రుద్రసేనుడు మణి కోసం మొదలు పెట్టిన ప్రయాణంలో రత్నగర్భ యువరాణిని, మహారాణిని కలిసాడు కానీ అక్కడ మణి లభ్యం కాలేదు కానీ మార్గం కనిపించింది… మణి కోసం మరలా ప్రయాణం మొదలు పెడితే అతని ప్రయాణం Rudrasenudu vaidehi maya mancham అతనికి ఇవి జత అయ్యాయి… ప్రయాణం ఎలా సాగిందో కథాలయం బ్లాగులో చదవండి.
Rudrasenudu vaidehi maya mancham కథాలయం కథలోకి
రాత్రి మసకబారుతోంది.
ఆకాశంలో అర్ధచంద్రుడు మేఘాల మధ్య దాక్కుంటూ బయటకు వస్తున్నాడు. కొండల మధ్య గాలి గట్టిగా వీచుతోంది. ఎత్తైన రాళ్లను తాకి వచ్చే ఆ గాలి శబ్దం… ఏదో పాత రహస్యాలు చెప్పినట్టుగా అనిపిస్తోంది.
రుద్రసేనుడు తన గుర్రంపై వేగంగా ముందుకు సాగుతున్నాడు.
అతని కళ్లలో ఇప్పుడు ఒకే ఒక్క లక్ష్యం.
మణి.
ఇక భావోద్వేగాలకు చోటివ్వకూడదని అతను తనలో తాను నిర్ణయించుకున్నాడు.
రత్నగర్భ రాజ్యంలో జరిగిన ప్రతి విషయం అతని మనసును కలవరపెట్టింది.
మృణాళిని…
మహారాణి…
రాజభవనం దాచిన రహస్యాలు…
అన్నీ అతని ఆలోచనల్లో తిరుగుతున్నాయి.
కానీ అతను తల ఊపుకున్నాడు.
“ఇవి నా పని కాదు…
నా ఊరిని కాపాడటమే ముఖ్యం…” అని తనలో తాను అనుకున్నాడు.
గుర్రాన్ని మరింత వేగంగా నడిపించాడు.
కొండల మధ్య సన్నని దారి.
ఒక వైపు లోతైన లోయ.
మరో వైపు నల్లటి రాళ్లు.
చంద్రకాంతి పడిన చోట మాత్రమే దారి కనిపిస్తోంది.
అప్పుడే…
గాలిని చీల్చుకుంటూ ఒక మహిళ అరుపు వినిపించింది.
“ఆహ్…!”
రుద్రసేనుడు ఒక్కసారిగా గుర్రాన్ని ఆపాడు.
అతని కళ్లలో అప్రమత్తత.
ఆ అరుపు కొండల మధ్య ప్రతిధ్వనించింది.
మళ్లీ వినిపించింది.
ఈసారి బలహీనంగా…
అది దగ్గర్లోనే ఉన్న ఒక గుహ వైపు నుంచి వస్తోంది.
రుద్రసేనుడు గుర్రం దిగాడు.
ఖడ్గం పట్టుకుని జాగ్రత్తగా గుహలోకి నడిచాడు.
లోపల చల్లటి గాలి.
తేమ వాసన.
పై నుంచి నీటి చుక్కలు పడుతున్న శబ్దం.
గుహలో కొద్దిగా లోపలికి వెళ్లగానే…
అతను ఒక్కసారిగా ఆగిపోయాడు.
అక్కడ…
ఒక యువతి నేలపై వెల్లకిలా పడిపోయి ఉంది.
ఆమె తెల్లటి వస్త్రాలు ధూళితో కప్పబడి ఉన్నాయి.
పొడవాటి నల్ల జుట్టు రాళ్లపై చిందరవందరగా పడింది.
చేతికి చిన్న గాయం నుంచి రక్తం కారుతోంది.
ఆమె ముఖం చంద్రకాంతిలో స్పష్టంగా కనిపించింది.
ఆ అందాన్ని చూసి రుద్రసేనుడు క్షణం ఆశ్చర్యపోయాడు.
ఆమె సాధారణ యువతి కాదు అనిపించింది.
ఆమె మెడలో ఉన్న వెండి తాళి…
చేతికి ఉన్న విచిత్రమైన గుర్తు…
ఏదో రాజవంశానికి చెందినట్టుగా ఉన్నాయి.
రుద్రసేనుడు వెంటనే అప్రమత్తంగా చుట్టూ చూశాడు.
“ఇది ఉచ్చా?” అని మనసులో అనుకున్నాడు.
గుహ నిశ్శబ్దంగా ఉంది.
కొద్దిసేపు జాగ్రత్తగా నిలబడి…
ఆ తరువాత నెమ్మదిగా ఆమె దగ్గరకు వెళ్లాడు.
ఆమె శ్వాస చాలా బలహీనంగా ఉంది.
రుద్రసేనుడు మోకాళ్లపై కూర్చుని ఆమె భుజాన్ని మెల్లగా తాకాడు.
“వింటున్నావా?” అని అడిగాడు.
స్పందన లేదు.
అతను ఆమె నుదుటిని తాకి చూశాడు.
శరీరం చల్లబడుతోంది.
అప్పుడే…
ఆమె ఒక్కసారిగా అతని మణికట్టును గట్టిగా పట్టుకుంది.
రుద్రసేనుడు కళ్లలో ఆశ్చర్యం మెరిసింది.
ఆమె కళ్లను నెమ్మదిగా తెరిచింది.
ఆ కళ్లలో భయం ఉంది…
ఆందోళన ఉంది…
ఆమె ఒక్కసారిగా కళ్లుతెరిచిన క్షణంలో…
రుద్రసేనుడి మణికట్టును గట్టిగా పట్టుకుంది.
ఆ పట్టులో భయం ఉంది.
ప్రాణం కాపాడుకోవాలనే ఆత్రం ఉంది.
రుద్రసేనుడు వెంటనే వెనక్కి లాగుకునే ప్రయత్నం చేశాడు.
కానీ…
ఆ యువతి ఒక్కసారిగా ఉలిక్కిపడి పక్కకు జరిగిపోయింది.
ఆమె శ్వాస వేగంగా ఉంది.
గుహ గోడకు ఆనుకుని కూర్చుంది.
చంద్రకాంతి ఆమె ముఖంపై పడుతోంది.
ఆమె కళ్లలో ఇంకా భయం తగ్గలేదు.
“ఎవరు నువ్వు?” అని ఒక్కసారిగా అడిగింది.
ఆ స్వరం బలహీనంగా ఉన్నా…
అందులో అప్రమత్తత స్పష్టంగా ఉంది.
రుద్రసేనుడు కొద్దిసేపు మౌనంగా ఆమెను చూశాడు.
“ముందు నీకు సహాయం చేసిన వాడిని,” అన్నాడు ప్రశాంతంగా.
ఆమె కనుబొమ్మలు ముడిచింది.
“అబద్ధం.”
రుద్రసేనుడు ఆశ్చర్యపోయాడు.
“ఏమిటి?”
“ఈ కొండల్లో ఎవ్వరూ కారణం లేకుండా ఆగరు,” అంది ఆమె.
“ప్రత్యేకంగా… ఖడ్గం పట్టుకున్న మనుషులు.”
ఆమె మెల్లగా గోడను పట్టుకుని లేవడానికి ప్రయత్నించింది.
కానీ శరీరంలో బలం లేక మళ్లీ కూర్చుండిపోయింది.
రుద్రసేనుడు ఆమె గాయాన్ని గమనించాడు.
“నీ చేతికి గాయం అయింది,” అన్నాడు.
“దగ్గరకు రావద్దు,” అంది వెంటనే.
ఆమె మాటల్లో భయం కంటే అనుభవం ఎక్కువగా ఉంది.
ఎవరినీ సులభంగా నమ్మని మనిషిలా కనిపించింది.
గుహ బయట గాలి గట్టిగా వీచింది.
కొన్ని క్షణాలు ఇద్దరూ మౌనంగా ఒకరినొకరు చూస్తూ ఉన్నారు.
చివరికి రుద్రసేనుడు నెమ్మదిగా అన్నాడు.
“నా పేరు రుద్రసేనుడు.”
ఆ పేరు విన్న వెంటనే…
ఆమె ముఖంలో ఏదో చిన్న మార్పు కనిపించింది.
ఆ గుహ బయట గుర్రాల శబ్దం వినిపించగానే…
ఆ యువతి ఒక్కసారిగా లేచి నిలబడబోయింది.
కానీ గాయం కారణంగా మళ్లీ తూలిపోయింది.
రుద్రసేనుడు వెంటనే ఆమెను పట్టుకున్నాడు.
“నిశ్శబ్దంగా ఉండు,” అన్నాడు.
ఆమె అతని చేతిని దూరంగా తోసేసి గట్టిగా అంది.
“నన్ను తాకొద్దు.”
ఆమె కళ్లలో కోపం ఉంది…
అదే సమయంలో భయం కూడా ఉంది.
రుద్రసేనుడు కొద్దిసేపు ఆమెను గమనించాడు.
“నిన్ను చంపడానికి వాళ్లు వస్తున్నారా?” అని అడిగాడు.
ఆమె వెంటనే తల ఊపలేదు.
“కాదు,” అంది మెల్లగా.
“నన్ను తిరిగి తీసుకెళ్లడానికి వస్తున్నారు.”
“ఎక్కడికి?”
ఆమె సమాధానం చెప్పలేదు.
గుహ బయట మళ్లీ గుర్రాల శబ్దం వినిపించింది.
ఆమె ఒక్కసారిగా రుద్రసేనుడి దగ్గరకు వచ్చి నెమ్మదిగా అంది.
“నువ్వు నిజంగా రత్నగర్భకు వెళ్తున్నావా?”
“అవును.”
“మణి కోసం?”
రుద్రసేనుడు జాగ్రత్తగా ఆమె వైపు చూశాడు.
“నీకు అది ఎలా తెలుసు?”
ఆమె చిన్నగా నవ్వింది.
“ఈ దారిలో ప్రయాణించే వాళ్లు రెండు కారణాల కోసమే వస్తారు…
లేక రాజ్యానికి పారిపోతారు…
లేక మణి కోసం వెళ్తారు.”
రుద్రసేనుడు ఖడ్గాన్ని గట్టిగా పట్టుకున్నాడు.
“అయితే నువ్వు ఎవరు?”
ఆమె గుహ గోడకు ఆనుకుని నెమ్మదిగా కూర్చుంది.
కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండి చివరకు అంది.
“నా పేరు వైదేహి.”
“వాళ్లు ఎందుకు వెంబడిస్తున్నారు?”
ఆమె కళ్లలో ఒక్కసారిగా బాధ కనిపించింది.
“ఎందుకంటే…
నేను వాళ్లు నిర్ణయించిన జీవితాన్ని అంగీకరించలేదు.”
రుద్రసేనుడు మౌనంగా విన్నాడు.
గుహ బయట ఇప్పుడు మనుషుల అడుగుల శబ్దాలు కూడా వినిపిస్తున్నాయి.
వైదేహి త్వరగా అంది.
“నాకు నీ సహాయం కావాలి.”
“ఎందుకు నేను?”
ఆమె అతని కళ్లలోకి నేరుగా చూసింది.
“ఎందుకంటే…
నువ్వు వాళ్లలా కనిపించడం లేదు.”
రుద్రసేనుడు చిన్నగా నవ్వాడు.
“ఇప్పటివరకు నన్ను చూసి చాలా మంది తప్పు అనుకున్నారు.”
“నేను కాదు,” అంది వైదేహి వెంటనే.
కొన్ని క్షణాలు ఇద్దరూ మౌనంగా ఒకరినొకరు చూస్తూ ఉన్నారు.
ఆ తరువాత వైదేహి మెల్లగా అంది.
“నువ్వు నాకు సహాయం చేస్తే…
నేను నీకు రత్నగర్భలో మణి ఎక్కడ ఉందో చూపిస్తాను.”
రుద్రసేనుడు ఒక్కసారిగా అప్రమత్తమయ్యాడు.
“నీకు తెలుసా?”
ఆమె తల ఊపింది.
“రాజ్యంలో చాలా మందికి తెలియని విషయం నాకు తెలుసు.”
“అయితే నీ కోరిక ఏమిటి?”
ఆమె ముఖం ఒక్కసారిగా గంభీరంగా మారింది.
గుహ బయట మంటల వెలుతురు లోపలికి పడుతోంది.
ఆమె నెమ్మదిగా అంది.
“నన్ను ఈ కొండల నుంచి బయటకు తీసుకెళ్లాలి.”
“అంతేనా?”
ఆమె చేదుగా నవ్వింది.
“‘అంతేనా’ అంటున్నావు…
కానీ నా కోసం రాజ్యాలే వెతుకుతున్నాయి.”
రుద్రసేనుడు ఆమెను జాగ్రత్తగా గమనించాడు.
ఆమె మాటల్లో అబద్ధం కనిపించలేదు.
“నిన్ను ఎక్కడికి తీసుకెళ్లాలి?”
వైదేహి కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండి మెల్లగా అంది.
“రత్నగర్భ దక్షిణ సరిహద్దులో ఒక పాత దేవాలయం ఉంది.
నన్ను అక్కడికి చేర్చాలి.”
“ఎందుకు?”
ఆమె చూపు వెంటనే తిప్పుకుంది.
“అది తర్వాత చెబుతాను.”
రుద్రసేనుడు చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“నువ్వూ రహస్యాలే మాట్లాడుతున్నావు.”
వైదేహి కూడా కొద్దిగా నవ్వింది.
“రహస్యాలు లేకపోతే…
మనుషులు ఒకరినొకరు వెతకరు.”
అప్పుడే…
గుహ బయట గంభీరమైన స్వరం వినిపించింది.
“లోపల ఎవరో మాట్లాడుతున్నారు!”
రుద్రసేనుడు వెంటనే ఖడ్గం బయటకు తీశాడు.
వైదేహి భయంగా అతని వైపు చూసింది.
అతను నెమ్మదిగా అన్నాడు.
“ముందు ఇక్కడి నుంచి బయటపడదాం…
తర్వాత నీ కోరిక గురించి మాట్లాడుకుందాం.”
గుహ బయట గుర్రాల కాళ్ల శబ్దాలు మరింత దగ్గరయ్యాయి.
రుద్రసేనుడు ఒక్క క్షణం కూడా ఆలస్యం చేయలేదు.
“నడవగలవా?” అని వైదేహిని అడిగాడు.
వైదేహి గాయపడిన చేతిని పట్టుకుని నెమ్మదిగా తల ఊపింది.
రుద్రసేనుడు వెంటనే గుహ వెనుక భాగంలో ఉన్న సన్నని మార్గం వైపు ఆమెను తీసుకెళ్లాడు.
ఆ దారి చాలా ఇరుకుగా ఉంది.
రాళ్ల మధ్య నుంచి మాత్రమే మనిషి వెళ్లగలడు.
వెనుక నుంచి మంటల వెలుతురు గుహలోకి పడుతోంది.
“వాళ్లు లోపలికి వస్తున్నారు!” అని ఎవరో అరిచిన శబ్దం వినిపించింది.
రుద్రసేనుడు వైదేహిని ముందుకు పంపి తాను వెనుక జాగ్రత్తగా నడిచాడు.
కొద్దిసేపటికి వాళ్లు కొండ వెనుక భాగానికి చేరుకున్నారు.
అక్కడ అతని గుర్రం ఇంకా కట్టేసి ఉంది.
“ఎక్కు,” అన్నాడు.
“నువ్వు?”
“నేను నడిపిస్తాను.”
వైదేహి ఇంకేం మాట్లాడకుండా ఏనుగు ఎక్కింది.
రుద్రసేనుడు కూడా వెనుక కూర్చుని ఏనుగును ముందుకు నడిపించాడు.
చంద్రకాంతిలో కొండ దారులు వెండి గీతల్లా కనిపిస్తున్నాయి.
గాలి ముఖాన్ని బలంగా తాకుతోంది.
వెనుక నుంచి వేటగాళ్ల అరుపులు వినిపిస్తున్నాయి.
“అక్కడ! వాళ్లు పారిపోతున్నారు!”
గుర్రాల శబ్దాలు వేగంగా దగ్గరవుతున్నాయి.
రుద్రసేనుడు వెంటనే గుర్రాన్ని ఎడమవైపు ఉన్న రాళ్ల దారి వైపు తిప్పాడు.
ఆ దారి ప్రమాదకరం.
ఒక వైపు లోతైన లోయ.
మరో వైపు నిటారుగా ఉన్న రాళ్లు.
వైదేహి భయంగా గుర్రాన్ని గట్టిగా పట్టుకుంది.
“ఇది పడిపోతుంది!” అంది.
“భయపడితే నిజంగానే పడిపోతాం,” అన్నాడు రుద్రసేనుడు.
కొండల మధ్య గాలి మరింత వేగంగా వీచింది.
వెనుక నుంచి వచ్చిన ఇద్దరు వేటగాళ్లు వాళ్లను చేరుకునేలోపే…
రుద్రసేనుడు గుర్రాన్ని ఒక పెద్ద రాయి మీద నుంచి దూకించాడు.
గుర్రం గట్టిగా సకిలించింది.
కొన్ని క్షణాలు అది గాల్లో తేలినట్టుగా అనిపించింది.
వైదేహి కళ్లుమూసుకుంది.
తర్వాత…
గుర్రం అవతలివైపు నేలపై బలంగా దిగింది.
వెనుక వచ్చిన వేటగాళ్లు ఆగిపోయారు.
ఆ దారిలో ఇక వాళ్లు రావడం అసాధ్యం.
రుద్రసేనుడు ఊపిరి తీసుకున్నాడు.
కానీ ప్రయాణం ఇంకా ముగియలేదు.
మరుసటి రోజు…
వాళ్లు ఒక దట్టమైన అడవిలోకి ప్రవేశించారు.
ఆ అడవిలో సూర్యకాంతి కూడా సరిగ్గా నేలను తాకడం లేదు.
చెట్లన్నీ చాలా ఎత్తుగా ఉన్నాయి.
వాటి వేర్లు పాముల్లా నేలపై పాకుతున్నాయి.
అక్కడ ప్రతి శబ్దం భయపెడుతోంది.
ఒకచోట నీళ్లు తాగడానికి ఆగినప్పుడు…
పొదల్లో కదలిక వినిపించింది.
రుద్రసేనుడు వెంటనే ఖడ్గం బయటకు తీశాడు.
కొన్ని క్షణాల తరువాత…
ఒక అడవి ఎలుగుబంటి బయటకు వచ్చింది.
వైదేహి భయంతో వెనక్కి తగ్గింది.
ఎలుగుబంటి గట్టిగా గర్జించింది.
రుద్రసేనుడు నెమ్మదిగా ముందుకు అడుగువేశాడు.
“కదలొద్దు,” అన్నాడు వైదేహికి.
ఎలుగుబంటి ఒక్కసారిగా వాళ్ల వైపు దూసుకొచ్చింది.
రుద్రసేనుడు పక్కకు తప్పుకుని ఖడ్గంతో చెట్టు కొమ్మను కోశాడు.
ఆ కొమ్మ నేరుగా ఎలుగుబంటి ముందు పడింది.
అది క్షణం ఆగిపోయింది.
అదే అవకాశం.
రుద్రసేనుడు గట్టిగా అరుస్తూ మంటల కర్రను దాని వైపు విసిరాడు.
ఎలుగుబంటి భయంతో వెనక్కి వెళ్లి అడవిలోకి పారిపోయింది.
వైదేహి ఆశ్చర్యంగా అతని వైపు చూసింది.
“నువ్వు ప్రతి సమస్యతో యుద్ధం చేయవు కదా?” అంది.
రుద్రసేనుడు చిన్నగా నవ్వాడు.
“కొన్ని యుద్ధాలు గెలవడం కంటే తప్పించుకోవడమే మంచిది.”
రోజులు గడిచాయి.
ప్రయాణం వాళ్లిద్దరినీ దగ్గర చేసింది.
మొదట ఒకరినొకరు అనుమానంగా చూసుకున్న వాళ్లు…
ఇప్పుడు మౌనంగా ఒకరిని ఒకరు అర్థం చేసుకుంటున్నారు.
వైదేహి నవ్వితే రుద్రసేనుడు గమనించేవాడు.
రుద్రసేనుడు నిశ్శబ్దంగా ఉంటే వైదేహి కారణం అడిగేది.
ఒక రాత్రి మంట దగ్గర కూర్చుని ఉండగా వైదేహి నెమ్మదిగా అడిగింది.
“నువ్వు నిజంగా నీ ఊరి కోసం ఇంత దూరం వచ్చావా?”
రుద్రసేనుడు మంటల్లోకి చూస్తూ అన్నాడు.
“మనిషి తనవాళ్ల కోసం పోరాడకపోతే…
ఆ బలం ఎందుకు?”
వైదేహి కొద్దిసేపు మౌనంగా అతన్ని చూసింది.
ఆమె కళ్లలో మొదటిసారి ప్రశాంతత కనిపించింది.
చివరికి…
కొన్ని రోజుల తరువాత…
వాళ్లు ఒక పెద్ద కొండ అంచుకు చేరుకున్నారు.
అక్కడి నుంచి కింద చూసిన వైదేహి మెల్లగా ఊపిరి తీసుకుంది.
“అదిగో…” అంది.
రుద్రసేనుడు కూడా ముందుకు వచ్చి చూశాడు.
కొండల మధ్య…
పొగమంచులో అర్ధంగా కనిపిస్తూ…
ఒక పురాతన దేవాలయం ఉంది.
నల్లటి రాళ్లతో నిర్మించిన ఆ దేవాలయం…
కాలం మర్చిపోయిన రహస్యంలా కనిపిస్తోంది.
దాని ముందు వందలాది దీపాలు వెలుగుతున్నాయి.
గాలి వీచినప్పుడు ఆ దీపాల జ్వాలలు ఒకేసారి కదులుతున్నాయి.
రుద్రసేనుడు నెమ్మదిగా అడిగాడు.
“ఇదేనా?”
వైదేహి తల ఊపింది.
“అవును…
ఇక్కడి నుంచే నీ అసలు ప్రయాణం ప్రారంభమవుతుంది.”
కొండ అంచుపై నిలబడి రుద్రసేనుడు ఆ దేవాలయాన్ని చూస్తూ ఉండిపోయాడు.
పొగమంచు మధ్య నిలబడ్డ ఆ నిర్మాణం…
కాలం మర్చిపోయిన రహస్యంలా కనిపిస్తోంది.
నల్లటి రాళ్లతో నిర్మించిన గోపురం…
చెదిరిపోయిన శిల్పాలు…
దీపాల వెలుగులో మెరుస్తున్న పురాతన ద్వారం…
వైదేహి నెమ్మదిగా ముందుకు నడిచింది.
“రా…” అంది మెల్లగా.
రుద్రసేనుడు ఆమె వెంట దేవాలయం లోపలికి అడుగుపెట్టాడు.
లోపల గాలి చల్లగా ఉంది.
గోడలపై పాత చిత్రాలు ఉన్నాయి.
కొన్ని చిత్రాల్లో యోధులు…
కొన్ని చోట్ల వివాహ వేడుకలు…
మరికొన్ని చోట్ల ఏడుస్తున్న మహిళలు…
అవి చూసి రుద్రసేనుడు క్షణం ఆగిపోయాడు.
“ఇక్కడ ఏదో విషాదం జరిగింది…” అన్నాడు.
వైదేహి సమాధానం చెప్పలేదు.
వాళ్లు గర్భగుడి దగ్గరకు చేరుకున్నప్పుడు…
అక్కడ ఒక వృద్ధుడు కూర్చున్నాడు.
తెల్లటి జుట్టు భుజాలపై పడింది.
కళ్లలో అసాధారణమైన ప్రశాంతత.
చేతిలో జపమాల.
అతను వాళ్లు వచ్చేలోపే కళ్లుతెరిచాడు.
“చివరికి వచ్చారు…” అన్నాడు.
రుద్రసేనుడు అప్రమత్తంగా అడిగాడు.
“మాకు తెలుసా?”
వృద్ధుడు చిన్నగా నవ్వాడు.
“ఈ దేవాలయం దారి తప్పిపోయిన వాళ్లను కాదు…
తమ గమ్యం కోసం వెతికేవాళ్లను మాత్రమే ఇక్కడికి రానిస్తుంది.”
వైదేహి గౌరవంగా తలవంచింది.
“గురుదేవా…
ఇతనే రుద్రసేనుడు.”
వృద్ధుడు రుద్రసేనుడిని కొద్దిసేపు గమనించాడు.
“నీ కళ్లలో అగ్ని ఉంది…
కానీ ఆ అగ్ని ఇంకా ఎవరి కోసం మండాలో తెలియదు.”
రుద్రసేనుడు ఏమీ మాట్లాడలేదు.
అప్పుడు వృద్ధుడు మెల్లగా లేచి దేవాలయం వెనుక భాగానికి నడిచాడు.
వాళ్లు కూడా అతని వెంట వెళ్లారు.
అక్కడ గోడపై ఒక పెద్ద పటం చెక్కబడి ఉంది.
పర్వతాలు…
అడవులు…
నదులు…
వృద్ధుడు తన వేలు ఒక ప్రాంతం మీద ఉంచాడు.
“మణి దారి ఇక్కడి నుంచి ప్రారంభమవుతుంది.”
రుద్రసేనుడు జాగ్రత్తగా విన్నాడు.
“ఇక్కడి నుంచి దక్షిణం వైపు చాలా దూరం ప్రయాణించాలి.
కొండలు దాటి…
ఎడారులు దాటి…
నీలి అడవులు దాటాక…
ఒక తండా వస్తుంది.”
“ఏ తండా?” అని రుద్రసేనుడు అడిగాడు.
వృద్ధుడి ముఖం ఒక్కసారిగా గంభీరంగా మారింది.
“ఆ తండాలో ప్రేమ ఉంది…
కానీ వివాహం లేదు.”
రుద్రసేనుడు ఆశ్చర్యపోయాడు.
వృద్ధుడు నెమ్మదిగా కొనసాగించాడు.
“అక్కడి యువకులు ప్రేమిస్తారు…
యువతులు కలలు కంటారు…
కానీ వాళ్లు వివాహం చేసుకోలేరు.”
“ఎందుకు?”
దేవాలయంలో దీప జ్వాల ఒక్కసారిగా గాలికి కదిలింది.
వృద్ధుడు మెల్లగా అన్నాడు.
“ఎందుకంటే…
వాళ్ల తండాపై ఒక శాపం ఉంది.”
రుద్రసేనుడు మౌనంగా విన్నాడు.
వైదేహి కూడా కళ్లలో బాధతో నిలబడి ఉంది.
వృద్ధుడు గోడపై చెక్కిన మరో చిత్రాన్ని చూపించాడు.
ఆ చిత్రంలో ఒక పెద్ద చెక్క మంచం కనిపిస్తోంది.
అది సాధారణ మంచం కాదు.
దాని కాళ్లపై భయంకరమైన ఆకారాలు చెక్కబడి ఉన్నాయి.
మధ్యలో ఎర్రటి గుర్తులు.
“అదే ఆ శాపం,” అన్నాడు వృద్ధుడు.
“ఆ మంచాన్ని ‘రక్తశయనం’ అంటారు.”
రుద్రసేనుడు కనుబొమ్మలు ముడిచాడు.
“మంచమా?”
“అవును,” అన్నాడు వృద్ధుడు.
“శతాబ్దాల క్రితం…
ఆ తండా నాయకుడి కుమార్తె ఒక యోధుడిని ప్రేమించింది.
కానీ ఆ ప్రేమను అంగీకరించని ఒక మాంత్రికుడు…
ఆమె వివాహ వేడుకను శపించాడు.”
దేవాలయం నిశ్శబ్దంగా మారింది.
“వివాహం జరుగుతున్న క్షణంలో…
ఆ మంచం ఆకాశం నుంచి వచ్చి వివాహ వేదికపై పడింది.
వరుడు…
వధువు…
వారి కుటుంబం…
అందరూ అక్కడికక్కడే చనిపోయారు.”
రుద్రసేనుడు లోతుగా ఊపిరి తీసుకున్నాడు.
“అప్పటి నుంచి…
ఆ తండాలో ఎవరైనా వివాహం చేసుకోవాలని ప్రయత్నిస్తే…
ఆ మంచం మళ్లీ ప్రత్యక్షమవుతుంది.”
వైదేహి మెల్లగా అంది.
“అందుకే అక్కడ ప్రేమికులు విడిపోతుంటారు.”
వృద్ధుడు తల ఊపాడు.
“అది మాత్రమే కాదు.”
అతని స్వరం మరింత మెల్లగా మారింది.
“కొంతమంది యువకులు…
‘పెళ్లి లేకుండానే జీవిద్దాం’ అనుకున్నారు.
ఆ మంచాన్ని తాకి దాని రహస్యం తెలుసుకోవాలని ప్రయత్నించారు.”
రుద్రసేనుడు ఆసక్తిగా అడిగాడు.
“తర్వాత?”
వృద్ధుడి కళ్లలో విషాదం కనిపించింది.
“వాళ్లు మనుషులుగా తిరిగి రాలేదు.”
రుద్రసేనుడు నిశ్శబ్దంగా నిలిచిపోయాడు.
“ఆ మంచాన్ని వివాహం కాని వారు ముట్టుకుంటే…
వాళ్లు నల్లులుగా మారిపోతారు.”
“నల్లులా?” అని రుద్రసేనుడు ఆశ్చర్యపోయాడు.
“అవును…
చిన్న నల్లటి జీవులుగా…
ఆ మంచం లోపలే బంధించబడిపోతారు.”
దేవాలయం గోడలపై గాలి విచిత్రంగా మార్మోగింది.
వృద్ధుడు మళ్లీ అన్నాడు.
“ఆ తండాలో ఎంతోమంది యువకులు…
యువతులు…
ప్రేమ కోసం…
ఆశ కోసం…
ఆ మంచానికి బలయ్యారు.”
వైదేహి కళ్లలో నీళ్లు మెరిశాయి.
“అక్కడ ఇప్పుడు ప్రేమికులు ఒకరినొకరు చూసుకుంటారు…
కానీ కలిసే ధైర్యం చేయరు,” అంది.
కొన్ని క్షణాలు ఎవరూ మాట్లాడలేదు.
ఆ తరువాత రుద్రసేనుడు నెమ్మదిగా అడిగాడు.
“ఈ శాపానికి పరిష్కారం ఉందా?”
వృద్ధుడు చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“అదే తెలుసుకోవడానికి నువ్వు అక్కడికి వెళ్లాలి.”
“అంటే?”
“ఆ తండా ప్రజల బాధను అర్థం చేసుకోకుండా…
వాళ్ల శాపాన్ని తొలగించకుండా…
మణి దారి నీకు తెరుచుకోదు.”
రుద్రసేనుడు లోతుగా ఆలోచించాడు.
వృద్ధుడు మళ్లీ అన్నాడు.
“గుర్తుపెట్టుకో రుద్రసేనుడా…
కొన్ని ద్వారాలు ఖడ్గంతో తెరుచుకోవు.
మనుషుల హృదయాలను గెలిస్తేనే తెరుచుకుంటాయి.”
దేవాలయం బయట గాలి గట్టిగా వీచింది.
దీపాల జ్వాలలు ఒకేసారి కదిలాయి.
అప్పుడే…
దూరంగా ఎక్కడో ఒక యువతి పాట వినిపించింది.
ఆ పాటలో ప్రేమ ఉంది…
వేదన ఉంది…
ఎప్పటికీ నెరవేరని కలల బాధ ఉంది.
ఆ రాత్రి…
అడవుల మధ్యలో ఉన్న ఆ తండా మీద నల్లటి చీకటి కప్పుకుంది.
చుట్టూ పొడవాటి గుడిసెలు…
మధ్యలో పెద్ద మంట…
ఆ మంట చుట్టూ కూర్చుని గిరిజనులు మెల్లగా ఏదో భాషలో పాటలు పాడుతున్నారు.
వైదేహి, రుద్రసేనుడు అక్కడికి చేరేసరికి…
తండాలోని ప్రజల ముఖాల్లో భయం కనిపించింది.
వారి నాయకుడు “మద్దికన్న” ముందుకు వచ్చి అడిగాడు.
“మీరు ఎవరు?”
రుద్రసేనుడు ముందుకు వచ్చి చెప్పాడు.
“మేము ప్రయాణికులం. మీ తండాలో ఏదో సమస్య ఉందని తెలిసి సహాయం చేయడానికి వచ్చాం.”
ఆ మాట విన్నాక కూడా తండా ప్రజల ముఖాల్లో ఆనందం కనిపించలేదు.
వాళ్లు ఒకరినొకరు చూసుకున్నారు.
ఆ తరువాత మద్దికన్న నెమ్మదిగా అన్నాడు.
“సహాయం చేయాలని వచ్చిన వాళ్లు…
ఇక్కడ ఎక్కువకాలం బ్రతకరు.”
రుద్రసేనుడు చిన్నగా నవ్వాడు.
“మరణం గురించి ముందే హెచ్చరించే వాళ్లు సాధారణంగా మంచివాళ్లే ఉంటారు.”
వైదేహి మాత్రం చుట్టూ గమనిస్తోంది.
ఆ తండాలో ఏదో విచిత్రమైన నిశ్శబ్దం ఉంది.
పిల్లలు కూడా గట్టిగా మాట్లాడటం లేదు.
గుడిసెల తలుపులపై నల్లటి గుర్తులు వేసి ఉన్నాయి.
“మీ సమస్య ఏమిటి?” అని వైదేహి అడిగింది.
మద్దికన్న కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉండి ఇలా అన్నాడు.
“ఈ తండాలో ప్రతి పౌర్ణమికి…
ఒక జంట అదృశ్యమవుతుంది.”
ఆ మాటతో మంట చుట్టూ కూర్చున్న వాళ్ల కళ్లలో భయం మెరిసింది.
“ఎలా?” అని రుద్రసేనుడు అడిగాడు.
“తెలియదు.
ఉదయం అయ్యేసరికి వాళ్లు ఉండరు.
కేవలం…
ఒక పాత మంచం మాత్రమే మిగులుతుంది.”
వైదేహి కనుబొమ్మలు ముడిచింది.
“ఆ మంచం ఎక్కడుంది?”
మద్దికన్న వెంటనే సమాధానం చెప్పలేదు.
అతని కళ్లలో సందేహం.
“మీరు నిజంగానే సహాయం చేస్తారా?” అని అడిగాడు.
రుద్రసేనుడు గట్టిగా అన్నాడు.
“మేము పారిపోయే వాళ్లలా కనిపిస్తున్నామా?”
ఆ రాత్రి…
వారికి ఒక గుడిసెలో విశ్రాంతి కోసం చోటిచ్చారు.
గుడిసె మధ్యలో ఒక పాత చెక్క మంచం ఉంది.
దాని కాళ్లపై విచిత్రమైన గుర్తులు చెక్కబడి ఉన్నాయి.
మంచం చుట్టూ పాత తాళ్లు ఉన్నాయి.
వైదేహి ఆ మంచాన్ని చూస్తూ నెమ్మదిగా అంది.
“ఇదే అనుకుంటా…”
రుద్రసేనుడు దగ్గరకు వెళ్లి చెక్కను తడిమాడు.
అది చల్లగా ఉంది.
వింతగా…
బతికున్నట్టుగా అనిపించింది.
“జాగ్రత్తగా ఉండాలి,” అని వైదేహి మెల్లగా అంది.
రాత్రి మరింత గాఢంగా మారింది.
బయట గాలి గట్టిగా ఊదుతోంది.
రుద్రసేనుడు, వైదేహి కొద్దిసేపు మాట్లాడుకుంటూ ఉండగానే…
హటాత్తుగా…
గుడిసె తలుపు బలంగా మూసుకుంది.
ధామ్!
ఇద్దరూ ఒక్కసారిగా లేచారు.
అప్పటికే బయట నుంచి కొందరు తండా వాళ్లు లోపలికి వచ్చి వారిని పట్టుకున్నారు.
“ఏమిటిది?” అని రుద్రసేనుడు గట్టిగా అరిచాడు.
కానీ వాళ్లు ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడలేదు.
చాలా వేగంగా…
వాళ్లు ఇద్దరి చేతులను తాళ్లతో కట్టేశారు.
వైదేహి కోపంగా అంది.
“మేము మీకు సహాయం చేయడానికి వచ్చాం!”
మద్దికన్న బయట నిలబడి బాధగా అన్నాడు.
“మాకు మరో మార్గం లేదు…”
“అంటే?” అని రుద్రసేనుడు గర్జించాడు.
మద్దికన్న కళ్లలో నీళ్లు మెరిశాయి.
“ప్రతి పౌర్ణమికి మంచం ఇద్దరిని కోరుకుంటుంది.
ఈసారి…
మీరు.”
అంతే…
తలుపు మూసేశారు.
గుడిసెలో ఇప్పుడు కేవలం ఒక చిన్న నూనె దీపం మాత్రమే వెలుగుతోంది.
గాలి కూడా లోపలికి రావడం లేదు.
కొన్ని క్షణాలు ఇద్దరూ మౌనంగా ఒకరిని ఒకరు చూశారు.
వైదేహి కళ్లలో కోపం…
రుద్రసేనుడి ముఖంలో అసహనం…
అప్పుడే…
ఆ మంచం క్రింద నుంచి మెల్లగా ఒక గొంతు వినిపించింది.
“సాధారణంగా…
ఈ మంచాన్ని ముట్టుకోగానే…
మనుషులు నల్లులుగా మారాలి…”
ఆ స్వరం విన్న వెంటనే వైదేహి శరీరం వణికింది.
రుద్రసేనుడు తాళ్లను తెంచుకునే ప్రయత్నం చేశాడు.
కానీ ఆ గొంతు మళ్లీ నవ్వింది.
“కానీ…
మీరు మారలేదు…”
గుడిసెలో గాలి ఒక్కసారిగా చల్లబడింది.
దీపం మసకబారింది.
“అంటే…
ఈ మంచి కాలంలో…
ఈ మంచానికి ఉన్న శాపం పనిచేయడం లేదు…”
వైదేహి నెమ్మదిగా అడిగింది.
“ఎవరు నువ్వు?”
కొన్ని క్షణాలు నిశ్శబ్దం.
ఆ తరువాత… Rudrasenudu vaidehi maya mancham
“నేను ఈ మంచానికి బంధించబడిన శాపం…”
ఆ గొంతు ఇప్పుడు మరింత దగ్గరగా వినిపించింది.
“మీరు తప్పించుకునే అవకాశం లేదు…”
రుద్రసేనుడు గట్టిగా అన్నాడు.
“మమ్మల్ని ఏమి చేయబోతున్నావు?”
ఆ గొంతు మెల్లగా నవ్వింది.
“ఉదయం అయ్యేసరికి…
మీ ప్రాణాలు ఈ మంచంలో కలిసిపోతాయి…”
వైదేహి ఒక్కసారిగా రుద్రసేనుడి వైపు చూసింది.
ఆమె కళ్లలో మొదటిసారి భయం కనిపించింది.
అప్పుడు ఆ గొంతు చివరిసారి ఇలా అంది.
“కాబట్టి…
మీరిద్దరిలో ఎవరికైనా ఏదైనా కోరిక ఉంటే…
ఇప్పుడే తీర్చేసుకోండి…
లేకపోతే తర్వాత విచారించాలి…”
ఆ మాటలతో గుడిసెలో మళ్లీ నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.
దీపం వెలుగు మెల్లగా ఊగుతోంది.
రుద్రసేనుడు వైదేహి వైపు చూశాడు.
వైదేహి కూడా అతని కళ్లలోకి చూసింది.
ఇప్పటివరకు యుద్ధాల్లో…
ప్రయాణాల్లో…
ప్రమాదాల్లో…
వాళ్లు ఒకరిపై ఒకరు నమ్మకం పెంచుకున్నారు.
కానీ ఆ రాత్రి…
మరణం తమ ఎదుట నిలబడి ఉందనే భావన…
వారి హృదయాల్లో దాచుకున్న మాటలను బయటకు తీసుకొచ్చింది.
వైదేహి మెల్లగా నవ్వింది.
“ఇంతకాలం…
మనిద్దరం ఒకరినొకరు అర్థం చేసుకోవడానికే భయపడ్డామేమో…”
రాత్రి మరింత గాఢంగా మారింది.
గుడిసె బయట గాలి గట్టిగా ఊదుతోంది.
ఆకాశంలో నల్లటి మేఘాలు కమ్ముకున్నాయి.
వాళ్ల హృదయాల్లో మాత్రం ఒక నిజం స్పష్టంగా వినిపిస్తోంది.
“మనం బ్రతికినా…
చనిపోయినా…
ఇలా కలిసి ఉండాలి…” అంది.
రుద్రసేనుడు ఆమె కళ్లలోకి చూస్తూ నెమ్మదిగా తల ఊపాడు.
ఆ రాత్రి…
వాళ్లు తమ మనసులను మాత్రమే కాదు…
తమ జీవితాలను కూడా ఒకటిగా చేసుకున్నారు.
బయట మెరుపులు మెరిశాయి.
గాలి ఒక్కసారిగా బలంగా వీచింది.
అప్పుడే… Rudrasenudu vaidehi maya mancham
ఆ పాత మంచం కింద నుంచి భయంకరమైన శబ్దం వినిపించింది.
కర్ర్… కర్ర్…
మంచంపై చెక్కిన నల్లటి గుర్తులు ఒక్కసారిగా ఎర్రగా మెరవడం ప్రారంభించాయి.
వైదేహి భయంతో రుద్రసేనుడి చేతిని గట్టిగా పట్టుకుంది.
గుడిసెలో చల్లటి గాలి తిరిగింది.
ఆ తరువాత…
ఆ మంచం లోపల నుంచి అదే గొంతు బాధతో అరుస్తున్నట్టుగా వినిపించింది.
“ఇది అసంభవం…
ఇది జరగకూడదు…”
గోడలపై నీడలు వేగంగా కదిలాయి.
మంచం ఒక్కసారిగా కంపించింది.
ఆ తరువాత…
అందులో నుంచి నల్లటి పొగ బయటకు రావడం ప్రారంభించింది.
ఆ పొగలో ఒక వృద్ధ స్త్రీ ఆకారం కనిపించింది.
కళ్లలో బాధ…
ముఖంలో శతాబ్దాల వేదన…
ఆమె వారిని చూస్తూ నెమ్మదిగా అంది.
“శాపం…
విరిగిపోయింది…”
రుద్రసేనుడు ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
“ఎలా?”
ఆ ఆత్మ కళ్లలో కన్నీళ్లు మెరిశాయి.
“ఈ మంచంపై పడుకున్న ప్రతి జంట…
భయంతో…
స్వార్థంతో…
ప్రాణాల కోసం ఒకరినొకరు మోసం చేసుకున్నారు…”
ఆమె గొంతు వణికింది.
“కానీ…
మీరు మాత్రం మరణం ముందు కూడా…
ప్రేమను ఎంచుకున్నారు…”
గుడిసెలో గాలి ఒక్కసారిగా ప్రశాంతమైంది.
మంచంపై ఉన్న నల్లటి గుర్తులు మెల్లగా మాయమవుతున్నాయి.
ఆ ఆత్మ చివరిసారి చిరునవ్వు నవ్వింది.
“వంద సంవత్సరాల తరువాత…
ఈ శాపానికి విముక్తి దొరికింది…”
అని చెప్పగానే…
ఆమె ఆకారం వెలుగులో కలిసిపోయింది.
అంతే. Rudrasenudu vaidehi maya mancham
గుడిసెలో నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.
మంచం ఇప్పుడు సాధారణ చెక్క మంచంలా మాత్రమే కనిపిస్తోంది.
వైదేహి మెల్లగా రుద్రసేనుడి భుజంపై తల వాల్చింది.
బయట…
మొదటి వర్షపు చినుకులు పడటం ప్రారంభమయ్యాయి.
ఉదయం…
తండా ప్రజలు భయంతో గుడిసె ముందు చేరుకున్నారు.
మద్దికన్న చేతులు వణుకుతున్నాయి.
“తలుపు తెరవండి…” అన్నాడు నెమ్మదిగా.
తలుపు మెల్లగా తెరుచుకుంది.
అందరూ లోపలికి చూశారు.
కొన్ని క్షణాలు…
ఎవ్వరూ మాట మాట్లాడలేదు.
ఎందుకంటే…
ప్రతి పౌర్ణమికి ఆ మంచంపై పడుకున్న వాళ్లు అదృశ్యమైపోయేవారు.
కానీ ఈసారి…
రుద్రసేనుడు, వైదేహి ఇద్దరూ బ్రతికే ఉన్నారు.
వాళ్లు ప్రశాంతంగా కూర్చున్నారు.
ముఖాల్లో భయం లేదు.
అదే సమయంలో…
ఆ పాత మంచంపై ఉన్న నల్లటి గుర్తులు పూర్తిగా మాయమైపోయాయి.
మద్దికన్న ఆశ్చర్యంతో ముందుకు వచ్చాడు.
“ఇది…
ఇది ఎలా సాధ్యమైంది?”
వృద్ధ మహిళలు ఒక్కసారిగా ఏడవడం ప్రారంభించారు.
ఒక వృద్ధుడు నేలపై మోకాళ్లపై కూర్చున్నాడు.
“శాపం పోయింది…
మన తండా మీదున్న శాపం పోయింది…” అని ఏడుస్తూ అన్నాడు.
కొన్ని క్షణాల తరువాత…
తండా ప్రజలందరూ ఆనందంతో కేకలు వేశారు.
పిల్లలు నవ్వుతూ బయటకు పరుగెత్తారు.
మహిళలు దేవుళ్లకు దీపాలు వెలిగించారు.
మద్దికన్న మాత్రం రుద్రసేనుడు, వైదేహి ముందుకు వచ్చి తల వంచాడు.
“మమ్మల్ని క్షమించండి,” అన్నాడు.
రుద్రసేనుడు అతన్ని లేపాడు.
“భయపడిన మనుషులు తప్పులు చేస్తారు,” అన్నాడు ప్రశాంతంగా.
వైదేహి చిరునవ్వుతో బయట పడుతున్న వర్షాన్ని చూసింది.
ఎందుకంటే…
ఆ రాత్రి వాళ్లు కేవలం శాపాన్ని మాత్రమే కాదు…
తమ విధిని కూడా మార్చేశారు.
కథాలయం పూర్వానికి, ప్రస్తుతతనికి భవిష్యత్తుకి… కథలయంలో కథలు ఎక్కడ ప్రారంభం Rudrasenudu vaidehi maya mancham mani eppudu labhyam… lakshya enta duram…
aa gadilo kanipinchina manasula pratibimbam
vaadu vastunnadu? Maharani Rahasya Pranayam enduku?
kathalayam: vanchanaku vanchane vastundi? ఆమె అతనితో ఆ రాత్రి?