kathalayamlo kathalu bhagamga rudrasenudu musalivadila maroka yuvatito em chestadu? ఈ కథ కు ముందు రుద్రసేనుడు మణి కోసం రత్నగర్భ రాజ్యం, అక్కడ యువరాణితో పరిచయం, మహారాణి సూచనతో మరొక చోటకు వైదేహితో వ్యవహారం అది కాస్త ప్రేమ అయితే?
మరి మణి మాట ఏమయ్యింది? మాయ మంచం వలన వైదేహితో ఒక్కటైన రుద్రసేనుడు, మరి ఎక్కడికి అతని ప్రయాణం?
rudrasenudu musalivadila maroka yuvatito
ఆ గుడిసెలో చంద్రకాంతి మెల్లగా పడుతోంది.
చెరువు మీద గాలి అలలు సృష్టిస్తోంది.
మర్రిచెట్టు ఆకులు మృదువుగా కదులుతున్నాయి.
ఆమె రుద్రసేనుడి ఛాతిపై చేయి ఉంచి నిశ్శబ్దంగా అతని కళ్లలోకి చూసింది.
ఇప్పుడు రుద్రసేనుడు ముసలివాడిలా కనిపించడం లేదు.
చెరువులో దూకిన తరువాత…
ఆమెను స్వార్థం లేకుండా తాకిన తరువాత…
అతని శరీరంపై ఉన్న వృద్ధాప్యం మెల్లగా తగ్గిపోతోంది.
ముఖంలోని ముడతలు కరిగిపోతున్నాయి.
శ్వాసలో మళ్లీ బలం వస్తోంది.
రుద్రసేనుడు ఆశ్చర్యంగా తన చేతులను చూసుకున్నాడు.
“ఇది…
ఏమవుతోంది?” అని మెల్లగా అడిగాడు.
ఆమె చిరునవ్వు నవ్వింది.
ఆ నవ్వులో ప్రకృతి ప్రశాంతత ఉంది.
“ఈ ప్రపంచంలో చాలా మంది…
మాయామయమైన శరీరాల కోసం జీవిస్తారు,” అంది.
ఆమె స్వరం చెరువు అలల్లా మృదువుగా ఉంది.
“అందం కోసం…
కోరికల కోసం…
తమ స్వార్థం కోసం…”
ఆమె కళ్లలో ఒక్కసారిగా లోతైన బాధ మెరిసింది.
“కానీ…
ఇతరుల కోసం బాధపడేవారు చాలా అరుదు.”
రుద్రసేనుడు నిశ్శబ్దంగా వింటున్నాడు.
ఆమె నెమ్మదిగా అతని ముఖాన్ని తాకింది.
“మాయా ప్రపంచంలో…
మాయామయమైన శరీరం కోసం తపించకుండా…
ఇతరులు…
లేదా ఊరికోసం పాటుపడేవారికి…
ప్రకృతి సాయం చేస్తుంది…”
గుడిసెలో గాలి ఒక్కసారిగా మృదువుగా వీచింది.
చెరువు మీద చంద్రుని ప్రతిబింబం మెరిసింది.
“అలాంటి మనుషులకు…
ప్రకృతి ఆనందం అందిస్తుంది…
వారిని కాపాడుతుంది…
వారిని ముందుకు నడిపిస్తుంది…”
రుద్రసేనుడు ఆమె మాటల్లో ఏదో దైవికమైన నిజం ఉందని అనుభవించాడు.
ఆమె కళ్లలోకి చూస్తూ అడిగాడు.
“అయితే…
నా ప్రయాణం ఇక్కడితో ముగిసిందా?”
ఆమె చిన్నగా నవ్వింది.
ఆ నవ్వులో కరుణ ఉంది.
“లేదు రుద్రసేనుడా…”
కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం.
ఆ తరువాత ఆమె స్వరం మరింత గంభీరంగా మారింది.
“ప్రకృతి వరం పొందినవాడికి…
పరీక్షలు కూడా ఎక్కువే.”
గుడిసె బయట గాలి ఒక్కసారిగా బలంగా వీచింది.
మర్రిచెట్టు ఆకులు గట్టిగా కదిలాయి.
ఆమె నెమ్మదిగా ఇలా అంది.
“ఇంకా…
నీ పరీక్షలు పూర్తికాలేదు…”
ఆమె మాటలు ముగిసిన తరువాత…
గుడిసెలో కొద్దిసేపు నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.
చెరువు మీద చంద్రుని ప్రతిబింబం మెల్లగా అలలతో విరిగిపోతోంది.
రుద్రసేనుడు ఆమె వైపు చూస్తూ అడిగాడు.
“ఇంకా ఏ పరీక్షలు మిగిలాయి?”
ఆమె కొద్దిసేపు అతని కళ్లలోకి చూసింది.
“నువ్వు ఇప్పటివరకు చాలా మార్గాలు దాటావు,” అంది.
“కానీ…
ఇంకా నీలో మనిషి పూర్తిగా మేలుకోలేదు.”
రుద్రసేనుడు కనుబొమ్మలు ముడిచాడు.
“అంటే?”
ఆమె మెల్లగా చెరువు ఒడ్డున నడుస్తూ మాట్లాడటం ప్రారంభించింది.
“నువ్వు కామాన్ని జయించలేదు రుద్రసేనుడా…
దాన్ని పవిత్రం చేయడం నేర్చుకున్నావు.”
ఆ మాట విన్న రుద్రసేనుడు మౌనంగా నిలబడ్డాడు.
ఆమె స్వరం మరింత లోతుగా మారింది.
“శరీరం కోరుకోవడం పాపం కాదు.
కానీ…
ఇతరుల్ని వస్తువులా చూడడం…
స్వార్థం కోసం తాకడం…
అదే మనిషిని శాపంగా మారుస్తుంది.”
ఆమె గుడిసె వైపు చూపించింది.
“ఆ యువకుడు ఎందుకు బూడిదయ్యాడో తెలుసా?”
రుద్రసేనుడు నిశ్శబ్దంగా తల ఊపాడు.
“అతను ఆమె అందాన్ని మాత్రమే చూశాడు.
ఆమె ఆత్మను చూడలేదు.”
గాలి మెల్లగా వీచింది.
ఆమె ఇప్పుడు రుద్రసేనుడి ముందుకు వచ్చి నిలబడ్డింది.
“కానీ నువ్వు…
భయంతో అయినా…
ఆమెను మనిషిగా తాకావు.”
కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం.
ఆ తరువాత ఆమె మెల్లగా ఇలా అంది.
“అందుకే ఇప్పుడు నీకు మూడు పరీక్షలు మిగిలాయి.”
రుద్రసేనుడు గంభీరంగా విన్నాడు.
ఆమె మొదటి వేలును పైకెత్తింది.
“మొదటి పరీక్ష —
శక్తి.”
“నీకు త్వరలో ఒక శక్తి లభిస్తుంది.
ఆ శక్తితో మనుషులను రక్షించవచ్చు…
లేక నాశనం చేయవచ్చు కూడా.”
ఆమె కళ్లలో గంభీరత పెరిగింది.
“ఆ శక్తి నిన్ను మార్చుతుందా…
లేక నువ్వా దాన్ని నియంత్రిస్తావా…
అదే పరీక్ష.”
రుద్రసేనుడు మౌనంగా విన్నాడు.
ఆమె రెండో వేలును పైకెత్తింది.
“రెండో పరీక్ష —
మోహం.”
“నీ ప్రయాణంలో…
నువ్వు కోల్పోయినదాన్ని తిరిగి చూపించే మాయలు ఎదురవుతాయి.”
రుద్రసేనుడు ఒక్కసారిగా వైదేహిని గుర్తుచేసుకున్నాడు.
ఆమె అతని ముఖాన్ని గమనించింది.
“అవును…
నువ్వు ప్రేమించిన వాళ్ల రూపాల్లో కూడా.”
గాలి ఒక్కసారిగా భారంగా మారింది.
“ఏది నిజమో…
ఏది నీ కోరిక సృష్టించిన మాయో…
నువ్వు తెలుసుకోవాలి.”
రుద్రసేనుడు లోతుగా ఊపిరి తీసుకున్నాడు.
“మూడో పరీక్ష?” అని అడిగాడు.
ఆమె కొద్దిసేపు మౌనంగా నిలబడి…
చివరికి చాలా నెమ్మదిగా అంది.
“చివరి పరీక్ష —
త్యాగం.”
చెరువు అలలు ఒక్కసారిగా పెద్దవిగా మారాయి.
“మణిని పొందే క్షణంలో…
నీకు అత్యంత విలువైనదాన్ని వదులుకోవాల్సి వస్తుంది.”
“అది ఏమిటి?” అని రుద్రసేనుడు వెంటనే అడిగాడు.
ఆమె కళ్లలో బాధ మెరిసింది.
“అది ముందే తెలిసిపోతే…
పరీక్ష కాదు.”
కొన్ని క్షణాలు ఇద్దరూ మౌనంగా నిలబడ్డారు.
ఆ తరువాత ఆమె నెమ్మదిగా అతని ఛాతిపై చేయి ఉంచి అంది.
“రుద్రసేనుడా…
ప్రకృతి మనిషిని శిక్షించదు.
అతని లోపల దాచిన నిజాన్ని మాత్రమే బయటపెడుతుంది.”
అప్పుడే…
మర్రిచెట్టు వేరుల దగ్గర నేల మెల్లగా కంపించింది.
చెరువు నీళ్లు నల్లబడటం ప్రారంభించాయి.
ఆమె ముఖం ఒక్కసారిగా మారిపోయింది.
“సమయం వచ్చేసింది…” అంది మెల్లగా.
“మరి నేను ముసలివానిగానే ఉన్నాను, శాప విమోచనం అవుతుంది.. అని చెప్పాడతను” అన్నాడు
“అందుకే చెప్పా నీకు, నీవు కామాన్ని జయించలేదు… అని, నీకు శాపవిమోచనం జరిగేదే, కాని ఒక తప్పు జరిగింది, అందుకే కాలేదు” అన్నది
“మరి నేను ఇలాగె కార్యం సాధించగలనా” అన్నాడు.
“కొంతకాలం తప్పదు”
చంద్రకాంతి మెల్లగా చెరువు మీద జారుతోంది.
మర్రిచెట్టు ఆకులు నిశ్శబ్దంగా కదులుతున్నాయి.
రుద్రసేనుడు ఆమె మాటలను మళ్లీ మళ్లీ గుర్తుచేసుకుంటున్నాడు.
“ఇంకా నీ పరీక్షలు పూర్తికాలేదు…”
ఆమె కళ్లలో కనిపించిన ఆ విచిత్రమైన బాధ…
ఆ ప్రశాంతమైన నవ్వు…
అన్నీ ఇంకా అతని మనసులో అలలలా తిరుగుతున్నాయి.
అప్పుడే…
ఆమె నెమ్మదిగా అతని చేతిని విడిచింది.
“నేను వెళ్లే సమయం ఆసన్నమైంది…” అంది.
రుద్రసేనుడు ఒక్కసారిగా ఆమె వైపు తిరిగాడు.
“ఎక్కడికి?”
ఆమె చిన్నగా నవ్వింది.
“ప్రకృతి ఇచ్చిన వరాలు…
ఎప్పుడూ ఒక చోట ఉండవు.”
గాలి ఒక్కసారిగా బలంగా వీచింది.
ఆమె జుట్టు గాలిలో ఎగిరింది.
“ఇక నువ్వు బయలుదేరు రుద్రసేనుడా…
నీ దారి నిన్ను ఎదురుచూస్తోంది…”
రుద్రసేనుడు ముందుకు అడుగు వేశాడు.
“మళ్లీ నిన్ను చూస్తానా?”
ఆమె కళ్లలో ఒక్క క్షణం మౌనం.
తర్వాత మెల్లగా అంది.
“మనుషులు కలిసేది శరీరాలతో కాదు…
విధితో…”
అంతే.
చెరువు మీద ఒక్కసారిగా తెల్లటి పొగ వ్యాపించింది.
గాలి గట్టిగా వీచింది.
రుద్రసేనుడు కళ్లను కప్పుకున్నాడు.
కొన్ని క్షణాల తరువాత…
గాలి ఆగిపోయింది.
అతను కళ్లుతెరిచాడు.
ఆమె లేదు.
గుడిసె ఖాళీగా ఉంది.
చెరువు ప్రశాంతంగా ఉంది.
మర్రిచెట్టు మాత్రం నిశ్శబ్దంగా నిలబడి ఉంది.
ఆమె ఎప్పుడూ అక్కడ లేనట్టుగా.
రుద్రసేనుడు కొద్దిసేపు అక్కడే నిలబడ్డాడు.
మనసులో ఏదో వెలితి.
కానీ అదే సమయంలో…
ఒక కొత్త ధైర్యం కూడా.
అతను నెమ్మదిగా వెనక్కి తిరిగి ఆ ప్రాంతాన్ని విడిచాడు.
కొంతసేపు నడిచాక…
అడవి స్వభావం మళ్లీ మారిపోయింది.
ఇప్పుడు చెట్లు మరింత ఎత్తుగా ఉన్నాయి.
సూర్యకాంతి కూడా లోపలికి రావడం లేదు.
గాలి భారంగా ఉంది.
అప్పుడే…
అతని ముందుగా ఒక మహా వృక్షం కనిపించింది.
అది సాధారణ చెట్టు కాదు.
దాని తొర్ర ఒక ఇంటి గోడంత పెద్దగా ఉంది.
వేరు నేలను చీల్చుకుంటూ బయటికి వచ్చాయి.
ఆ చెట్టు మధ్యలో…
ఒక భారీ రంధ్రం.
అది లోపలికి వెళ్లే ద్వారం లా కనిపిస్తోంది.
రుద్రసేనుడు జాగ్రత్తగా దగ్గరకు వెళ్లాడు.
లోపల నుంచి చల్లటి గాలి వస్తోంది.
అతను తొర్రలోకి తొంగిచూశాడు.
అంతా చీకటి.
కానీ…
లోపల చాలా దూరంలో బంగారు వెలుగు కనిపిస్తోంది.
రుద్రసేనుడి గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
“ఇది ఏ ప్రదేశం…?” అని మెల్లగా అనుకున్నాడు.
కొద్దిసేపు ఆలోచించి…
అతను ఆ తొర్రలోకి ప్రవేశించాడు.
లోపల దారి చాలా పొడవుగా ఉంది.
గోడలు చెక్కలతో కాకుండా…
వింతగా మెరిసే రాళ్లతో ఉన్నాయి.
అతను ముందుకు నడుస్తున్న కొద్దీ…
బంగారు వెలుగు పెరుగుతోంది.
కొన్ని క్షణాల తరువాత…
అతను ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
అతని ఎదుట కనిపించిన దృశ్యం చూసి శ్వాస ఆగిపోయినట్టైంది.
అది…
ఒక రాజమహల్.
భూమి అడుగునే ఒక మహా రాజభవనం.
బంగారు స్తంభాలు…
వెండి దీపాలు…
గోడలపై రత్నాలు మెరిసిపోతున్నాయి.
పైకప్పు నక్షత్రాల్లా వెలుగుతోంది.
ఆ మహల్ మధ్యలో…
ఒక సింహాసనం.
ఆ సింహాసనంపై…
ఒక అందలరాసి కూర్చుంది.
ఆమె పొడవాటి నీలిరంగు వస్త్రాలు ధరించింది.
నల్లటి జుట్టు నడుమువరకు జారుతోంది.
కళ్లలో విచిత్రమైన కాంతి.
ఆమెను చూసిన క్షణంలో…
రుద్రసేనుడికి ఏదో అసహజమైన ప్రశాంతత అనిపించింది.
ఆమె నెమ్మదిగా చిరునవ్వుతో .
“ఏం ముసలోడికి మోహపు వల తీరినట్టు లేదు” అంది.
“వెంటనే అందగత్తె అనగానే అందరికి మొహమే కదా”
“ఓహ్… ముసలోడా నీతో ”
ఆ భూమి అడుగున ఉన్న రాజమహల్…
సమయం అక్కడ ఆగిపోయినట్టుగా అనిపిస్తోంది.
బయట ప్రపంచంలో పగలు, రాత్రి మారుతున్నాయో లేదో కూడా తెలియదు.
అక్కడ ఎప్పుడూ మసకబారిన బంగారు వెలుగు మాత్రమే.
గాలిలో మత్తెక్కించే సుగంధం.
దూరంగా వినిపించే వీణ స్వరం.
రుద్రసేనుడు మొదట ఆమెను చూసినప్పుడు అప్రమత్తంగానే ఉన్నాడు.
ఆమె కళ్లలో ఏదో ప్రమాదం ఉందని అతని మనసు హెచ్చరించింది.
కానీ…
ఆమె మాట్లాడే ప్రతి మాట…
వర్షం పడుతున్న రాత్రిలో వినిపించే సంగీతంలా ఉంది.
ఆమె స్వరం విన్న ప్రతిసారి…
అతని ఆలోచనలు నెమ్మదిగా మసకబారుతున్నాయి.
ఆమె అతన్ని మహల్ అంతా చూపించింది.
రత్నాలతో చేసిన గదులు…
వెండి నీళ్లతో నిండిన స్నాన మందిరాలు…
సువాసనలు వెదజల్లే పూల తోటలు…
అన్నీ కలల ప్రపంచంలా ఉన్నాయి.
“ఇది ఎవరి రాజ్యం?” అని ఒకసారి రుద్రసేనుడు అడిగాడు.
ఆమె చిరునవ్వు నవ్వింది.
“ఇక్కడికి వచ్చినవాళ్లు…
ఆ ప్రశ్నను ఎక్కువకాలం గుర్తుపెట్టుకోరు.”
ఆ మాట విన్నప్పుడు రుద్రసేనుడు కొద్దిసేపు ఆలోచించాడు.
కానీ వెంటనే…
ఆమె అతని చేతిని పట్టుకుని నవ్వగానే…
ఆ ఆలోచన కూడా మాయమైంది.
రోజులు గడుస్తున్నాయి.
లేక…
నెలలేమో.
ఆ మహల్లో కాలానికి అర్థమే లేదు.
రుద్రసేనుడు ఇప్పుడు తన ప్రయాణం ఎందుకు ప్రారంభించాడో కూడా మరిచిపోతున్నాడు.
వైదేహి ముఖం మసకబారుతోంది.
తండా గుర్తులు దూరమవుతున్నాయి.
ఇప్పుడు అతని ప్రపంచం ఒక్కటే.
ఆమె.
ఆమె నవ్వు.
ఆమె మాటలు.
ఆమె చూపులు.
ఆమె ఒక్కరోజు కనిపించకపోయినా…
రుద్రసేనుడి మనసు తట్టుకోలేకపోయేది.
ఆమె కళ్లలో అప్పుడు ఒక విచిత్రమైన మెరుపు కనిపించింది.
మెల్లగా…
ఆమె మాటలతో అతన్ని బంధిస్తోంది.
“బయట ప్రపంచంలో నీకేం ఉంది?”
“అక్కడ బాధ మాత్రమే.”
“ఇక్కడ నువ్వు రాజువి…”
ప్రతి రోజు…
ఆమె అతని మనసులోని ఒక జ్ఞాపకాన్ని చెరిపేస్తోంది.
రుద్రసేనుడు ఇప్పుడు అద్దంలో తన ముసలి రూపాన్ని చూసినా పట్టించుకోవడం లేదు.
ఎందుకంటే…
ఆమె కళ్లలో అతను ఇంకా యువకుడే.
అతను తన వృద్ధాప్యాన్ని కూడా మరిచిపోయాడు.
ఆ రాజమహల్లో…
ముసలి రుద్రసేనుడు…
బయట ప్రపంచం…
కర్తవ్యం…
మణి…
అన్నీ ఇప్పుడు చాలా దూరంగా అనిపిస్తున్నాయి.
కానీ…
మహల్ గోడల మధ్య నుంచి ఒక విచిత్రమైన శబ్దం వినిపించేది.
“మరచిపో…
మరచిపో…
మరచిపో…”
మొదట అది కలలా అనిపించింది.
తర్వాత…
అతనికి ఒక విషయం గమనించబడింది.
ఆ మహల్లో అద్దాలు లేవు.
ఒక్కటైనా లేదు.
ఆ విషయం గుర్తొచ్చిన రాత్రి…
రుద్రసేనుడి గుండెల్లో చాలా రోజుల తరువాత మళ్లీ ఒక చిన్న భయం పుట్టింది.
ఆ భూమి అడుగున ఉన్న మహల్లో…
కాలం నెమ్మదిగా కరిగిపోతోంది.
పగలు ఎప్పుడు వస్తుందో…
రాత్రి ఎప్పుడు ముగుస్తుందో…
రుద్రసేనుడికి ఇప్పుడు తెలియడం లేదు.
ఆమె నవ్వు మాత్రమే వినిపిస్తోంది.
మొదట్లో…
చాలా కాలం ఒంటరితనం తర్వాత దొరికిన ప్రశాంతతలా.
కానీ…
రోజులు గడిచేకొద్దీ…
ఒక రాత్రి…
శ్వాస భారంగా ఉంది.
రుద్రసేనుడు కళ్లుమూశాడు.
“నాకు…
ఆమె నవ్వు ఇంకా లోతుగా మారింది.
“అలసటా?”
ఆమె అతని చెవికి దగ్గరగా వచ్చి గుసగుసలాడింది.
“నాలో మునిగిపోయినవాళ్లకు…
అలసటకు కూడా బయట దారి ఉండదు…”
రుద్రసేనుడి ఆలోచనలు మసకబారుతున్నాయి.
ఇప్పుడు అతను తన కర్తవ్యాన్ని గుర్తుచేసుకోవడానికి ప్రయత్నించినా…
ఆమె కళ్లలో చూసిన క్షణంలో అన్నీ మాయమైపోతున్నాయి.
“ముసలోడా…
దూరంగా…
ఎవరో ఏడుస్తున్నట్టుగా శబ్దం వినిపించింది.
రుద్రసేనుడు ఒక్క క్షణం కళ్లుతెరిచాడు.
ఆ శబ్దం…
ఎక్కడో విన్నట్టుంది.
వైదేహి?
అతని మనసులో ఆ పేరు మెరుపులా మెరిసింది.
కానీ వెంటనే…
ఆమె అతని ముఖాన్ని తన చేతులతో పట్టుకుని మళ్లీ తన కళ్లలోకి చూసింది.
ఆ కళ్లలో ఇప్పుడు సాధారణ ప్రేమ లేదు.
ఆకలి ఉంది.
ఏళ్ల తరబడి తీరని ఒంటరితనం ఉంది.
“నన్నే చూడు…” అంది మెల్లగా.
రుద్రసేనుడు మళ్లీ ఆమె మత్తులో మునిగిపోయాడు.
కానీ…
ఆ రాత్రి మొదటిసారి…
ఆమె వెనుక గోడపై పడిన నీడ మాత్రం ఆమె రూపంలో లేదు.
అది…
ఒక భారీ సర్పం నీడలా కనిపించింది.
ఆ రాత్రి మాత్రం మారిపోయాడు.
ఇప్పటివరకు ఆమె వలలో చిక్కుకున్నట్టుగా ఉన్న అతని కళ్లలో…
ఇప్పుడు ఒక్కసారిగా ఒక అగ్ని మెరిసింది.
ఆమె అతని చెవికి దగ్గరగా వచ్చి మత్తుగా నవ్వింది.
రుద్రసేనుడు మెల్లగా కళ్లుతెరిచాడు.
ఆమెను నిశ్శబ్దంగా చూశాడు.
ఆ చూపులో ఇప్పుడు అలసట లేదు.
ఏదో నిర్ణయం ఉంది.
అचानकగా…
ఆమె ఒక్క క్షణం ఆశ్చర్యపోయింది.
మహల్ అంతా నిశ్శబ్దంగా మారిపోయింది.
బయట ఎక్కడో భూమి లోపల నీళ్లు ప్రవహిస్తున్న శబ్దం మాత్రమే వినిపిస్తోంది.
కొన్ని క్షణాల తరువాత…
“చాలా కాలం తర్వాత…
ఎవరో నన్ను గెలవాలని కాదు…
నన్ను అర్థం చేసుకోవాలని ప్రయత్నించారు…” అంది మెల్లగా.
రుద్రసేనుడు ఏమీ మాట్లాడలేదు.
కానీ…
ఆమె వెనుక గోడపై కనిపిస్తున్న ఆ సర్పం నీడ మాత్రం మెల్లగా చిన్నదవుతోంది.
ఒక్కసారిగా…
అంతా చీకటిగా మారిపోయింది.
మహల్…
వెండి దీపాలు…
ఆమె నవ్వు…
ఆమె కౌగిలి…
అన్నీ ఒక్క క్షణంలో మసకబారిపోయాయి.
రుద్రసేనుడు ఒక్కసారిగా కళ్లు తెరిచాడు.
చల్లటి గాలి ముఖాన్ని తాకుతోంది.
పైన ఆకుల మధ్య నుంచి సూర్యకాంతి పడుతోంది.
అతను ఆశ్చర్యంగా లేచేందుకు ప్రయత్నించాడు.
తాను…
ఒక అడవిలో ఉన్నాడు.
ఒక పెద్ద చెట్టు నీడ కింద పడుకుని ఉన్నాడు.
చుట్టూ ఎలాంటి రాజమహల్ లేదు.
వెండి గోడలు లేవు.
రత్నాలు లేవు.
కేవలం…
ఎండిన ఆకులు…
గాలి శబ్దం…
దూరంగా పక్షుల అరుపులు మాత్రమే.
రుద్రసేనుడి గుండె వేగంగా కొట్టుకుంది.
“ఇది…
ఏమిటి?” అని మెల్లగా అనుకున్నాడు.
అతను వెంటనే తన చేతులను చూసుకున్నాడు.
మళ్లీ…
ముసలివాడిగానే ఉన్నాడు.
అతని శరీరం అలసిపోయి ఉంది.
ఊపిరి భారంగా ఉంది.
కానీ… rudrasenudu musalivadila maroka yuvatito
అతని మెడపై మాత్రం ఒక విచిత్రమైన గుర్తు ఉంది.
ఎవరో వేళ్లతో గట్టిగా పట్టుకున్నట్టుగా.
రుద్రసేనుడు ఒక్కసారిగా నిలబడ్డాడు.
“అయితే…
అది కల కాదు…”
అతని మనసులో ఆమె ముఖం మెరిసింది.
ఆమె నవ్వు.
ఆమె మాటలు.
“నా కరువు తీర్చేవరకు…
నీవు నా కౌగిలి చెరలోనే…”
ఆ మాట గుర్తొచ్చిన క్షణంలో అతని శరీరంలో వణుకు పుట్టింది.
అతను చుట్టూ గమనించాడు.
అదే సమయంలో…
తాను పడుకున్న చెట్టు తొర్రపై ఏదో చెక్కబడి కనిపించింది.
రుద్రసేనుడు దగ్గరకు వెళ్లి చేతితో దుమ్ము తుడిచాడు.
అందులో పాత భాషలో ఇలా రాసి ఉంది —
“వలపులో మునిగినవాడు…
తన దారిని మరిచిపోతాడు.”
అతని కళ్లలో ఒక్కసారిగా భయం మెరిసింది.
అంటే…
ఆ రాజమహల్ నిజంగానే ఉందా?
లేక…
అది అడవి సృష్టించిన మాయా?
రుద్రసేనుడు వెనక్కి తిరిగి చూసాడు.
ఆ చెట్టు వెనుక…
కొద్దిదూరంలో…
మట్టిలో సగం పూడిపోయిన ఒక పురాతన స్త్రీ విగ్రహం కనిపించింది.
ఆ విగ్రహం పెదవులపై…
అదే నవ్వు ఉంది.
rudrasenudu musalivadila maroka yuvatito మాయా ప్రపంచంలో విహరించిన రుద్రసేనుడు తన పిచ్చి నుండి బయటపడ్డాడు.. అంతరంలో ఆలోచనలను బట్టి మార్గంలో ఇటువంటివి వస్తాయి… వాటిని దాటాలంటే ముందు మనసులో మార్పు రావాలి అనుకుని తన లక్ష్యం గురించి ఏం చేయాలో తెలియక కూర్చున్నాడు.