kathalayam ekkada eppudu puttindi? anduku karanam evaru? ఎవరు ఎవరి లక్ష్యం కోసం ప్రయత్నం చేసారు? లక్ష్యం భగ్నం కావడానికి కారణం? ఈ కథాలయం ఎందుకు పుట్టింది?
kathalayam ekkada eppudu puttindi?
వెయ్యేళ్ల క్రితం…
వైరాగఢం అనే రాజ్యం శాపంలో మగ్గుతోంది.
ప్రతి పౌర్ణమి రాత్రి…
రాజ్యంలో కాలం స్థంభించిపోతుంది.
మనుషులు శ్వాస తీసుకుంటూ ఉన్నా… కదలలేరు.
గాలి కూడా కదలకుండా నిలిచిపోతుంది.
ఆ భయంకరమైన శాపం నుంచి బయటపడటానికి ప్రజలు ఎన్నో యజ్ఞాలు చేశారు…
ఎన్నో బలులు ఇచ్చారు…
కానీ ఫలితం లేదు.
అప్పుడు రాజ్యంలో ఒక పుకారు వ్యాపించింది—
“ఏ యువతి అయితే ముసలివాడిని వివాహం చేసుకుని…
అదే రాత్రి ఒక యువకుడితో కాపురం చేస్తుందో…
ఆ రోజు శాపం తొలగిపోతుంది…”
ఆ మాట ఎవరు చెప్పారు?
ఎక్కడి నుండి వచ్చింది?
ఎవరికీ తెలియదు.
కానీ భయంతో ఉన్న ప్రజలు ఆ పుకారునే నిజంగా నమ్మేశారు.
అప్పటి నుంచి వైరాగఢంలో ప్రతి యువతికి…
ముసలి మొగుళ్లను వెతికి తెచ్చి వివాహాలు చేయడం మొదలైంది.
ఆ ముసలివాళ్లు కూడా సాధారణులు కాదు…
రాజ్యానికి దూరంగా ఉన్న నల్ల అడవిలో ఒక వింత చెట్టు ఉండేది.
ఆ చెట్టు మామిడిపండ్లు తిన్న యువకులు…
కొన్ని క్షణాల్లోనే ముసలివారిలా మారిపోతారు.
జుట్టు తెల్లబడిపోతుంది…
శరీరం వంగిపోతుంది…
కళ్లలో వయసు కనిపిస్తుంది…
కానీ…
వారి లోపల మాత్రం యవ్వనం అలాగే ఉంటుంది.
అలాంటి వారినే వైరాగఢం ప్రజలు తీసుకొచ్చి యువతులతో వివాహం చేసేవారు.
ఎందుకంటే…
వాళ్లలో ఎవరో ఒకరు శాపవిమోచనానికి కారణమవుతారని నమ్మకం.
కానీ అసలు నిజం మాత్రం వేరే ఉంది.
ఆ శాపం తొలగిపోకుండా…
ప్రజలంతా తెలియకుండానే ఒక పాపం చేస్తున్నారు.
ప్రతి పౌర్ణమి…
రాజ్యానికి దూరంగా ఉన్న పురాతన గుడిలో బంధించబడిన యువరాణి మృణాళినిని చంపడానికి ప్రయత్నిస్తున్నారు.
ఎందుకంటే…
శాపానికి కారణం ఆమెనే అని వారికి నమ్మించారు.
కానీ మృణాళినే నిజానికి ఆ రాజ్యాన్ని కాపాడుతోంది…
కథాలయం పుట్టడానికి ముసలోడుగా మారిన యువకుడు అయితే ఆ యువకుడు ఎవరు? కథాలయంలో ప్రవేసించే ప్రతివారికి ముసలోడు ఎందుకు కనబడుతున్నాడు… kathalayam ekkada eppudu puttindi?
మొదటి సన్నివేశం
వైరాగఢం సరిహద్దులోని చిన్న గ్రామం.
రాత్రి.
మేఘాలతో నిండిన ఆకాశం.
గ్రామమంతా దీపాలతో వెలుగుతోంది.
ఒక చిన్న ఇంటి ముందు పెండ్లి మంటపం ఉంది.
ఆ మంటపంలో కూర్చుంది ఒక అందమైన యువతి — వేదసి.
ఆమె వయసు ఇరవై ఏళ్లు కూడా ఉండదు.
కళ్లలో భయం…
ముఖంలో బలవంతపు నవ్వు…
ఆమె పక్కన కూర్చున్నాడు ఒక ముసలివాడు.
వంగిపోయిన శరీరం…
తెల్లని జుట్టు…
కదలడానికి కూడా కష్టం పడుతున్నాడు.
గ్రామ పెద్దలు మంత్రాలు చదువుతున్నారు.
“ఈ వివాహంతో శాపం పోవాలి…”
“ఈ రాత్రి తర్వాత వైరాగఢానికి విముక్తి రావాలి…”
అంటూ అందరూ ప్రార్థిస్తున్నారు.
కానీ వేదసి మాత్రం మౌనంగా ఉంది.
ఎందుకంటే…
ఈ పెండ్లి తన కోసమా?
లేక రాజ్యం కోసం తన జీవితాన్ని బలి ఇస్తున్నారా?
అనేది ఆమెకు అర్థం కావడం లేదు.
రాత్రి…
శోభనం గది సిద్ధమైంది.
దీపాల వెలుతురులో వేదసి నిశ్శబ్దంగా కూర్చుంది.
ఆ ముసలివాడు నెమ్మదిగా ఆమె దగ్గరకు వచ్చాడు.
అతని కళ్లలో వింత బాధ ఉంది.
“నిన్ను ఇలా చేయడం నాకు ఇష్టం లేదు…” అని మెల్లగా అన్నాడు.
వేదసి ఆశ్చర్యంగా అతన్ని చూసింది.
“అయితే ఎందుకు వచ్చారు?”
ముసలివాడు కాసేపు మౌనంగా ఉండి—
“ఈ రాజ్యంలో ఎవరూ తమ ఇష్టంతో రావడం లేదు…” అన్నాడు.
ఆ మాట విన్న వేదసి గుండె ఒక్కసారిగా గుబేల్మంది.
ఆ రాత్రి గడిచిపోయింది.
గ్రామ ప్రజలు మరుసటి ఉదయం ఆసక్తిగా ఎదురుచూశారు.
ఎందుకంటే…
ప్రతి సారి ఇలా జరిగితే,
ఆ ముసలివాడు మరుసటి రోజు యువకుడిగా మారిపోతాడని కొందరు నమ్ముతారు.
కానీ…
ఉదయం తలుపు తెరుచుకున్నప్పుడు…
ఆ ముసలివాడు ఇంకా ముసలివాడిగానే బయటకు వచ్చాడు.
గ్రామమంతా నిశ్శబ్దమైంది.
“ఇతను కాదు…”
“ఇంకా శాప విమోచనం రాలేదు…”
అని ప్రజలు నిరాశగా చెప్పుకున్నారు.
అయితే…
ఆ ముసలి రూపంలో ఉన్న వ్యక్తి ఎవరు?
ఎందుకు అతని కళ్లలో అంత బాధ ఉంది?
ఆ ప్రశ్నకు సమాధానం ఇంకా ఎవరికీ తెలియదు…
రెండవ సన్నివేశం – kathalayam ekkada eppudu puttindi?
నల్ల అడవి అంచుల్లో…
రాజ సైనికులు ఒక ముసలి రూపంలో ఉన్న మనిషిని పట్టుకున్నారు.
అతని పేరు రుద్రసేనుడు.
చేతుల్లో బలముంది…
కళ్లలో అగ్ని ఉంది…
కానీ శరీరం మాత్రం ముసలివాడిలా కనిపిస్తోంది.
“ఇతనే కావచ్చు…” అని సైనికులు అతన్ని బలవంతంగా వైరాగఢానికి తీసుకువచ్చారు.
కొన్ని రోజుల్లోనే…
రుద్రసేనుడికి ఒక అందమైన యువతితో వివాహం జరిపించారు.
ఆ యువతి పేరు మాధవి.
మాధవి మొదట అతన్ని చూసి భయపడింది.
కానీ…
రుద్రసేనుడు ఇతర ముసలివాళ్లలా లేడు.
అతను మాట్లాడే తీరు…
చూసే చూపు…
అతని లోపల దాగి ఉన్న యవ్వనం ఆమెకు అర్థమవుతోంది.
రోజులు గడుస్తున్నకొద్దీ…
వారిద్దరి మధ్య ఒక విచిత్రమైన బంధం ఏర్పడింది.
కానీ ప్రతి పౌర్ణమి రాత్రి…
రుద్రసేనుడు ఎక్కడికో మాయమైపోతూ ఉండేవాడు…
మూడవ సన్నివేశం – kathalayam ekkada eppudu puttindi?
ఒక రోజు…
దూర ప్రాంతం నుంచి ఓ యువకుడు వైరాగఢం వైపు ప్రయాణిస్తున్నాడు.
అతని పేరు ఆదిత్య.
అడవిలో ప్రయాణిస్తూ అలసిపోయి…
ఒక పెద్ద చెట్టు క్రింద విశ్రాంతి తీసుకున్నాడు.
గాలి బలంగా వీచింది.
ఆ చెట్టు నుంచి ఒక పండిన మామిడిపండు కింద పడింది.
ఆకలిగా ఉన్న ఆదిత్య దాన్ని తీసుకుని తిన్నాడు.
కొన్ని క్షణాల్లోనే…
అతని చేతులు వణికాయి.
జుట్టు తెల్లబడిపోయింది.
ముఖం ముడతలతో నిండిపోయింది.
“ఇది… ఏమిటి…?” అంటూ భయంతో లేచాడు.
నీటిలో తన ప్రతిబింబం చూసి గుండె ఆగిపోయినట్టయ్యాడు.
అతను ముసలివాడిగా మారిపోయాడు.
భయంతో అడవిలో పరుగెత్తుతుండగా…
దూరంగా ఒక ఆశ్రమం కనిపించింది.
అక్కడ ఒక ముని అగ్నికొండ ముందు కళ్లుమూసుకుని కూర్చున్నాడు.
ఆదిత్య వణుకుతూ అతని ముందు నిలబడ్డాడు.
ముని నెమ్మదిగా కళ్లు తెరిచాడు…
ఆదిత్యను చూసి చిరునవ్వు నవ్వాడు.
“చివరకు… నువ్వు వచ్చావు…” అన్నాడు.
వైరాగఢం రాజ్యంలో…
శాపం గురించి భయం ఎంత పెరిగిందో, ఆశ కూడా అంతే పెరిగిపోయింది.
ప్రతి గ్రామంలో ఒకే మాట—
“ఎప్పుడో ఒక రోజు…
నిజమైన శాపవిమోచనం జరుగుతుంది…”
అందుకే ప్రతి కొత్త ముసలివాడిని ప్రజలు ఆశగా చూసేవారు.
అలాంటి రోజులలోనే…
రాజ్యంలోకి ఒక కొత్త ముసలివాడు వచ్చాడు.
వంగిన నడుము…
తెల్లజుట్టు…
కర్రకు ఆధారపడిన నడక…
అతని పేరు శరణ్ అని చెప్పుకున్నాడు.
కానీ…
ఆ ముసలి రూపం వెనుక దాగి ఉన్నది ఒక యువకుడు.
అతని అసలు పేరు అర్జున్.
అతను వైరాగఢం గురించి ఎన్నో కథలు విన్నాడు.
ఈ రాజ్యంలో ప్రజలు భయంతో ఎలా బ్రతుకుతున్నారో తెలుసుకున్నాడు.
మొదట అతను కేవలం ఆటగా భావించాడు.
“ఒకసారి ఈ వేషం వేసుకుని చూస్తే?” అనుకున్నాడు.
అడవిలో తిరిగే నాటకబృందం దగ్గర నుంచి ముసలి వేషం, నకిలీ గడ్డం, మందులు తీసుకున్నాడు.
కొన్ని రోజుల పాటు నిజంగానే ముసలివాడిలా నటించడం నేర్చుకున్నాడు.
అలా వైరాగఢానికి చేరుకున్నాడు.
ఆ గ్రామ ప్రజలు అతన్ని చూసి ఆనందపడ్డారు.
“ఇతడే కావచ్చు…”
“ఈసారి శాపం పోతుంది…”
అని ఆశపడ్డారు.
కొన్ని రోజుల్లోనే…
ఒక అందమైన యువతితో అతని వివాహం జరిగింది.
ఆమె పేరు కీర్తనా.
పెళ్లి సమయంలో కీర్తనా కళ్లలో కన్నీళ్లు ఉన్నాయి.
కానీ ఆమెకు అలవాటైపోయింది.
ఈ రాజ్యంలో అమ్మాయిలు తమ జీవితాన్ని శాపానికి బలిగా ఇస్తున్నట్టే భావించేవారు.
రాత్రి…
శోభనం గది సిద్ధమైంది.
దీపాల వెలుగులో కీర్తనా మౌనంగా కూర్చుంది.
ముసలి రూపంలో ఉన్న అర్జున్ తలుపు మూసి…
నెమ్మదిగా తన గడ్డం తీసేశాడు.
తర్వాత తెల్లజుట్టు విప్పేశాడు.
కొన్ని క్షణాల్లోనే…
ఆమె ముందున్న ముసలివాడు మాయమై…
ఒక అందమైన యువకుడు కనిపించాడు.
కీర్తనా భయంతో లేచిపోయింది.
“నువ్వెవరు?”
అర్జున్ చిన్నగా నవ్వాడు.
“భయపడకు… నేను నిజంగా ముసలివాడిని కాదు…” అన్నాడు.
ఆమె ఆశ్చర్యంతో అతన్ని చూస్తూనే ఉంది.
ఆ రాత్రి…
గదిలో దీపాలు ఆరిపోయాయి.
మరుసటి ఉదయం…
వార్త రాజ్యం మొత్తం వ్యాపించింది.
“శాపవిమోచనం జరిగిపోయింది!”
“ముసలివాడు యువకుడిగా మారిపోయాడు!”
ప్రజలు ఆనందంతో వీధుల్లో నృత్యాలు చేశారు.
దేవాలయాల్లో గంటలు మోగాయి.
రాజ్యంలో ఎన్నో ఏళ్ల తర్వాత మొదటిసారి నవ్వులు వినిపించాయి.
అయితే…
ఆ ఆనందం ఎక్కువసేపు నిలవలేదు.
కొంతమంది గ్రామస్తులకు అనుమానం వచ్చింది.
“అతను నిజంగా మారాడా?
లేక ముందే యువకుడా?”
అని గమనించడం మొదలుపెట్టారు.
చివరకు…
అర్జున్ ఉపయోగించిన నకిలీ గడ్డం, రంగులు, వేష సామగ్రి బయటపడ్డాయి.
ఆ వార్త రాజ్యంలో అగ్నిలా వ్యాపించింది.
ఆశతో బ్రతికిన ప్రజలకు అది ద్రోహంలా అనిపించింది.
“శాపంతో ఆటలాడాడా?”
“రాజ్యాన్ని మోసం చేశాడా?”
అని కోపంతో ఊగిపోయారు.
రాజసైనికులు అర్జున్ను పట్టుకుని రాజమైదానానికి తీసుకువచ్చారు.
అక్కడ వేలాది మంది ప్రజలు చేరుకున్నారు.
కీర్తనా మాత్రం భయంతో అతన్ని చూస్తోంది.
ఎందుకంటే…
అతను మోసం చేసినా, ఆమెతో గడిపిన ఆ రాత్రిలో అతని కళ్లలో నిజమైన ప్రేమ కనిపించింది.
కానీ ప్రజలకు అది కనిపించలేదు.
రాజ్య పెద్దలు తీర్పు చెప్పారు—
“శాపంతో ఆటలాడినవాడు…
ప్రజల ఆశలను అవమానించినవాడు…
వైరాగఢంలో బ్రతకడానికి అర్హుడు కాదు!”
అర్జున్ను రాజ్యం మధ్యలో ఉన్న ఇనుప స్తంభానికి కట్టేశారు.
పౌర్ణమి చంద్రుడు ఆకాశంలో పైకి వస్తున్నాడు.
అప్పుడే…
దూరంగా ఉన్న పురాతన దేవాలయం వైపు నుంచి ఒక స్త్రీ అరుపు వినిపించింది.
అది మృణాళినిది.
***ఆశ్రమం…
నల్ల అడవి మధ్యలో, పొగమంచుతో కప్పబడి ఉన్న ఒక నిశ్శబ్ద ప్రదేశం.
పెద్ద పెద్ద వృక్షాల మధ్య చిన్న గుడిసెలు…
మధ్యలో ఎప్పుడూ ఆరని యజ్ఞాగ్ని…
చుట్టూ పక్షుల స్వరాలు…
అక్కడే నివసిస్తున్నాడు ఆ ముని — త్రిలోచనుడు.
ముసలివాడిగా మారిపోయిన ఆదిత్యను చూసి ఆయన ఆశ్చర్యపడలేదు.
ఎందుకంటే ఆ చెట్టు శాపం గురించి ఆయనకు ముందే తెలుసు.
“నువ్వు తిన్నది సాధారణ పండు కాదు…” అని ముని అన్నాడు.
“అది కాలాన్ని దాచుకున్న చెట్టు పండు.”
ఆదిత్య అయోమయంగా చూసాడు.
“దాన్ని తిన్నవాడు బయటికి వృద్ధుడిలా కనిపిస్తాడు…
కానీ అతని నిజమైన వయసు లోపలే ఉంటుంది.”
ఆ మాటలు విన్నాక కూడా ఆదిత్య మనసులో భయం తగ్గలేదు.
తన చేతులు, తన ముఖం చూసుకుంటూ రోజులు గడిపాడు.
అయితే ఆ ఆశ్రమంలో…
అతని భయాన్ని నెమ్మదిగా మర్చిపోయేలా చేసిన ఒకరు ఉన్నారు.
ఆమె పేరు అనంతి.
ఆమె ముని శిష్యురాలు.
తెల్లవారుజామున నది దగ్గర నుంచి నీళ్లు తెచ్చేది.
ఆశ్రమంలోని ఔషధ మొక్కలను చూసుకునేది.
పక్షులతో మాట్లాడుతున్నట్టుగా నవ్వేది.
మొదట ఆదిత్య ఆమెను చూసినప్పుడల్లా తన రూపం గురించి సిగ్గుపడేవాడు.
ఎందుకంటే తన మనసు ఇంకా యువకుడిదే…
కానీ బయట ప్రపంచానికి తాను ముసలివాడు.
ఒక రోజు…
ఆదిత్య ఒంటరిగా నది ఒడ్డున కూర్చున్నాడు.
నీటిలో తన ప్రతిబింబాన్ని చూసి మౌనంగా ఉన్నాడు.
అప్పుడు అనంతి నెమ్మదిగా అతని పక్కన కూర్చుంది.
“ప్రతిబింబాన్ని అంతగా ఎందుకు చూస్తున్నారు?” అని నవ్వుతూ అడిగింది.
ఆదిత్య చేదుగా నవ్వాడు.
“ఎందుకంటే ఇది నేను కాదు…” అన్నాడు.
అనంతి కొద్దిసేపు అతన్ని గమనించింది.
“మనిషిని ముఖం నిర్ణయిస్తే…
అడవిలోని పాత వృక్షాలు అందంగా కనిపించవు.” అని మెల్లగా అంది.
ఆ మాట అతని గుండెలో ఎక్కడో తాకింది.
ఆ రోజు తర్వాత…
వారిద్దరి మధ్య మాటలు పెరిగాయి.
ఆమె ఔషధాలు నూరుతుంటే అతను సహాయం చేసేవాడు.
ఆమె పక్షులకు గింజలు వేస్తుంటే అతను చూస్తూ నవ్వేవాడు.
రోజులు గడుస్తున్నకొద్దీ…
ఆదిత్య తన ముసలి రూపాన్ని మర్చిపోతున్నాడు.
ఒక సాయంత్రం…
వర్షం పడుతోంది.
ఆశ్రమం ముందు చిన్న మంట వెలుగుతోంది.
అనంతి చేతులు చలితో వణికుతున్నాయి.
ఆదిత్య తన వస్త్రాన్ని తీసి ఆమె భుజాలపై వేసాడు.
ఆమె నెమ్మదిగా అతని వైపు చూసింది.
“మీ కళ్లలో మాత్రం వయసు లేదు…” అని మృదువుగా అంది.
ఆదిత్య గుండె ఒక్కసారిగా బలంగా కొట్టుకుంది.
ఎందుకంటే…
వెయ్యిమందిలో ఎవ్వరూ చూడని తన నిజమైన రూపాన్ని…
ఆమె ఒక్కరే చూసింది.
ఆ రాత్రి…
ఆశ్రమం బయట వర్షం కురుస్తుంటే…
ఆదిత్య మొదటిసారి తన మనసులో ఒక భయం పుట్టింది.
అది శాపం గురించిన భయం కాదు.
అనంతికి నిజం తెలిసిన రోజు…
ఆమె తనను వదిలిపెడుతుందేమో అన్న భయం.
ఆశ్రమంలో రోజులు ప్రశాంతంగా గడుస్తున్నాయి.
కానీ ఆదిత్య మనసులో మాత్రం ఒక గందరగోళం పెరుగుతోంది.
తనకు ఈ శాపం ఎందుకు వచ్చింది?
వైరాగఢంతో తనకున్న సంబంధం ఏమిటి?
ముని తనను చూసి “చివరకు నువ్వు వచ్చావు…” అని ఎందుకు అన్నాడు?
ఈ ప్రశ్నలు అతన్ని రాత్రిళ్లు నిద్రపోనివ్వడం లేదు.
అది అనంతికి కూడా కనిపించింది.
ఆమె అతని ముందర నవ్వుతున్నా…
అతని కళ్లలో దాగి ఉన్న బాధను గమనిస్తోంది.
ఒక రోజు తెల్లవారుజామున…
త్రిలోచన ముని ఆశ్రమం వెనుకనున్న పవిత్ర గృహంలో దీర్ఘధ్యానంలో ఉన్నాడు.
ఆ గదిలో ఎవరూ అనుమతి లేకుండా ప్రవేశించకూడదు.
ఎందుకంటే అక్కడ అరుదైన ఔషధాలు, మంత్రబంధిత పాత్రలు ఉంటాయి.
ఆ సమయంలో ముని ఒక ప్రత్యేక యజ్ఞం కోసం సిద్ధమవుతున్నాడు.
ఆ యజ్ఞానికి అవసరమైన “కాలసారం” అనే ఔషధరసం ఒక రాతి పాత్రలో నెమ్మదిగా మరిగుతోంది.
ఆ రసం గురించి ముని ఒకసారి హెచ్చరించాడు—
“దీనిని ఎవరు తాకినా…
వారి వయసు కాలానికి బానిసవుతుంది.”
కానీ ఆ రోజు…
అనంతి మనసంతా ఆదిత్య గురించే ఆలోచిస్తోంది.
ఆదిత్య నిన్న రాత్రి అడవిలోకి ఒంటరిగా వెళ్లిపోయాడు.
తనలో ఏదో దాచిపెడుతున్నట్టు ఆమెకు అనిపించింది.
ఆలోచనల్లో మునిగిపోయి…
ఆమె ఆ పవిత్ర గృహంలోకి వెళ్లింది.
అక్కడ మరిగుతున్న పాత్రను చూసి,
అది సాధారణ ఔషధమని భావించింది.
అదే సమయంలో…
ఆమె చేతిలోని దీపం జారి పడింది.
మంటలు ఒక్కసారిగా వ్యాపించాయి.
భయంతో అనంతి ఆ పాత్రను పట్టుకుని మంటలను ఆర్పడానికి ప్రయత్నించింది.
కానీ…
ఆ “కాలసారం” ఆమె చేతులపై చిందింది.
తర్వాతి క్షణమే—
ఆమె గుండెలో ఏదో బలంగా మెలిక వేసినట్టైంది.
చేతులు వణికాయి.
జుట్టు క్షణాల్లో తెల్లబడిపోయింది.
అద్దం ముందు పడిపోయిన ఆమె…
తన ముఖం చూసి గట్టిగా అరిచింది.
కొన్ని క్షణాల్లోనే…
యువతి అయిన అనంతి…
వృద్ధురాలిగా మారిపోయింది.
అప్పుడే అక్కడికి త్రిలోచన ముని పరుగెత్తుకుంటూ వచ్చాడు.
ఆమెను చూసి కళ్లుమూసుకున్నాడు.
“జరిగకూడనిది జరిగిపోయింది…” అని బాధగా అన్నాడు.
అనంతి కన్నీళ్లు ఆపుకోలేకపోయింది.
“ఆదిత్య… నన్ను ఇలా చూస్తే…”
ఆమె మాట పూర్తి చేయలేక ఏడ్చేసింది.
ఎందుకంటే…
ఆమె ప్రేమించిన మనిషి ముందర ఈ రూపంలో నిలబడే ధైర్యం ఆమెకు లేదు.
ఆ రాత్రి…
ఆదిత్య అడవిలో నుంచి తిరిగి వచ్చేసరికి…
ఆశ్రమం నిశ్శబ్దంగా ఉంది.
అనంతి కనిపించలేదు.
ఆమె గుడిసెలో ఒక చిన్న వస్త్రం మాత్రమే ఉంది.
దానిపై కంపిస్తున్న చేతులతో రాసిన మాటలు—
“నువ్వు నన్ను చూసిన చూపు…
అలాగే ఉండాలి.
అందుకే వెళ్తున్నాను…”
ఆదిత్య గుండె ఒక్కసారిగా ఖాళీ అయిపోయింది.
అతను ఆశ్రమం మొత్తం వెతికాడు.
అడవిలో పరుగెత్తాడు.
కానీ అనంతి కనిపించలేదు.
ఎందుకంటే…
వృద్ధురాలిగా మారిపోయిన అనంతి అప్పటికే వైరాగఢం వైపు ప్రయాణిస్తోంది.
ఆమె మనసులో ఒక్క నిర్ణయం మాత్రమే ఉంది—
“ఈ శాపం కారణంగా ఎంతమంది జీవితాలు నాశనం అవుతున్నాయో…
నేను నా కళ్లతో చూడాలి…”
అలా…
తన ప్రేమను వెనక్కి వదిలేసి…
వృద్ధురాలి రూపంలో అనంతి వైరాగఢం వైపు అడుగులు వేసింది.
అనంతి కనిపించకుండా పోయిన తర్వాత…
ఆశ్రమం ఆదిత్యకు ఖాళీగా అనిపించింది.
ప్రతి చోట ఆమె జ్ఞాపకమే కనిపిస్తోంది.
నది ఒడ్డున ఆమె నవ్వు…
ఔషధాల సువాసన…
వర్షంలో తన భుజంపై వేసుకున్న వస్త్రం…
కానీ ఆమె మాత్రం లేదు.
త్రిలోచన ముని కూడా మౌనంగా ఉన్నాడు.
ఎందుకంటే జరిగినది కాలంతో ఆడుకున్న ఫలితం అని ఆయనకు తెలుసు.
ఒక రాత్రి…
ఆదిత్య ఇక ఆగలేక ఆశ్రమం వదిలి బయలుదేరాడు.
“అనంతిని కనుక్కొని తీరుతాను…”
అదొక్కటే అతని మనసులో ఉంది.
ముసలి రూపంతోనే అడవిలో నడుస్తున్నాడు.
గాలి బలంగా వీచుతోంది.
దూరంగా పౌర్ణమి చంద్రుడు మబ్బుల మధ్య మెరుస్తున్నాడు.
అప్పుడే…
గుర్రాల శబ్దం వినిపించింది.
రాజసైనికులు అడవిని చుట్టుముట్టారు.
“ఇంకో ముసలివాడు దొరికాడు!” అని ఒక సైనికుడు అరిచాడు.
ఆదిత్య ఏం జరుగుతుందో అర్థం చేసుకునేలోపే…
అతన్ని బంధించారు.
“నన్ను వదలండి!” అని అన్నా…
వారు వినలేదు.
ఎందుకంటే వైరాగఢంలో ప్రతి ముసలివాడూ శాపవిమోచనానికి ఆశగా కనిపిస్తాడు.
అలా ఆదిత్యను వైరాగఢానికి తీసుకువెళ్లారు.
అదే సమయంలో…
రుద్రసేనుడు ఒక నిర్ణయం తీసుకున్నాడు.
ఎన్నో రోజులుగా అతను గమనిస్తున్నాడు—
ప్రతి పౌర్ణమి రాత్రి రాజ్యంలో ఏదో విచిత్రం జరుగుతోంది.
మృణాళిని గురించి వినిపించే కథలు కూడా అతనికి అనుమానం కలిగించాయి.
అందుకే ఆ రాత్రి…
అతను ఒంటరిగా రాజ్యం చివరలో ఉన్న పురాతన ఆలయానికి బయలుదేరాడు.
చంద్రకాంతిలో ఆ ఆలయం భయంకరంగా కనిపిస్తోంది.
పగిలిన స్తంభాలు…
నల్లని గోడలు…
గాలి వీచినప్పుడల్లా వినిపించే విచిత్ర స్వరాలు…
రుద్రసేనుడు నెమ్మదిగా లోపలికి అడుగుపెట్టాడు.
అక్కడ…
దీపాల మధ్య నిలబడి ఉంది మృణాళిని.
వెయ్యేళ్ల బాధ ఆమె కళ్లలో కనిపిస్తోంది.
ఆమె అతన్ని చూసి ఆశ్చర్యపోయింది.
“నువ్వెవరు?”
రుద్రసేనుడు నిశ్శబ్దంగా ఆమె వైపు చూశాడు.
“ఈ రాజ్యంలో అబద్ధం వెనుక దాగి ఉన్న నిజం తెలుసుకోవడానికి వచ్చినవాడిని…” అన్నాడు.
మృణాళిని కళ్లలో మొదటిసారి చిన్న ఆశ మెరిసింది.
ఇదిలా ఉంటే…
వైరాగఢంలో మరో పెళ్లి కోసం ఏర్పాట్లు జరుగుతున్నాయి.
సైనికులు పట్టుకొచ్చిన కొత్త ముసలివాడు — ఆదిత్య.
అతనికి పెళ్లి చేయబోయే యువతి కోసం గ్రామ పెద్దలు వెతుకుతున్నారు.
అయితే అదే సమయంలో…
రాజ్యంలోకి మరో వృద్ధురాలు అడుగుపెట్టింది.
అది అనంతి.
ముసలి రూపంతో అలసిపోయి నడుస్తూ…
ప్రజల మధ్య నిలబడింది.
ఆమెను చూసి అందరూ పక్కకు తప్పుకున్నారు.
అప్పుడే…
సైనికుల మధ్య నిలబడి ఉన్న ఆదిత్య కళ్లకు ఆమె కనిపించింది.
అతని గుండె ఒక్కసారిగా ఆగిపోయినట్టైంది.
ఆ చూపు…
ఆ నడక…
“అనంతి…” అని అతని పెదవులు కంపించాయి.
అనంతి కూడా అతన్ని చూసింది.
కొన్ని క్షణాలు…
ఇద్దరూ ఒకరినొకరు మాత్రమే చూస్తూ నిలిచిపోయారు.
ఎందుకంటే…
ఇద్దరూ ఒకే శాపాన్ని మోస్తున్నారు.
ఇద్దరి యవ్వనం ఒకే విధంగా దాచబడిపోయింది.
అనంతి కళ్లలో కన్నీళ్లు చేరాయి.
“నువ్వు… ఇలా ఎందుకు వచ్చావు…”
ఆదిత్య మెల్లగా నవ్వాడు.
“నిన్ను వెతుక్కుంటూ…” అన్నాడు.
ఆ మాట విన్న అనంతి ఏడ్చేసింది.
ఆ దృశ్యం చూసిన గ్రామ పెద్దలు ఒక్కసారిగా ఆశ్చర్యపోయారు.
“ఇద్దరూ ముసలివాళ్లే…”
“ఇది దేవుడి సంకేతమేమో…”
అని మాట్లాడుకున్నారు.
అప్పుడే ఒక పెద్దమనిషి ముందుకు వచ్చి అన్నాడు—
“ఇద్దరి విధి ఒక్కటే అయితే…
వీరి వివాహం జరగాలి!”
అలా…
ముసలి రూపాల్లోనే ఆదిత్య, అనంతిల వివాహం జరిగింది.
అది వైరాగఢంలో చూసిన అత్యంత విచిత్రమైన పెళ్లి.
కానీ…
ఆ వివాహంలో భయం లేదు.
బలవంతం లేదు.
ఒకరినొకరు అర్థం చేసుకున్న రెండు మనసులు మాత్రమే ఉన్నాయి.
అదే రాత్రి…
పురాతన ఆలయంలో మరో సంఘటన జరిగింది.
రుద్రసేనుడు…
మృణాళిని ఎదుట నిలబడ్డాడు.
“నాతో పెళ్లి చేసుకుంటే…
ఈ శాపం మరింత ప్రమాదకరమవచ్చు…” అని మృణాళిని హెచ్చరించింది.
రుద్రసేనుడు ఆమె చేతిని పట్టుకున్నాడు.
“చాలా ఏళ్ళుగా నువ్వు ఒంటరిగా ఈ బాధ మోశావు…
ఇక ఒంటరిగా కాదు…” అన్నాడు.
ఆ మాటతో…
ఆలయంలోని దీపాలు ఒక్కసారిగా వెలిగిపోయాయి.
బయట పౌర్ణమి చంద్రుడు రక్తంలా ఎర్రగా మారిపోయాడు.
ఎందుకంటే…
వైరాగఢం శాపం చివరి దశలోకి ప్రవేశిస్తోంది.
అది కాలవృక్షం.
అదే ఇప్పుడు నల్ల అడవిలో ఉన్న చెట్టుగా మారింది.
ఆ చెట్టు సాధారణం కాదు.
దాని పండ్లు కాలాన్ని మార్చగలవు.
యవ్వనాన్ని దాచగలవు…
వయసును మోసగించగలవు…
కానీ దానికి ఒక ధర ఉంది.
ఎవరు ఆ పండ్లు తింటే…
వారి జీవితం కాలంతో బంధించబడుతుంది.
రుద్రసేనుడు నిశ్శబ్దంగా వింటున్నాడు.
మృణాళిని కొనసాగించింది—
“రత్నగర్భం ప్రజలు అమరత్వం కోసం ఆ చెట్టును ఉపయోగించారు.”
“ముసలితనం రాకుండా…
ఎప్పటికీ బ్రతకాలనే ఆశతో…”
“కానీ కాలం తనతో ఆటలాడేవారిని ఎప్పటికీ క్షమించదు.”
ఆ చెట్టు శక్తి క్రమంగా శాపంగా మారింది.
ప్రజలు బయటికి యవ్వనంగా కనిపించాలనే ఆశలో…
ఇతరుల వయసును దోచుకోవడం ప్రారంభించారు.
అప్పుడు మొదటిసారి కాలం ఆగిపోయింది.
పౌర్ణమి రాత్రి…
రత్నగర్భం మొత్తం రాతిలా నిలిచిపోయింది.
ప్రజలు భయపడ్డారు.
అప్పుడు రాజసభలో ఒక దుర్మార్గ నిర్ణయం తీసుకున్నారు—
“ఈ శాపానికి కారణం యువరాణి మృణాళినే”
ఎందుకంటే…
ఆమె మాత్రమే కాలవృక్షాన్ని నాశనం చేయాలని కోరుకుంది.
ఆమె నిజం చెప్పింది.
కానీ ఎవరూ వినలేదు.
రుద్రసేనుడు నెమ్మదిగా అడిగాడు—
కాలవృక్షం పండ్లు తిన్న యువకులను ముసలివారిగా మార్చి…
వారిని యువతులతో వివాహం చేయిస్తూ…
శాప విమోచనం పేరుతో కొత్త పాపం చేస్తున్నారు.
రుద్రసేనుడు గట్టిగా పిడికిలి బిగించాడు.
“అంటే… ఈ రాజ్యం మొత్తం అబద్ధంలో బ్రతుకుతోందా?”
మృణాళిని నెమ్మదిగా తల ఊపింది.
“అవును…”
“మరియు ప్రతి పౌర్ణమి…
వాళ్లు నన్ను చంపడానికి ప్రయత్నించడం కూడా అదే కారణం.”
“ఎందుకంటే నిజం బ్రతికుంటే…
వారి అబద్ధం చనిపోతుంది.”
ఆ మాటలతో ఆలయంలోని జ్వాలలు ఒక్కసారిగా ఎగిసిపడ్డాయి.
అప్పుడే…
ఆలయం బయట భారీ గంట మోగింది.
పౌర్ణమి ప్రారంభమైంది.
మరియు…
వైరాగఢంలో కాలం మరోసారి ఆగిపోబోతోంది.
మృణాళిని ఆలయం మధ్యలో నిలబడి ఉంది.
బయట పౌర్ణమి చంద్రుడు ఎర్రగా మెరవడం మొదలైంది.
రుద్రసేనుడు మాత్రం ఆమె చెప్పిన నిజాలను ఇంకా జీర్ణించుకోలేకపోతున్నాడు.
“అయితే… అసలు శాపవిమోచనం ఏమిటి?” అని అడిగాడు.
“ప్రజలు నమ్ముతున్నట్టు అది కాదు కదా?”
మృణాళిని చేదుగా నవ్వింది.
“లేదు…”
ఆమె నెమ్మదిగా ఆలయం వెనుకనున్న రాతి గోడ దగ్గరకు వెళ్లింది.
అక్కడ వెయ్యేళ్ల క్రితం చెక్కిన పురాతన శాసనం ఉంది.
ఆమె చేతిని దానిపై ఉంచగానే…
అక్షరాలు నీలిరంగు కాంతితో వెలిగాయి.
ఆమె మెల్లగా చదవడం ప్రారంభించింది—
“కాలాన్ని మోసం చేసిన రాజ్యం…
ప్రేమను అవమానించిన రాజ్యం…
శాపం నుండి విముక్తి పొందేది అప్పుడే—
వయసు కాదు…
మనసు ఒకటైనప్పుడు.”
రుద్రసేనుడు ఆశ్చర్యంగా చూశాడు.
మృణాళిని తిరిగి అతని వైపు చూసింది.
“ఇదే అసలు శాపవిమోచనం.”
“రాజ్యం ఈ శాసనాన్ని మార్చేసింది.
ప్రజలలో భయం పెంచడానికి…
స్త్రీల జీవితాలను బలిగా మార్చడానికి…
అబద్ధపు కథను సృష్టించారు.”
ఆమె స్వరం క్రమంగా బాధతో నిండిపోయింది.
“ఒక యువతి ముసలివాడిని పెళ్లి చేసుకుని, మరొక యువకుడితో కాపురం చేస్తే శాపం పోతుందనేది అబద్ధం.”
“అసలు విమోచనం…
రూపాలను కాదు, హృదయాలను అంగీకరించడంలో ఉంది.”
రుద్రసేనుడు ఒక్కసారిగా ఆదిత్య, అనంతి గురించి ఆలోచించాడు.
ఇద్దరూ ముసలి రూపాల్లో ఉన్నా…
ఒకరినొకరు నిజంగా ప్రేమించారు.
మోసం లేదు.
బలవంతం లేదు.
అప్పుడే అతని కళ్లలో అర్థమైంది.
“అంటే…”
మృణాళిని నెమ్మదిగా తల ఊపింది.
“అవును.”
“ఈ రాజ్యంలో వెయ్యేళ్ల తర్వాత మొదటిసారి…
రెండు మనసులు రూపాన్ని దాటి ఒకటయ్యాయి.”
“ఆదిత్య, అనంతిల వివాహం…
అదే అసలు శాపవిమోచనానికి మొదలు.”
ఆ మాట విన్న క్షణంలో—
ఆలయం మొత్తం కంపించింది.
బయట ఆగిపోయిన గాలి ఒక్కసారిగా కదిలింది.
ఎన్నో ఏళ్లుగా ఎండిపోయిన ఆలయ తోటలో ఒక పువ్వు వికసించింది.
రుద్రసేనుడు ఆశ్చర్యంగా బయట చూశాడు.
మృణాళిని కళ్లలో నీళ్లు మెరిశాయి.
“వైరాగఢం చాలా ఏళ్ల తర్వాత మొదటిసారి…
కాలం క్షమించడం ప్రారంభించింది…”
పౌర్ణమి రాత్రి ముగిసిన తర్వాత…
వైరాగఢం మీద ఒక విచిత్రమైన నిశ్శబ్దం అలుముకుంది.
కాలం పూర్తిగా ఆగిపోలేదు.
ప్రజలు మొదటిసారి కొద్దిసేపైనా కదలగలిగారు.
అది చిన్న మార్పే అయినా…
చాలా ఏళ్ల శాపంలో అది అద్భుతమే.
అయితే రుద్రసేనుడి మనసులో ఇంకా ఒక సందేహం ఉంది.
ఎందుకంటే అతను వైరాగఢానికి రావడానికి కారణం.
ఒక “మణి”
“ఆ మణిని కనుక్కొని గ్రామానికి తీసుకొస్తే…
శాపం తొలగిపోతుంది…”
అందుకే ఆ రాత్రి…
రుద్రసేనుడు ఆదిత్యను కలవడానికి వెళ్లాడు.
ఆదిత్య, అనంతి ఇద్దరూ ఆలయం వెలుపల ఉన్న చిన్న మండపంలో కూర్చున్నారు.
ఇద్దరూ ముసలి రూపాల్లోనే ఉన్నా…
వారి కళ్లలో ప్రశాంతత కనిపిస్తోంది.
రుద్రసేనుడు దగ్గరకు వచ్చి నేరుగా అడిగాడు—
“ఆ మణి ఎక్కడ ఉంది?”
ఆదిత్య కొద్దిసేపు మౌనంగా ఉన్నాడు.
తర్వాత నెమ్మదిగా నవ్వాడు.
“నువ్వూ అదే పొరపాటు చేశావు రుద్రసేనా…” అన్నాడు.
“మణి అంటే రాయి కాదు.”
రుద్రసేనుడు కనుబొమ్మలు ముడిచాడు.
“అయితే?”
ఆదిత్య చంద్రుడి వెలుతురులో ఆలయం వైపు చూశాడు.
“మణి అంటే… ఒక అమ్మాయి.”
ఆ మాట విన్న అనంతి కూడా నిశ్శబ్దంగా అతన్ని చూసింది.
ఆదిత్య నెమ్మదిగా చెప్పడం కొనసాగించాడు—
“ఏ అమ్మాయి అయితే…
ఏళ్ల తరబడి కన్యగానే ఉండి…
కాలం ఆమెను ముసలిదానిగా మార్చలేకపోతుందో…
ఆమెయే అసలు మణి.”
ఆ మాటలు విన్న క్షణంలో…
రుద్రసేనుడు ఒక్కసారిగా వెనక్కి తిరిగి ఆలయం ద్వారం వైపు చూశాడు.
అక్కడ…
దీపాల వెలుతురులో నిలబడి ఉంది మృణాళిని.
చాలా ఏళ్లుగా అదే వయసులో ఉంది.
కాలం ఆమెను తాకలేదు.
శాపం ఆమెను బంధించింది… కానీ వృద్ధురాలిగా మార్చలేదు.
రుద్రసేనుడి గుండెలో ఒక్కసారిగా నిజం మెరిపించింది.
“మృణాళిని…” అని అతని పెదవులు నెమ్మదిగా పలికాయి.
ఆదిత్య తల ఊపాడు.
“అవును.”
“నీ గ్రామం మీద ఉన్న అసలు శాపం వైరాగఢం నుంచే మొదలైంది.”
“అందుకే…
శాపవిమోచనం కూడా ఇక్కడి నుంచే జరగాలి.”
రుద్రసేనుడు మౌనంగా వింటున్నాడు.
అప్పుడు ఆదిత్య మరింత నెమ్మదిగా, స్పష్టంగా అన్నాడు—
“మృణాళినిని వివాహం చేసుకో.”
“కానీ…”
“ఆమెను భార్యగా కాదు…
శాపాన్ని మోసిన సాక్షిగా తీసుకెళ్ళాలి.”
“మరియు…”
ఆదిత్య స్వరం మరింత గంభీరంగా మారింది.
“ఆమెను కన్యగానే నీ గ్రామంలోకి తీసుకువెళ్ళాలి.”
రుద్రసేనుడు ఆశ్చర్యంతో చూశాడు.
“అదేంటి అర్థం?”
ఆదిత్య నెమ్మదిగా లేచాడు.
“అందుకే దీని విమోచనం…
స్పర్శించకుండా గౌరవించడంలో ఉంది.”
“కానీ తొలిసారి…
ఎవరైనా ఆమెను తాకకుండా, స్వార్థం లేకుండా అంగీకరిస్తే…”
అతను ఆగి రుద్రసేనుడి కళ్లలోకి చూశాడు.
“అప్పుడే శాపం పూర్తిగా విరుగుతుంది.”
గాలి ఒక్కసారిగా బలంగా వీచింది.
ఆలయంలోని గంట స్వయంగా మోగింది.
అడవిలో వాన మరింత ఉధృతంగా కురుస్తోంది.
గుహలో చిన్న మంట మాత్రమే వెలుగుతోంది.
మృణాళిని అలసటతో రాతి గోడకు ఆనుకుని కూర్చుంది.
రుద్రసేనుడు మాత్రం నిశ్శబ్దంగా ఆమెను చూస్తున్నాడు.
చాలా ఏళ్లుగా అందరినీ దూరంగా ఉంచిన ఆ యువరాణి…
ఇప్పుడు తనతో ఒంటరిగా ఉంది.
ఆ ఆలోచన అతని మనసులోని బలహీనతను మేల్కొలిపింది.
మృణాళిని అతని చూపులో వచ్చిన మార్పును గమనించింది.
ఆమె నెమ్మదిగా వెనక్కి జారుకుంది.
“రుద్రసేనా నీవు వృద్దుడుగా ఉన్నావు, అలాగే వృద్దుడుగానే తిరుగు ఏళ్లతరబడి తిరుగు. నేను ఒక గాలిగా ఈ గుహలో ఉంటాను… ఇక ఇక్కడ నాకు కోపం వచ్చిన ప్రతిసారి తప్పుచేసినవారిని ఇక్కడ రప్పించేపనిలో ఉండూ…“
రుద్రసేనుడు “మరి నా ఊరు…”
“మూర్ఖుడా, మతి తప్పి, కళ్ళు మూసుకుపోయావని, మహారాణి చెప్పింది, నీవు మారలేదు… నీ గ్రామ ప్రజలు కష్టాలు పడుతూనే ఉంటారు.”
“ఎంతకాలం”
“నేను ఎన్నో కథలకు సాక్షిని, ఇప్పుడు ఇక్కడ కథల కాలక్షేపం, ఆ కాలక్షేపానికి నీవు పనివాడివి, నీ పని నాకు కథలు చెప్పేవారిని తీసుకురావడమే… ఇక్కడ ఏం జరిగిన నీవు ఏమి చేయలేవు… నీవు అన్నింటికి ఆసక్తుడువి…”
“ఎంతకాలం”
“నీ మనసు చంచలం, నా మనసు నిశ్చలం, నిశ్చలమైన నా మనసు చంచలం కావడం అసంభవం, చంచలమైన నీ మనసు నిశ్చలం కావడం అసంభవం… అలాగే దీనికి అంతం లేదు… ఇక ఇది ఒక ఆలయం కథలకు నిలయం… కథాలయం…”
అలా ముసలిరూపంలో ఉన్న యువకుడి విపరీత కోరిక, కథాలయం పుట్టుకకు కారణం అయ్యింది… ఆ ముసలోడి ప్రవర్తనకు శిక్ష కధలు వినడానికి ఒకరు కంకణం కట్టుకుంటే, ఆమె నిశ్చల మనసుని చంచలంగా మార్చే కథ ఏది? kathalayam ekkada eppudu puttindi? ఇక్కడకు వచ్చి కథలు చెప్పకపోతే అంతే కథ నాకు నచ్చాలి కథ అబద్దం అయితే అందులో నీతి, నిజమైతే చెప్పెవారిలో నిజాయతి ఉండాలి… లేకపోతె కథాలయం నుండి కదలలేరు…