వెయ్యి సంవత్సరాల క్రితం… Rudrasenudu Yuvarani Mani Katha mari maharani kaboye yuvarani kathala kosam aratapadadam emiti?
Rudrasenudu Yuvarani Mani Katha కథలో వెళ్తే,
భూమి మీద రాజ్యాలు చిన్న చిన్న సరిహద్దులతో విభజించబడి ఉన్న కాలం అది. అడవులు అంతులేని సముద్రాల్లా విస్తరించి ఉండేవి. కొండలు మేఘాలతో మాట్లాడేవి. నదులు దేవతల ఆశీర్వాదంలా గ్రామాలను తడిపేవి.
ఆ కాలంలో “వనగిరి” అనే ప్రాంతం ఉండేది.
తూర్పున ఎర్రటి కొండలు…
పడమర వైపు దట్టమైన అడవులు…
దక్షిణాన నల్లటి మేఘాలను తీసుకువచ్చే సముద్ర గాలులు…
ఉత్తరాన చిన్న చిన్న నదులు…
ప్రకృతి అందాలతో నిండిపోయిన ఆ ప్రాంతంలో జీవించే ప్రజలు సాధారణమైనవాళ్లే అయినా, వారి హృదయాలు చాలా పెద్దవి.
ఉదయం సూర్యుడు ఉదయించకముందే గ్రామం మేల్కొనేది.
మహిళలు మట్టి కుండలు తీసుకుని నది వైపు వెళ్లేవారు.
రైతులు ఎద్దులతో పొలాలకు బయలుదేరేవారు.
పిల్లలు చెట్ల మీదికి ఎక్కి పండ్లు కోసేవారు.
సాయంత్రం అయ్యేసరికి ఊరంతా పొయ్యి పొగ వాసనతో, పిల్లల నవ్వులతో నిండిపోయేది.
గ్రామ మధ్యలో ఒక పురాతన దేవాలయం ఉండేది.
ఆ దేవాలయం గోడలపై యుద్ధాల చిత్రాలు చెక్కబడి ఉండేవి. గర్భగుడిలో ఎప్పుడూ నూనె దీపం వెలిగేది. గ్రామ ప్రజలు ఆ దేవాలయాన్ని తమ ఊరి గుండెలా భావించేవారు.
కానీ…
ఆ గ్రామంలో ఒక యువకుడు మాత్రం అందరికీ భిన్నంగా ఉండేవాడు.
అతని పేరు “రుద్రసేనుడు”.
పొడవాటి శరీరం…
భుజాలపై కండలు…
ఎండలో తిరిగే వాళ్లకు ఉండే ముదురు చర్మం…
కళ్లలో ఎప్పుడూ ఎదుటివారిని సవాలు చేసే తీక్షణం…
అతను చిన్నప్పటి నుంచే భిన్నంగా ఉండేవాడు.
ఇతర పిల్లలు ఆడుకుంటుంటే…
అతను అడవుల్లో తిరిగేవాడు.
ఇతరులు పెద్దల మాట వింటే…
అతను నవ్వి వెళ్లిపోయేవాడు.
“ఊరి నియమాలు నాకు అవసరం లేదు,” అని చెప్పేవాడు.
గ్రామ పెద్దలు అతన్ని చూసి అసహనపడేవారు.
“ఈ కుర్రాడు ఎప్పటికైనా ఊరికి కష్టం తెస్తాడు,” అని మాట్లాడుకునేవారు.
కానీ గ్రామంలోని యువకులు మాత్రం అతన్ని చూసి ఆశ్చర్యపడేవారు.
ఎందుకంటే రుద్రసేనుడు భయమనే మాటనే తెలియని మనిషి.
ఒకసారి అడవిలో పులి గ్రామంలోకి వచ్చి గొర్రెలపై దాడి చేసింది. అందరూ భయంతో ఇళ్లలో దాక్కున్నారు. కానీ రుద్రసేనుడు ఒంటరిగా వెళ్లి మంటలు వేసి పులిని అడవిలోకి తరిమేశాడు.
ఆ రోజు నుంచి గ్రామంలోని పిల్లలకు అతను వీరుడయ్యాడు.
కానీ పెద్దలకు మాత్రం అతను ఇంకా కొరకరాని కొయ్యగానే కనిపించాడు.
కాలం గడిచింది.
ఒక సంవత్సరం…
వనగిరిపై భయంకరమైన కరువు పడింది.
నదులు ఎండిపోయాయి.
చెరువులు పగిలిపోయాయి.
పంటలు కాలిపోయాయి.
పగలు వేడితో భూమి చిట్లిపోతుంటే…
రాత్రిళ్లు ఆకలితో పిల్లల ఏడుపులు వినిపించేవి.
మహిళలు ఖాళీ కుండలతో తిరిగి వచ్చేవారు.
రైతులు ఆకాశం వైపు చూసి నిట్టూర్పులు విడిచేవారు.
గ్రామం మొత్తం భయంతో నిండిపోయింది.
ఒక సాయంత్రం… Rudrasenudu Yuvarani Mani Katha
గ్రామ పెద్దలు అందరూ దేవాలయంలో సమావేశమయ్యారు.
దేవాలయంలో నూనె దీపాల వెలుగు మాత్రమే ఉంది. బయట గాలి గట్టిగా ఊదుతోంది.
గ్రామ పెద్ద “సోమనాథుడు” నెమ్మదిగా అన్నాడు.
“ఇలా కొనసాగితే మన గ్రామం ఇంకో వర్షాకాలం చూడదు.”
అందరి ముఖాల్లో భయం కనిపించింది.
అప్పుడు తెల్లని గడ్డంతో ఉన్న ఓ వృద్ధ పూజారి ముందుకు వచ్చాడు.
అతని పేరు “వేదభూషణుడు”.
అతను మెల్లగా అన్నాడు.
“మన గ్రామాన్ని రక్షించే ఒకే ఒక్క మార్గం ఉంది.”
అందరూ అతని వైపు చూశారు.
“మనకు దక్షిణం దిక్కుగా చాలా దూరం ప్రయాణిస్తే ‘ఊడల మర్రి’ అనే ప్రదేశం వస్తుంది.”
“అది ఎక్కడ?” అని ఒక రైతు అడిగాడు.
“అది సాధారణ ప్రదేశం కాదు,” అన్నాడు వేదభూషణుడు.
“అక్కడ ఒక మహా వటవృక్షం ఉంటుంది. ఆ చెట్టు వేరు భూమిలో కాదు… రాళ్లలో పెరిగిందని అంటారు.”
దేవాలయంలో నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.
“అక్కడి నుంచి పడమర వైపు ప్రయాణిస్తే ‘రత్నగర్భ’ అనే రాజ్యం వస్తుంది.”
ఆ పేరు వినగానే కొందరి కళ్లలో భయం కనిపించింది.
ఎందుకంటే ఆ రాజ్యం గురించి ఎన్నో కథలు ఉండేవి.
అక్కడి రాజభవనాల్లో మంత్రగాళ్లు ఉంటారట…
అక్కడి పండితులు నక్షత్రాలను చదువుతారట…
ఆ రాజ్యంలో ఉన్న మణులు దేవతల వరమట…
వేదభూషణుడు మళ్లీ అన్నాడు.
“ఆ రాజ్యంలో ఒక పవిత్ర మణి ఉంది. దానిని అక్కడి పండితులతో పూజ చేయించి తీసుకురాగలిగితే… మన గ్రామంపై ఉన్న శాపం తొలగిపోతుంది.”
“ఆ ప్రయాణం ఎవరు చేస్తారు?” అని ఒక వృద్ధుడు అడిగాడు.
అందరూ మౌనంగా ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
ఎందుకంటే ఆ ప్రయాణం అంటే మరణంతో సమానం.
దట్టమైన అడవులు…
విషసర్పాలు…
దొంగల గుంపులు…
తెలియని రాజ్యాలు…
ఎవ్వరూ ముందుకు రాలేదు.
అప్పుడు సోమనాథుడు నెమ్మదిగా అన్నాడు.
“రుద్రసేనుడిని పిలవండి.”
కొద్ది సేపటికి రుద్రసేనుడు దేవాలయంలోకి వచ్చాడు.
అతను అందరినీ చూసి చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“ఏమైంది? ఇప్పుడు నా అవసరం వచ్చిందా?” అన్నాడు వ్యంగ్యంగా.
పెద్దలు అవమానంగా తలదించుకున్నారు.
సోమనాథుడు అతని దగ్గరకు వచ్చి అన్నాడు.
“నువ్వు ఈ ఊరి మాట ఎప్పుడూ వినలేదు. కానీ ఈ ఊరు మాత్రం నిన్ను తనవాడిగానే చూసింది.”
రుద్రసేనుడు మౌనంగా నిలబడ్డాడు.
వేదభూషణుడు ముందుకు వచ్చి అన్నాడు.
“ఈ గ్రామాన్ని రక్షించగలిగేది నువ్వే.”
“ఎందుకు నేనే?” అని రుద్రసేనుడు గట్టిగా అడిగాడు.
వృద్ధ పూజారి అతని కళ్లలోకి చూస్తూ అన్నాడు.
“ఎందుకంటే భయపడని మనిషి నువ్వే.”
ఆ మాటలు రుద్రసేనుడి మనసులో ఏదో తాకాయి.
అతను మొదటిసారి గ్రామ ప్రజల ముఖాలను గమనించాడు.
ఆకలితో అలసిపోయిన పిల్లలు…
కన్నీళ్లు దాచుకుంటున్న మహిళలు…
నిరాశతో ఉన్న రైతులు…
అప్పటివరకు తనకోసం మాత్రమే జీవించిన అతని హృదయంలో ఏదో మారింది.
కొద్దిసేపటి తరువాత…
రుద్రసేనుడు తన ఖడ్గాన్ని నడుముకు కట్టుకున్నాడు.
“నేను వెళ్తాను,” అన్నాడు.
ఆ మాట వినగానే దేవాలయంలో ఉన్న వాళ్ల కళ్లలో ఆశ మెరిసింది.
ఆ రాత్రి గ్రామం మొత్తం అతని ప్రయాణానికి సిద్ధమైంది.
ఒక వృద్ధురాలు అతని చేతికి రక్షణ కోసం నల్ల దారం కట్టింది.
పిల్లలు అతని వెనుక పరుగెత్తారు.
అతని తల్లి మాత్రం మాటలు రాక నిశ్శబ్దంగా కన్నీళ్లు తుడుచుకుంది.
ఉదయం…
మొదటి సూర్యకిరణం భూమిని తాకగానే రుద్రసేనుడు తన ప్రయాణం ప్రారంభించాడు.
దక్షిణ దిక్కుగా…
మొదట అతను దాటింది ఎండిపోయిన పొలాలు.
ఆ తరువాత దట్టమైన అడవులు.
ఆ అడవుల్లో సూర్యకాంతి కూడా నేలను తాకేది కాదు.
రాత్రిళ్లు తోడేళ్ల అరుపులు వినిపించేవి.
చెట్లపై పాములు వేలాడుతూ కనిపించేవి.
ఒక రాత్రి…
రుద్రసేనుడు మంట వేసుకుని కూర్చున్నప్పుడు ఓ చిన్న అమ్మాయి ఏడుపు వినిపించింది.
అతను పరుగెత్తి వెళ్లాడు.
అక్కడ కొందరు దొంగలు ఒక కుటుంబాన్ని దోచుకుంటున్నారు.
రుద్రసేనుడు ఒక్క క్షణం కూడా ఆలోచించలేదు.
ఖడ్గం బయటకు తీశాడు.
ఆ అడవిలో ఉక్కు ఢీకొట్టిన శబ్దాలు మార్మోగాయి.
కొద్ది సేపటికి దొంగలు పారిపోయారు.
ఆ కుటుంబంలోని వృద్ధుడు అతని కాళ్లపై పడిపోయి అన్నాడు.
“నువ్వు సాధారణ మనిషివి కాదు బిడ్డా… దేవుడు పంపినవాడివి.”
ఆ మాటలు విన్న రుద్రసేనుడు మౌనంగా నిలబడ్డాడు.
ఎందుకంటే జీవితంలో మొదటిసారి…
ఎవరో అతన్ని గౌరవంగా చూశారు.
కొన్ని రోజుల తరువాత…
అతను “ఊడల మర్రి” చేరుకున్నాడు.
అది నిజంగానే భయంకరమైన ప్రదేశం.
భూమంతా పొగమంచుతో కప్పబడి ఉంది.
మధ్యలో ఒక మహా వటవృక్షం నిలబడి ఉంది.
ఆ చెట్టు వేరు రాళ్లను చీల్చుకుని బయటికి వచ్చాయి.
గాలి వీచినప్పుడు ఆ వేరు కదులుతున్నట్టుగా కనిపించాయి.
ఆ చెట్టు దగ్గర ఒక వృద్ధ సాధువు కూర్చున్నాడు.
“రత్నగర్భకు వెళ్తున్నావా?” అని అడిగాడు.
రుద్రసేనుడు ఆశ్చర్యపోయాడు. Rudrasenudu Yuvarani Mani Katha
“మీకు ఎలా తెలుసు?”
సాధువు చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“ఆ మణిని పొందడం అంత సులభం కాదు. దానిని కాపాడేది రాజు కాదు… మనుషుల ఆశ.”
అని చెప్పి అతనికి ఒక చిన్న తాళిస్మాన్ ఇచ్చాడు.
“నీ హృదయం స్వార్థంతో నిండితే ఇది నల్లగా మారుతుంది.”
రుద్రసేనుడు ప్రయాణం కొనసాగించాడు.
చివరికి… Rudrasenudu Yuvarani Mani Katha
అతను రత్నగర్భ రాజ్యాన్ని చేరుకున్నాడు.
అది అతను ఊహించిన దానికంటే అద్భుతంగా ఉంది.
బంగారు గోపురాలు…
విశాలమైన వీధులు…
రత్నాలతో మెరిసే రాజభవనం…
కొన్ని రోజుల ప్రయాణం తరువాత…
రుద్రసేనుడు చివరకు “రత్నగర్భ” రాజ్యం సరిహద్దులకు చేరుకున్నాడు.
ఆ రాజ్యం అతను ఊహించినట్టుగా భయంకరంగా లేదు. అక్కడి ప్రజలు సాధారణంగానే జీవిస్తున్నారు.
ఉదయం బజార్లలో కూరగాయలు అమ్మే మహిళలు…
గుర్రాలకు నీళ్లు పోసే పిల్లలు…
చెక్కతో బొమ్మలు చెక్కే వృద్ధులు…
వీధి పక్కన కూర్చుని పాటలు పాడే కళాకారులు…
రాజ్యం మొత్తం ఒక విచిత్రమైన ప్రశాంతతతో నిండిపోయి ఉంది.
అక్కడి ఇళ్లు ఎర్రటి రాళ్లతో నిర్మించబడి ఉన్నాయి. ప్రతి ఇంటి ముందు చిన్న దీపం వెలుగుతోంది. వీధులన్నీ శుభ్రంగా ఉన్నాయి.
కానీ…
రుద్రసేనుడు రాజ్యంలోకి అడుగుపెట్టగానే ఒక విచిత్రమైన విషయం గమనించాడు.
అక్కడి ప్రజలు అందరూ అతని వైపు ఆసక్తిగా చూస్తున్నారు.
కొంతమంది నవ్వుతున్నారు.
కొంతమంది ఆశ్చర్యంగా గుసగుసలాడుతున్నారు.
అంతలో ఒక చిన్న బాలుడు అతని దగ్గరకు వచ్చి అడిగాడు.
“నువ్వు కొత్తవాడివా?”
రుద్రసేనుడు తల ఊపాడు.
బాలుడు వెంటనే ఆనందంగా అరిచాడు.
“కొత్తవాడు వచ్చాడు!”
అంతే…
కొద్ది క్షణాల్లో చుట్టూ చాలామంది చేరిపోయారు.
రుద్రసేనుడు ఆశ్చర్యపోయాడు.
“ఏమైంది?” అని అడిగాడు.
అక్కడ ఉన్న ఓ మధ్యవయస్కుడు నవ్వుతూ అన్నాడు.
“భయపడకు. ఇది మా రాజ్యపు ఆచారం.”
“ఏ ఆచారం?”
“రత్నగర్భలో కొత్తగా వచ్చే ప్రతి మనిషి…
ఒక కథ చెప్పాలి.”
రుద్రసేనుడు కనుబొమ్మలు ముడిచాడు.
“కథా?”
“అవును,” అని ఆ వ్యక్తి నవ్వాడు.
“ఆ కథ నిజమై ఉండొచ్చు… అబద్ధమై ఉండొచ్చు… కానీ వినేవాళ్ల హృదయాన్ని తాకాలి.”
“అలా ఎందుకు చేస్తారు?”
అప్పుడు జనాల్లోంచి ఒక వృద్ధుడు ముందుకు వచ్చాడు.
తెల్లని గడ్డం…
చేతిలో కర్ర…
కళ్లలో ప్రశాంతత…
అతను రాజ్యంలో అందరికీ గౌరవనీయుడు.
“ఎందుకంటే,” అని వృద్ధుడు నెమ్మదిగా అన్నాడు,
“మనిషి ఎవరో తెలుసుకోవాలంటే అతని చేతిలో ఉన్న ఖడ్గం చూడాల్సిన అవసరం లేదు…
అతను చెప్పే కథ వినాలి.”
చుట్టూ ఉన్నవాళ్లు నిశ్శబ్దంగా విన్నారు.
వృద్ధుడు మళ్లీ అన్నాడు.
“ఇక్కడికి వచ్చే ప్రతి మనిషికి ఒక అవసరం ఉంటుంది.
కొంతమంది ధనం కోసం వస్తారు…
కొంతమంది ఆశ్రయం కోసం…
కొంతమంది సహాయం కోసం…
కానీ వాళ్ల మనసు ఎలా ఉందో కథ చెబుతుంది.”
“అయితే కథ నచ్చకపోతే?” అని రుద్రసేనుడు అడిగాడు.
జనాల్లో నవ్వులు వినిపించాయి.
వృద్ధుడు చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“అప్పుడు సహాయం కూడా అంతగా దొరకదు.”
రుద్రసేనుడు చుట్టూ చూశాడు.
ఆ ప్రజల ముఖాల్లో ఎలాంటి దురుద్దేశం లేదు.
వాళ్లు నిజంగానే ఆసక్తిగా అతని కథ వినాలనుకుంటున్నారు.
అప్పుడు వృద్ధుడు అతన్ని ఒక పెద్ద మర్రిచెట్టు కిందికి తీసుకెళ్లాడు.
ఆ చెట్టు చుట్టూ రాతి బెంచీలు ఉన్నాయి.
ప్రజలు అక్కడ కూర్చున్నారు.
చిన్న పిల్లలు కూడా ఆసక్తిగా చూస్తున్నారు.
“ఇప్పుడు చెప్పు యువకుడా,” అన్నాడు వృద్ధుడు.
“నీ కథ ఏమిటి?”
రుద్రసేనుడు మొదట మౌనంగా నిలబడ్డాడు.
తన జీవితంలో ఎప్పుడూ ఇంతమంది ముందు మాట్లాడలేదు.
కానీ…
ఆ ప్రజల కళ్లలో తీర్పు లేదు.
కేవలం ఆసక్తి మాత్రమే ఉంది.
కొద్దిసేపటి తరువాత అతను నెమ్మదిగా మాట్లాడడం ప్రారంభించాడు.
“నా పేరు రుద్రసేనుడు.
నేను వనగిరి ప్రాంతానికి చెందినవాడిని…”
అలా అతను తన కథ చెప్పసాగాడు.
తన గ్రామం గురించి…
అక్కడి కరువు గురించి…
పెద్దలతో తన విభేదాలు గురించి…
ఎందుకు ఈ ప్రయాణం మొదలుపెట్టాడో…
అన్నీ చెప్పాడు.
అతను మాట్లాడుతున్న కొద్దీ చుట్టూ ఉన్న ప్రజలు నిశ్శబ్దంగా వింటున్నారు.
ఒక వృద్ధురాలు కళ్లలో నీళ్లు తుడుచుకుంది.
పిల్లలు ఆశ్చర్యంగా చూస్తున్నారు.
రుద్రసేనుడు చివరికి ఇలా అన్నాడు.
“నా ఊరు ఆకలితో చనిపోతోంది.
ఆ ఊరిని కాపాడటానికి నేను మణి కోసం వచ్చాను.”
కొన్ని క్షణాలు అక్కడ నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.
ఆ తరువాత…
ఆ వృద్ధుడు నెమ్మదిగా లేచాడు.
అతని ముఖంలో గౌరవం కనిపిస్తోంది.
“నీ కథలో స్వార్థం లేదు,” అన్నాడు.
“నీ కోసం కాదు…
నీ ప్రజల కోసం వచ్చావు.”
అతను చుట్టూ ఉన్న ప్రజల వైపు తిరిగి అన్నాడు.
“ఇప్పుడు నీకు అసలు నిజం చెబుతాము,”
రుద్రసేనుడు ఆశ్చర్యంగా చూసాడు.
“యువరాణి మృణాళినికి కథలంటే ఆసక్తి, ఆమెకు మంచి కథలు చెప్పేవారు కావాలి”
అనగానే
“మీ యువరాణికి కథలు చెప్పడానికి రాలేదు, నేను మణికోసం వచ్చాను” అన్నాడు.
“నీకు కావలసిన మణి, మహారాణి దగ్గర ఉంది.”
రుద్రసేనుడు ఆశ్చర్యంగా వాళ్లను చూస్తూ నిలబడ్డాడు.
“మరి అయితే నన్ను మీ యువరాణి వద్దకు పంపించండి” అన్నాడు.
“అది కుదరదు, యువరాణి వద్దకు ఎవరు వెళ్ళడానికి లేదు”
“మరి ఆమె కథలు ఎలా వింటుంది?”
“రహస్యంగా” అన్నారు
“రహస్యంగా కథలు వినడం, మహారాజుకి తెలియదా?” అంటూ ప్రశ్నించాడు.
“మహారాణికి కూడా తెలియదు”
“మరి ఇప్పటిదాక ఎవరైనా కథలు చెప్పారా?” మరలా ప్రశ్నించాడు.
ఇప్పుడు నీవు చెబుదువు గాని పద అంటూ సేనాధిపతి అజ్ఞాపించాడు.
నాలుగు మంది సైనికులు ముందుకు వచ్చి రుద్రసేనుడి చేతులను గట్టిగా పట్టుకున్నారు.
రుద్రసేనుడు ఒక్కసారిగా కోపంతో వారిని తోసేయబోయాడు.
“ఏమిటిది?” అని గర్జించాడు.
ఖడ్గం వైపు చేయి తీసుకెళ్లబోయాడు.
కానీ అప్పటికే మరో సైనికుడు అతని ఖడ్గాన్ని లాక్కున్నాడు.
చుట్టూ ఉన్న ప్రజలు భయంతో వెనక్కి తగ్గారు.
కొద్దిసేపటి క్రితం అతని కథ విని కన్నీళ్లు పెట్టుకున్న చిన్న బాలుడు కూడా ఇప్పుడు భయంతో తల్లి వెనుక దాక్కున్నాడు.
రుద్రసేనుడికి కోపం తలకెక్కింది.
“నేను మీకు ఏం చేశాను?” అని గట్టిగా అరిచాడు.
సైన్యాధికారి దగ్గరకు వచ్చి నెమ్మదిగా అన్నాడు.
“రత్నగర్భలో పవిత్ర మణి గురించి అడిగే ప్రతి వ్యక్తి ముందుగా రాజసభ విచారణ ఎదుర్కోవాలి.”
“అంటే?”
“చాలామంది ఆ మణి కోసం వచ్చారు…
కానీ వాళ్ల ఉద్దేశాలు పవిత్రమైనవి కావు.”
రుద్రసేనుడు గట్టిగా నవ్వాడు.
“అందుకే కథ చెప్పించారా?”
సైన్యాధికారి సమాధానం ఇవ్వలేదు.
“కథ మనిషి హృదయాన్ని చూపిస్తుంది,” అన్నాడు.
“కానీ నిజం తెలుసుకోవడానికి రాజ్యం ఇంకా పరీక్షిస్తుంది.”
అంతే…
వాళ్లు రుద్రసేనుడిని రాజభవనం వెనుక ఉన్న కారాగారానికి తీసుకెళ్లారు.
ఆ కారాగారం రాతితో నిర్మించబడింది.
లోపల చీకటి.
గోడలపై తేమ.
ఇనుప కటకటాల మధ్య నుంచి మాత్రమే కొద్దిగా వెలుతురు లోపలికి వస్తోంది.
తలుపు మూసిన శబ్దం ఆ చీకటిలో గట్టిగా మార్మోగింది.
క్లాంగ్!
రుద్రసేనుడు కోపంతో కటకటాలను గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
“ఇది మీ ఆతిథ్యమా?” అని అరిచాడు.
కానీ బయట నుంచి ఎలాంటి సమాధానం రాలేదు.
కొద్దిసేపటికి…
అడుగుల శబ్దం వినిపించింది.
ఒక వృద్ధ కారాగార కాపలాదారు మెల్లగా దగ్గరకు వచ్చాడు.
అతని చేతిలో చిన్న నూనె దీపం ఉంది.
ఆ వెలుతురులో అతని ముఖం ప్రశాంతంగా కనిపించింది.
“కోపం తగ్గించుకో యువకుడా,” అన్నాడు.
“నన్నెందుకు బంధించారు?”
వృద్ధుడు కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.
ఆ తరువాత నెమ్మదిగా అన్నాడు.
“ఎందుకంటే…
రత్నగర్భలో ఆ మణి కోసం వచ్చే ప్రతి మనిషి…
లేదా రాజ్యాన్ని రక్షిస్తాడు…
లేదా నాశనం చేస్తాడు.”
రుద్రసేనుడు అతని కళ్లలోకి గట్టిగా చూశాడు.
“అయితే నేను ఏది అవుతాను?”
వృద్ధుడు చిన్నగా చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“అదే తెలుసుకోవడానికి…
నిన్ను ఇక్కడ పెట్టారు.”
****
రాత్రి మరింత గాఢంగా మారింది.
రత్నగర్భ కారాగారం మొత్తం నిశ్శబ్దంగా ఉంది.
దూరంగా ఎక్కడో నీళ్లు చినుకులు పడుతున్న శబ్దం మాత్రమే వినిపిస్తోంది. గోడలపై తేమ వాసన. ఇనుప కటకటాల మధ్య నుంచి వస్తున్న చంద్రకాంతి నేలపై పొడవాటి గీతల్లా పడుతోంది.
రుద్రసేనుడు మాత్రం నిద్రపోలేదు.
అతని కళ్లలో కోపం ఇంకా మండుతూనే ఉంది.
“నా ఊరి కోసం వచ్చాను…
నన్ను దొంగలా బంధించారు…” అని మనసులో అనుకున్నాడు.
అప్పుడే…
అతని చెవికి ఒక చిన్న శబ్దం వినిపించింది.
టక్…
రుద్రసేనుడు వెంటనే తల తిప్పాడు.
గోడ మూలలో చిన్న రంధ్రం ఉంది. అక్కడి నుంచి ఒక సన్నని గాలి వస్తోంది.
అతను దగ్గరకు వెళ్లి గమనించాడు.
ఆ రంధ్రం వెనుక ఖాళీ మార్గం ఉంది.
బహుశా…
పాతకాలంలో కారాగారం నుంచి బయటకు వెళ్లే రహస్య దారి అయి ఉండొచ్చు.
రుద్రసేనుడి కళ్లలో ఒక్కసారిగా వెలుగు మెరిసింది.
కొద్దిసేపు గోడను గట్టిగా నెట్టాడు.
రాళ్లు మెల్లగా కదిలాయి.
అతను తన బలంతో మరోసారి నెట్టగానే…
ఒక పెద్ద రాయి లోపలికి జారిపోయింది.
రహస్య మార్గం తెరుచుకుంది.
రుద్రసేనుడు ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయలేదు.
చీకటి సొరంగంలో జాగ్రత్తగా ముందుకు నడిచాడు.
ఆ దారిలో గాలి చల్లగా ఉంది.
పాత మట్టివాసన.
చెదిరిపోయిన రాళ్లు.
కొన్ని నిమిషాల తరువాత…
అతను ఒక పెద్ద రాతి తలుపు వెనుకకు చేరుకున్నాడు.
అక్కడి నుంచి వెలుతురు కనిపిస్తోంది.
నెమ్మదిగా తలుపు తోశాడు.
అతని ఎదుట కనిపించిన దృశ్యం చూసి క్షణం ఆశ్చర్యపోయాడు.
అది ఒక విశాలమైన మందిరం.
తెల్లటి రాతి స్తంభాలు…
వెండి దీపాల వెలుగు…
గోడలపై యుద్ధ చిత్రాలు…
మధ్యలో…
ఒక యువతి ఖడ్గంతో సాధన చేస్తోంది.
ఆమె అడుగులు గాలిలా వేగంగా ఉన్నాయి.
ఖడ్గం తిరిగిన ప్రతిసారి వెలుతురు మెరుస్తోంది.
ఆమెనే రత్నగర్భ యువరాణి — “మృణాళిని”.
రుద్రసేనుడు తెలియకుండానే ఒక అడుగు ముందుకు వేశాడు.
అంతే…
మృణాళిని ఒక్కసారిగా తిరిగింది.
ఆమె కళ్లలో మెరుపు.
“ఎవరు?” అని గట్టిగా అరిచింది.
రుద్రసేనుడు సమాధానం చెప్పకముందే ఆమె ఖడ్గం అతని వైపు దూసుకొచ్చింది.
టాంగ్!
రుద్రసేనుడు పక్కనే ఉన్న ఒక యోధుని ఖడ్గాన్ని లాగి ఎదుర్కొన్నాడు.
మందిరం మొత్తం ఉక్కు ఢీకొట్టిన శబ్దంతో మార్మోగిపోయింది.
మృణాళిని వేగంగా దాడి చేసింది.
ఆమె కదలికలు యోధురాలిలా ఉన్నాయి.
రుద్రసేనుడు ఆశ్చర్యపోయాడు.
“ఇంత వేగంగా యుద్ధం చేసే అమ్మాయిని నేను చూడలేదు…” అని మనసులో అనుకున్నాడు.
మృణాళిని ఒక్క క్షణం కూడా వెనక్కి తగ్గలేదు.
“కారాగారం నుంచి తప్పించుకున్నావా?” అని దాడి చేస్తూనే అడిగింది.
“ముందు వినకుండా బంధించారుగా!” అని రుద్రసేనుడు ఎదురుదాడి చేశాడు.
ఖడ్గాలు మళ్లీ ఢీకొన్నాయి.
టాంగ్!
మృణాళిని వెనక్కి తిరిగి మరో దెబ్బ కొట్టింది.
రుద్రసేనుడు దాన్ని అడ్డుకున్నాడు.
కొద్ది సేపటికే ఇద్దరికీ అర్థమైంది.
ఈ యుద్ధంలో ఎవ్వరూ సులభంగా గెలవరు.
రుద్రసేనుడు బలవంతుడు. మృణాళిని వేగవంతురాలు.
ఇద్దరూ ఒకరిని ఒకరు గమనిస్తున్నారు.
చివరికి…
మృణాళిని ఒక్కసారిగా వెనక్కి వెళ్లి ఖడ్గాన్ని కిందికి దించింది.
“ఆపు,” అంది.
రుద్రసేనుడు కూడా జాగ్రత్తగా వెనక్కి తగ్గాడు.
కొన్ని క్షణాలు ఇద్దరూ ఒకరినొకరు చూస్తూ నిలబడ్డారు.
మృణాళిని కళ్లలో కోపం తగ్గిపోయింది.
ఆ స్థానంలో ఆసక్తి కనిపిస్తోంది.
“నువ్వు సాధారణ దొంగవు,” అంది.
రుద్రసేనుడు చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“నువ్వూ సాధారణ యువరాణివి కాదు.”
మృణాళిని మొదటిసారి చిన్నగా నవ్వింది.
ఆ నవ్వులో కూడా ఏదో బాధ దాగి ఉంది.
“నిన్ను ఎందుకు బంధించారో తెలుసా?” అని అడిగింది.
“మణి కోసం వచ్చానని.”
మృణాళిని మౌనంగా తల ఊపింది.
“ఈ రాజ్యంలో ఆ మణి కోసం చాలామంది వచ్చారు. కానీ వాళ్లలో చాలామంది రాజ్యాన్ని మోసం చేశారు.”
ఆమె కొద్దిసేపు ఆలోచించింది.
తర్వాత నెమ్మదిగా అంది.
“కానీ…
నిన్ను చూస్తుంటే వాళ్లలా అనిపించడం లేదు.”
రుద్రసేనుడు ఏమీ మాట్లాడలేదు.
అప్పుడు మృణాళిని అతన్ని మందిరం వెనుక ఉన్న ఒక పెద్ద గదికి తీసుకెళ్లింది.
ఆ గది మధ్యలో ఒక విచిత్రమైన వస్తువు ఉంది.
అది భారీ దర్పణం.
ఆ దర్పణం పై వస్త్రం కప్పబడి ఉంది.
రుద్రసేనుడు ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
“ఇది ఏమిటి?”
మృణాళిని దర్పణం వైపు చూస్తూ నెమ్మదిగా అంది.
“ఇది ‘అసత్యదర్శిని’.
ఇద్దరూ ఆ దర్పణం దగ్గర నిలబడ్డారు.
ఒకరు కుడివైపు నిలబడితే, మరొకరు ఎడమవైపు నిలబడ్డారు… ఆమె దర్పణం మీద వస్త్రం తీసివేసింది.
దాని చుట్టూ వెండి ఆకారాలు చెక్కబడి ఉన్నాయి.
దర్పణం ఉపరితలం సాధారణ అద్దంలా లేదు.
రుద్రసేనుడు దర్పనంలోకి చూసి ఆశ్చర్యపడుతూ యువరాణిని చూసాడు.
ఎందుకంటే, అద్దం ముందు ఇద్దరూ విడివిడిగా దూరంగా ఉంటె, దర్పణంలో ఇద్దరూ ఆలింగనం చేసుకుని ఉన్నారు.
“ఏమిటి?” అంటూ యువరాణిని చూసాడు,
“ఇది మన ఇద్దరి మనసులో మెదిలిన మొదటి ఆలోచనను ఇక్కడ చూపుతుంది. ఇద్దరికీ కలిగిన ఒకే భావనను ఇది చూపుతుంది.”
దానితో అర్ధం అయ్యింది, ఇద్దరికీ ఒకరంటే ఒకరికి ఇష్టం అని…
రుద్రసేనుడు ఆలోచనలోకి వెళ్ళాడు…
వెంటనే… యువరాణి
ఇప్పటి వరకు కథ చెప్పడానికి ప్రయత్నించిన ప్రతివారు నా ఖడ్గానికి బలయ్యారు… కానీ ఈ దర్పణం ముందుకు ఎవరూ రాలేదు…అన్నది.
రుద్రసేనుడు “హమ్మయ్యా…” అన్నాడు.
యువరాణి “ఎందుకు” అంది…
“మీరు యువరాణి, మీకు నచ్చకపొతే, మాకు మరణం, మీకు నచ్చితే మాకు కారాగారం” అన్నాడు.
“అవును, ఇప్పుడు మీకు కౌగిలి కారాగారం” అంది.
“కథ ఎలా ప్రారంభించాలి” అన్నాడు,
“ఇక కథ ఎందుకు” అంది,
“మణి కోసం” అన్నాడు,
“అది మహారాణి మందిరంలో ఉంది” అంది.
“ఎలా?”
“ఏమో, నన్ను సాధించినవారికి మణిని సాధించడం చేతకాదా?” అని ప్రశ్నార్ధకంగా చూసింది.
రత్నగర్భ రాజ్యం గురించి…
మణి గురించి…
రాజ్యంలో జరుగుతున్న విచిత్రమైన మార్పుల గురించి…
మృణాళిని ఒక విషయం మాత్రం దాచింది.
మహారాణి గురించి.
రుద్రసేనుడు అది గమనించాడు.
“ఈ రాజ్యంలో అసలు భయం మణి గురించా…
లేక ఇంకేదైనా గురించా?” అని అడిగాడు.
మృణాళిని కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండి ఇలా అంది.
“కొన్ని ద్వారాలు తెరవకపోవడమే మంచిది.”
ఆ మాట రుద్రసేనుడి మనసులో నిలిచిపోయింది.
ఆ రాత్రి…
రుద్రసేనుడికి రాజభవనం అతిథి గృహంలో విశ్రాంతి కోసం గది ఇచ్చారు.
కానీ అతనికి నిద్ర రాలేదు.
రాజభవనం మొత్తం ఏదో దాచిపెడుతున్నట్టుగా అనిపిస్తోంది.
బయట గాలి నెమ్మదిగా వీచుతోంది.
దూరంగా రాజభవనం గడియారం శబ్దం వినిపిస్తోంది.
అప్పుడే…
అతని చెవికి మెల్లగా ఒక మహిళ నవ్వు వినిపించింది.
రుద్రసేనుడు ఒక్కసారిగా కళ్లుతెరిచాడు.
గది బయట ఎవరూ లేరు.
కొన్ని క్షణాల తరువాత మళ్లీ అదే నవ్వు.
ఈసారి మరింత స్పష్టంగా.
అది రాజభవనం లోపలి వైపు నుంచి వస్తోంది.
రుద్రసేనుడు నెమ్మదిగా బయటికి వచ్చాడు.
చంద్రకాంతి పొడవాటి మార్గాలపై పడుతోంది.
భటులు కొందరు నిద్రలో ఉన్నారు.
ఆ నవ్వు మళ్లీ వినిపించింది.
అతను ఆ శబ్దం వైపు నడిచాడు.
రాజభవనం లోపలికి వెళ్తున్న కొద్దీ…
వాతావరణం మారిపోయింది.
గోడలపై నల్లటి వస్త్రాలు వేలాడుతున్నాయి.
కొన్ని దీపాలు ఆరిపోయి ఉన్నాయి.
గాలిలో ఔషధాల వాసన.
రుద్రసేనుడు జాగ్రత్తగా ముందుకు వెళ్లాడు.
చివరికి…
అతను ఒక పెద్ద మూసివేసిన ద్వారం ముందు ఆగిపోయాడు.
ఆ ద్వారం పైన ఒక పాత గుర్తు చెక్కబడి ఉంది.
ఒక కిరీటం…
దాని కింద అర్ధచంద్రాకారం.
అప్పుడే వెనుక నుంచి ఒక వృద్ధ సేవకురాలి స్వరం వినిపించింది.
“అక్కడికి వెళ్లొద్దు బిడ్డా…”
రుద్రసేనుడు వెంటనే వెనక్కి తిరిగాడు.
తెల్ల జుట్టుతో ఉన్న ఓ వృద్ధురాలు చేతిలో దీపంతో నిలబడి ఉంది.
“ఇది ఎవరి మందిరం?” అని అడిగాడు.
వృద్ధురాలు కొద్దిసేపు మౌనంగా నిలబడి మెల్లగా అంది.
“మహారాణి మందిరం.”
రుద్రసేనుడు కనుబొమ్మలు ముడిచాడు.
“అయితే ఎందుకు మూసేశారు?”
వృద్ధురాలి కళ్లలో భయం కనిపించింది.
“ఆ మందిరంలోకి ఇప్పుడు ఎవరూ వెళ్లరు.”
“ఎందుకు?”
ఆమె సమాధానం చెప్పలేదు.
దీపాన్ని గట్టిగా పట్టుకుని వెనక్కి నడిచిపోయింది.
“కొన్ని ప్రశ్నలకు సమాధానం తెలుసుకోవడం ప్రమాదం…” అని మాత్రమే చెప్పింది.
రుద్రసేనుడు మాత్రం అక్కడి నుంచి కదల్లేదు.
అతని మనసులో ఆసక్తి మరింత పెరిగింది.
అతను ద్వారం దగ్గరకు వెళ్లి గమనించాడు.
తాళం బయట నుంచి వేసి ఉంది.
కానీ…
ద్వారం పక్కన గోడలో చిన్న చీలిక కనిపించింది.
అతను చేతితో గోడను తడిమాడు.
రాళ్ల వెనుక ఖాళీ ఉంది.
కొద్దిసేపు జాగ్రత్తగా నెట్టగానే…
ఒక రాయి లోపలికి జారిపోయింది.
రహస్య మార్గం తెరుచుకుంది.
చల్లటి గాలి అతని ముఖాన్ని తాకింది.
రుద్రసేనుడు క్షణం ఆలోచించి…
ఆ చీకటి మార్గంలోకి అడుగుపెట్టాడు.
లోపల చాలా చీకటి.
గోడలపై పాత చిత్రాలు కనిపిస్తున్నాయి.
కొన్ని చోట్ల కొవ్వొత్తులు ఆరిపోయి ఉన్నాయి.
అతను ముందుకు నడుస్తున్న కొద్దీ…
ఆ మహిళ నవ్వు మళ్లీ వినిపించింది.
ఈసారి చాలా దగ్గరగా.
కొన్ని క్షణాల తరువాత…
ఆ రహస్య మార్గం ముగిసింది.
అతని ఎదుట ఒక విశాలమైన మందిరం కనిపించింది.
అది మిగతా రాజభవనం లాగా లేదు.
అక్కడ వెండి తెరలు వేలాడుతున్నాయి.
వందలాది దీపాలు వెలుగుతున్నాయి.
గాలిలో సుగంధ ద్రవ్యాల వాసన.
మధ్యలో…
ఒక పెద్ద సింహాసనం.
దానిపై ఒక మహిళ కూర్చుంది.
తెల్లటి వస్త్రాలు…
పొడవాటి నల్ల జుట్టు…
నుదుటిపై రాజముద్ర…
ఆమె నెమ్మదిగా తల పైకెత్తి రుద్రసేనుడి వైపు చూసింది.
ఆమె కళ్లలో ఏదో విచిత్రమైన ప్రశాంతత ఉంది.
రుద్రసేనుడికి ఒక్కసారిగా అర్థమైంది.
ఆమెనే…
మహారాణి రుద్రసేనుడిని చూస్తూ,
“యువరాణిని మోహించి, మణిని పట్టుకుని పోదాం అనుకుంటున్నావా?” అనగానే రుద్రసేనుడు ఖంగుతిన్నాడు.
“అది కాదు… “ అంటూ ఎదో అనబోయాడు…
“చెప్పకురా చేటు మాటలు, వినరా మంచి మాటలు…
నీ మనసు దేనితో ఏడిస్తే, ఎవరికీ….”
“నీ కార్యం నీ గ్రామం కోసం అది నిజం అయితే
మద్యలో మొహం గురించి ఏమిటిరా… ఆలోచనలు”
ఇక రుద్రసేనుడు మాట్లాడుతూ
“క్షమించండి… కనబడేవాటిని విస్మరించాలి కానీ,
వాటిని అనుభవించేవిగా భావించరాదని తెలుసుకున్నాను,
ఇప్పుడు నా కర్తవ్యం చెప్పండి”
అతని మాటలకు శాంతించిన మహారాణి…
“మణి నా దగ్గర ఉందనేది పుకారు మాత్రమే…”
“ఏమిటి మహారాణి, మణి అక్కడ ఉంది, ఇక్కడ ఉంది అనుకోవడం,
ఎక్కడ మణి లేకపోవడం?” అంటూ ప్రశ్నించాడు.
“అది పవిత్రమైన మనసు ఉన్నవారికే సాద్యం” అన్నది…
“మరి నాకు మార్గం?”
అనగానే “కంగారుపడకు… దానికి ఒక మార్గం ఉంది…
కొన్నేళ్ళ క్రితం ఒక రాజ్యం, ఆ రాజ్యానికి పేరు లేదు,
ఎందుకంటే, దానిని పేరుతో పిలిస్తే, అక్కడి సంపద గురించి
ఇతరులకు తెలుస్తుంది, అది యుద్దాలకు దారి తీస్తుంది…
అని ఆ రాజ్యపు పెద్దలు ఆలోచన చేసారు… అందుకే అక్కడ
ఎప్పుడు మహారాజు, మహారాణి ఎవరో ఒకరు పాలకులుగా ఉంటె,
ఒకరు సేవకులుగా ఉంటారు… ఒకరు జనాల్లో ఉంటే, మరొకరు
అధికార పీఠంపై ఉంటారు… కావునా ఆ రాజ్యం గురించి
చాలా తక్కువమందికి తెలుసు…
మనం అనుకుంటాం కానీ శత్రువులు బయట ఉంటారు అని
కానీ శత్రువులు మన దగ్గరే ఉంటారు…
అలానే ఆ రాజ్యపు మహారాణి తీవ్రంగా వంచింపబడింది…
ఆమె రాజ్య అంతర్గత శత్రువుల నుండి తప్పించుకుని,
ఒకటే సంకల్పంతో ఒకరికి జన్మనిచ్చింది…
అతను ద్వారా నీ పని పూర్తవుతుంది.”
“అతను ఇప్పుడు ఎక్కడ” అన్నాడు..
“తెలుసుకో, అతని సమస్యకు సాయం చేయి,
నీకు అతను సాయం చేస్తాడు,
ఇక ఇక్కడి నుండి వెళ్ళిపో,” అనగానే అతను వెనుతిరిగాడు…
Rudrasenudu Yuvarani Mani Katha కథలో ఇంకా మలుపులు ఏమిటి, ఆ బిడ్డ ఎక్కడ? మరొక భాగంలో… కథాలయం కథలతో ప్రయాణం…