kathalayam lo kathalu enduku రాత్రి గడియారం పన్నెండు దాటింది. rail nadustondi kaani aa railulo kathalayam gurinchi charcha
kathalayam lo kathalu enduku
బయట గాలి చల్లగా ఉంది. చీకటి పొలాల మధ్యుగా రైలు సాఫీగా కోసుకుంటూ వెళ్తోంది. అప్పుడప్పుడు వినిపించే హారన్ శబ్దం, పట్టాలపై చక్రాల రిథమ్… మొత్తం కంపార్ట్మెంట్కి ఒక వింత నిశ్శబ్దాన్ని తీసుకొచ్చాయి.
స్లీపర్ కంపార్ట్మెంట్లో మసకబారిన పసుపు రంగు లైట్లు మాత్రమే వెలుగుతున్నాయి. ఎక్కువ మంది ప్రయాణికులు దుప్పట్లు కప్పుకుని నిద్రలోకి జారిపోయారు. ఎవరో ఒకరు గురక పెడుతున్నారు. కిటికీ అద్దాలపై అప్పుడప్పుడు పడుతున్న పొగమంచు నీటి బిందువుల్లా జారిపోతోంది.
అయితే ఆ నిశ్శబ్దంలో ఒక వ్యక్తి మాత్రం మేల్కొని ఉన్నాడు.
కిటికీ పక్క సీట్లో కూర్చున్న అతను, తల కొంచెం వంచి, చాలా సీరియస్గా ఏదో చదువుతున్నాడు. అతని కళ్లలో అలసట లేదు… కానీ ఆందోళన మాత్రం స్పష్టంగా కనిపిస్తోంది.
చదివేది వార్తాపత్రికలా కనిపించినా, అది అసలు పేపర్ కాదని ఎదురుగా కూర్చున్న యువకుడు గమనించాడు.
ఆ యువకుడి పేరు ఆదిత్య.
ఆదిత్య మొదట సాధారణంగా చూసాడు. కానీ కాసేపటికి అతని కనుబొమ్మలు ముడుచుకున్నాయి. ఎందుకంటే ఆ వ్యక్తి చేతిలో ఉన్నది పాత పుస్తకం నుండి చింపబడిన ఒక్క పేజీ.
అది పసుపు రంగులోకి మారిపోయింది. అంచులు చిరిగిపోయాయి. మధ్య మధ్యలో ఇంకు మరకలు ఉన్నాయి. కానీ ఆ పేపర్ను అతను ఎంతో జాగ్రత్తగా పట్టుకున్నాడు… అది సాధారణ కాగితం కాదన్నట్టు.
ఆదిత్యలో ఆత్రుత పెరిగింది.
“ఏ పుస్తకం నుండి చించబడింది అది…?”
“అందులో ఏముంది…?”
“ఒక్క పేజీ కోసం ఇంత సీరియస్గా ఎందుకు చదువుతున్నాడు…?”
ప్రశ్నలు అతని మదిలో వరుసగా మెదిలాయి.
చివరికి ఆగలేక చిరునవ్వుతో పలకరించాడు.
“ఎక్స్క్యూస్ మీ…”
పేపర్ చదువుతున్న వ్యక్తి నెమ్మదిగా తలెత్తాడు. అతని కళ్లలో అప్రమత్తత ఉంది.
“హ్మ్?” kathalayam lo kathalu enduku
“క్షమించండి… కానీ మీరు చదువుతున్నది పేపర్ కాదు కదా?”
అతను ఒక్కసారి చేతిలోని పేజీని చూసి, మళ్లీ ఆదిత్య వైపు చూశాడు.
“గమనించారా?”
“కొంచెం విచిత్రంగా అనిపించింది అంతే,” అని ఆదిత్య చిన్నగా నవ్వాడు. “పాత పుస్తకం పేజీలా ఉంది.”
ఆ వ్యక్తి కాసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు. రైలు చక్రాల శబ్దం మాత్రమే వినిపించింది.
“అవును,” చివరికి అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు. “ఇది ఒక పుస్తకంలోని చివరి పేజీ.”
ఆదిత్య కళ్లలో ఆసక్తి మరింత పెరిగింది.
“ఏ పుస్తకం?”
ఆ వ్యక్తి స్వల్పంగా చిరునవ్వు నవ్వాడు. కానీ ఆ నవ్వులో ఆనందం లేదు… ఏదో దాచిన భయం ఉంది.
“ఆ పుస్తకం పేరు వినగానే చాలామంది నవ్వుతారు. కొందరు భయపడతారు.”
“అంత ప్రమాదకరమా?”
“పుస్తకం కాదు…” అతను నిదానంగా అన్నాడు. “దాని గురించి తెలిసిన నిజాలు ప్రమాదకరం.”
ఆదిత్య కాస్త ముందుకు వాలి అడిగాడు.
“పేరు ఏమిటి?”
ఆ వ్యక్తి కళ్లను కిటికీ బయట చీకటిపై నిలిపాడు.
“కథాలయం.” kathalayam lo kathalu enduku
ఆ పదం వినిపించిన క్షణం—
పైన బెర్త్లో దుప్పటి కప్పుకుని నిద్రపోతున్న ఓ వ్యక్తి ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి లేచాడు.
“కథాలయం…?!”
అతని గొంతులో భయం స్పష్టంగా వినిపించింది.
దుప్పటి పక్కకు జారిపోయింది. చెమటతో అతని ముఖం మెరిసుతోంది. అతని కళ్లలో భయంతో కూడిన షాక్.
ఆదిత్య ఆశ్చర్యంగా పైకి చూశాడు.
“ఏమైంది సర్?”
ఆ వ్యక్తి ఊపిరి బిగపట్టుకుని కింద ఉన్న ఇద్దరినీ చూస్తున్నాడు. ముఖ్యంగా ఆ పేజీని.
“ఆ పేరు… మళ్లీ వినకూడదనుకున్నాను…”
కంపార్ట్మెంట్లో ఒక్కసారిగా వాతావరణం మారిపోయింది.
ఇప్పటివరకు ప్రశాంతంగా ఉన్న రాత్రి… ఒక్కసారిగా భారంగా అనిపించింది.
పేపర్ పట్టుకున్న వ్యక్తి నెమ్మదిగా లేచి నిలబడ్డాడు.
“అంటే… మీరు కూడా కథాలయాన్ని చూశారా?”
ఆ వ్యక్తి పెదవులు వణికాయి.
“చూడలేదు…” అతను భయంగా అన్నాడు.
“కానీ… అక్కడి నుండి తిరిగి వచ్చిన ఒకరిని చూసాను…”
రైలు వేగంగా ముందుకు సాగుతోంది.
కానీ ఆ కంపార్ట్మెంట్లో మాత్రం కాలమే నెమ్మదించింది.
పైన బెర్త్లో కూర్చున్న ఆ వ్యక్తి చేతులు ఇంకా వణుకుతూనే ఉన్నాయి. అతను నీళ్లు తాగేందుకు ప్రయత్నించాడు… కానీ బాటిల్ మూత కూడా సరిగా తెరవలేకపోయాడు.
కింద కూర్చున్న ఆదిత్య, పేజీ పట్టుకున్న వ్యక్తి ఇద్దరూ అతనినే చూస్తున్నారు.
కొన్ని క్షణాల తర్వాత అతను లోతుగా ఊపిరి తీసుకున్నాడు.
“అతని పేరు విరాజ్…” kathalayam lo kathalu enduku
రైలు హారన్ దూరంగా వినిపించింది.
“మూడేళ్ల క్రితం… నేను, విరాజ్ ఇద్దరం కలిసి రచయితల మీట్కి వెళ్ళాం. కథలు రాసేవాడు అతను. కానీ సాధారణ కథలు కాదు… చదివేవాళ్ల మనసులోకి దిగిపోయే కథలు.”
ఆ వ్యక్తి కళ్లలో జ్ఞాపకాల నీడ కమ్ముకుంది.
“ఆ రాత్రి… మేము అడవుల మధ్య ఉన్న పాత గెస్ట్ హౌస్లో ఆగాం. అక్కడే మొదట ‘కథాలయం’ గురించి విన్నాం.”
ఆదిత్య మౌనంగా వింటున్నాడు.
“అక్కడి ఓ వృద్ధుడు చెప్పాడు…
‘కథను నిజంగా జీవించినవాళ్లకే కథాలయం కనిపిస్తుంది’ అని.”
పేపర్ పట్టుకున్న వ్యక్తి ఆసక్తిగా అడిగాడు.
“అంటే?”
“అంటే… కేవలం కథలు రాసేవాళ్లకు కాదు. కథలోని బాధ, ప్రేమ, భయం, నష్టం… నిజంగా అనుభవించిన వాళ్లకే ఆ ద్వారం తెరుచుకుంటుంది.”
అతను కాసేపు ఆగాడు.
“మేము మొదట నవ్వుకున్నాం. కానీ అదే రాత్రి విరాజ్ మాయమయ్యాడు.”
ఆదిత్య కళ్లలో ఉత్కంఠ పెరిగింది.
“ఎలా?” kathalayam lo kathalu enduku
“గెస్ట్ హౌస్ వెనుక పాత ఆలయం ఉండేది. అర్ధరాత్రి అతను ఎవరో పిలుస్తున్నారని చెప్పి బయటకు వెళ్లాడు. మళ్లీ తిరిగి రాలేదు.”
రైలు కిటికీ బయట మెరుపు మెరిసింది.
“మూడు రోజుల తర్వాత అతను తిరిగి వచ్చాడు.”
“అయితే?”
ఆ వ్యక్తి గొంతు నెమ్మదిగా దిగింది.
“తిరిగి వచ్చినది విరాజ్ లానే కనిపించిన మనిషి మాత్రమే.”
కంపార్ట్మెంట్లో చలి మరింత పెరిగినట్టు అనిపించింది.
“అతని కళ్లలో నిద్ర లేదు. మాట్లాడేటప్పుడు ఎవరో ఇంకొకరి మాటలు చెబుతున్నట్టు ఉండేది. కొన్ని రోజులు అతను ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు.”
“మరి తర్వాత?” ఆదిత్య అడిగాడు.
“ఒక రాత్రి అతనే నాకు కథాలయం గురించి చెప్పాడు.”
ఆ వ్యక్తి నెమ్మదిగా చెప్పడం ప్రారంభించాడు.
“అతను చెప్పిన ప్రకారం… కథాలయం అనేది ఒక ప్రదేశం కాదు. అది కథలతో బ్రతికే లోకం.”
“అక్కడికి వెళ్ళినవాడు బయటకు రావాలంటే కథలు చెప్పాలి.”
ఆదిత్య ఆశ్చర్యపోయాడు.
“కథలా?”
“అవును. కానీ సాధారణ కథలు కాదు. మనసు దాచుకున్న నిజాలు. అబద్ధం చెప్పగానే అక్కడి వెలుగులు ఆరిపోతాయి అని అన్నాడు.”
పేపర్ పట్టుకున్న వ్యక్తి మెల్లగా అడిగాడు.
“అతను ఎన్ని కథలు చెప్పాడు?”
ఆ వ్యక్తి కళ్లను మూసుకున్నాడు.
“తొమ్మిది.”
“తొమ్మిది?”
“ప్రతి కథ తర్వాత కథాలయంలో గోడలపై ఉన్న నీడలు మారేవి. కొన్నిసార్లు నవ్వులు వినిపించేవి… కొన్నిసార్లు ఏడుపు.”
రైలు ఒక్కసారిగా ఊగింది.
“మొదటి కథ అతని చిన్ననాటి గురించి.
రెండోది అతను ప్రేమించిన అమ్మాయి గురించి.
మూడోది అతని చేసిన ద్రోహం గురించి.”
“ప్రతి కథతో కథాలయం ఇంకా లోతుగా మారిందట.”
ఆదిత్య శ్వాస నెమ్మదించింది.
“అయితే… బయటకు రావడానికి కారణమైన కథ?”
ఆ వ్యక్తి ముఖం ఒక్కసారిగా గంభీరమైంది.
“తొమ్మిదో కథ.”
“ఏమిటది?”
అతను నెమ్మదిగా చెప్పాడు.
“అతను ఎప్పుడూ ఎవరికీ చెప్పని కథ.”
“తన వల్ల చనిపోయిన ఒక మనిషి గురించి.”
ఆ మాట వినగానే కింద కూర్చున్న ఇద్దరూ నిశ్శబ్దంగా మారిపోయారు.
“విరాజ్ చెప్పిన ప్రకారం… ఆ కథ ముగిసిన క్షణం కథాలయం మొత్తం ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దంగా మారిందట.”
“అక్కడ ఎప్పుడూ వినిపించే గుసగుసలు ఆగిపోయాయి.”
“గోడలపై కదిలే నీడలు ఆగిపోయాయి.”
“ఆ తర్వాత… చాలా దూరంలో ఒక తలుపు కనిపించిందట.”
ఆదిత్య మెల్లగా అడిగాడు.
“అతను బయటకు వచ్చాడా?”
ఆ వ్యక్తి కళ్లలో భయం మళ్లీ కనిపించింది.
“అవును… కానీ అతను చెప్పిన చివరి మాటే నన్ను ఇప్పటికీ నిద్రపోనివ్వదు.”
“ఏమన్నాడు?”
ఆ వ్యక్తి పెదవులు వణికాయి.
“‘కథాలయం నుంచి బయటకు రావచ్చు…
కానీ కథాలయం మనలోనుండి బయటకు రాదు…’”
రైలు లోపల గాలి మరింత భారంగా మారింది.
కిటికీ బయట నలుపు మాత్రమే కనిపిస్తోంది. అప్పుడప్పుడు దూరంగా మెరుస్తున్న గ్రామాల లైట్లు కూడా ఆ చీకటిలో మింగిపోతున్నాయి.
ఆదిత్య చేతులు ముడుచుకుని వెనక్కి ఆనుకున్నాడు. అతని ముఖంలో ఆసక్తి ఉన్నా… ఇప్పుడు అది సందేహంగా మారింది.
పేపర్ పట్టుకున్న వ్యక్తి కూడా చిన్నగా నవ్వాడు.
“క్షమించండి,” అన్నాడు అతను. “మీ కథ వినడానికి బాగుంది. కానీ… నమ్మడానికి మాత్రం కాదు.”
పైన బెర్త్లో ఉన్న వ్యక్తి మౌనంగా వారిని చూశాడు.
ఆదిత్య నెమ్మదిగా మాట్లాడడం ప్రారంభించాడు.
“సరే… ఒకవేళ కథాలయం అనే చోటు ఉందనుకుందాం. అక్కడ ఎవరో కథలు వినాలనుకుంటున్నారనుకుందాం. కానీ ఎందుకు?”
అతని గొంతులో తార్కికత స్పష్టంగా ఉంది.
“దెయ్యాలు, ఆత్మలు… ఏదైనా ఉంటే, అవి ప్రతీకారం కోసం ఉంటాయి కదా? కోపం, బాధ, అసంతృప్తి…”
పేపర్ పట్టుకున్న వ్యక్తి వెంటనే జోడించాడు.
“అవును. ఒక కథ నచ్చకపోతే వెంటనే చంపేయాలి కదా? లేక భయపెట్టాలి. కానీ తొమ్మిది కథలు వింటూ కూర్చోవడం… అదేం విచిత్రం?”
ఆదిత్య ముందుకు వాలి అన్నాడు—
“మరి ఇంకో విషయం. నిజాలు కథలు కావు కదా?”
కంపార్ట్మెంట్లో మళ్లీ చక్రాల శబ్దం మాత్రమే వినిపించింది.
“ఒక మనిషి చిన్ననాటి బాధ, ప్రేమ, తప్పులు… అవి అతని వ్యక్తిగత నిజాలు. వాటిని చనిపోయిన వాళ్లు ఎందుకు వినాలి?”
పేపర్ పట్టుకున్న వ్యక్తి కళ్లను చిన్నగా మూసుకున్నాడు.
“అసలు వాళ్లు చనిపోయారో, బ్రతికున్నారో కూడా తెలియదు కదా? అయితే వారికి ఈ కథల అవసరం ఏమిటి?”
ఆదిత్య తల ఊపాడు.
“ముఖ్యంగా… ఒక కథ వినడం వల్ల మార్గం తెరుచుకోవడం? అది మరీ సినిమాలా అనిపించడం లేదు?”
వారి మాటల్లో వ్యంగ్యం లేదు.
కానీ తీవ్ర సందేహం ఉంది.
పైన ఉన్న వ్యక్తి వారిని చాలా సేపు చూస్తూ ఉన్నాడు.
ఆ తర్వాత అతను నెమ్మదిగా కిందకు దిగాడు.
అతని కాళ్లు నేలపై తగిలిన శబ్దం కూడా ఆ నిశ్శబ్దంలో స్పష్టంగా వినిపించింది.
అతను కిటికీ దగ్గర నిలబడి బయట చీకటిని చూస్తూ అన్నాడు—
“విరాజ్ కూడా ఇదే ప్రశ్న అడిగాడట.”
ఆదిత్య కనుబొమ్మలు ఎత్తాడు.
“ఏమని?” kathalayam lo kathalu enduku
“‘నిజాలు కథలు కావు’ అని.”
ఆ వ్యక్తి మెల్లగా తిరిగి వారిని చూశాడు.
“అప్పుడు కథాలయంలో ఒక స్వరం అతనికి ఇలా చెప్పిందట…”
అతని గొంతు నెమ్మదిగా దిగింది.
“‘మనుషులు అబద్ధాలను కథలుగా రాస్తారు…
కానీ దాచిన నిజాలను ఎప్పుడూ కథలుగా చెప్పరు…’”
కంపార్ట్మెంట్ ఒక్కసారిగా నిశ్శబ్దమైంది.
“వాళ్లు వినేది కథలు కాదు,” అతను కొనసాగించాడు.
“మనుషులు దాచుకున్న భావాలు.”
ఆదిత్య మౌనంగా వింటున్నాడు.
“ఒక మనిషి జీవితంలో అతను ఎవరికీ చెప్పని విషయం… అది అతని లోపల బంధించబడిన కథ అవుతుంది.”
పేపర్ పట్టుకున్న వ్యక్తి ప్రశ్నించాడు.
“కానీ ఎందుకు వినాలి వాళ్లు?”
ఆ వ్యక్తి స్వల్పంగా నవ్వాడు. ఆ నవ్వులో అలసట ఉంది.
“ఎందుకంటే… కథాలయంలో ఉన్నవాళ్లు ఒకప్పుడు మనుషులే అని విరాజ్ చెప్పాడు.”
రైలు ఒక్కసారిగా టన్నెల్లోకి వెళ్లింది.
కంపార్ట్మెంట్ మొత్తం చీకటితో నిండిపోయింది.
ఆ చీకటిలో అతని గొంతు మాత్రమే వినిపిస్తోంది.
“అక్కడికి వెళ్లిన ప్రతి ఒక్కరూ బయటకు రాలేదు.”
ఆదిత్య శ్వాస బిగబట్టుకున్నాడు.
“అంటే…?”
“వాళ్లు కూడా ఒకప్పుడు కథలు చెప్పినవాళ్లే. కానీ పూర్తి చేయలేకపోయినవాళ్లు.”
టన్నెల్ నుంచి రైలు బయటకు వచ్చింది. వెలుతురు తిరిగి కంపార్ట్మెంట్లో పడింది.
ఆ వ్యక్తి ముఖం ఇప్పుడు మరింత భయంకరంగా కనిపిస్తోంది.
“అందుకే తొమ్మిది కథలు వింటారు.”
“ఎందుకంటే ప్రతి కథతో… వారు తమను తాము గుర్తు చేసుకుంటారట.”
పేపర్ పట్టుకున్న వ్యక్తి నెమ్మదిగా అడిగాడు—
“అయితే… ఒకవేళ కథలు అయిపోయినా మార్గం తెరుచుకోకపోతే?”
ఆ వ్యక్తి కళ్లలో ఒక్కసారిగా వణుకు మెరిసింది.
“అప్పుడు…”
అతను కాసేపు ఆగాడు.
“అప్పుడు ఆ మనిషి కూడా కథాలయంలోని మరో స్వరంగా మారిపోతాడట.” kathalayam lo kathalu enduku
kathalayam lo kathalu enduku