడు.
అక్కడ…
ఒక స్త్రీ పడుకుని ఉంది.
తెల్లటి వస్త్రాలు…
నల్లటి జుట్టు నేలపై పరుచుకుంది.
ముఖం ప్రశాంతంగా ఉంది.
ఆమె అచేతనంగా పడుకుంది.
రుద్రసేనుడు వెంటనే ఆమె దగ్గరకు వెళ్లాడు.
“ఓయ్…” అని మెల్లగా పిలిచాడు.
ఎలాంటి స్పందన లేదు.
హటాత్తుగా బయట ఎవరో నడుస్తున్న శబ్దం వినిపించింది.
టక్… టక్…
రుద్రసేనుడు వెంటనే వెనక్కి తగ్గి గుడిసె పక్కకు వెళ్లాడు.
కొద్ది క్షణాల్లో…
ఒక యువకుడు అక్కడికి వచ్చాడు.
బహుశా అడవిలో తిరిగే వేటగాడిలా కనిపిస్తున్నాడు.
అతను గుడిసెలోకి తొంగిచూసి ఒక్కసారిగా నవ్వాడు.
“అయ్యో…
భలేగా ఉంది…”
అతని కళ్లలో మెరుపు.
“ఇంత అందంగా…
ఇక్కడ ఒంటరిగా పడుకుందా?”
రుద్రసేనుడు చెట్టు వెనుక నుంచి గమనిస్తున్నాడు.
అతని చేతులు వణికుతున్నాయి.
ఆ యువకుడు నెమ్మదిగా లోపలికి వెళ్లి… ఆమెను ముట్టుకున్న
క్షణంలో…
ఆ యువకుడి శరీరం నల్లబడటం ప్రారంభించింది.
అతని కళ్లలో భయం మెరిసింది.
“ఏమిటిది…?”
అతను వెనక్కి తగ్గబోయాడు.
కానీ ఆలస్యమైంది.
శరీరం మెల్లగా కాలిపోతున్నట్టుగా మారింది.
కొన్ని క్షణాల్లోనే…
అతను కాలి బూడిదగా నేలపై కూలిపోయాడు.
గుడిసెలో మళ్లీ నిశ్శబ్దం.
రుద్రసేనుడి నుదుటిపై చెమటలు పట్టాయి.
అతని గుండె బలంగా కొట్టుకుంటోంది.
“ఇది ఏ శాపం…?” అని మనసులో అనుకున్నాడు.
ఇప్పుడు అతనికి అర్థమైంది.
ఆమెను తాకినవాడు బ్రతకడు.
రుద్రసేనుడు నెమ్మదిగా వెనక్కి నడిచాడు.
కొద్దిసేపు ఆ మర్రిచెట్టు దగ్గర నిలబడ్డాడు.
గాలి మెల్లగా ఆకులను కదిలిస్తోంది.
అప్పుడు అతని చూపు చెరువుపై పడింది.
నీళ్లలో మర్రిచెట్టు ప్రతిబింబం కనిపిస్తోంది.
ఒక్కసారిగా…
తండా నాయకుడు చెప్పిన మాటలు గుర్తొచ్చాయి.
“మర్రిచెట్టు…
చెరువు…
గుడిసె…
వాటికి సంబంధం ఉంది…”
రుద్రసేనుడు ఆలోచిస్తూ నెమ్మదిగా చెట్టు ఎక్కడం ప్రారంభించాడు.
ముసలి శరీరంతో అది చాలా కష్టం.
చేతులు జారుతున్నాయి.
శ్వాస ఆడుతోంది.
కానీ చివరికి…
అతను చెరువు మీదికి వాలిన ఒక పెద్ద కొమ్మపైకి చేరుకున్నాడు.
అక్కడి నుంచి చెరువు నీళ్లు నల్లటి అద్దంలా కనిపిస్తున్నాయి.
రుద్రసేనుడు కళ్లుమూశాడు.
ఒక్క క్షణం…
వైదేహి ముఖం గుర్తుకొచ్చింది.
ఆ తరువాత…
అతను చెరువులోకి దూకేశాడు.
ధబ్!
చల్లటి నీళ్లు అతని శరీరాన్ని చుట్టుకున్నాయి.
కొన్ని క్షణాల తరువాత…
అతను ఒడ్డుమీదకు వచ్చాడు.
వింతగా… yuvakudu musalodu yuvati katha
అతని శరీరం తేలికగా అనిపిస్తోంది.
మనసు ప్రశాంతంగా ఉంది.
ఇప్పుడు అతని కళ్లలో భయం లేదు.
అతను నెమ్మదిగా గుడిసెలోకి వెళ్లాడు.
ఆ స్త్రీ ఇంకా ప్రశాంతంగానే పడుకుంది.
రుద్రసేనుడు ఆమె దగ్గరకు వచ్చాడు.
ఈసారి…
అతని చూపులో కామం లేదు.
కేవలం జాలి…
ఆశ్చర్యం…
మరియు ఒక విచిత్రమైన అనుబంధం మాత్రమే ఉన్నాయి.
అతను భయంగా ఆమె చేతిని ముట్టుకున్నాడు.
కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం.
ఆ తరువాత…
ఆమె వేళ్లు మెల్లగా కదిలాయి.
రుద్రసేనుడు ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
ఆమె కళ్లుతెరిచింది.
ఆ కళ్లలో చెరువు ప్రశాంతత ఉంది.
ఆమె అతన్ని చూసి మెల్లగా నవ్వింది.
ఆ నవ్వుతో గుడిసె మొత్తం వెలిగిపోయినట్టుగా అనిపించింది.
ఆమె అందం ఇప్పుడు మరింత ప్రకాశిస్తోంది.
కానీ అది కేవలం శరీర సౌందర్యం కాదు.
ఏదో దైవికమైన ప్రశాంతత.
ఆమె నెమ్మదిగా అతనితో.
“చివరికి…
నువ్వు వచ్చావు…” అంది.
రుద్రసేనుడు ఆశ్చర్యపోయాడు.
“నాకు తెలుసా నువ్వు?”
ఆమె చిరునవ్వు నవ్వింది.
“నీ హృదయం ముందే నిన్ను ఇక్కడికి తీసుకొచ్చింది.”
ఆ రాత్రి… yuvakudu musalodu yuvati katha
చెరువు బయట చంద్రకాంతి మెరిసింది.
మర్రిచెట్టు ఆకులు గాలికి మెల్లగా కదిలాయి.
ఆ గుడిసెలో…
రుద్రసేనుడు మొదటిసారి భయం లేకుండా…
స్వార్థం లేకుండా…
ఒక ఆత్మను హృదయంతో తాకాడు.
అలా…
yuvakudu musalodu yuvati katha రుద్రసేనుడు ముసలోడుగానే ప్రయాణం సాగిస్తే, మరి మణి?